Psyche
alle pijlers
Dwanggedachten
vrijdag 12 juni 2015 om 13:40
(Ik ben een vaste gebruiker, maar ik schrijf dit even via een anoniem account)
Als ik jullie zou vertellen dat ik last heb van dwanggedachten en dat dit is wat die gedachten inhouden (behalve het stukje over godslasterlijke gedachten), hoe zouden jullie daar dan op reageren? Dit zijn heel specifieke voorbeelden, maar erg vergelijkbaar met wat er in mijn hoofd omgaat. Bij mij blijft het trouwens niet beperkt tot één persoon, maar ik heb het bij heel veel mensen en totaal willekeurig ook. Ik schaam me er heel, heel erg voor. Ik heb die gedachten al 15 jaar maar ik praat er nooit over. Ik heb het nu iemand verteld die dichtbij me staat, via de mail (ik heb de link gestuurd, ik kon het niet zelf schrijven) en ik wacht op reactie. Ik ben zooo bang voor haar reactie en wil daarom graag bij jullie checken wat jullie reactie zou zijn. Ik heb het ooit geprobeerd te vertellen toen ik opgenomen was in een kliniek een heleboel jaar geleden, maar toen werd ik door groepsgenoten zo erg veroordeeld, alsof het geen gedachten zijn maar alsof ik het had uitgevoerd. En hoewel de scheidslijn soms ontzettend klein lijkt, las ik dat mensen met dwanggedachten die gedachten nooit uitvoeren omdat ze er juist zo bang voor zijn. Ik vind dat zelf heel moeilijk om te geloven overigens omdat het in mijn hoofd zoiets groots is geworden. Maar ergens is het ook wel een geruststellende gedachte geloof ik, en het was best wel een eyeopener toen ik dat las. Desondanks blijven die gedachten steeds weer terugkomen.
Wat vinden jullie daarvan?
Edit: Sensy had last van een op hol slaande virusscanner bij die link, dus ik kopieer en plak de tekst, maar wel in het wit (omdat de schaamte zo groot is dat ik de tekst niet steeds opnieuw wil zien):
Een moeder is samen met haar zoontje in de speeltuin. Ze zitten samen op de wip.
Ze voelt ineens een gevoel in haar vagina en ze schrikt ervan.
Zij linkt het gevoel in haar vagina aan haar zoontje en denkt: ik zal toch niet seksueel aangetrokken worden door mijn zoontje. Ze duwt deze nare gedachten weg en gaat verder door met spelen in de speeltuin.
Het wegduwen van de gedachten lukte goed en ze heeft er niet meer aangedacht.
Maar als haar zoontje de volgende keer aan haar vraagt om bij haar op schoot te zitten, zegt zij: 'doe maar niet', want zij is bang dat ze dan weer ineens vainale gevoelens krijgt en dat zij dus wel een pedofiel is. Ze gaat steeds meer haar zoontje vermijden en ze wil hem op het laatst niet meer aanraken of met hem alleen zijn.
Ook de gedachten beginnen de overhand te krijgen. Ze ziet steeds beelden voor zich van het piemeltje van haar zoontje in haar mond en dan krijgt ze er de gedachte bij dat ze dat lekker vindt.
Doordat ze deze gadachten en beelden in haar hoofd heeft, neemt zij aan dat ze een pedofiel is en dus seks wilt met haar zoontje.
Ze ziet de hele dag beelden van haar naakte zoontje en kan niet meer voor hem zorgen.
Zoals je ziet beginnen obsessies heel klein, maar door verdrukking van gedachten en vermijden van contact met haar zoontje behandelt ze de gedachten steeds serieuzer en daardoor wordt het een obsessie.
Een jonge puberjongen zit in de eerste klas van de middelbare school. Als hij met meisjes praat krijgt hij een onbedwingbare drang om naar hun borsten te kijken. Hij moet kijken. Hij gaat meisjes ontwijken en daarna zelfs school, om maar niet naar meisjes te hoeven kijken. Eenmaal thuis krijgt hij het zelfde bij zijn moeder en later zelfs bij zijn psycholoog.
-man die steeds dacht seks te willen hebben met dieren
-de vrouw die constant blote kinderen voor zich zag
-de pastoor die steeds de drang voelt om naar piemels van mannen te kijken
-de man die meende seks te hebben gehad met mensen die die op straat tegen kwam
-de non die dacht verdoemd te zijn vanwege haar onreine seksuele gedachten
In een andere groep van de kliniek zat een man van middelbare leeftijd met agressieve gedachten. Hij dacht dat diep in hem een koelbloedige moordenaar school. Hij zag beelden voor zich hoe hij mensen wurgde of met een mes te lijf ging. Omdat hij zovaak beelden had, wist hij niet of een beeld nou echt was gebeurd of dat hij het zelf bedacht. Soms dacht hij ook dat dat beeld de toekomst was en dat het ging gebeuren. Hij bleef binnen en wilde geen mensen meer zien. Hij durfde niet meer te koken in de angste dat hij mensen expres wilde vergiftigen en wilde doden. Hij durfde geen scherpe voorwerpen bij zich te hebben. Hij zong de hele dag door liedjes en sportte veel en pratte voortdurend om maar te verkomen dat er nare nieuwe beelden in zijn hoofd kwamen. Het proberen te onderdrukken had een averechts effect en hij kon nergens anders meer aan denken. Hij heeft zichzelf meerdere keren bij de politie aangegeven maar uiteindelijk is hij in de kliniek gekomen omdat hij geen moordenaar was maar iemand die leed aan agressieve gedachten.
-de vrouw die bang was haar kleinkinderen van het balkon af te gooien
-de arts die bang was baby's met een scalpel te verminken
-de vrouw die een messen blok ziet staan en vervolgens voorzich ziet hoe ze zelfmoord pleegt
-de drang voelen om je vingers in een stopcontact te stoppen
-de vrouw die doodsbang was om te gaan slapen omdat de duivel dan bezit van haar zou komen nemen
Als ik jullie zou vertellen dat ik last heb van dwanggedachten en dat dit is wat die gedachten inhouden (behalve het stukje over godslasterlijke gedachten), hoe zouden jullie daar dan op reageren? Dit zijn heel specifieke voorbeelden, maar erg vergelijkbaar met wat er in mijn hoofd omgaat. Bij mij blijft het trouwens niet beperkt tot één persoon, maar ik heb het bij heel veel mensen en totaal willekeurig ook. Ik schaam me er heel, heel erg voor. Ik heb die gedachten al 15 jaar maar ik praat er nooit over. Ik heb het nu iemand verteld die dichtbij me staat, via de mail (ik heb de link gestuurd, ik kon het niet zelf schrijven) en ik wacht op reactie. Ik ben zooo bang voor haar reactie en wil daarom graag bij jullie checken wat jullie reactie zou zijn. Ik heb het ooit geprobeerd te vertellen toen ik opgenomen was in een kliniek een heleboel jaar geleden, maar toen werd ik door groepsgenoten zo erg veroordeeld, alsof het geen gedachten zijn maar alsof ik het had uitgevoerd. En hoewel de scheidslijn soms ontzettend klein lijkt, las ik dat mensen met dwanggedachten die gedachten nooit uitvoeren omdat ze er juist zo bang voor zijn. Ik vind dat zelf heel moeilijk om te geloven overigens omdat het in mijn hoofd zoiets groots is geworden. Maar ergens is het ook wel een geruststellende gedachte geloof ik, en het was best wel een eyeopener toen ik dat las. Desondanks blijven die gedachten steeds weer terugkomen.
Wat vinden jullie daarvan?
Edit: Sensy had last van een op hol slaande virusscanner bij die link, dus ik kopieer en plak de tekst, maar wel in het wit (omdat de schaamte zo groot is dat ik de tekst niet steeds opnieuw wil zien):
Een moeder is samen met haar zoontje in de speeltuin. Ze zitten samen op de wip.
Ze voelt ineens een gevoel in haar vagina en ze schrikt ervan.
Zij linkt het gevoel in haar vagina aan haar zoontje en denkt: ik zal toch niet seksueel aangetrokken worden door mijn zoontje. Ze duwt deze nare gedachten weg en gaat verder door met spelen in de speeltuin.
Het wegduwen van de gedachten lukte goed en ze heeft er niet meer aangedacht.
Maar als haar zoontje de volgende keer aan haar vraagt om bij haar op schoot te zitten, zegt zij: 'doe maar niet', want zij is bang dat ze dan weer ineens vainale gevoelens krijgt en dat zij dus wel een pedofiel is. Ze gaat steeds meer haar zoontje vermijden en ze wil hem op het laatst niet meer aanraken of met hem alleen zijn.
Ook de gedachten beginnen de overhand te krijgen. Ze ziet steeds beelden voor zich van het piemeltje van haar zoontje in haar mond en dan krijgt ze er de gedachte bij dat ze dat lekker vindt.
Doordat ze deze gadachten en beelden in haar hoofd heeft, neemt zij aan dat ze een pedofiel is en dus seks wilt met haar zoontje.
Ze ziet de hele dag beelden van haar naakte zoontje en kan niet meer voor hem zorgen.
Zoals je ziet beginnen obsessies heel klein, maar door verdrukking van gedachten en vermijden van contact met haar zoontje behandelt ze de gedachten steeds serieuzer en daardoor wordt het een obsessie.
Een jonge puberjongen zit in de eerste klas van de middelbare school. Als hij met meisjes praat krijgt hij een onbedwingbare drang om naar hun borsten te kijken. Hij moet kijken. Hij gaat meisjes ontwijken en daarna zelfs school, om maar niet naar meisjes te hoeven kijken. Eenmaal thuis krijgt hij het zelfde bij zijn moeder en later zelfs bij zijn psycholoog.
-man die steeds dacht seks te willen hebben met dieren
-de vrouw die constant blote kinderen voor zich zag
-de pastoor die steeds de drang voelt om naar piemels van mannen te kijken
-de man die meende seks te hebben gehad met mensen die die op straat tegen kwam
-de non die dacht verdoemd te zijn vanwege haar onreine seksuele gedachten
In een andere groep van de kliniek zat een man van middelbare leeftijd met agressieve gedachten. Hij dacht dat diep in hem een koelbloedige moordenaar school. Hij zag beelden voor zich hoe hij mensen wurgde of met een mes te lijf ging. Omdat hij zovaak beelden had, wist hij niet of een beeld nou echt was gebeurd of dat hij het zelf bedacht. Soms dacht hij ook dat dat beeld de toekomst was en dat het ging gebeuren. Hij bleef binnen en wilde geen mensen meer zien. Hij durfde niet meer te koken in de angste dat hij mensen expres wilde vergiftigen en wilde doden. Hij durfde geen scherpe voorwerpen bij zich te hebben. Hij zong de hele dag door liedjes en sportte veel en pratte voortdurend om maar te verkomen dat er nare nieuwe beelden in zijn hoofd kwamen. Het proberen te onderdrukken had een averechts effect en hij kon nergens anders meer aan denken. Hij heeft zichzelf meerdere keren bij de politie aangegeven maar uiteindelijk is hij in de kliniek gekomen omdat hij geen moordenaar was maar iemand die leed aan agressieve gedachten.
-de vrouw die bang was haar kleinkinderen van het balkon af te gooien
-de arts die bang was baby's met een scalpel te verminken
-de vrouw die een messen blok ziet staan en vervolgens voorzich ziet hoe ze zelfmoord pleegt
-de drang voelen om je vingers in een stopcontact te stoppen
-de vrouw die doodsbang was om te gaan slapen omdat de duivel dan bezit van haar zou komen nemen
zaterdag 13 juni 2015 om 12:33
Er is een boek hierover, google maar eens op Het duiveltje van de geest.
Mensen die dwanggedachten hebben, brengen de dingen die ze denken nooit in de praktijk. Juist omdat je er bang voor bent. Het is een soort waarschuwing. Zo hebben veel mensen met hoogtevrees springangst, maar spingen? Nooit. Ze blijven juist ver bij bijvoorbeeld relingen vandaan.
Mensen die dwanggedachten hebben, brengen de dingen die ze denken nooit in de praktijk. Juist omdat je er bang voor bent. Het is een soort waarschuwing. Zo hebben veel mensen met hoogtevrees springangst, maar spingen? Nooit. Ze blijven juist ver bij bijvoorbeeld relingen vandaan.
zaterdag 13 juni 2015 om 15:19
Ja, dat boek ken ik Kroeleencactus, daarin had ik inderdaad gelezen dat mensen dwanggedachten nooit uitvoeren. Dat hielp wel iets tegen mijn angst, maar niet tegen mijn schaamte. En de scheidslijn lijkt soms zo dun, dat ik bang ben net die ene uitzondering te zijn. Maar rationeel gezien weet ik wel dat dat niet zo is.
Allie, dat is inderdaad misschien wel zo. Of het kwam te dichtbij doordat wat ik denk, zij daadwerkelijk hebben meegemaakt? Die mensen waren er in elk geval wel in mijn groep.
En ik kom hier nu zo'n vier jaar, maar tegen mij wordt altijd aardig gedaan, terwijl ik toch al heel wat heb verteld. Over het algemeen zijn de meeste mensen hier hartstikke tof.
Allie, dat is inderdaad misschien wel zo. Of het kwam te dichtbij doordat wat ik denk, zij daadwerkelijk hebben meegemaakt? Die mensen waren er in elk geval wel in mijn groep.
En ik kom hier nu zo'n vier jaar, maar tegen mij wordt altijd aardig gedaan, terwijl ik toch al heel wat heb verteld. Over het algemeen zijn de meeste mensen hier hartstikke tof.
zaterdag 13 juni 2015 om 15:28
quote:Doreia schreef op 12 juni 2015 @ 13:55:
Als ik het zo lees, zijn het toch slechts gedachten? Tot nu toe doe je toch niets met die gedachten? Of denk je dat je wel kan handelen naar deze gedachten? Volgens mij heeft iedereen wel gedachten die gruwelijk zijn bij uitvoer. Toen zoon net geboren was, dacht ik ook: goh, ik kan hem zo in mijn hand houden en tegen de muur gooien. Dan is ie dood. Of: als ik hem de hele dag in zijn bed laat liggen, is ie in de avond dood. Ik deed het niet, ik dacht het alleen. Ik handelde er niet naar. Voor mij was het een soort omgaan met het idee van deze enorme verantwoordelijkheid die ik opeens op mijn schouders had. Dat er echt iemand volledig afhankelijk was van mij voor zijn leven. Is dat bij jou niet net zo?
Dat had ik exact hetzelfde na de geboorte van mijn oudste. Toen ik het met de huisarts besprak was ze heel lief en zei dat dat juist aantoonde hoe een goede moeder ik was en hoe bezorgd ik was over mijn dochter en hoe graag ik alles goed wilde doen.
Schijnt vrij normaal te zijn. De enorme verantwoordelijkheid grijpt je op bepaalde momenten gewoon even aan.
TO: gedachten zijn maar gedachten he? Maak ze niet groter dan ze zijn. Een gedachte ben jij niet, het is gewoon iets in je hoofd. Gedachten komen en gaan, besteedt er niet teveel aandacht aan, want wat je aandacht geeft groeit
Als ik het zo lees, zijn het toch slechts gedachten? Tot nu toe doe je toch niets met die gedachten? Of denk je dat je wel kan handelen naar deze gedachten? Volgens mij heeft iedereen wel gedachten die gruwelijk zijn bij uitvoer. Toen zoon net geboren was, dacht ik ook: goh, ik kan hem zo in mijn hand houden en tegen de muur gooien. Dan is ie dood. Of: als ik hem de hele dag in zijn bed laat liggen, is ie in de avond dood. Ik deed het niet, ik dacht het alleen. Ik handelde er niet naar. Voor mij was het een soort omgaan met het idee van deze enorme verantwoordelijkheid die ik opeens op mijn schouders had. Dat er echt iemand volledig afhankelijk was van mij voor zijn leven. Is dat bij jou niet net zo?
Dat had ik exact hetzelfde na de geboorte van mijn oudste. Toen ik het met de huisarts besprak was ze heel lief en zei dat dat juist aantoonde hoe een goede moeder ik was en hoe bezorgd ik was over mijn dochter en hoe graag ik alles goed wilde doen.
Schijnt vrij normaal te zijn. De enorme verantwoordelijkheid grijpt je op bepaalde momenten gewoon even aan.
TO: gedachten zijn maar gedachten he? Maak ze niet groter dan ze zijn. Een gedachte ben jij niet, het is gewoon iets in je hoofd. Gedachten komen en gaan, besteedt er niet teveel aandacht aan, want wat je aandacht geeft groeit
Ab imo pectore
zaterdag 13 juni 2015 om 15:50
Ik kan het witte niet lezen maade rest van het verhaal is heeel herkenbaar. Ik heb ook die dwanggedachtes en ook daarbij weer gedachten en paniek van dat het geen dwanggedachtes is maar de werkelijkheid die ik echt ga uitvoeren
Lieve Estro,ik hoop dat jij eruit komt en het minder hebt dan mij. Snik.
Lieve Estro,ik hoop dat jij eruit komt en het minder hebt dan mij. Snik.
zaterdag 13 juni 2015 om 15:55
Last hebben van dwanggedachten lijkt mij een enorme LAST. Een last waarmee jij nu al zó lang rondloopt.
En ik kan het me wel voorstellen dat het moeilijk is om naar voren te brengen in therapie, maar het hebben van zulke dwanggedachten is een psychische stoornis. Het zijn dan ook niet de gedachten van estropeado maar het zijn de gedachten van de psychische stoornis van estropeado. Een stoornis waar heel veel andere mensen ook aan lijden, jij bent niet de enige!
En juist therapeuten zijn wel wat gewend. En therapeuten zullen het daarom ook begrijpen én kunnen behandelen.
In ieder geval vind ik ook dat jij je hiervoor niét hoeft te schamen. Écht niet!
En juist omdat je zo'n last hebt van schaamte vind ik het erg goed van je dat je dit topic bent gestart.
En ik kan het me wel voorstellen dat het moeilijk is om naar voren te brengen in therapie, maar het hebben van zulke dwanggedachten is een psychische stoornis. Het zijn dan ook niet de gedachten van estropeado maar het zijn de gedachten van de psychische stoornis van estropeado. Een stoornis waar heel veel andere mensen ook aan lijden, jij bent niet de enige!
En juist therapeuten zijn wel wat gewend. En therapeuten zullen het daarom ook begrijpen én kunnen behandelen.
In ieder geval vind ik ook dat jij je hiervoor niét hoeft te schamen. Écht niet!
En juist omdat je zo'n last hebt van schaamte vind ik het erg goed van je dat je dit topic bent gestart.
zaterdag 13 juni 2015 om 17:46
Wat naar dat je het herkent Kattenenrozen. Ik spreek het nooit uit, de schaamte van het denken is al zo groot dat ik het niet durf uit te spreken en zelfs typen is in de meeste gevallen al te moeilijk. Ik heb dat ook van mijn kat, maar dan bijv. als ik met de heggenschaar in de tuin loop en 'wat als ik nu...' of als de barbecue aan staat, of als ik haar vasthoud, 'wat als ik nu mijn vingers strak om haar nek doe...'. En ik vind dat zó erg want ik houd zielsveel van mijn kat. Maar ik vind die gedachten echt niets (qua schaamte dan, en ik zeg niet dat jouw gedachten niks voorstellen! Want die gedachten zijn heel heftig maar de schaamte is bij mij minder groot) in vergelijking met de seksuele gedachten (dit is al heel, heel moeilijk om te schrijven), want de schaamte daarvoor is zo groot dat ik door dit te schrijven al het liefste wil verdwijnen van de aardbodem.
Dankjewel Labellei, vind ik lief. En je hebt gelijk, dat weet ik, maar het is zo moeilijk.
Ik heb gegoogled en een therapeut, waar ik na het zien van foto/website/werkwijze het beste gevoel bij had, een email gestuurd. Ik ben BANG. En ik heb nog steeds geen reactie van degene die ik het heb verteld en dat is niet zo gek want het is nogal wat (en ze denkt altijd heel goed na over haar reacties voordat ze een berichtje terugstuurt), en bovendien was ze gisteravond en vandaag de hele dag weg. Maar ergens gaan mijn gedachten met me aan de haal dat ze me niet meer moet en dat dat de reden is dat ik niets hoor.
Dankjewel Labellei, vind ik lief. En je hebt gelijk, dat weet ik, maar het is zo moeilijk.
Ik heb gegoogled en een therapeut, waar ik na het zien van foto/website/werkwijze het beste gevoel bij had, een email gestuurd. Ik ben BANG. En ik heb nog steeds geen reactie van degene die ik het heb verteld en dat is niet zo gek want het is nogal wat (en ze denkt altijd heel goed na over haar reacties voordat ze een berichtje terugstuurt), en bovendien was ze gisteravond en vandaag de hele dag weg. Maar ergens gaan mijn gedachten met me aan de haal dat ze me niet meer moet en dat dat de reden is dat ik niets hoor.
zaterdag 13 juni 2015 om 21:40
Ik denk dat de gedachten voor jou komen wanneer op dat moment een bewustwording is van het kruispunt waar je op dat moment staat. Je KAN kiezen voor de goede weg, maar ook voor de slechte. Je kan kiezen om je kat een aai te geven.... of een schop. En dan verander je acuut en direct het verdere verloop van het leven zoals het was.
Als je uitspreekt dat je je kat laat inslapen, dan heb je het eerste dominosteentje omgegooid die de loop van de gebeurtenissen verandert. Want als vriend akkoord is, wat dan? Dus doe je het maar helemaal niet.
En bedenk, dat de schrijven van Game of Thrones, of Diana Gabaldon van Outlander, of Stephen King of horrormakers, wel een hele rijke fantasie moeten hebben vol met dit soort gedachten die zij tot uiting brengen in een boek of film. En daar kijkt niemand raar van op toch?
Als je uitspreekt dat je je kat laat inslapen, dan heb je het eerste dominosteentje omgegooid die de loop van de gebeurtenissen verandert. Want als vriend akkoord is, wat dan? Dus doe je het maar helemaal niet.
En bedenk, dat de schrijven van Game of Thrones, of Diana Gabaldon van Outlander, of Stephen King of horrormakers, wel een hele rijke fantasie moeten hebben vol met dit soort gedachten die zij tot uiting brengen in een boek of film. En daar kijkt niemand raar van op toch?
zaterdag 13 juni 2015 om 22:38
Ja, met het uitspreken ben ik misschien inderdaad wel bang dat het een eerste stap de verkeerde kant op is. Wat feitelijk niet zo is, want als ik het niet uitspreek wordt het in mijn hoofd alleen maar groter en groter tot het niet meer te verdragen is (gebeurt regelmatig, dat het voelt als ondragelijk).
Ja, maar dat is fantasie, die bedenken het bewust. Dit is dwang. Dat is anders.
En ik heb eindelijk reactie van die persoon. Ik heb haar gesproken en ze vindt het niet raar of gek, alleen rot voor mij. En ze vindt het een goed plan om het erover te gaan hebben met een psycholoog (maar ik denk dat het nog wel een jaar of tien duurt voordat ik zover ben, zeg maar). Ze is een lieverd, ze veroordeelde mij helemaal niet. Ik werd wel helemaal raar in mijn hoofd toen ik haar sprak, omdat ik de gedachte dat ze het weet echt niet kan verdragen. Ik wil het liefste verdwijnen. Maar ik ben wel eindelijk weer wat rustiger nu ik haar heb gesproken. Op het laatst dacht ik echt dat ze me niet meer moest nu...
Ja, maar dat is fantasie, die bedenken het bewust. Dit is dwang. Dat is anders.
En ik heb eindelijk reactie van die persoon. Ik heb haar gesproken en ze vindt het niet raar of gek, alleen rot voor mij. En ze vindt het een goed plan om het erover te gaan hebben met een psycholoog (maar ik denk dat het nog wel een jaar of tien duurt voordat ik zover ben, zeg maar). Ze is een lieverd, ze veroordeelde mij helemaal niet. Ik werd wel helemaal raar in mijn hoofd toen ik haar sprak, omdat ik de gedachte dat ze het weet echt niet kan verdragen. Ik wil het liefste verdwijnen. Maar ik ben wel eindelijk weer wat rustiger nu ik haar heb gesproken. Op het laatst dacht ik echt dat ze me niet meer moest nu...
zaterdag 13 juni 2015 om 22:43
Dat stukje wat je schrijft, dat je de gedachten die je hebt eigenlijk uit MOET spreken, dat herken je denk ik ook wel vanuit je dwangstoornis? Toen MOEST je ook dingen doen van jezelf. Eigenlijk is dit nog een laatste stukje dwangstoornis wat de therapie heeft overleefd. En wat nog moet worden aangepakt om helemaal dwangloos door het leven te kunnen. Kun je er op die manier tegenaan kijken>
