Psyche
alle pijlers
Diepe dalen
zaterdag 13 september 2014 om 13:00
Dag lieve allemaal,
wat doen jullie tijdens de diepe dalen van een depressie? De momenten waarop je even geen positieve dingen meer ziet en alles uitzichtloos lijkt?
Ik heb een psycholoog, slik antidepressiva, beweeg, probeer dingen te doen die ontspannen en structuur aan te houden. Mindfulness, yoga, zingen. Heb kalmeringsmiddelen voor als het echt even niet gaat. Maar weet het nu even niet, ik wil niks meer. Boven op bed met een laptopje voelt nog het meest rustig.
Soms komen die momenten dat je alleen maar kan huilen, het gevoel hebt niet vooruit te komen en je er helemaal klaar mee bent. Elke dag hopen dat het weer iets beter wordt, maar altijd weer dagen waarop het helemaal niks is. Ik weet dat er licht aan het einde van de tunnel is, maar wat kan het leven zwaar zijn.
Dinsdag weer naar de psycholoog en wellicht ook voor het eerst overleggen met de psychiater over (andere) medicatie. Deze dagen dus maar even uitzitten en blijven hopen op betere dagen. Alle tips zijn welkom want voel me soms een hopeloos geval.
wat doen jullie tijdens de diepe dalen van een depressie? De momenten waarop je even geen positieve dingen meer ziet en alles uitzichtloos lijkt?
Ik heb een psycholoog, slik antidepressiva, beweeg, probeer dingen te doen die ontspannen en structuur aan te houden. Mindfulness, yoga, zingen. Heb kalmeringsmiddelen voor als het echt even niet gaat. Maar weet het nu even niet, ik wil niks meer. Boven op bed met een laptopje voelt nog het meest rustig.
Soms komen die momenten dat je alleen maar kan huilen, het gevoel hebt niet vooruit te komen en je er helemaal klaar mee bent. Elke dag hopen dat het weer iets beter wordt, maar altijd weer dagen waarop het helemaal niks is. Ik weet dat er licht aan het einde van de tunnel is, maar wat kan het leven zwaar zijn.
Dinsdag weer naar de psycholoog en wellicht ook voor het eerst overleggen met de psychiater over (andere) medicatie. Deze dagen dus maar even uitzitten en blijven hopen op betere dagen. Alle tips zijn welkom want voel me soms een hopeloos geval.
zaterdag 13 september 2014 om 17:43
Oh wat naar dat er zoveel mensen zijn die dit mee moeten maken Sunemom. Zwemmen vind ik ook heerlijk, maar om me er toe aan te zetten is inderdaad een enorme stap. Maar als je het doet is het fijn, net als hardlopen en fietsen. Op iets betere momenten lukt het wel een beetje, maar die diepe dalen daar moet je helaas ook doorheen.
Eigenlijk weet je wel wat goed voor je is tijdens de depressie. Maar het initiatief nemen en blijven doorgaan is soms zo lastig. Maar ik ben er ook van overtuigd dat het beter wordt ooit.
Eigenlijk weet je wel wat goed voor je is tijdens de depressie. Maar het initiatief nemen en blijven doorgaan is soms zo lastig. Maar ik ben er ook van overtuigd dat het beter wordt ooit.
zaterdag 13 september 2014 om 17:49
zaterdag 13 september 2014 om 17:53
Hé, heb ik weer met met stomme kop zo luchtig gereageerd.
Maar ik wist niet wat er aan de hand was.
Dit meemaken is zo erg, ik weet echt niet hoe mensen over het verlies van een kind heenkomen. Ik had mijn eerste depressie toen mijn vader overleed, volgens mijn duurde het toen 2 jaar of zo voordat ik weer een beetje normaal kon denken.
Idd nam mijn vriendin me mee om te zwemmen of gewoon lopen, lopen, fysiek moe worden. Maar ik weet nog alles gaat op de automatische piloot in het begin.
Wat kan ik zeggen, vreselijk veel sterkte.
Maar ik wist niet wat er aan de hand was.
Dit meemaken is zo erg, ik weet echt niet hoe mensen over het verlies van een kind heenkomen. Ik had mijn eerste depressie toen mijn vader overleed, volgens mijn duurde het toen 2 jaar of zo voordat ik weer een beetje normaal kon denken.
Idd nam mijn vriendin me mee om te zwemmen of gewoon lopen, lopen, fysiek moe worden. Maar ik weet nog alles gaat op de automatische piloot in het begin.
Wat kan ik zeggen, vreselijk veel sterkte.
If you say one more time that islam is NOT a believe of peace..I will kill you!
zaterdag 13 september 2014 om 18:01
zaterdag 13 september 2014 om 18:02
[quote]starshine31 schreef op 13 september 2014 @ 13:00:
Dag lieve allemaal,
wat doen jullie tijdens de diepe dalen van een depressie? De momenten waarop je even geen positieve dingen meer ziet en alles uitzichtloos lijkt?
quote]
Ik deed meeste tijd niks, mijn depressie was vol boosheid over zo'n oneerlijke wereld. Maar ik had wel 2 kinderen dus ik moest door.
Het is volgens mij een groot misverstand om te denken dat iemand met een depressie steeds verdrietig is, er is ook die boosheid en dat gevoel, waarom gebeurt dit, met mij?
Gesprekken met een psych heeft mij niet zoveel geholpen, wat wist hij ervan? En ze willen je zoveel mogelijk naar je gevoel brengen, maar je wil juist niks voelen. Want het voelt rot, klote en naar.
Uiteindelijk een boekje gelezen, when bad things happen to good people, dat hielp wel iets, ik was niet de enige met verdriet.
(Boekje gaat over een joodse rabbie die een zoon krijgt met die ziekte waarin een 4 jarig kind ineens verouderd en dood gaat)
vreemd genoeg hielp dat boekje mij, en ik vind het nog steeds een indrukwekkend verhaal.
Dag lieve allemaal,
wat doen jullie tijdens de diepe dalen van een depressie? De momenten waarop je even geen positieve dingen meer ziet en alles uitzichtloos lijkt?
quote]
Ik deed meeste tijd niks, mijn depressie was vol boosheid over zo'n oneerlijke wereld. Maar ik had wel 2 kinderen dus ik moest door.
Het is volgens mij een groot misverstand om te denken dat iemand met een depressie steeds verdrietig is, er is ook die boosheid en dat gevoel, waarom gebeurt dit, met mij?
Gesprekken met een psych heeft mij niet zoveel geholpen, wat wist hij ervan? En ze willen je zoveel mogelijk naar je gevoel brengen, maar je wil juist niks voelen. Want het voelt rot, klote en naar.
Uiteindelijk een boekje gelezen, when bad things happen to good people, dat hielp wel iets, ik was niet de enige met verdriet.
(Boekje gaat over een joodse rabbie die een zoon krijgt met die ziekte waarin een 4 jarig kind ineens verouderd en dood gaat)
vreemd genoeg hielp dat boekje mij, en ik vind het nog steeds een indrukwekkend verhaal.
If you say one more time that islam is NOT a believe of peace..I will kill you!
zondag 14 september 2014 om 12:30
Dank voor alle knuffels en reacties. Fijn dat er mensen zijn die dit herkennen en dat het echt goed kan komen.
Gisteren uiteindelijk nog een redelijke dag. Maar het opstaan gaat opnieuw zo verschrikkelijk moeilijk.
Ik kan alleen maar huilen, wil niet meer, kan niet meer maar moet doorgaan. Elke dag hetzelfde liedje terwijl ik weet dat het in de loop van de dag beter wordt. Pfff, ik wordt helemaal gek van mezelf. Ik sta op, maak ontbijt, doe wat goed voor me zou zijn. Krijg een knuffel van mijn man. Toch voelt het alsof de wereld mag vergaan met mij erbij, want waar doe je het voor?
Onbegrijpelijk dat je je zo rot kunt voelen en dat er zo'n groot verschil is tussen opstaan en naar bed gaan. Ik ga dinsdag ook maar een gesprek aanvragen met de psychiater om medicatie te bespreken. Ging tot nu toe via de huisarts en geeft me niet echt een steuntje in de rug wat misschien wel zou kunnen. Om niet helemaal door te draaien gebruik ik nu kalmeringstabletten erbij. Als iemand me een jaar geleden had verteld dat het leven zo zwaar kon zijn dan had ik dat nooit durven geloven.
Als er meer mensen zijn die zich op dit moment zo voelen om wat voor oorzaak dan ook, schrijf met me mee. Misschien kunnen we elkaar steunen? Van je afschrijven voelt voor mij altijd nog een beetje fijn.
Gisteren uiteindelijk nog een redelijke dag. Maar het opstaan gaat opnieuw zo verschrikkelijk moeilijk.
Ik kan alleen maar huilen, wil niet meer, kan niet meer maar moet doorgaan. Elke dag hetzelfde liedje terwijl ik weet dat het in de loop van de dag beter wordt. Pfff, ik wordt helemaal gek van mezelf. Ik sta op, maak ontbijt, doe wat goed voor me zou zijn. Krijg een knuffel van mijn man. Toch voelt het alsof de wereld mag vergaan met mij erbij, want waar doe je het voor?
Onbegrijpelijk dat je je zo rot kunt voelen en dat er zo'n groot verschil is tussen opstaan en naar bed gaan. Ik ga dinsdag ook maar een gesprek aanvragen met de psychiater om medicatie te bespreken. Ging tot nu toe via de huisarts en geeft me niet echt een steuntje in de rug wat misschien wel zou kunnen. Om niet helemaal door te draaien gebruik ik nu kalmeringstabletten erbij. Als iemand me een jaar geleden had verteld dat het leven zo zwaar kon zijn dan had ik dat nooit durven geloven.
Als er meer mensen zijn die zich op dit moment zo voelen om wat voor oorzaak dan ook, schrijf met me mee. Misschien kunnen we elkaar steunen? Van je afschrijven voelt voor mij altijd nog een beetje fijn.
zondag 14 september 2014 om 13:24
Starshine heb je voor jezelf helder waardoor het komt dat het in de loop van de dag bete wordt? Wat maakt dat het opstaan (/opstarten) zo zwaar is? Is dat opzien tegen weer een dag waarin je het gevecht moet aangaan of is het de realisatie dat er zoveel leegte is?
Ritme helpt vaak om patronen te doorbreken. Elke dag dezelfde tijd opstaan en naar bed gaan, op vaste tijden eten. Niet omdat je ergens heen moet, maar voorspelbaarheid geeft je ook ruimte. En het maakt de enorme leegte ietsjes kleiner, begrensder, het geeft houvast.
Ik weet niet of dat bij jou zo werkt, maar wat ik in het begin heel erg had (en nu soms nog steeds ) is dat ik me pas na een minuut ofzo realiseerde dat mijn zoontje er niet meer was. Ik droomde veel over hem en dat moment dat ik wakker werd en het doordrong dat hij niet meer leefde gooide mij altijd meteen om. Wat voor mij werkt is een ketting die symbool staat voor mijn liefde voor hem naast mijn bed leggen en die doe ik altijd direct om als ik wakker ben. Zo is ie toch dicht bij me, dicht bij mijn hart. Het maakt het gemis niet minder, zeker in het begin niet, maar het gevoel van het metaal op mijn huid deed me wel min of meer minder wanhopen. Nu is het gewoon routine, hij hoort erbij, net als mijn ketting en als ik eens in de zoveel tijd over hem droom en me niet direct realiseer dat hij er niet meer is dan helpt het nog steeds om de dag aan te gaan.
Ritme helpt vaak om patronen te doorbreken. Elke dag dezelfde tijd opstaan en naar bed gaan, op vaste tijden eten. Niet omdat je ergens heen moet, maar voorspelbaarheid geeft je ook ruimte. En het maakt de enorme leegte ietsjes kleiner, begrensder, het geeft houvast.
Ik weet niet of dat bij jou zo werkt, maar wat ik in het begin heel erg had (en nu soms nog steeds ) is dat ik me pas na een minuut ofzo realiseerde dat mijn zoontje er niet meer was. Ik droomde veel over hem en dat moment dat ik wakker werd en het doordrong dat hij niet meer leefde gooide mij altijd meteen om. Wat voor mij werkt is een ketting die symbool staat voor mijn liefde voor hem naast mijn bed leggen en die doe ik altijd direct om als ik wakker ben. Zo is ie toch dicht bij me, dicht bij mijn hart. Het maakt het gemis niet minder, zeker in het begin niet, maar het gevoel van het metaal op mijn huid deed me wel min of meer minder wanhopen. Nu is het gewoon routine, hij hoort erbij, net als mijn ketting en als ik eens in de zoveel tijd over hem droom en me niet direct realiseer dat hij er niet meer is dan helpt het nog steeds om de dag aan te gaan.
zondag 14 september 2014 om 14:20
Lieve Sunemom,
ik heb eigenlijk geen idee waarom het opstaan zo zwaar is. Ik probeer een ritme aan te houden maar dat is de afgelopen dagen te zwaar. In de avond ga ik redelijk ok naar bed, zonder piekeren en met de hoop er de dag daarna weer iets van te maken. Maar 's ochtends is het een en al depressie. Ik denk niet direct aan het verlies of aan wat er allemaal gebeurd is. Er is eigenlijk alleen die deken van somberheid waar ik heel erg moedeloos van wordt. Alle zin om ook maar iets te doen is dan verdwenen.
Nu toch maar weer de moed bij elkaar rapen om in beweging te komen. Dat heeft me gisteren ook geholpen. Ik probeer soms te wanhopig te analyseren waarom het niet gaat. Misschien is het toch een gevecht met mezelf wat niet lukt. Maar ik ga er even uit en hoop de moed niet te verliezen dat er betere dagen komen.
ik heb eigenlijk geen idee waarom het opstaan zo zwaar is. Ik probeer een ritme aan te houden maar dat is de afgelopen dagen te zwaar. In de avond ga ik redelijk ok naar bed, zonder piekeren en met de hoop er de dag daarna weer iets van te maken. Maar 's ochtends is het een en al depressie. Ik denk niet direct aan het verlies of aan wat er allemaal gebeurd is. Er is eigenlijk alleen die deken van somberheid waar ik heel erg moedeloos van wordt. Alle zin om ook maar iets te doen is dan verdwenen.
Nu toch maar weer de moed bij elkaar rapen om in beweging te komen. Dat heeft me gisteren ook geholpen. Ik probeer soms te wanhopig te analyseren waarom het niet gaat. Misschien is het toch een gevecht met mezelf wat niet lukt. Maar ik ga er even uit en hoop de moed niet te verliezen dat er betere dagen komen.
zondag 14 september 2014 om 15:59
Dank Sunemom!! Naar buiten en een eindje fietsen met mijn lieve man voelde niet heel fijn, maar heb het toch maar mooi gedaan. Nu even buiten zitten, kop thee, schrijven en zo een spelletje doen.
Voor deze week dinsdag naar de psych en overleggen hoe & wat. Ondertussen blijven hopen op betere momenten, in de avond vaak wat meer rust. En als het echt niet meer gaat kan ik gelukkig altijd naar mijn ouders om even te vluchten van alles. Ik wil zeker niet opgeven, maar dat zonnetje mag 's ochtends wel weer eens langs komen
Voor deze week dinsdag naar de psych en overleggen hoe & wat. Ondertussen blijven hopen op betere momenten, in de avond vaak wat meer rust. En als het echt niet meer gaat kan ik gelukkig altijd naar mijn ouders om even te vluchten van alles. Ik wil zeker niet opgeven, maar dat zonnetje mag 's ochtends wel weer eens langs komen
maandag 15 september 2014 om 14:17
Zon scheen vandaag opeens weer een beetje door de somberheid heen. Ik moet dus zeker de moed erin houden.
Lijkt allemaal ook weer samen te hangen met extreme PMS volgens mij. Dat viel me de laatste maanden al op maar was nu wel extreem te merken. Zie het echt allemaal niet meer zitten als ik ongesteld moet worden en nu ik het geworden ben valt het weer een beetje mee. Maar dan blijven er nog genoeg andere zaken over om aan te werken wat door al die hormonen een beetje lastig wordt gemaakt, pfff.
Nu een dagje uitrusten en morgen met de psych praten. Hopelijk voor anderen ook een zonnetje vandaag.
Lijkt allemaal ook weer samen te hangen met extreme PMS volgens mij. Dat viel me de laatste maanden al op maar was nu wel extreem te merken. Zie het echt allemaal niet meer zitten als ik ongesteld moet worden en nu ik het geworden ben valt het weer een beetje mee. Maar dan blijven er nog genoeg andere zaken over om aan te werken wat door al die hormonen een beetje lastig wordt gemaakt, pfff.
Nu een dagje uitrusten en morgen met de psych praten. Hopelijk voor anderen ook een zonnetje vandaag.
