Psyche
alle pijlers
Dwanggedachten
vrijdag 12 juni 2015 om 13:40
(Ik ben een vaste gebruiker, maar ik schrijf dit even via een anoniem account)
Als ik jullie zou vertellen dat ik last heb van dwanggedachten en dat dit is wat die gedachten inhouden (behalve het stukje over godslasterlijke gedachten), hoe zouden jullie daar dan op reageren? Dit zijn heel specifieke voorbeelden, maar erg vergelijkbaar met wat er in mijn hoofd omgaat. Bij mij blijft het trouwens niet beperkt tot één persoon, maar ik heb het bij heel veel mensen en totaal willekeurig ook. Ik schaam me er heel, heel erg voor. Ik heb die gedachten al 15 jaar maar ik praat er nooit over. Ik heb het nu iemand verteld die dichtbij me staat, via de mail (ik heb de link gestuurd, ik kon het niet zelf schrijven) en ik wacht op reactie. Ik ben zooo bang voor haar reactie en wil daarom graag bij jullie checken wat jullie reactie zou zijn. Ik heb het ooit geprobeerd te vertellen toen ik opgenomen was in een kliniek een heleboel jaar geleden, maar toen werd ik door groepsgenoten zo erg veroordeeld, alsof het geen gedachten zijn maar alsof ik het had uitgevoerd. En hoewel de scheidslijn soms ontzettend klein lijkt, las ik dat mensen met dwanggedachten die gedachten nooit uitvoeren omdat ze er juist zo bang voor zijn. Ik vind dat zelf heel moeilijk om te geloven overigens omdat het in mijn hoofd zoiets groots is geworden. Maar ergens is het ook wel een geruststellende gedachte geloof ik, en het was best wel een eyeopener toen ik dat las. Desondanks blijven die gedachten steeds weer terugkomen.
Wat vinden jullie daarvan?
Edit: Sensy had last van een op hol slaande virusscanner bij die link, dus ik kopieer en plak de tekst, maar wel in het wit (omdat de schaamte zo groot is dat ik de tekst niet steeds opnieuw wil zien):
Een moeder is samen met haar zoontje in de speeltuin. Ze zitten samen op de wip.
Ze voelt ineens een gevoel in haar vagina en ze schrikt ervan.
Zij linkt het gevoel in haar vagina aan haar zoontje en denkt: ik zal toch niet seksueel aangetrokken worden door mijn zoontje. Ze duwt deze nare gedachten weg en gaat verder door met spelen in de speeltuin.
Het wegduwen van de gedachten lukte goed en ze heeft er niet meer aangedacht.
Maar als haar zoontje de volgende keer aan haar vraagt om bij haar op schoot te zitten, zegt zij: 'doe maar niet', want zij is bang dat ze dan weer ineens vainale gevoelens krijgt en dat zij dus wel een pedofiel is. Ze gaat steeds meer haar zoontje vermijden en ze wil hem op het laatst niet meer aanraken of met hem alleen zijn.
Ook de gedachten beginnen de overhand te krijgen. Ze ziet steeds beelden voor zich van het piemeltje van haar zoontje in haar mond en dan krijgt ze er de gedachte bij dat ze dat lekker vindt.
Doordat ze deze gadachten en beelden in haar hoofd heeft, neemt zij aan dat ze een pedofiel is en dus seks wilt met haar zoontje.
Ze ziet de hele dag beelden van haar naakte zoontje en kan niet meer voor hem zorgen.
Zoals je ziet beginnen obsessies heel klein, maar door verdrukking van gedachten en vermijden van contact met haar zoontje behandelt ze de gedachten steeds serieuzer en daardoor wordt het een obsessie.
Een jonge puberjongen zit in de eerste klas van de middelbare school. Als hij met meisjes praat krijgt hij een onbedwingbare drang om naar hun borsten te kijken. Hij moet kijken. Hij gaat meisjes ontwijken en daarna zelfs school, om maar niet naar meisjes te hoeven kijken. Eenmaal thuis krijgt hij het zelfde bij zijn moeder en later zelfs bij zijn psycholoog.
-man die steeds dacht seks te willen hebben met dieren
-de vrouw die constant blote kinderen voor zich zag
-de pastoor die steeds de drang voelt om naar piemels van mannen te kijken
-de man die meende seks te hebben gehad met mensen die die op straat tegen kwam
-de non die dacht verdoemd te zijn vanwege haar onreine seksuele gedachten
In een andere groep van de kliniek zat een man van middelbare leeftijd met agressieve gedachten. Hij dacht dat diep in hem een koelbloedige moordenaar school. Hij zag beelden voor zich hoe hij mensen wurgde of met een mes te lijf ging. Omdat hij zovaak beelden had, wist hij niet of een beeld nou echt was gebeurd of dat hij het zelf bedacht. Soms dacht hij ook dat dat beeld de toekomst was en dat het ging gebeuren. Hij bleef binnen en wilde geen mensen meer zien. Hij durfde niet meer te koken in de angste dat hij mensen expres wilde vergiftigen en wilde doden. Hij durfde geen scherpe voorwerpen bij zich te hebben. Hij zong de hele dag door liedjes en sportte veel en pratte voortdurend om maar te verkomen dat er nare nieuwe beelden in zijn hoofd kwamen. Het proberen te onderdrukken had een averechts effect en hij kon nergens anders meer aan denken. Hij heeft zichzelf meerdere keren bij de politie aangegeven maar uiteindelijk is hij in de kliniek gekomen omdat hij geen moordenaar was maar iemand die leed aan agressieve gedachten.
-de vrouw die bang was haar kleinkinderen van het balkon af te gooien
-de arts die bang was baby's met een scalpel te verminken
-de vrouw die een messen blok ziet staan en vervolgens voorzich ziet hoe ze zelfmoord pleegt
-de drang voelen om je vingers in een stopcontact te stoppen
-de vrouw die doodsbang was om te gaan slapen omdat de duivel dan bezit van haar zou komen nemen
Als ik jullie zou vertellen dat ik last heb van dwanggedachten en dat dit is wat die gedachten inhouden (behalve het stukje over godslasterlijke gedachten), hoe zouden jullie daar dan op reageren? Dit zijn heel specifieke voorbeelden, maar erg vergelijkbaar met wat er in mijn hoofd omgaat. Bij mij blijft het trouwens niet beperkt tot één persoon, maar ik heb het bij heel veel mensen en totaal willekeurig ook. Ik schaam me er heel, heel erg voor. Ik heb die gedachten al 15 jaar maar ik praat er nooit over. Ik heb het nu iemand verteld die dichtbij me staat, via de mail (ik heb de link gestuurd, ik kon het niet zelf schrijven) en ik wacht op reactie. Ik ben zooo bang voor haar reactie en wil daarom graag bij jullie checken wat jullie reactie zou zijn. Ik heb het ooit geprobeerd te vertellen toen ik opgenomen was in een kliniek een heleboel jaar geleden, maar toen werd ik door groepsgenoten zo erg veroordeeld, alsof het geen gedachten zijn maar alsof ik het had uitgevoerd. En hoewel de scheidslijn soms ontzettend klein lijkt, las ik dat mensen met dwanggedachten die gedachten nooit uitvoeren omdat ze er juist zo bang voor zijn. Ik vind dat zelf heel moeilijk om te geloven overigens omdat het in mijn hoofd zoiets groots is geworden. Maar ergens is het ook wel een geruststellende gedachte geloof ik, en het was best wel een eyeopener toen ik dat las. Desondanks blijven die gedachten steeds weer terugkomen.
Wat vinden jullie daarvan?
Edit: Sensy had last van een op hol slaande virusscanner bij die link, dus ik kopieer en plak de tekst, maar wel in het wit (omdat de schaamte zo groot is dat ik de tekst niet steeds opnieuw wil zien):
Een moeder is samen met haar zoontje in de speeltuin. Ze zitten samen op de wip.
Ze voelt ineens een gevoel in haar vagina en ze schrikt ervan.
Zij linkt het gevoel in haar vagina aan haar zoontje en denkt: ik zal toch niet seksueel aangetrokken worden door mijn zoontje. Ze duwt deze nare gedachten weg en gaat verder door met spelen in de speeltuin.
Het wegduwen van de gedachten lukte goed en ze heeft er niet meer aangedacht.
Maar als haar zoontje de volgende keer aan haar vraagt om bij haar op schoot te zitten, zegt zij: 'doe maar niet', want zij is bang dat ze dan weer ineens vainale gevoelens krijgt en dat zij dus wel een pedofiel is. Ze gaat steeds meer haar zoontje vermijden en ze wil hem op het laatst niet meer aanraken of met hem alleen zijn.
Ook de gedachten beginnen de overhand te krijgen. Ze ziet steeds beelden voor zich van het piemeltje van haar zoontje in haar mond en dan krijgt ze er de gedachte bij dat ze dat lekker vindt.
Doordat ze deze gadachten en beelden in haar hoofd heeft, neemt zij aan dat ze een pedofiel is en dus seks wilt met haar zoontje.
Ze ziet de hele dag beelden van haar naakte zoontje en kan niet meer voor hem zorgen.
Zoals je ziet beginnen obsessies heel klein, maar door verdrukking van gedachten en vermijden van contact met haar zoontje behandelt ze de gedachten steeds serieuzer en daardoor wordt het een obsessie.
Een jonge puberjongen zit in de eerste klas van de middelbare school. Als hij met meisjes praat krijgt hij een onbedwingbare drang om naar hun borsten te kijken. Hij moet kijken. Hij gaat meisjes ontwijken en daarna zelfs school, om maar niet naar meisjes te hoeven kijken. Eenmaal thuis krijgt hij het zelfde bij zijn moeder en later zelfs bij zijn psycholoog.
-man die steeds dacht seks te willen hebben met dieren
-de vrouw die constant blote kinderen voor zich zag
-de pastoor die steeds de drang voelt om naar piemels van mannen te kijken
-de man die meende seks te hebben gehad met mensen die die op straat tegen kwam
-de non die dacht verdoemd te zijn vanwege haar onreine seksuele gedachten
In een andere groep van de kliniek zat een man van middelbare leeftijd met agressieve gedachten. Hij dacht dat diep in hem een koelbloedige moordenaar school. Hij zag beelden voor zich hoe hij mensen wurgde of met een mes te lijf ging. Omdat hij zovaak beelden had, wist hij niet of een beeld nou echt was gebeurd of dat hij het zelf bedacht. Soms dacht hij ook dat dat beeld de toekomst was en dat het ging gebeuren. Hij bleef binnen en wilde geen mensen meer zien. Hij durfde niet meer te koken in de angste dat hij mensen expres wilde vergiftigen en wilde doden. Hij durfde geen scherpe voorwerpen bij zich te hebben. Hij zong de hele dag door liedjes en sportte veel en pratte voortdurend om maar te verkomen dat er nare nieuwe beelden in zijn hoofd kwamen. Het proberen te onderdrukken had een averechts effect en hij kon nergens anders meer aan denken. Hij heeft zichzelf meerdere keren bij de politie aangegeven maar uiteindelijk is hij in de kliniek gekomen omdat hij geen moordenaar was maar iemand die leed aan agressieve gedachten.
-de vrouw die bang was haar kleinkinderen van het balkon af te gooien
-de arts die bang was baby's met een scalpel te verminken
-de vrouw die een messen blok ziet staan en vervolgens voorzich ziet hoe ze zelfmoord pleegt
-de drang voelen om je vingers in een stopcontact te stoppen
-de vrouw die doodsbang was om te gaan slapen omdat de duivel dan bezit van haar zou komen nemen
vrijdag 12 juni 2015 om 13:44
vrijdag 12 juni 2015 om 13:49
Echt? Daar had ik geen last van. Gek. Ik deed het via een link omdat ik dan de tekst niet zelf hoef te zien. Ik kopieer en plak de tekst, maar wel in het wit. Sorry, de schaamte is echt heel, heel groot.
Een moeder is samen met haar zoontje in de speeltuin. Ze zitten samen op de wip.
Ze voelt ineens een gevoel in haar vagina en ze schrikt ervan.
Zij linkt het gevoel in haar vagina aan haar zoontje en denkt: ik zal toch niet seksueel aangetrokken worden door mijn zoontje. Ze duwt deze nare gedachten weg en gaat verder door met spelen in de speeltuin.
Het wegduwen van de gedachten lukte goed en ze heeft er niet meer aangedacht.
Maar als haar zoontje de volgende keer aan haar vraagt om bij haar op schoot te zitten, zegt zij: 'doe maar niet', want zij is bang dat ze dan weer ineens vainale gevoelens krijgt en dat zij dus wel een pedofiel is. Ze gaat steeds meer haar zoontje vermijden en ze wil hem op het laatst niet meer aanraken of met hem alleen zijn.
Ook de gedachten beginnen de overhand te krijgen. Ze ziet steeds beelden voor zich van het piemeltje van haar zoontje in haar mond en dan krijgt ze er de gedachte bij dat ze dat lekker vindt.
Doordat ze deze gadachten en beelden in haar hoofd heeft, neemt zij aan dat ze een pedofiel is en dus seks wilt met haar zoontje.
Ze ziet de hele dag beelden van haar naakte zoontje en kan niet meer voor hem zorgen.
Zoals je ziet beginnen obsessies heel klein, maar door verdrukking van gedachten en vermijden van contact met haar zoontje behandelt ze de gedachten steeds serieuzer en daardoor wordt het een obsessie.
Een jonge puberjongen zit in de eerste klas van de middelbare school. Als hij met meisjes praat krijgt hij een onbedwingbare drang om naar hun borsten te kijken. Hij moet kijken. Hij gaat meisjes ontwijken en daarna zelfs school, om maar niet naar meisjes te hoeven kijken. Eenmaal thuis krijgt hij het zelfde bij zijn moeder en later zelfs bij zijn psycholoog.
-man die steeds dacht seks te willen hebben met dieren
-de vrouw die constant blote kinderen voor zich zag
-de pastoor die steeds de drang voelt om naar piemels van mannen te kijken
-de man die meende seks te hebben gehad met mensen die die op straat tegen kwam
-de non die dacht verdoemd te zijn vanwege haar onreine seksuele gedachten
In een andere groep van de kliniek zat een man van middelbare leeftijd met agressieve gedachten. Hij dacht dat diep in hem een koelbloedige moordenaar school. Hij zag beelden voor zich hoe hij mensen wurgde of met een mes te lijf ging. Omdat hij zovaak beelden had, wist hij niet of een beeld nou echt was gebeurd of dat hij het zelf bedacht. Soms dacht hij ook dat dat beeld de toekomst was en dat het ging gebeuren. Hij bleef binnen en wilde geen mensen meer zien. Hij durfde niet meer te koken in de angste dat hij mensen expres wilde vergiftigen en wilde doden. Hij durfde geen scherpe voorwerpen bij zich te hebben. Hij zong de hele dag door liedjes en sportte veel en pratte voortdurend om maar te verkomen dat er nare nieuwe beelden in zijn hoofd kwamen. Het proberen te onderdrukken had een averechts effect en hij kon nergens anders meer aan denken. Hij heeft zichzelf meerdere keren bij de politie aangegeven maar uiteindelijk is hij in de kliniek gekomen omdat hij geen moordenaar was maar iemand die leed aan agressieve gedachten.
-de vrouw die bang was haar kleinkinderen van het balkon af te gooien
-de arts die bang was baby's met een scalpel te verminken
-de vrouw die een messen blok ziet staan en vervolgens voorzich ziet hoe ze zelfmoord pleegt
-de drang voelen om je vingers in een stopcontact te stoppen
-de vrouw die doodsbang was om te gaan slapen omdat de duivel dan bezit van haar zou komen nemen
Een moeder is samen met haar zoontje in de speeltuin. Ze zitten samen op de wip.
Ze voelt ineens een gevoel in haar vagina en ze schrikt ervan.
Zij linkt het gevoel in haar vagina aan haar zoontje en denkt: ik zal toch niet seksueel aangetrokken worden door mijn zoontje. Ze duwt deze nare gedachten weg en gaat verder door met spelen in de speeltuin.
Het wegduwen van de gedachten lukte goed en ze heeft er niet meer aangedacht.
Maar als haar zoontje de volgende keer aan haar vraagt om bij haar op schoot te zitten, zegt zij: 'doe maar niet', want zij is bang dat ze dan weer ineens vainale gevoelens krijgt en dat zij dus wel een pedofiel is. Ze gaat steeds meer haar zoontje vermijden en ze wil hem op het laatst niet meer aanraken of met hem alleen zijn.
Ook de gedachten beginnen de overhand te krijgen. Ze ziet steeds beelden voor zich van het piemeltje van haar zoontje in haar mond en dan krijgt ze er de gedachte bij dat ze dat lekker vindt.
Doordat ze deze gadachten en beelden in haar hoofd heeft, neemt zij aan dat ze een pedofiel is en dus seks wilt met haar zoontje.
Ze ziet de hele dag beelden van haar naakte zoontje en kan niet meer voor hem zorgen.
Zoals je ziet beginnen obsessies heel klein, maar door verdrukking van gedachten en vermijden van contact met haar zoontje behandelt ze de gedachten steeds serieuzer en daardoor wordt het een obsessie.
Een jonge puberjongen zit in de eerste klas van de middelbare school. Als hij met meisjes praat krijgt hij een onbedwingbare drang om naar hun borsten te kijken. Hij moet kijken. Hij gaat meisjes ontwijken en daarna zelfs school, om maar niet naar meisjes te hoeven kijken. Eenmaal thuis krijgt hij het zelfde bij zijn moeder en later zelfs bij zijn psycholoog.
-man die steeds dacht seks te willen hebben met dieren
-de vrouw die constant blote kinderen voor zich zag
-de pastoor die steeds de drang voelt om naar piemels van mannen te kijken
-de man die meende seks te hebben gehad met mensen die die op straat tegen kwam
-de non die dacht verdoemd te zijn vanwege haar onreine seksuele gedachten
In een andere groep van de kliniek zat een man van middelbare leeftijd met agressieve gedachten. Hij dacht dat diep in hem een koelbloedige moordenaar school. Hij zag beelden voor zich hoe hij mensen wurgde of met een mes te lijf ging. Omdat hij zovaak beelden had, wist hij niet of een beeld nou echt was gebeurd of dat hij het zelf bedacht. Soms dacht hij ook dat dat beeld de toekomst was en dat het ging gebeuren. Hij bleef binnen en wilde geen mensen meer zien. Hij durfde niet meer te koken in de angste dat hij mensen expres wilde vergiftigen en wilde doden. Hij durfde geen scherpe voorwerpen bij zich te hebben. Hij zong de hele dag door liedjes en sportte veel en pratte voortdurend om maar te verkomen dat er nare nieuwe beelden in zijn hoofd kwamen. Het proberen te onderdrukken had een averechts effect en hij kon nergens anders meer aan denken. Hij heeft zichzelf meerdere keren bij de politie aangegeven maar uiteindelijk is hij in de kliniek gekomen omdat hij geen moordenaar was maar iemand die leed aan agressieve gedachten.
-de vrouw die bang was haar kleinkinderen van het balkon af te gooien
-de arts die bang was baby's met een scalpel te verminken
-de vrouw die een messen blok ziet staan en vervolgens voorzich ziet hoe ze zelfmoord pleegt
-de drang voelen om je vingers in een stopcontact te stoppen
-de vrouw die doodsbang was om te gaan slapen omdat de duivel dan bezit van haar zou komen nemen
vrijdag 12 juni 2015 om 13:55
Als ik het zo lees, zijn het toch slechts gedachten? Tot nu toe doe je toch niets met die gedachten? Of denk je dat je wel kan handelen naar deze gedachten? Volgens mij heeft iedereen wel gedachten die gruwelijk zijn bij uitvoer. Toen zoon net geboren was, dacht ik ook: goh, ik kan hem zo in mijn hand houden en tegen de muur gooien. Dan is ie dood. Of: als ik hem de hele dag in zijn bed laat liggen, is ie in de avond dood. Ik deed het niet, ik dacht het alleen. Ik handelde er niet naar. Voor mij was het een soort omgaan met het idee van deze enorme verantwoordelijkheid die ik opeens op mijn schouders had. Dat er echt iemand volledig afhankelijk was van mij voor zijn leven. Is dat bij jou niet net zo?
vrijdag 12 juni 2015 om 13:57
Je vraagt wat mijn reactie zou zijn. Ik vermoed zoiets: jeetje meid, dit lijkt me echt heel naar, wat vervelend voor je. Kun je professionele hulp zoeken om je hier vanaf te helpen?
En dat meen ik serieus. Ik vind het in wit plaatsen van de tekst omdat je het zelf niet aan kunt zien moeilijk te begrijpen. Volgens mij heb je het in je hoofd veel groter gemaakt dan het in feite is.
En dat meen ik serieus. Ik vind het in wit plaatsen van de tekst omdat je het zelf niet aan kunt zien moeilijk te begrijpen. Volgens mij heb je het in je hoofd veel groter gemaakt dan het in feite is.
vrijdag 12 juni 2015 om 13:59
Nee, voor mij was de functie heel lang dat ik door die gedachten niet hoefde te denken aan waar ik echt mee zat. Het gaat nu best goed met mij, maar nu is de overlevingsstrategie juist het probleem geworden. Ik heb het meestal aardig onder controle tegenwoordig, maar de laatste weken is het weer waardeloos.
Ik wil alleen zo graag bevestiging dat ik geen slecht mens ben, want zo voel ik me echt. Ik voel me door en door slecht, terwijl ik inderdaad echt nooit zou handelen naar die gedachten. Maar als ik er heel diep in zit, dan durf ik daar niet meer op te vertrouwen. Terwijl ik het rationeel gezien wel weet.
Ik wil alleen zo graag bevestiging dat ik geen slecht mens ben, want zo voel ik me echt. Ik voel me door en door slecht, terwijl ik inderdaad echt nooit zou handelen naar die gedachten. Maar als ik er heel diep in zit, dan durf ik daar niet meer op te vertrouwen. Terwijl ik het rationeel gezien wel weet.
vrijdag 12 juni 2015 om 14:01
quote:Doreia schreef op 12 juni 2015 @ 13:55:
Als ik het zo lees, zijn het toch slechts gedachten? Tot nu toe doe je toch niets met die gedachten? Of denk je dat je wel kan handelen naar deze gedachten? Volgens mij heeft iedereen wel gedachten die gruwelijk zijn bij uitvoer. Toen zoon net geboren was, dacht ik ook: goh, ik kan hem zo in mijn hand houden en tegen de muur gooien. Dan is ie dood. Of: als ik hem de hele dag in zijn bed laat liggen, is ie in de avond dood. Ik deed het niet, ik dacht het alleen. Ik handelde er niet naar. Voor mij was het een soort omgaan met het idee van deze enorme verantwoordelijkheid die ik opeens op mijn schouders had. Dat er echt iemand volledig afhankelijk was van mij voor zijn leven. Is dat bij jou niet net zo?
Dit heb ik ook gehad vlak na de geboorte van mijn zoon. Het maakte me wel heel bang, het duurde even voordat ik doorhad dat het mijn angst was dat ik zoiets zou doen, dat maakte dat de gedachtes in me op kwamen. Inderdaad vanwege de enorme verantwoordelijkheid over zoiets kwetsbaars.
Inderdtijd heb ik online info er over opgezocht en toen gelezen dat ontzettend veel mensen hier in meer of mindere mate last van hebben.
TO, er is niks om je voor te schamen. Ik denk dat je vriendin vast ook wel eens iets ongepast heeft gedacht. Het is erg vervelend als het dermate een grip op je heeft dat je er dag in dag uit mee bezig bent. Het is makkelijk gezegd, maar je moet dus eigenlijk de gedachtes gewoon weer laten waaien zonder er aandacht aan te schenken.
Heb je al eens therapie gevolgd voor dit probleem?
Als ik het zo lees, zijn het toch slechts gedachten? Tot nu toe doe je toch niets met die gedachten? Of denk je dat je wel kan handelen naar deze gedachten? Volgens mij heeft iedereen wel gedachten die gruwelijk zijn bij uitvoer. Toen zoon net geboren was, dacht ik ook: goh, ik kan hem zo in mijn hand houden en tegen de muur gooien. Dan is ie dood. Of: als ik hem de hele dag in zijn bed laat liggen, is ie in de avond dood. Ik deed het niet, ik dacht het alleen. Ik handelde er niet naar. Voor mij was het een soort omgaan met het idee van deze enorme verantwoordelijkheid die ik opeens op mijn schouders had. Dat er echt iemand volledig afhankelijk was van mij voor zijn leven. Is dat bij jou niet net zo?
Dit heb ik ook gehad vlak na de geboorte van mijn zoon. Het maakte me wel heel bang, het duurde even voordat ik doorhad dat het mijn angst was dat ik zoiets zou doen, dat maakte dat de gedachtes in me op kwamen. Inderdaad vanwege de enorme verantwoordelijkheid over zoiets kwetsbaars.
Inderdtijd heb ik online info er over opgezocht en toen gelezen dat ontzettend veel mensen hier in meer of mindere mate last van hebben.
TO, er is niks om je voor te schamen. Ik denk dat je vriendin vast ook wel eens iets ongepast heeft gedacht. Het is erg vervelend als het dermate een grip op je heeft dat je er dag in dag uit mee bezig bent. Het is makkelijk gezegd, maar je moet dus eigenlijk de gedachtes gewoon weer laten waaien zonder er aandacht aan te schenken.
Heb je al eens therapie gevolgd voor dit probleem?
vrijdag 12 juni 2015 om 14:03
En ik heb heel, heel lang hulp gehad, maar niet hiervoor. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om dit tegen een therapeut te vertellen. Ik heb het nu dus iemand verteld. Zij weet ongeveer alles van me, maar dit wist zelfs zij niet. Ik houd het altijd algemeen, ik vertel nooit waar mijn gedachten over gaan. Ik wil nu het liefste verdwijnen omdat ik het heb gezegd.
vrijdag 12 juni 2015 om 14:03
Er is een cgt app van mediant. G- schema.
Daar kan je invullen wat je denkt en in hoeverre het realistich is. enz. Dat heeft mij geholpen bij angst gedachtes. Situaties.
Dan neem je de schommel als voorbeeld en dan vul je je gevoel in wat je erbij hebt. geef het gevoel een cijfer. de gedachtes die je hebt. enz..
Daar kan je invullen wat je denkt en in hoeverre het realistich is. enz. Dat heeft mij geholpen bij angst gedachtes. Situaties.
Dan neem je de schommel als voorbeeld en dan vul je je gevoel in wat je erbij hebt. geef het gevoel een cijfer. de gedachtes die je hebt. enz..
vrijdag 12 juni 2015 om 14:07
quote:bonuhbakkie schreef op 12 juni 2015 @ 14:03:
Er is een cgt app van mediant. G- schema.
Daar kan je invullen wat je denkt en in hoeverre het realistich is. enz. Dat heeft mij geholpen bij angst gedachtes. Situaties.
Dan neem je de schommel als voorbeeld en dan vul je je gevoel in wat je erbij hebt. geef het gevoel een cijfer. de gedachtes die je hebt. enz..G-schema's zijn heel erg nuttig.
Er is een cgt app van mediant. G- schema.
Daar kan je invullen wat je denkt en in hoeverre het realistich is. enz. Dat heeft mij geholpen bij angst gedachtes. Situaties.
Dan neem je de schommel als voorbeeld en dan vul je je gevoel in wat je erbij hebt. geef het gevoel een cijfer. de gedachtes die je hebt. enz..G-schema's zijn heel erg nuttig.
vrijdag 12 juni 2015 om 14:08
Dit topic is een soort realitycheck, dat anderen me geen slecht mens vinden door wat ik denk. Dat mensen me niet veroordelen en dat het misschien wel niet nodig is om me zooo erg te schamen voor dit. Het is hier iets makkelijker omdat jullie me niet echt kennen.
Ik voel me ondanks mijn gedachten trouwens meestal eigenlijk best wel gelukkig. Meestal denk ik 'Zolang ik het voor mezelf houd hoef ik me niet te schamen' en meestal blijft het ook beperkt bij een paar soort gedachten en dat kan ik best goed handelen zonder dat het me helemaal gek maakt. Maar de laatste weken gaat het weer met me aan de haal en dat is best wel vermoeiend.
Ik voel me ondanks mijn gedachten trouwens meestal eigenlijk best wel gelukkig. Meestal denk ik 'Zolang ik het voor mezelf houd hoef ik me niet te schamen' en meestal blijft het ook beperkt bij een paar soort gedachten en dat kan ik best goed handelen zonder dat het me helemaal gek maakt. Maar de laatste weken gaat het weer met me aan de haal en dat is best wel vermoeiend.
vrijdag 12 juni 2015 om 14:09
Daarom hebben veel mensen ook last van hoogtevrees, de gedachte dat ze over de reling zouden kunnen springen zorgt al dat ze een stapje teruggaan.
En het roze olifantje komt natuurlijk ook weer om de hoek kijken.
TO zoek hulp, want met die hoogtevrees af en toe doe je jezelf niet echt kwaad, maar als het je leven echt gaat beheersen wel.
En het roze olifantje komt natuurlijk ook weer om de hoek kijken.
TO zoek hulp, want met die hoogtevrees af en toe doe je jezelf niet echt kwaad, maar als het je leven echt gaat beheersen wel.
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
vrijdag 12 juni 2015 om 14:10
quote:bootje_op_de_golven schreef op 12 juni 2015 @ 14:07:
[...]
G-schema's zijn heel erg nuttig.
Ja dan wordt t realistischer wat je denkt. Duidelijker
Ik dacht vroeger een keer met mn baby op de arm als ik nou eens hee hard tegen t kozijn ram dan houdt hij op met huilen.
Ik schrok daar zo van. Ik weet het gevoel nog precies. Maar totaal niet realistisch want dat ging ik natuurlijk nooit doen!
[...]
G-schema's zijn heel erg nuttig.
Ja dan wordt t realistischer wat je denkt. Duidelijker
Ik dacht vroeger een keer met mn baby op de arm als ik nou eens hee hard tegen t kozijn ram dan houdt hij op met huilen.
Ik schrok daar zo van. Ik weet het gevoel nog precies. Maar totaal niet realistisch want dat ging ik natuurlijk nooit doen!
vrijdag 12 juni 2015 om 14:14
en nee, je bent dus geen slecht mens als je die gedachten hebt, als je moordgedachten uit gaat voeren dan wel.
En ik ken het gevoel wel een beetje, als je naar iets heel moois kijkt, of dat nu een baby, dier of kunstwerk is, dat je denkt: als ik het laat vallen, weggooi, is het gewond, dood, kapot of wat dan ook. En dat geeft wel even kriebels. En van die gedachte schrik ik ook wel eens. Maar ik leg de baby keurig terug in de wieg, of in de armen van mama, knuffel het beest en bewonder (of verafschuw) het kunstwerk
En ik ken het gevoel wel een beetje, als je naar iets heel moois kijkt, of dat nu een baby, dier of kunstwerk is, dat je denkt: als ik het laat vallen, weggooi, is het gewond, dood, kapot of wat dan ook. En dat geeft wel even kriebels. En van die gedachte schrik ik ook wel eens. Maar ik leg de baby keurig terug in de wieg, of in de armen van mama, knuffel het beest en bewonder (of verafschuw) het kunstwerk
De waarheid is dat iedereen zomaar wat probeert
vrijdag 12 juni 2015 om 14:15
Ik heb trouwens een gediagnostiseerde dwangstoornis. Of nou ja, had. Want ik had vroeger ook heel veel dwanghandelingen en nu niks meer, en ik heb de therapeut niet verteld van de gedachten, dus de diagnose is uit mijn dossier geschrapt. De therapeut heeft me trouwens niet geholpen van de dwanghandelingen af te komen, dat heb ik zelf gedaan omdat ik helemaal doodziek van mezelf werd en zelfs stilzitten al fout en beangstigend was. Ik ben mijn eigen therapeut.
vrijdag 12 juni 2015 om 14:16
quote:Estropeado schreef op 12 juni 2015 @ 14:03:
En ik heb heel, heel lang hulp gehad, maar niet hiervoor. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om dit tegen een therapeut te vertellen. Ik heb het nu dus iemand verteld. Zij weet ongeveer alles van me, maar dit wist zelfs zij niet. Ik houd het altijd algemeen, ik vertel nooit waar mijn gedachten over gaan. Ik wil nu het liefste verdwijnen omdat ik het heb gezegd.Dwanggedachten zijn niet uniek. Bij levenslang met dwang, van RTL5 zag je ook een man met agressieve dwanggedachten. Zodoende kwam ik erachter dat er meer zijn die zulke gedachten hebben. Hij vertrouwde zichzelf niet met messen, want hij dacht dat hij dan anderen de keel door zou gaan snijden. Maar hij had dit nog nooit gedaan. En hij is ervan af gekomen. Waarom zou jij dat niet willen voor jezelf?
En ik heb heel, heel lang hulp gehad, maar niet hiervoor. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om dit tegen een therapeut te vertellen. Ik heb het nu dus iemand verteld. Zij weet ongeveer alles van me, maar dit wist zelfs zij niet. Ik houd het altijd algemeen, ik vertel nooit waar mijn gedachten over gaan. Ik wil nu het liefste verdwijnen omdat ik het heb gezegd.Dwanggedachten zijn niet uniek. Bij levenslang met dwang, van RTL5 zag je ook een man met agressieve dwanggedachten. Zodoende kwam ik erachter dat er meer zijn die zulke gedachten hebben. Hij vertrouwde zichzelf niet met messen, want hij dacht dat hij dan anderen de keel door zou gaan snijden. Maar hij had dit nog nooit gedaan. En hij is ervan af gekomen. Waarom zou jij dat niet willen voor jezelf?
vrijdag 12 juni 2015 om 14:17
quote:Estropeado schreef op 12 juni 2015 @ 14:08:
Dit topic is een soort realitycheck, dat anderen me geen slecht mens vinden door wat ik denk. Dat mensen me niet veroordelen en dat het misschien wel niet nodig is om me zooo erg te schamen voor dit. Het is hier iets makkelijker omdat jullie me niet echt kennen.De gedachte dat jij door deze gedachten een slecht mens zou zijn is geen moment bij me opgekomen. Ook door erover te praten zou ik je geen slecht mens vinden. Een therapeut denk ik ook niet, die hoort nog wel raardere dingen vermoed ik zo. Het lijkt mij dat juist erover praten de druk van de ketel kan halen, want die is erg hoog op dit moment volgens mij.
Dit topic is een soort realitycheck, dat anderen me geen slecht mens vinden door wat ik denk. Dat mensen me niet veroordelen en dat het misschien wel niet nodig is om me zooo erg te schamen voor dit. Het is hier iets makkelijker omdat jullie me niet echt kennen.De gedachte dat jij door deze gedachten een slecht mens zou zijn is geen moment bij me opgekomen. Ook door erover te praten zou ik je geen slecht mens vinden. Een therapeut denk ik ook niet, die hoort nog wel raardere dingen vermoed ik zo. Het lijkt mij dat juist erover praten de druk van de ketel kan halen, want die is erg hoog op dit moment volgens mij.
vrijdag 12 juni 2015 om 14:19
Ik ben echt blij met jullie, ik voel me al iets rustiger en het helpt echt dat mensen me niet slecht of eng of gek vinden. Misschien is het ook wel gedeeltelijk die verantwoordelijkheid: ik vind het ontzettend moeilijk om de verantwoordelijkheid te nemen voor mijn eigen leven en dit voelt als zoiets groots. In feite heb ik (net als iedereen trouwens) de macht over iemands leven of dood, toch? Als je het zo bekijkt. Zo moet je het natuurlijk niet bekijken want het slaat nergens op. Maar het voelt dus bijna alsof ik een soort God ben (haha, niet dat ik mezelf geweldig vind - zonder dat stukje) die daarover kan besluiten en als je dat gaat zien als jouw verantwoordelijkheid is het geen wonder dat je daar bang door wordt.
vrijdag 12 juni 2015 om 14:20
quote:Estropeado schreef op 12 juni 2015 @ 14:15:
Ik heb trouwens een gediagnostiseerde dwangstoornis. Of nou ja, had. Want ik had vroeger ook heel veel dwanghandelingen en nu niks meer, en ik heb de therapeut niet verteld van de gedachten, dus de diagnose is uit mijn dossier geschrapt. De therapeut heeft me trouwens niet geholpen van de dwanghandelingen af te komen, dat heb ik zelf gedaan omdat ik helemaal doodziek van mezelf werd en zelfs stilzitten al fout en beangstigend was. Ik ben mijn eigen therapeut. En dwanggedachten op een dwangstoornis is toch helemaal niet zo rare combinatie? Als je door middel van handelingen je leven onder controle kan houden, waarom dan niet met gedachten? Het kan toch in elkaars verlengde liggen? Ik zie niets om je voor te schamen. Echt niet.
Ik heb trouwens een gediagnostiseerde dwangstoornis. Of nou ja, had. Want ik had vroeger ook heel veel dwanghandelingen en nu niks meer, en ik heb de therapeut niet verteld van de gedachten, dus de diagnose is uit mijn dossier geschrapt. De therapeut heeft me trouwens niet geholpen van de dwanghandelingen af te komen, dat heb ik zelf gedaan omdat ik helemaal doodziek van mezelf werd en zelfs stilzitten al fout en beangstigend was. Ik ben mijn eigen therapeut. En dwanggedachten op een dwangstoornis is toch helemaal niet zo rare combinatie? Als je door middel van handelingen je leven onder controle kan houden, waarom dan niet met gedachten? Het kan toch in elkaars verlengde liggen? Ik zie niets om je voor te schamen. Echt niet.
vrijdag 12 juni 2015 om 14:24
De druk is al wat meer van de ketel als dat mens eindelijk eens terugmailt, denk ik. Dat kan nog wel tot morgen duren terwijl ik van de spanning niet eens kan eten. Meestal gaat het goed hè, en blijven de gedachten zo beperkt dat ik ze redelijk kan negeren of gewoon accepteren als een gedachte die voorbij vliegt. Ze zijn er wel, maar bepalen mijn leven niet. Nu is dat even wel (omdat ik een paar heftige weken achter de rug heb), en ik denk dat het al heel veel zou schelen als zij zegt dat ze me niet slecht vindt. Haar bevestiging is heel belangrijk voor me.
