Psyche
alle pijlers
Eenzaam
maandag 23 maart 2015 om 13:40
Mijn moeder heeft mij in de steek gelaten toen ik 2 was. Mijn vader was alcohollist en kon niet voor mij zorgen. Toen ging ik naar een pleeggezin. Toen ik 6 was kwam mijn moeder terug en heeft de voogdij opgeëist en gekregen. Ik ben daar pedagogisch en affectief verwaarloosd. Ook werd ik door mijn moeder mishandeld. Toen ik 8 jaar was ging ik weer naar een pleeggezin.
Sindsdien heb ik nooit meer iets van mijn familie gehoord. Ik heb mij altijd, nu nog steeds, heel erg eenzaam gevoeld. Ik vond de pleeggezinnen niet leuk en ben weggelopen toen ik 16 was. Ik ben nu 29 en ben nog altijd alleen. Ik heb wel relaties gehad en samen gewoond maar nooit het idee gehad dat diegene net zo gek op mij was als ik op haar. Er is ook niemand met wie ik een band heb omdat ik daarvoor te snel weer weg was. Voor niemand beteken ik iets. Er heeft nog nooit iemand contact gezocht met mij. En als ik het doe komt al het initiatief van mij vandaan en bloed het vanzelf dood.
Ik ben al lang niet meer in staat om zelf contact te zoeken. Ik heb niks te melden, ik ben alleen, ik heb geen vrienden/familie en ik doe nooit iets. En ik heb altijd het gevoel dat mensen van mij af willen. Maar ik wil niet alleen zijn. Ik heb net een huis gekocht en zie er nu al tegenop om alles alleen te moeten doen.
Sindsdien heb ik nooit meer iets van mijn familie gehoord. Ik heb mij altijd, nu nog steeds, heel erg eenzaam gevoeld. Ik vond de pleeggezinnen niet leuk en ben weggelopen toen ik 16 was. Ik ben nu 29 en ben nog altijd alleen. Ik heb wel relaties gehad en samen gewoond maar nooit het idee gehad dat diegene net zo gek op mij was als ik op haar. Er is ook niemand met wie ik een band heb omdat ik daarvoor te snel weer weg was. Voor niemand beteken ik iets. Er heeft nog nooit iemand contact gezocht met mij. En als ik het doe komt al het initiatief van mij vandaan en bloed het vanzelf dood.
Ik ben al lang niet meer in staat om zelf contact te zoeken. Ik heb niks te melden, ik ben alleen, ik heb geen vrienden/familie en ik doe nooit iets. En ik heb altijd het gevoel dat mensen van mij af willen. Maar ik wil niet alleen zijn. Ik heb net een huis gekocht en zie er nu al tegenop om alles alleen te moeten doen.
donderdag 2 april 2015 om 15:40
Loper, ik proef in je tekst dat het samenwonen, ondanks dat jij dat erg fijn vond, geboren was uit praktische overwegingen in plaats van een bewuste keuze die je samen maakt met de bedoeling samen een leven op te bouwen. Ik moet zeggen dat het mij voor je vriendin ook niet makkelijk lijkt dat ze daarmee jouw hele leven, welzijn en geluk als het ware aan haar vastgezogen had. Dat lijkt me voor zo'n jonge meid een veel te zware situatie, dus dat ze haar eigen gang wilde gaan, kan ik wel begrijpen.
Ik ken wel mensen die in een relatie zitten en behalve elkaar niemand hebben, dus die 100% op elkaar zijn aangewezen. Ik vind dit niet een ideale of zelfs gezonde situatie, maar ik zeg het zodat je weet dat zoiets wel bestaat. De vraag is of je dit moet willen. Het lijkt mij belangrijker om te zorgen dat je zélf in een voor jou acceptabele situatie terechtkomt, met bijvoorbeeld zo nu en dan contact met iemand, het langzaam opbouwen van liefst meer dan 1 vriendschap. Als je een iets stabielere basis hebt en wat meer zelfvertrouwen in het omgaan met anderen, lijkt mij dat een betere uitgangspositie om een nieuwe relatie aan te gaan. Ook omdat dan die persoon niet meer de enige persoon in je leven is, en je je dus ook niet zo aan haar hoeft vast te klampen.
Van alle mogelijkheden die je hier worden aangereikt zeg je dat ze niet werken, of dat je het niet wil, of dat het niet kan. Ik zou je toch willen aanraden om iets te proberen, zoals die sites die BGB noemde, om wat contacten te leggen met anderen. Ook al is het in de vorm van een groep, je kunt er een keertje heengaan, en wie weet tref je daar iemand met wie het klikt en kun je een volgende keer één op één afspreken. Het is vervelend dat je vanwege je werk geen AD kunt gebruiken, maar als je alles daarom op z'n beloop laat, komt er vanzelf een dag dat je helemaal instort en dan kun je waarschijnlijk een behoorlijke tijd helemaal niet meer werken. En dan ben je nog veel verder van huis.
Zou je misschien minder moeite hebben met contact met oudere mensen? Als koffiedrinker in een bejaardentehuis bijvoorbeeld. Mijn ervaring is dat deze mensen over het algemeen blij zijn met elk bezoek, ze hebben alles al gezien en meegemaakt in het leven en zijn daardoor vaak milder en makkelijk in de omgang met anderen. Ze zullen iemand ook niet zo snel in een hokje plaatsen of veroordelen, dus ook jou niet als je voor je gevoel sociaal ongemakkelijk of onhandig bezig bent.
En ook het hier schrijven op het forum is een vorm van contact. Achter al deze lettertjes zitten echte mensen die de moeite hebben genomen om jou advies te geven. En geen lachertjes, maar nog goedbedoeld advies ook. Ja oké, het is geen IRL, maar je moet ergens beginnen.
Ik ken wel mensen die in een relatie zitten en behalve elkaar niemand hebben, dus die 100% op elkaar zijn aangewezen. Ik vind dit niet een ideale of zelfs gezonde situatie, maar ik zeg het zodat je weet dat zoiets wel bestaat. De vraag is of je dit moet willen. Het lijkt mij belangrijker om te zorgen dat je zélf in een voor jou acceptabele situatie terechtkomt, met bijvoorbeeld zo nu en dan contact met iemand, het langzaam opbouwen van liefst meer dan 1 vriendschap. Als je een iets stabielere basis hebt en wat meer zelfvertrouwen in het omgaan met anderen, lijkt mij dat een betere uitgangspositie om een nieuwe relatie aan te gaan. Ook omdat dan die persoon niet meer de enige persoon in je leven is, en je je dus ook niet zo aan haar hoeft vast te klampen.
Van alle mogelijkheden die je hier worden aangereikt zeg je dat ze niet werken, of dat je het niet wil, of dat het niet kan. Ik zou je toch willen aanraden om iets te proberen, zoals die sites die BGB noemde, om wat contacten te leggen met anderen. Ook al is het in de vorm van een groep, je kunt er een keertje heengaan, en wie weet tref je daar iemand met wie het klikt en kun je een volgende keer één op één afspreken. Het is vervelend dat je vanwege je werk geen AD kunt gebruiken, maar als je alles daarom op z'n beloop laat, komt er vanzelf een dag dat je helemaal instort en dan kun je waarschijnlijk een behoorlijke tijd helemaal niet meer werken. En dan ben je nog veel verder van huis.
Zou je misschien minder moeite hebben met contact met oudere mensen? Als koffiedrinker in een bejaardentehuis bijvoorbeeld. Mijn ervaring is dat deze mensen over het algemeen blij zijn met elk bezoek, ze hebben alles al gezien en meegemaakt in het leven en zijn daardoor vaak milder en makkelijk in de omgang met anderen. Ze zullen iemand ook niet zo snel in een hokje plaatsen of veroordelen, dus ook jou niet als je voor je gevoel sociaal ongemakkelijk of onhandig bezig bent.
En ook het hier schrijven op het forum is een vorm van contact. Achter al deze lettertjes zitten echte mensen die de moeite hebben genomen om jou advies te geven. En geen lachertjes, maar nog goedbedoeld advies ook. Ja oké, het is geen IRL, maar je moet ergens beginnen.
dinsdag 7 april 2015 om 11:46
quote:Loper schreef op 23 maart 2015 @ 14:37:
[...]
Teamsporten wil ik niet. Ik vind het gewoon niet leuk. Fitness doe ik al, ik heb nog nooit met iemand gepraat daar. En heb het ook niet vaak gezien. Iedereen heeft zijn oordoppen in.
In mijn hele leven ben ik bij verschillende psychologen geweest. De afgelopen jaren heb ik er 5 gehad. Het heeft nog nooit iets geholpen. Eenzaamheid kun je niet wegpraten.
En over mijn jeugd wil ik niet praten. Daarbij is het niet te combineren met mijn werk. Ik werk door heel het land en als ik vervangen moet worden huren ze een zzp'er voor een hele dag.Dat denk ik ook dat je eenzaamheid niet kan wegpraten wat ik denk dat je nodig hebt is iemand waarmee je die dingen kunt delen en die samen met je staat.
[...]
Teamsporten wil ik niet. Ik vind het gewoon niet leuk. Fitness doe ik al, ik heb nog nooit met iemand gepraat daar. En heb het ook niet vaak gezien. Iedereen heeft zijn oordoppen in.
In mijn hele leven ben ik bij verschillende psychologen geweest. De afgelopen jaren heb ik er 5 gehad. Het heeft nog nooit iets geholpen. Eenzaamheid kun je niet wegpraten.
En over mijn jeugd wil ik niet praten. Daarbij is het niet te combineren met mijn werk. Ik werk door heel het land en als ik vervangen moet worden huren ze een zzp'er voor een hele dag.Dat denk ik ook dat je eenzaamheid niet kan wegpraten wat ik denk dat je nodig hebt is iemand waarmee je die dingen kunt delen en die samen met je staat.
zondag 31 mei 2015 om 22:10
Ik ben nieuw hier en heb zojuist je verhaal gelezen, wat vreselijk voor je. Ik wil je heel veel sterkte wensen. Ga het gewoon proberen.. nieuwemensenlerenkennen.nl en op datingsites. Hoe zwaar het ook is, probeer er iets van te maken. Wellicht kun je via dit forum nieuwe vrienden maken? Er zijn genoeg mensen die behoefte hebben aan leuke nieuwe vriendschappen. Sterkte!
