Dochters van moeders met autisme

Dit is verboden, verboden zeg ik je!

Ik denk dat dat idd niet verboden is.

Ja, hier ook een dochter van moeder met autisme, en 2 broers met autisme (1 overleden).



Toen ik hier zo'n 3 jaar geleden achterkwam zijn er ongelooflijk veel dingen op z'n plek gevallen. Ik heb er een hechtingsprobleem en een laag zelfbeeld aan overgehouden. Snapte als kind natuurlijk nooit waarom mijn moeder 'anders' was.



Met anders bedoel ik: niet reageren, in haar eigen wereld zitten, geen inlevingsvermogen, star in haar eigen regels en systemen enzovoorts.

Mijn moeder hangt heel vaak 'een show' op. Dat weet ik dat ze er geen snars van meent of ook maar interesseert, maar heeft zich wat gedragingen aangeleerd. Heel nep, en voor mij inmiddels onuitstaanbaar.

Overigens heeft mijn vader ADD met depressieve trekken, en heb ikzelf, en mijn dochters ook AD(H)D, maar daar is naar mijn idee iets makkelijker mee te leven.

Ja dat klopt, autisme, AD(H)D, schizofrenie en hoge intelligentie schurken aan elkaar.

Je hebt wel die Koppkinderen, maar daar herken ik me dan weer niet in.

Het hoort misschien onder oproepjes thuis?

Toch nog ook even reageren.



Het is nooit bij mijn moeder vastgesteld, maar ik vermoed dat ze op zn minst PDD-NOS heeft.

Je merkt het in het sociaal contact, waar ze soms dingen doet die écht niet sociaal okay zijn (weglopen terwijl iemand tegen haar praat, lompe opmerkingen maken waarvan ze niet ziet dat die lomp zijn, reacties van mensen niet registreren). Ook het herkennen van het eigen gevoel is er ook niet echt. Zo zijn er nog wel andere, kleinere dingen die me sinds kort opvallen.



Heb me als kind enorm eenzaam gevoeld, omdat mijn gevoelens/gedachten niet erkend werden en ik ook niet echt gezien werd. Toch voel ik me geen echt KOPP-kind.

Let wel dat het bij vrouwen veel moeilijker is om te herkennen, zeker in de tijd toen wij kind waren.

Hier ook een dochter van een moeder met autismespectrumstoornis.

Vorig jaar heeft ze zich laten onderzoeken( ze was toen 74 jaar) . Een half jaar later heeft ze er iets over los gelaten. Er zijn hierdoor wat dingen voor mij op hun plek gevallen.

Ook mijn moeder zorgde voor schone kleren, eten. Maar emotioneel was ze er niet. Ze zei wonderlijke dingen tegen mensen. Onderbrak ze terwijl ze nog aan het praten waren om zich voor te stellen.

Ze heeft veel trucjes geleerd om zich te kunnen handhaven.

quote:seashore schreef op 17 juni 2016 @ 23:08:

Hier ook een dochter van een moeder met autismespectrumstoornis.

Vorig jaar heeft ze zich laten onderzoeken( ze was toen 74 jaar) . Een half jaar later heeft ze er iets over los gelaten. Er zijn hierdoor wat dingen voor mij op hun plek gevallen.

Ook mijn moeder zorgde voor schone kleren, eten. Maar emotioneel was ze er niet. Ze zei wonderlijke dingen tegen mensen. Onderbrak ze terwijl ze nog aan het praten waren om zich voor te stellen.

Ze heeft veel trucjes geleerd om zich te kunnen handhaven.Wauw. Wat goed van je moeder dat ze zich toch heeft laten testen. Mijn moeder ziet niet eens dat er iets niet klopt aan haar gedrag, vindt dat er niets met haar aan de hand is. Dus zich laten testen of überhaupt beginnen over dat er misschien iets niet helemaal klopt, heeft weinig zin (als mijn moeder iets vindt, dan. is. dat. zo. en. jij. hebt. het. fout.)

Het lijkt me heel zwaar om op te groeien bij een moeder die zich niet kan inleven en die weinig tijd aan je besteedt. Zeker als je al een gevoelig kind bent. Ik heb zelf Autisme en ben geadopteerd. Met mijn adoptiemoeder heb ik een hele goede band. Zij is ruimdenkend. We denken dat mijn bio-moeder ook Autisme had. Toen mijn ouders me in mijn geboorteland gingen ophalen, zaten er nog 3 andere moeders die hun kind afstonden. Die waren duidelijk zenuwachtig en liepen steeds heen en weer. Mijn bio-moeder niet. Zij zat blijkbaar heel stil met mij op schoot en keek alleen naar mij, maar zonder emotie. Ik kan ook slecht emoties tonen. Zo kan ik bv. niet huilen om iemands overlijden. Of zij ook werkelijk Autisme had, zal ik nooit weten. Aangezien ik haar nooit opgezocht heb.



Mijn Autisme is een grote reden dat ik geen kinderen wil. Voor mezelf en kind. Ik kan een kind geen toekomst bieden. Met baby's en peuters heb ik al niks. Ik voel ook geen behoefte om een kind te knuffelen of liedjes te zingen. Het voelt onnatuurlijk. Ik ben single, heb een niet echt een relatie-wens. Een volwassene verdraag ik al slecht langer dan een dag constant om me heen. Laat staan een kind dat afhankelijk van me is. Ik zit vaak met mijn hoofd in een eigen wereldje en daardoor mis ik ook best veel. Een tablet, X-box of app's, daar heb ik geen verstand van. Zolang mijn vaste pc zijn werk blijft doen, ga ik me er niet in verdiepen. Met een kind ben je haast verplicht je in zulke dingen te verdiepen. Anders worden het buitenbeentjes. Mijn lage inkomen wil ik aan mezelf besteden. Ik heb geen reguliere baan en kan maar halve dagen werken door gauw overprikkeld zijn. Als ik nu al geen hele dagen kan werken. Moeder ben je 24/7. Zoals ik nu leef is het beste voor me.

ZsaZsa2015 ( ik weet even niet meer hoe te quoten) , Een van haar kleinzoons heeft het ook. Hij is getest toen hij 8 jaar was. Ze heeft toen tegen mijn zus ( de moeder van deze kleinzoon ) gezegd: ik herken zo veel in hem. Ze vond dat erg beangstigend.

Ik vind het ook dapper van haar dat ze zich heeft laten testen. Het lijkt alsof ze wat meer open naar mij toe wordt. En bepaalde dingen van zich zelf nu ook beter begrijpt.



Hondenmens : mijn vader heeft veel opgevangen bleek achteraf. Hij is overleden toen ik 15 jaar was. Het was best moeilijk om zo op te groeien.

Ze heeft mij en mijn dochter geblokt op fb. Ik weet dat wanneer ik geen contact opneem met haar er zo jaren over heen kunnen gaan. En dan moet het contact van mij uit komen.

Ik voel me afgewezen door haar ook al zal dit voort komen uit haar autisme. Ik wil voorlopig geen contact met haar. Eerst wat gesprekken met de Poh. Kijken of dat helpt.

Mijn moeder is rond haar 60e gediagnosticeerd met autisme. Heeft ook adhd. Ik heb zelf geen autisme of adhd. Mijn jeugd is moeilijk geweest,ik draag de littekens voor altijd bij me. (ptss)

Ik heb geen contact meer met mijn ouders, vanwege de moeizame relatie die ik met hen had.

anoniem14092016



Jouw verhaal kon het mijne zijn. Ik was al op leeftijd toen ik merkte dat het bij mijn moeder niet om "gekte" ging maar om Asperger. Ik heb er veel over gelezen en begrijp heel goed waardoor het komt dat ik niet eerder aan Asperger heb gedacht. Alles wat daar als gedragsuitingen bij vermeld wordt geldt niet zozeer voor vrouwen (ja uiteindelijk wel maar dan moet je al heel goed in de gaten hebben hoe het zich uit bij volwassen vrouwen), maar voor kinderen en mannen.

Zowel mijn vader als mijn moeder waren nooit bij ons betrokken en we rommelden maar wat aan met alle gevolgen van dien. Ook was er sprake van een hechtingsstoornis in mijn geval. Mijn moeder had 4 kinderen en alle aandacht ging naar haar haar oudste. Het was net of ze niks meer over had voor de anderen. Het was gewoon op. Op sociaal gebied heb ik ernstige problemen. Crashte op mijn werk en lijd aan depressies. Ik kan geen vriendschappen onderhouden en geen "praatjes"met mensen hebben. Het moet ergens over gaan. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Wat ik heb gedaan is mezelf laten onderzoeken op ASS. De meters sloegen aan alle kanten uit, volgens de psycholoog.



Tja, ligt het nu aan het opgevoed worden door een ASS moeder (en vader? kort gekend en niet betrokken) of moet ik accepteren dat ik het ook heb.

Ik heb de diagnose asperger gekregen toen ik 37was (en krap 2 jaar moeder). Daarna veel gelezen. Ik denk dat allebei mijn ouders ook iets van ASS hebben. Mijn vader is het archetype mannelijke autist, maar mijn moeder heeft ook heel veel problemen en ingewikkeld gedrag. In haar familie zijn bij 2 van mijn neven ook ASS-diagnoses gesteld en de hele familie (moeder had nog 6 siblings) heeft altijd een hele problematische manier gehad van met elkaar omgaan. Mijn moeder is hoe dan ook getekend door haar jeugd; als het geen ASS is, is het volgens mijn psycholoog een narcistische persoonlijkheidsstoornis, maar ik denk dus zelf meer aan autisme.



Ik heb geen fijne jeugd gehad en de opvoeding van mijn zoon is best een opgave; ik wil het proberen "goed" te doen, ondanks mijn beperking. Maar ik heb dus zelf ook helemaal geen fijn voorbeeld gehad, dus ik moet alles zelf uitvinden. Gelukkig heb ik een fantastische man die heel veel opvangt en waar ik veel van leer. En ik ben niet te beroerd om met vragen naar hulpverleners te gaan om te zoeken hoe ik iets moet aanpakken.



Mijn moeder heeft maar een kleinkind; mijn zoon. Ik houd haar erg op afstand omdat ze voor mij een enorme belasting vormt; ik heb weinig energie en ze zuigt me helemaal leeg met een bezoek. Ze is heel erg bezig met zichzelf, en ze probeert steeds aandacht van mijn zoon te krijgen op nogal onhandige manieren. Het is ook nogal obsessief: eigenlijk zoekt ze in alles bevestiging voor zichzelf. Hoe haar kleinzoon echt in elkaar zit of wie hij is, is niet iets waar ze zich mee bezig houdt.

Treurig, en als ze zich nou met wat meer zelfreflectie zou willen opstellen, zou ik haar graag helpen om een band op te bouwen. Maar ze wil niets van me aannemen, en vind alleen maar dat ik tussen zoon en haar ga instaan. Daarmee worden haar pogingen om zichzelf te bewijzen zonder hulp alleen maar fanatieker.



Ze maakt ondertussen ook opmerkingen dat ze mijn opvoeding maar flut vind en dat het vast helemaal verkeerd gaat met zoon als we hem geen pak op zijn sodemieter geven. Erg jammer om geen erkenning te krijgen voor al mijn inspanning, en het is ook pijnlijk als ze NOG een keer laat merken hoe weinig ze hecht aan mijn eigen ontwikkeling (eigenlijk dus aan mijzelf om wie ik ben). En tja: als je letterlijk zegt dat de kleinzoon waar je zo "dol" op bent, eens flink over de knie moet, dan is het niet zo verwonderlijk dat het contact niet vaker aangehaald wordt. Ik vind het contact met mijn moeder een kwelling. Ik probeer een paar keer per jaar samen met mijn man een ontmoeting te faciliteren, en probeer mijn zoon zijn eigen mening over oma te laten vormen. Daarin probeer ik zowel de positieve dingen van oma als de minder leuke dingen niet te verbloemen. Ze kookt lekker, bijvoorbeeld. Maar zonder mijn ouders als monsters af te schilderen, vertel ik ook dat ze het bij mij thuis normaal vonden om kinderen te slaan en te straffen. Dat gebeurde in die tijd (en vooral daarvoor) wel meer, maar bij papa thuis (en bij heel veel andere kinderen) deden ze dat nooit en het is nu verboden. Ik heb na haar laatste opmerking deze zomer ook een keer met zoon (6,5) besproken dat oma vond dat hij ergens klappen voor moest krijgen, maar dat wij dat niet doen. Oma denkt nog steeds zo als vroeger. Voorlopig hindert het mijn zoon niet; hij weet dat het niet uitgevoerd wordt en hij is niet bang voor haar ofzo. Mocht hij er op een gegeven moment genoeg van krijgen dat Oma zich zulke oordelen aanmeet, dan is dat het effect van oma's handelen. Ik ga het niet verbloemen; ik kan haar helaas niet liever of betrokkener maken dan ze is. Geloof me dat ik het zou doen als ik daar instrumenten voor had!