Psyche
alle pijlers
Eenzaam
maandag 23 maart 2015 om 13:40
Mijn moeder heeft mij in de steek gelaten toen ik 2 was. Mijn vader was alcohollist en kon niet voor mij zorgen. Toen ging ik naar een pleeggezin. Toen ik 6 was kwam mijn moeder terug en heeft de voogdij opgeëist en gekregen. Ik ben daar pedagogisch en affectief verwaarloosd. Ook werd ik door mijn moeder mishandeld. Toen ik 8 jaar was ging ik weer naar een pleeggezin.
Sindsdien heb ik nooit meer iets van mijn familie gehoord. Ik heb mij altijd, nu nog steeds, heel erg eenzaam gevoeld. Ik vond de pleeggezinnen niet leuk en ben weggelopen toen ik 16 was. Ik ben nu 29 en ben nog altijd alleen. Ik heb wel relaties gehad en samen gewoond maar nooit het idee gehad dat diegene net zo gek op mij was als ik op haar. Er is ook niemand met wie ik een band heb omdat ik daarvoor te snel weer weg was. Voor niemand beteken ik iets. Er heeft nog nooit iemand contact gezocht met mij. En als ik het doe komt al het initiatief van mij vandaan en bloed het vanzelf dood.
Ik ben al lang niet meer in staat om zelf contact te zoeken. Ik heb niks te melden, ik ben alleen, ik heb geen vrienden/familie en ik doe nooit iets. En ik heb altijd het gevoel dat mensen van mij af willen. Maar ik wil niet alleen zijn. Ik heb net een huis gekocht en zie er nu al tegenop om alles alleen te moeten doen.
Sindsdien heb ik nooit meer iets van mijn familie gehoord. Ik heb mij altijd, nu nog steeds, heel erg eenzaam gevoeld. Ik vond de pleeggezinnen niet leuk en ben weggelopen toen ik 16 was. Ik ben nu 29 en ben nog altijd alleen. Ik heb wel relaties gehad en samen gewoond maar nooit het idee gehad dat diegene net zo gek op mij was als ik op haar. Er is ook niemand met wie ik een band heb omdat ik daarvoor te snel weer weg was. Voor niemand beteken ik iets. Er heeft nog nooit iemand contact gezocht met mij. En als ik het doe komt al het initiatief van mij vandaan en bloed het vanzelf dood.
Ik ben al lang niet meer in staat om zelf contact te zoeken. Ik heb niks te melden, ik ben alleen, ik heb geen vrienden/familie en ik doe nooit iets. En ik heb altijd het gevoel dat mensen van mij af willen. Maar ik wil niet alleen zijn. Ik heb net een huis gekocht en zie er nu al tegenop om alles alleen te moeten doen.
maandag 30 maart 2015 om 12:10
quote:korenwolf schreef op 29 maart 2015 @ 13:56:
Nee, maar wel tegen angst en depressie. We kunnen en mogen hier geen diagnose stellen, maar op mij komt het over of je niet alleen eenzaam bent, maar ook aan het eind van je Latijn. Klopt dat?
Ja, ik heb alles al gedaan. Ik weet wat ik wil en dat is niet mogelijk. Het "alleen op de wereld gevoel" kan ik niet meer aan. Dat kan een psycholoog niet veranderen, medicijnen ook niet.
Dat gevoel sleep ik al jaren mee. Nu nog steeds haat ik mijn verjaardag. Ik was de enige die niet gebeld werd door zijn ouders. Voor mij is er nooit iemand gekomen. Ik heb jarenlang op niets gewacht. Er is helemaal niks dat dat gemis kan vervangen. Zeker niet als ik altijd alleen thuiskom. Ik heb altijd moeten toekijken, maar ik mocht nooit deelnemen aan het "gewone" leven.
Nee, maar wel tegen angst en depressie. We kunnen en mogen hier geen diagnose stellen, maar op mij komt het over of je niet alleen eenzaam bent, maar ook aan het eind van je Latijn. Klopt dat?
Ja, ik heb alles al gedaan. Ik weet wat ik wil en dat is niet mogelijk. Het "alleen op de wereld gevoel" kan ik niet meer aan. Dat kan een psycholoog niet veranderen, medicijnen ook niet.
Dat gevoel sleep ik al jaren mee. Nu nog steeds haat ik mijn verjaardag. Ik was de enige die niet gebeld werd door zijn ouders. Voor mij is er nooit iemand gekomen. Ik heb jarenlang op niets gewacht. Er is helemaal niks dat dat gemis kan vervangen. Zeker niet als ik altijd alleen thuiskom. Ik heb altijd moeten toekijken, maar ik mocht nooit deelnemen aan het "gewone" leven.
maandag 30 maart 2015 om 12:28
Je kunt nooit alles hebben gedaan want daar is een mensenleven te kort voor. Ik denk dat als niemand je kan helpen, je jezelf moet helpen. Wachten tot anderen naar je toe komen, werkt niet. Dus wat heb je al gedaan, naast therapie en medicatie, om dichterbij anderen te komen? Theoretisch kun je een kroeg binnenlopen op een zaterdagavond en dan heb je gezelschap. Misschien niet het gezelschap wat je voor ogen had maar je bent dan niet meer alleen. Hier praten ook mensen tegen je. Een gesprek kun je niet alleen voeren, toch?
Uiteindelijk leven we allemaal in ons eigen hoofd. Dat is het enige wat we niet met anderen kunnen delen, anders dan door het te uiten.
Wat maakt jou bijzonder, wat jouw passies? Behalve het sporten, heb je nog hobby's, favoriete bezigheden? Je lijkt me erg afgestompt. Wat nu als je je weer gaat interesseren voor de kleine dingen in het leven? Zodat je je interesse in het leven weer terug vindt. Teruggaan naar je roots kan helpen, wat deed je graag als kind/puber?
Je blijft heel stug steeds hetzelfde zeggen, je lijkt vast te zitten in een cirkel. Je hebt jezelf al proberen te veranderen. Maar dat is niet gelukt omdat anderen je nog steeds niet moeten. Wat nou als je je ergens in die redenaties vergist? Dat kan he. Vergissen is menselijk. Misschien lijkt het zo dat therapie niks voor je kon betekenen, maar als je jezelf er niet open voor stelt en het eigenlijk bij voorbaat al afkeurt, dan kan het ook niet aan de therapie of therapeut liggen dat het niet lukt maar aan jouw afkeuring. En misschien lijkt het zo dat anderen je niet moeten maar dat kan komen door je eigen negatieve bril en valt dat wel mee. Doorbreek die cirkel ergens.
Uiteindelijk leven we allemaal in ons eigen hoofd. Dat is het enige wat we niet met anderen kunnen delen, anders dan door het te uiten.
Wat maakt jou bijzonder, wat jouw passies? Behalve het sporten, heb je nog hobby's, favoriete bezigheden? Je lijkt me erg afgestompt. Wat nu als je je weer gaat interesseren voor de kleine dingen in het leven? Zodat je je interesse in het leven weer terug vindt. Teruggaan naar je roots kan helpen, wat deed je graag als kind/puber?
Je blijft heel stug steeds hetzelfde zeggen, je lijkt vast te zitten in een cirkel. Je hebt jezelf al proberen te veranderen. Maar dat is niet gelukt omdat anderen je nog steeds niet moeten. Wat nou als je je ergens in die redenaties vergist? Dat kan he. Vergissen is menselijk. Misschien lijkt het zo dat therapie niks voor je kon betekenen, maar als je jezelf er niet open voor stelt en het eigenlijk bij voorbaat al afkeurt, dan kan het ook niet aan de therapie of therapeut liggen dat het niet lukt maar aan jouw afkeuring. En misschien lijkt het zo dat anderen je niet moeten maar dat kan komen door je eigen negatieve bril en valt dat wel mee. Doorbreek die cirkel ergens.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
maandag 30 maart 2015 om 12:33
quote:Loper schreef op 30 maart 2015 @ 12:10:
[...
Ja, ik heb alles al gedaan. Ik weet wat ik wil en dat is niet mogelijk. Het "alleen op de wereld gevoel" kan ik niet meer aan. Dat kan een psycholoog niet veranderen, medicijnen ook niet.
Als je niet gaat krijgen wat je wil, dan zou ik daar maar mee leren omgaan. Niet meer op zoek gaan naar een oplossing, maar leren omgaan met het gegeven dat er geen oplossing komt.
[...
Ja, ik heb alles al gedaan. Ik weet wat ik wil en dat is niet mogelijk. Het "alleen op de wereld gevoel" kan ik niet meer aan. Dat kan een psycholoog niet veranderen, medicijnen ook niet.
Als je niet gaat krijgen wat je wil, dan zou ik daar maar mee leren omgaan. Niet meer op zoek gaan naar een oplossing, maar leren omgaan met het gegeven dat er geen oplossing komt.
maandag 30 maart 2015 om 12:50
En veranderen doe ik alleen voor mezelf. Ik ga mezelf niet in een vormpje persen om anderen te bekoren. Dan lukt het zeker niet. Je bent mooi genoeg als je jezelf bent.
Maar loper, wat denk jij dat het is, wat mensen zo onaantrekkelijk aan je vinden? Ik weet van mezelf bv wel dat ik eigenschappen heb die anderen irriteren. Ik kan best een felle mening hebben, ik ben zeker geen volger en zeg wat ik zeg meer vanuit mijn hart dan mijn hoofd. Sommige mensen vinden me een dromer, een fantast, een zeur, dommig en betweterig. En ik ben al die dingen ook. Voor hen. Voor anderen ben ik iemand die lief is en veel nadenkt. Zoveel mensen, zoveel smaken.
Niet iedereen vindt me leuk. Dat geeft niks zolang ik mezelf maar leuk vind en mijn omgeving me leuk vind. Ik doe mijn best om een prettig, fatsoenlijk mens te zijn, meer kun je niet doen, toch? Ik denk dat het wijs is om van jezelf te leren houden, dan straal je ook iets moois uit naar anderen toe.
Maar loper, wat denk jij dat het is, wat mensen zo onaantrekkelijk aan je vinden? Ik weet van mezelf bv wel dat ik eigenschappen heb die anderen irriteren. Ik kan best een felle mening hebben, ik ben zeker geen volger en zeg wat ik zeg meer vanuit mijn hart dan mijn hoofd. Sommige mensen vinden me een dromer, een fantast, een zeur, dommig en betweterig. En ik ben al die dingen ook. Voor hen. Voor anderen ben ik iemand die lief is en veel nadenkt. Zoveel mensen, zoveel smaken.
Niet iedereen vindt me leuk. Dat geeft niks zolang ik mezelf maar leuk vind en mijn omgeving me leuk vind. Ik doe mijn best om een prettig, fatsoenlijk mens te zijn, meer kun je niet doen, toch? Ik denk dat het wijs is om van jezelf te leren houden, dan straal je ook iets moois uit naar anderen toe.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
maandag 30 maart 2015 om 13:21
quote:Loper schreef op 30 maart 2015 @ 12:10:
[...]
Ja, ik heb alles al gedaan. Ik weet wat ik wil en dat is niet mogelijk. Het "alleen op de wereld gevoel" kan ik niet meer aan. Dat kan een psycholoog niet veranderen, medicijnen ook niet.
Dat gevoel sleep ik al jaren mee. Nu nog steeds haat ik mijn verjaardag. Ik was de enige die niet gebeld werd door zijn ouders. Voor mij is er nooit iemand gekomen. Ik heb jarenlang op niets gewacht. Er is helemaal niks dat dat gemis kan vervangen. Zeker niet als ik altijd alleen thuiskom. Ik heb altijd moeten toekijken, maar ik mocht nooit deelnemen aan het "gewone" leven.
Ik snap dat je er moe van bent. Ik snap ook dat je geen zin meer hebt in psychologen. Je hebt gelijk dat er niets is dat het gemis van je ouders kan vervangen, dat het iets is wat je meesleept. Ik vind het ontzettend rot voor je.
Wat misschien wel kan, is met dat gemis leren omgaan. Zoals er hier op het forum ook mensen zijn met chronische pijnklachten, die het met elkaar hebben over hoe ze daarmee omgaan. Daarbij zouden medicijnen een steuntje kunnen zijn. Geen oplossing, maar een steuntje, om er niet in te verdrinken. Hoe dat voor jou is, weet ik natuurlijk niet, maar ik ken mensen voor wie medicijnen het verschil hebben gemaakt tussen onleefbaar en gewoon matig kut.
En verder is er één ding dat je zou kunnen uitproberen, en dat is: veel nauwkeuriger formuleren. Geen woorden gebruiken als 'nooit', 'niemand', 'altijd' en 'iedereen', maar (voor jezelf) precies beschrijven wanneer en wanneer niet, wie en hoe vaak. Je schrijft bijvoorbeeld: 'niemand heeft ooit contact gezocht met mij'. Ik zie hier op dit topic al één persoon die je aanbiedt om te PB'en. Dat is contact zoeken, met jou. Ik zie ook dat Gladoortje je een heel persoonlijk verhaal vertelt. Dat is ook contact zoeken. Dus je kunt dat herformuleren als: 'er hebben twee mensen contact gezocht met mij en ik wou dat het er meer waren.' Niemand houdt van je? Je hebt toch relaties gehad. Blijkbaar zijn er wel mensen geweest die in elk geval een tijd van je gehouden hebben.
Klinkt als een domme truc. Mij helpt het. (Soms. Niet altijd. )
[...]
Ja, ik heb alles al gedaan. Ik weet wat ik wil en dat is niet mogelijk. Het "alleen op de wereld gevoel" kan ik niet meer aan. Dat kan een psycholoog niet veranderen, medicijnen ook niet.
Dat gevoel sleep ik al jaren mee. Nu nog steeds haat ik mijn verjaardag. Ik was de enige die niet gebeld werd door zijn ouders. Voor mij is er nooit iemand gekomen. Ik heb jarenlang op niets gewacht. Er is helemaal niks dat dat gemis kan vervangen. Zeker niet als ik altijd alleen thuiskom. Ik heb altijd moeten toekijken, maar ik mocht nooit deelnemen aan het "gewone" leven.
Ik snap dat je er moe van bent. Ik snap ook dat je geen zin meer hebt in psychologen. Je hebt gelijk dat er niets is dat het gemis van je ouders kan vervangen, dat het iets is wat je meesleept. Ik vind het ontzettend rot voor je.
Wat misschien wel kan, is met dat gemis leren omgaan. Zoals er hier op het forum ook mensen zijn met chronische pijnklachten, die het met elkaar hebben over hoe ze daarmee omgaan. Daarbij zouden medicijnen een steuntje kunnen zijn. Geen oplossing, maar een steuntje, om er niet in te verdrinken. Hoe dat voor jou is, weet ik natuurlijk niet, maar ik ken mensen voor wie medicijnen het verschil hebben gemaakt tussen onleefbaar en gewoon matig kut.
En verder is er één ding dat je zou kunnen uitproberen, en dat is: veel nauwkeuriger formuleren. Geen woorden gebruiken als 'nooit', 'niemand', 'altijd' en 'iedereen', maar (voor jezelf) precies beschrijven wanneer en wanneer niet, wie en hoe vaak. Je schrijft bijvoorbeeld: 'niemand heeft ooit contact gezocht met mij'. Ik zie hier op dit topic al één persoon die je aanbiedt om te PB'en. Dat is contact zoeken, met jou. Ik zie ook dat Gladoortje je een heel persoonlijk verhaal vertelt. Dat is ook contact zoeken. Dus je kunt dat herformuleren als: 'er hebben twee mensen contact gezocht met mij en ik wou dat het er meer waren.' Niemand houdt van je? Je hebt toch relaties gehad. Blijkbaar zijn er wel mensen geweest die in elk geval een tijd van je gehouden hebben.
Klinkt als een domme truc. Mij helpt het. (Soms. Niet altijd. )
dinsdag 31 maart 2015 om 16:16
Ik heb van alles gedaan. Ik ben gaan stappen, daten via internet, naar musea gegaan, vrijwilligerswerk gedaan, sporten. Ik ben vaak buiten en loop ook veel. Overal voel ik me slecht en zie ik dat ik de enige ben die alleen is. Het lukt mij niet om aansluiting te vinden. Ik ben niet meer in staat om contact te maken.
wat er onaantrekkelijk is aan mij is dat ik alleen ben, geen leven heb en depressief ben. ik heb mijn exen alleen geïrriteerd met mijn verleden. Mijn laatste vriendin was doodsbang dat ze tranen of snot op zich kreeg en daarom me maar liet zitten. Niemand heeft zin in dat gezeur. En dat snap ik ook heel goed.
Vandaag was ik vrij ivm de harde wind. Ik ben naar de huisarts geweest voor antidepressiva. Ik heb geen recept gekregen omdat ik dan arbeidsongeschikt ben. Ik moet eerst met de bedrijfsarts overleggen. Maar waarschijnlijk is dat geen optie.
wat er onaantrekkelijk is aan mij is dat ik alleen ben, geen leven heb en depressief ben. ik heb mijn exen alleen geïrriteerd met mijn verleden. Mijn laatste vriendin was doodsbang dat ze tranen of snot op zich kreeg en daarom me maar liet zitten. Niemand heeft zin in dat gezeur. En dat snap ik ook heel goed.
Vandaag was ik vrij ivm de harde wind. Ik ben naar de huisarts geweest voor antidepressiva. Ik heb geen recept gekregen omdat ik dan arbeidsongeschikt ben. Ik moet eerst met de bedrijfsarts overleggen. Maar waarschijnlijk is dat geen optie.
dinsdag 31 maart 2015 om 16:40
Cirkel of life
Als ik blijf kijken
zoals ik altijd heb gekeken
blijf ik denken
zoals ik altijd dacht
Als ik blijf denken
zoals ik altijd heb gedacht
blijf ik geloven
zoals ik altijd heb geloofd.
Als ik blijf geloven
zoals ik altijd heb geloofd
blijf ik doen
zoals ik altijd heb gedaan
Als ik blijf doen
zoals ik altijd heb gedaan
blijft mij overkomen
wat mij altijd overkwam
Maar als ik mijn ogen sluit
en voel mijn ware zelf van binnen
Dan kom ik deze cirkel uit
en kan ik steeds opnieuw beginnen.
Als ik blijf kijken
zoals ik altijd heb gekeken
blijf ik denken
zoals ik altijd dacht
Als ik blijf denken
zoals ik altijd heb gedacht
blijf ik geloven
zoals ik altijd heb geloofd.
Als ik blijf geloven
zoals ik altijd heb geloofd
blijf ik doen
zoals ik altijd heb gedaan
Als ik blijf doen
zoals ik altijd heb gedaan
blijft mij overkomen
wat mij altijd overkwam
Maar als ik mijn ogen sluit
en voel mijn ware zelf van binnen
Dan kom ik deze cirkel uit
en kan ik steeds opnieuw beginnen.
dinsdag 31 maart 2015 om 18:52
quote:Rubber_Ducky schreef op 31 maart 2015 @ 17:35:
Loper, ben je alleen of voel je je alleen?
Het zou goed kunnen dat de mensen met wie je daar contact mee gehad hebt, jou graag beter hadden willen leren kennen, maar dat jij de boot afgehouden hebt (onbewust) en dat zij toen niet meer durfden.Ik ben alleen. Ik verhuis om het jaar. Ik ben ondertussen meer dan 25/30 keer verhuist. Ik heb nergens iets op kunnen bouwen. Ik ben overal vreemd.
Loper, ben je alleen of voel je je alleen?
Het zou goed kunnen dat de mensen met wie je daar contact mee gehad hebt, jou graag beter hadden willen leren kennen, maar dat jij de boot afgehouden hebt (onbewust) en dat zij toen niet meer durfden.Ik ben alleen. Ik verhuis om het jaar. Ik ben ondertussen meer dan 25/30 keer verhuist. Ik heb nergens iets op kunnen bouwen. Ik ben overal vreemd.
dinsdag 31 maart 2015 om 18:53
dinsdag 31 maart 2015 om 18:55
@lamamma, mooi gedicht!
Wat goed dat je wat doet om je weer beter te gaan voelen, loper. Je moet toch ergens beginnen. Ik snap dat je werk alles voor je is en dat je niet wilt dat je werkgever erachter komt. Maar er is een grens aan iedereens draagkracht he. Niemand heeft er iets aan als je helemaal niet meer kunt werken. En vaak gaat het lichaam uiteindelijk ook haperen als je lang zo door loopt.
Maar ik ben blij verrast dat je toch nog voor jezelf wil knokken. Wat je zegt over hoe anderen naar je kijken, weet je dat wel zeker, dat mensen je geen prettig gezelschap vinden? Praat je alleen maar over hoe ellendig je leven je is dan? Het gaat toch ook wel over de ander zijn leven, lijkt me. Ik neem aan dat je weet dat mensen het waarderen als je geinteresseerd in ze bent. Als ze aan jou vragen hoe het gaat, wat zeg je dan? Mensen waarderen eerlijkheid dan wel, teveel horen over andermans problemen kunnen mensen lastig vinden. Ook omdat ze soms niet weten wat ze erop moeten zeggen.
Antidepressiva gaan wel pas na 4-6 weken emotioneel iets voor je doen. Je kunt even last krijgen van bijwerkingen, dat is van voorbijgaande aard.
Hou je ons op de hoogte? Ik zou het fijn vinden als je weer wat licht gaat zien in het donker.
Wat goed dat je wat doet om je weer beter te gaan voelen, loper. Je moet toch ergens beginnen. Ik snap dat je werk alles voor je is en dat je niet wilt dat je werkgever erachter komt. Maar er is een grens aan iedereens draagkracht he. Niemand heeft er iets aan als je helemaal niet meer kunt werken. En vaak gaat het lichaam uiteindelijk ook haperen als je lang zo door loopt.
Maar ik ben blij verrast dat je toch nog voor jezelf wil knokken. Wat je zegt over hoe anderen naar je kijken, weet je dat wel zeker, dat mensen je geen prettig gezelschap vinden? Praat je alleen maar over hoe ellendig je leven je is dan? Het gaat toch ook wel over de ander zijn leven, lijkt me. Ik neem aan dat je weet dat mensen het waarderen als je geinteresseerd in ze bent. Als ze aan jou vragen hoe het gaat, wat zeg je dan? Mensen waarderen eerlijkheid dan wel, teveel horen over andermans problemen kunnen mensen lastig vinden. Ook omdat ze soms niet weten wat ze erop moeten zeggen.
Antidepressiva gaan wel pas na 4-6 weken emotioneel iets voor je doen. Je kunt even last krijgen van bijwerkingen, dat is van voorbijgaande aard.
Hou je ons op de hoogte? Ik zou het fijn vinden als je weer wat licht gaat zien in het donker.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
dinsdag 31 maart 2015 om 19:38
Daar was ik ook benieuwd naar idd, het vele verhuizen. Moet dat voor je werk? Je vertelde al dat je overal komt voor je werk, bedoel je binnen Nederland of Europa? Ik zit te piekeren bij welk werk vaak verhuizen een vereiste is maar dat is niet logisch binnen Nederland, vind ik. Te klein land.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
dinsdag 31 maart 2015 om 21:21
quote:korenwolf schreef op 31 maart 2015 @ 19:33:
Wat is de reden, dat je zo vaak verhuist? Zou je wel langer op dezelfde plek willen blijven?
Ik huur steeds schimmige kamers via marktplaats. Vroeger werd ik gewoon overal naartoe gestuurd waar plaats was in een pleeggezin. Van mijn 16/17 ben ik 3 jaar dakloos geweest. Ik hoop nu een tijdje op dezelfde plek te kunnen wonen. 1 juni krijg ik de sleutel als alles goed gaat. Maar al het plezier is alweer weg.
Ik weet niet wat ik wil. Ik vind het niet leuk om overal steeds alleen naar binnen te lopen voor een keuken of vloer. Straks krijg ik de sleutel en dan zit ik daar weer. Alles alleen opknappen, niemand hebben om de bank of andere dingen te verhuizen.
als ik stop met werken gaat het helemaal niet goed. Dan zit ik opgesloten met mijn gedachtes. De weekenden duren al te lang voor mij. Daarbij heb ik geen enkel vangnet en ben direct dakloos als ik mijn huis verlies. Aangezien de hypotheek de notaris nog moet passeren is dat echt geen optie. Ik was al van plan om 2 maanden in mijn auto te gaan wonen omdat de huur per 1 april is opgezegd. Maar dat heb ik gelukkig kunnen uitstellen tot de sleuteloverdracht. Dus de dag dat ik de sleutel krijg moet hier alles weg zijn.
Ik weet ook wel dat alles negatief is en dat mensen daar een hekel aan hebben. Maar niks heeft meer zin voor mij als ik alleen ben. Ik hobbel maar door zonder vooruitzicht. Ik weet niet meer wat ik kan verwachten, en ben bang voor wat er nog komen gaat.
Wat is de reden, dat je zo vaak verhuist? Zou je wel langer op dezelfde plek willen blijven?
Ik huur steeds schimmige kamers via marktplaats. Vroeger werd ik gewoon overal naartoe gestuurd waar plaats was in een pleeggezin. Van mijn 16/17 ben ik 3 jaar dakloos geweest. Ik hoop nu een tijdje op dezelfde plek te kunnen wonen. 1 juni krijg ik de sleutel als alles goed gaat. Maar al het plezier is alweer weg.
Ik weet niet wat ik wil. Ik vind het niet leuk om overal steeds alleen naar binnen te lopen voor een keuken of vloer. Straks krijg ik de sleutel en dan zit ik daar weer. Alles alleen opknappen, niemand hebben om de bank of andere dingen te verhuizen.
als ik stop met werken gaat het helemaal niet goed. Dan zit ik opgesloten met mijn gedachtes. De weekenden duren al te lang voor mij. Daarbij heb ik geen enkel vangnet en ben direct dakloos als ik mijn huis verlies. Aangezien de hypotheek de notaris nog moet passeren is dat echt geen optie. Ik was al van plan om 2 maanden in mijn auto te gaan wonen omdat de huur per 1 april is opgezegd. Maar dat heb ik gelukkig kunnen uitstellen tot de sleuteloverdracht. Dus de dag dat ik de sleutel krijg moet hier alles weg zijn.
Ik weet ook wel dat alles negatief is en dat mensen daar een hekel aan hebben. Maar niks heeft meer zin voor mij als ik alleen ben. Ik hobbel maar door zonder vooruitzicht. Ik weet niet meer wat ik kan verwachten, en ben bang voor wat er nog komen gaat.
dinsdag 31 maart 2015 om 21:49
Heb je wel eens gehoord van een eigen kracht conferentie? Ik zoek zo een link. Dat is een bijeenkomst waar je met (een deel van) je sociale netwerk samen gaat kijken hoe jij gesteund kunt worden in wat je nu meemaakt. Je hebt wel wat vrienden, kennissen en familieleden, toch? Je hebt nu wat praktische hulp nodig en het kan lastig zijn om dat te vragen natuurlijk. Maar met zo'n eigen kracht conferentie kun jij uitnodigen wie je wil, mensen die je vertrouwt en hen allen in 1 keer om steun of hulp vragen. Ik ga even een link zoeken.
Mensen kunnen alleen zichzelf redden.
