Psyche
alle pijlers
Diepe dalen
zaterdag 13 september 2014 om 13:00
Dag lieve allemaal,
wat doen jullie tijdens de diepe dalen van een depressie? De momenten waarop je even geen positieve dingen meer ziet en alles uitzichtloos lijkt?
Ik heb een psycholoog, slik antidepressiva, beweeg, probeer dingen te doen die ontspannen en structuur aan te houden. Mindfulness, yoga, zingen. Heb kalmeringsmiddelen voor als het echt even niet gaat. Maar weet het nu even niet, ik wil niks meer. Boven op bed met een laptopje voelt nog het meest rustig.
Soms komen die momenten dat je alleen maar kan huilen, het gevoel hebt niet vooruit te komen en je er helemaal klaar mee bent. Elke dag hopen dat het weer iets beter wordt, maar altijd weer dagen waarop het helemaal niks is. Ik weet dat er licht aan het einde van de tunnel is, maar wat kan het leven zwaar zijn.
Dinsdag weer naar de psycholoog en wellicht ook voor het eerst overleggen met de psychiater over (andere) medicatie. Deze dagen dus maar even uitzitten en blijven hopen op betere dagen. Alle tips zijn welkom want voel me soms een hopeloos geval.
wat doen jullie tijdens de diepe dalen van een depressie? De momenten waarop je even geen positieve dingen meer ziet en alles uitzichtloos lijkt?
Ik heb een psycholoog, slik antidepressiva, beweeg, probeer dingen te doen die ontspannen en structuur aan te houden. Mindfulness, yoga, zingen. Heb kalmeringsmiddelen voor als het echt even niet gaat. Maar weet het nu even niet, ik wil niks meer. Boven op bed met een laptopje voelt nog het meest rustig.
Soms komen die momenten dat je alleen maar kan huilen, het gevoel hebt niet vooruit te komen en je er helemaal klaar mee bent. Elke dag hopen dat het weer iets beter wordt, maar altijd weer dagen waarop het helemaal niks is. Ik weet dat er licht aan het einde van de tunnel is, maar wat kan het leven zwaar zijn.
Dinsdag weer naar de psycholoog en wellicht ook voor het eerst overleggen met de psychiater over (andere) medicatie. Deze dagen dus maar even uitzitten en blijven hopen op betere dagen. Alle tips zijn welkom want voel me soms een hopeloos geval.
zaterdag 13 september 2014 om 14:18
zaterdag 13 september 2014 om 14:26
zaterdag 13 september 2014 om 14:27
zaterdag 13 september 2014 om 14:31
Lastig. Ik herken die diepe dalen, waarin je alleen maar kan huilen, denkt dat je gek aan het worden bent en dat het nooit meer goedkomt. Ik heb weleens huilend gezegd dat ze mij maar op moesten nemen, dan had ik ieder geval rust om aan mijn problemen te werken.
Vraag me niet hoe, maar op de een of andere manier is het goed gekomen. Ik heb gelukkig geen medicijnen nodig gehad, maar het hebben van een ritme heeft me goed gedaan.
Ik heb een zoon die elke dag naar school gebracht moest worden en weer opgehaald moest worden. Dat was voor mij al een enórme opgave.
Heb jij nog verplichtingen of enigszins een ritme?
Vraag me niet hoe, maar op de een of andere manier is het goed gekomen. Ik heb gelukkig geen medicijnen nodig gehad, maar het hebben van een ritme heeft me goed gedaan.
Ik heb een zoon die elke dag naar school gebracht moest worden en weer opgehaald moest worden. Dat was voor mij al een enórme opgave.
Heb jij nog verplichtingen of enigszins een ritme?
Komt wel goed, schatje!
zaterdag 13 september 2014 om 14:35
Dank voor de tips!
Afleiding zoeken lijkt nu even heel ver weg. Probeer maar wat spelletjes te doen op pc. Er is familie op visite maar ik trek het niet, dus ga maar weer naar boven. Ik weet dat ik het zelf moet doen, maar wat als het na al die maanden nog niet lukt?
Mezelf amuseren dat zou ik ontzettend graag willen. Maar nadeel van depressie is dus dat je niet kunt genieten. Soms lukt het even, nu in de diepste dalen even niet. Dan lijkt het leven zinloos.
Heb niet veel verplichtingen. Probeer mezelf te motiveren om onder de mensen te blijven, te bewegen, huishouden te doen etc. Werk wil ik graag doen, in betere periodes ga ik wel eens langs. Maar structureel oppakken lukt niet, dus ben ik ziek gemeld.
Die wekker vind ik een goed idee. Uurtje ondergaan en dan toch proberen wat te doen. Thnx! En maar accepteren dat vandaag niets is maar dat elke dag weer anders kan zijn. Hoop houden en maar zien hoe het gaat.
Afleiding zoeken lijkt nu even heel ver weg. Probeer maar wat spelletjes te doen op pc. Er is familie op visite maar ik trek het niet, dus ga maar weer naar boven. Ik weet dat ik het zelf moet doen, maar wat als het na al die maanden nog niet lukt?
Mezelf amuseren dat zou ik ontzettend graag willen. Maar nadeel van depressie is dus dat je niet kunt genieten. Soms lukt het even, nu in de diepste dalen even niet. Dan lijkt het leven zinloos.
Heb niet veel verplichtingen. Probeer mezelf te motiveren om onder de mensen te blijven, te bewegen, huishouden te doen etc. Werk wil ik graag doen, in betere periodes ga ik wel eens langs. Maar structureel oppakken lukt niet, dus ben ik ziek gemeld.
Die wekker vind ik een goed idee. Uurtje ondergaan en dan toch proberen wat te doen. Thnx! En maar accepteren dat vandaag niets is maar dat elke dag weer anders kan zijn. Hoop houden en maar zien hoe het gaat.
zaterdag 13 september 2014 om 14:38
quote:jongemama20 schreef op 13 september 2014 @ 14:32:
En voor nu een hele dikke Ik weet hoe k#t het af en toe kan zijn! Komt wel goed schatje
Dank lieverd!
MIjn depressie komt deels door traumatische ervaring na verlies van ons kindje. Daardoor is structuur hervinden en mijn leven weer oppakken zo lastig. Je stelt je in op een leven met kindje en er is leegte. Werk lukt nog niet en de diepe dalen blijven heel heftig. Het komt goed, maar het duurt zo ontzettend lang dat ik daar af en toe inderdaad stapelgek van wordt.
En voor nu een hele dikke Ik weet hoe k#t het af en toe kan zijn! Komt wel goed schatje
Dank lieverd!
MIjn depressie komt deels door traumatische ervaring na verlies van ons kindje. Daardoor is structuur hervinden en mijn leven weer oppakken zo lastig. Je stelt je in op een leven met kindje en er is leegte. Werk lukt nog niet en de diepe dalen blijven heel heftig. Het komt goed, maar het duurt zo ontzettend lang dat ik daar af en toe inderdaad stapelgek van wordt.
zaterdag 13 september 2014 om 14:44
Nog meer reacties fijn!
Mindfulness doe ik ook, maar tijdens de diepste dalen kan ik hier niet zoveel mee. Er is familie, maar erbij zitten heb ik geprobeerd en voelt niet fijn. Ik woon samen met mijn man.
Niet elke dag is zo diep, op andere dagen kan ik wel even fietsen, wandelen, tv kijken, huishouden doen etc. Maar het gaat echt om die diepe dalen waarop het allemaal even helemaal niets is. Huilen lucht niet meer op en het hele leven lijkt zinloos. Ik weet dat die dalen voorbij gaan, dat is eerder immers ook gebeurd. Maar elke keer opnieuw er doorheen voelt zo ontzettend naar.
Op bed liggen en hier typen voelt nog wel het meeste ok, fijn dat dat kan.
Het verlies is inmiddels meer dan 10 maanden geleden. Rouw, depressie, angst e.d. loopt allemaal door elkaar heen. Maar op dit moment overheerst even een diep depressief dal.
Mindfulness doe ik ook, maar tijdens de diepste dalen kan ik hier niet zoveel mee. Er is familie, maar erbij zitten heb ik geprobeerd en voelt niet fijn. Ik woon samen met mijn man.
Niet elke dag is zo diep, op andere dagen kan ik wel even fietsen, wandelen, tv kijken, huishouden doen etc. Maar het gaat echt om die diepe dalen waarop het allemaal even helemaal niets is. Huilen lucht niet meer op en het hele leven lijkt zinloos. Ik weet dat die dalen voorbij gaan, dat is eerder immers ook gebeurd. Maar elke keer opnieuw er doorheen voelt zo ontzettend naar.
Op bed liggen en hier typen voelt nog wel het meeste ok, fijn dat dat kan.
Het verlies is inmiddels meer dan 10 maanden geleden. Rouw, depressie, angst e.d. loopt allemaal door elkaar heen. Maar op dit moment overheerst even een diep depressief dal.
zaterdag 13 september 2014 om 14:49
Huilen helpt niet in de zin van dat het beter word, direct. Maar voor de tijd nemen en verlies en verdriet verwerken wel. Kun je schreeuwen? Bij mij helpt dat. Heb een trauma uit tienertijd en met mijn toenmalige vriend gingen we schreeuwen. Hij deed mee voor mij! Krijg tranen van als ik aan terug denk. Wat heeft dat geholpen... Schreeuwen vanuit je tenen, wat een lucht gaf dat..
zaterdag 13 september 2014 om 14:52
Dank Lieve Sophie!
Ik weet dat het heftig is wat ik heb meegemaakt en dat alle gevoelens erbij horen. Maar ik weet soms niet hoe ik de dagen door moet komen en hoe ik hier ooit weer uit ga komen. Op dat soort momenten ben ik helder genoeg om te weten dat het ooit weer gaat lukken. Maar ik ben zo bang dat die hoop op gaat houden omdat het zo lang duurt en zo moeilijk is om te overleven.
Morgen beter hoop ik elke keer, maar 10 maanden later is het nog steeds niet beter. Even een klaagzang, maar lief om te lezen dat het ooit goed komt hoe hopeloos het soms ook lijkt.
Schreeuwen ga ik zeker proberen! Vind ik nog een mooie tip.
Ik weet dat het heftig is wat ik heb meegemaakt en dat alle gevoelens erbij horen. Maar ik weet soms niet hoe ik de dagen door moet komen en hoe ik hier ooit weer uit ga komen. Op dat soort momenten ben ik helder genoeg om te weten dat het ooit weer gaat lukken. Maar ik ben zo bang dat die hoop op gaat houden omdat het zo lang duurt en zo moeilijk is om te overleven.
Morgen beter hoop ik elke keer, maar 10 maanden later is het nog steeds niet beter. Even een klaagzang, maar lief om te lezen dat het ooit goed komt hoe hopeloos het soms ook lijkt.
Schreeuwen ga ik zeker proberen! Vind ik nog een mooie tip.
zaterdag 13 september 2014 om 14:58
Het gaat wel beter! En loep jezelf, dan zie je dat het schommelt en ook niet zeggen dat het al lang duurt. Het duurt precies de tijd die nodig is. Geen dag langer! Geloof dat maar..
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!
Ik schreeuw even met je mee, omdat dat mij toen zo ontzettend heeft geholpen, dat iemand mee schreeuwde...
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!
Ik schreeuw even met je mee, omdat dat mij toen zo ontzettend heeft geholpen, dat iemand mee schreeuwde...
zaterdag 13 september 2014 om 15:05
Herkenbaar verhaal.
Ik ben 3 maanden geleden mijn tweeling verloren met 20 weken zwangerschap. 2x normaal bevallen.
Sinds 3 dagen kom ik ook niet meer uit mijn depressie. Wil het liefst de hele dag in bed liggen. Heb overal pijn en wil niks doen. Komende week mag ik ook naar mijn psyoloog, voor het eerst.
Ik ben 3 maanden geleden mijn tweeling verloren met 20 weken zwangerschap. 2x normaal bevallen.
Sinds 3 dagen kom ik ook niet meer uit mijn depressie. Wil het liefst de hele dag in bed liggen. Heb overal pijn en wil niks doen. Komende week mag ik ook naar mijn psyoloog, voor het eerst.
The world is not what it seems....
zaterdag 13 september 2014 om 17:34
quote:LieveSophie schreef op 13 september 2014 @ 14:58:
Het gaat wel beter! En loep jezelf, dan zie je dat het schommelt en ook niet zeggen dat het al lang duurt. Het duurt precies de tijd die nodig is. Geen dag langer! Geloof dat maar..
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!
Ik schreeuw even met je mee, omdat dat mij toen zo ontzettend heeft geholpen, dat iemand mee schreeuwde...
Ik schreeuw mee:
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!
Je bent lief en hebt helemaal gelijk hoor, ik ga vooruit en het duurt zolang het duurt. Maar tijdens die diepe dalen zie ik het soms echt niet meer. Even gewandeld en nu alsnog fijn even met familie zijn. Maar die ochtenden waarin je het niet meer ziet zitten zijn zo naar en heftig.... Kon het maar altijd avond zijn waarin het rustiger wordt. Maar ik kom hierdoor heen en ga zeker meer schreeuwen. Klinkt goed en ga mijn man vragen om mee te doen.
Thnx
Het gaat wel beter! En loep jezelf, dan zie je dat het schommelt en ook niet zeggen dat het al lang duurt. Het duurt precies de tijd die nodig is. Geen dag langer! Geloof dat maar..
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!!!
Ik schreeuw even met je mee, omdat dat mij toen zo ontzettend heeft geholpen, dat iemand mee schreeuwde...
Ik schreeuw mee:
aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!
Je bent lief en hebt helemaal gelijk hoor, ik ga vooruit en het duurt zolang het duurt. Maar tijdens die diepe dalen zie ik het soms echt niet meer. Even gewandeld en nu alsnog fijn even met familie zijn. Maar die ochtenden waarin je het niet meer ziet zitten zijn zo naar en heftig.... Kon het maar altijd avond zijn waarin het rustiger wordt. Maar ik kom hierdoor heen en ga zeker meer schreeuwen. Klinkt goed en ga mijn man vragen om mee te doen.
Thnx
zaterdag 13 september 2014 om 17:35
Voor iedereen zal het iets anders zijn, maar wat mij de allerdonkerste dagen na en (ook nu jaren later nog steeds) sinds het verlies van mijn zoon door heeft laten komen was iets zoeken waarin ik mijn hoofd zo leeg mogelijk kon maken. Voor mij is dta zwemmen. Hardstikke suf baantjes zwemmen, op en neer en niks anders doen dan mezelf lichamelijk moe maken, m'n lijf niet hoeven voelen in het water en alleen maar bezig met naar de overkant gaan. Het me ertoe zetten naar het zwembad te gaan is regelmatig een enorme innerlijke strijd geweest, maar eenmaal daar helpt het. Dat was in de eerste tijd ook de enige manier om te kunnen slapen, lichamelijk uitgeput raken.
Vergeet niet 10 maanden is helemaal niet zo lang, dat eerste jaar, zo confronterend wordt het daarna niet meer. Dat eerste onwerkelijke ontzettend moeilijke jaar het wordt beter
Vergeet niet 10 maanden is helemaal niet zo lang, dat eerste jaar, zo confronterend wordt het daarna niet meer. Dat eerste onwerkelijke ontzettend moeilijke jaar het wordt beter
zaterdag 13 september 2014 om 17:40
quote:mientje070 schreef op 13 september 2014 @ 15:05:
Herkenbaar verhaal.
Ik ben 3 maanden geleden mijn tweeling verloren met 20 weken zwangerschap. 2x normaal bevallen.
Sinds 3 dagen kom ik ook niet meer uit mijn depressie. Wil het liefst de hele dag in bed liggen. Heb overal pijn en wil niks doen. Komende week mag ik ook naar mijn psyoloog, voor het eerst.Oh lieverd wat verschrikkelijk, ik herken het zo die pijn, depressie en het verdriet. Het mag er zijn en je mag doen waar je je goed bij voelt. Maar het is zo zwaar en oneerlijk. Hopelijk kun je je verhaal kwijt bij de psycholoog en je mag me altijd een bericht sturen als je wilt mailen. xxx
Herkenbaar verhaal.
Ik ben 3 maanden geleden mijn tweeling verloren met 20 weken zwangerschap. 2x normaal bevallen.
Sinds 3 dagen kom ik ook niet meer uit mijn depressie. Wil het liefst de hele dag in bed liggen. Heb overal pijn en wil niks doen. Komende week mag ik ook naar mijn psyoloog, voor het eerst.Oh lieverd wat verschrikkelijk, ik herken het zo die pijn, depressie en het verdriet. Het mag er zijn en je mag doen waar je je goed bij voelt. Maar het is zo zwaar en oneerlijk. Hopelijk kun je je verhaal kwijt bij de psycholoog en je mag me altijd een bericht sturen als je wilt mailen. xxx
