Eenzaam

quote:Loper schreef op 23 maart 2015 @ 16:26:

Ik heb het allemaal al serieus geprobeerd. Zoals ik al zei ben ik gewoon niet in staat om contact te maken. Ik heb de motivatie niet meer om die dingen te doen. Het laatste jaar heb ik alleen maar thuis op mijn bed gezeten en naar de radio geluisterd.



Ik heb mezelf niet verwaarloosd of in de steek gelaten. Ik mag wel alles alleen oplossen. Psychologie is niks voor mij. Dat is een constatering en geen vermoeden. ik sport nog steeds en niemand praat met elkaar. Ik houd niet van voetbal, basketbal, honkbal en al het andere wat je kan verzinnen. Ik zou wel rally willen rijden, maar wie wil dat niet.



Er hangt nu zo'n vibe van hij wil niet. Maar ik kan niet meer. Ik kan de dokter niet eens bellen zonder keihard te janken en te snikken. Daarbij heb ik jaren therapie gehad. Drama, assertiviteit, woedebeheersing. Met pedagogen, de huisarts. En in mijn volwassen leven 5 psychologen. Ik ben nooit tot inzichten gekomen en het heeft nooit geholpen. Ik ben nog steeds alleen.





Wat mij hoop geeft: je voelt wel.

heb je wel een idee wat je wenst? Waar je naartoe zou willen?

Doelgericht hulp zoeken is misschien nuttiger dan hulp zoeken bij 'een gevoel'.

Hard gezegd is je gevoel nu juist: je BENT alleen. Maar je wenst iets anders. Net als iedereen mag je dat wensen, dus bespreek met je huisarts wat je wenst.

Concreet als in:

- ik wil een goede vriend vinden

- ik wil een goede vader zijn ooit

En dan voor jezelf van te voren opschrijven wat je daarvoor nodig hebt.

Er is een ander topic met daarin iemand die om opdrachten vroeg om de dag door te komen.

Misschien kun je daar iets mee.

En in de tussentijd veel sterkte. Zoek hulp.

quote:Loper schreef op 23 maart 2015 @ 16:26:

Ik heb het allemaal al serieus geprobeerd. Zoals ik al zei ben ik gewoon niet in staat om contact te maken. Ik heb de motivatie niet meer om die dingen te doen. Het laatste jaar heb ik alleen maar thuis op mijn bed gezeten en naar de radio geluisterd.



Contact maken kun je leren. Heb je specifiek daar wel eens hulp voor gezocht? Ook als een psychologische sessie niets voor je is, dan kunnen psychologen alsnog heel concreet helpen en handvatten geven voor dat soort dingen. Misschien is meer praktische hulp wel jouw ding?



Ik heb mezelf niet verwaarloosd of in de steek gelaten. Ik mag wel alles alleen oplossen. Psychologie is niks voor mij. Dat is een constatering en geen vermoeden. ik sport nog steeds en niemand praat met elkaar. Ik houd niet van voetbal, basketbal, honkbal en al het andere wat je kan verzinnen. Ik zou wel rally willen rijden, maar wie wil dat niet.



Wat heb je al gedaan om van dat rallyrijden een echte hobby te maken? Als je eenmaal weet hoe je contacten kunt leggen, dan zou je dat misschien in die wereld kunnen oefenen? Nee heb je, maar ja kun je krijgen. In het ergste geval lukt het niet en ben je net zover als je nu bent.



Er hangt nu zo'n vibe van hij wil niet. Maar ik kan niet meer. Ik kan de dokter niet eens bellen zonder keihard te janken en te snikken. Daarbij heb ik jaren therapie gehad. Drama, assertiviteit, woedebeheersing. Met pedagogen, de huisarts. En in mijn volwassen leven 5 psychologen. Ik ben nooit tot inzichten gekomen en het heeft nooit geholpen. Ik ben nog steeds alleen.



Ben je wel eens medisch onderzocht? Het klinkt alsof jouw gevoelens een lichamelijke oorzaak zouden kunnen hebben (bijv te weinig aanmaak van de geluksstofjes). Misschien kun je daar anders eens naar vragen bij de dokter?



Zolang jij je zo blijft voelen als nu, zal er sowieso niets veranderen. Dus ik zou eerst de basis op orde proberen te krijgen, bijv met medicatie. Dan kun je vanaf daar verder bouwen aan een beter leven.



Zorg je wel goed voor jezelf lichamelijk? Dus voldoende gezond eten, voldoende slapen, enz? En wat doe je om op te laden en nieuwe energie te krijgen?

Life Action Role Play, aka, LARP.

Uitzoeken, inlezen, inschrijven, voorbereiden en gaan. De rest wijst zich vanzelf wel.

quote:retrostar schreef op 23 maart 2015 @ 14:32:

Lijkt me een heel moeilijke start. Niet wenselijk voor een jong kind. Je zou wensen dat ouders altijd stabiel, evenwichtig en gelukkig zouden zijn zodat ze ook nog wat ruimte hebben om een kind zo goed mogelijk te laten opgroeien.





[...]



Ik vind pleegouders altijd juist helden, dat ze volledig onbaatzuchtig een kind een huis willen geven! Tenminste voor mij zou het niet mijn soort leven zijn dus daarom kijk ik daar erg tegenop. Alsof alle pleegouders goede bedoelingen hebben. Hoe naïef kan je zijn.

quote:TheHorseWithNoName schreef op 23 maart 2015 @ 15:07:

[...]



ok, dus dit topic is bedoeld als mededeling?Van zich af schrijven, hart luchten, enzovoort. Dat weet je best.

Heftige start van je leven. Heel fijn dat je je eigen huis hebt. Klink wellicht raar maar heb je een huisdier? Hou je van honden? Elke dag het park in met je puppy, maak je zeker contact. Samen naar puppy training leer je ook nieuwe mensen kennen, wellicht wel een leuke partner.

Als je geen vrienden kunt vinden, wees dan je eigen beste vriend. Dat is makkelijker dan vrienden maken en je hebt jezelf altijd bij je.



Het klinkt alsof je een hekel aan jezelf hebt. Is dat zo? Je klinkt erg somber en pessimistisch. En niet gemotiveerd om iets moois van je leven te maken. Hoe begrijpelijk dat ook is, jij en alleen jij kan iets moois van je leven maken. Ergens moet er toch een wens zijn in je om een mooi leven te hebben? Of ben jij dat niet waard?



Ik was ook erg eenzaam als kind. Mijn oplossing daarvoor was mezelf vermaken. En als ik iets heel graag wilde vertellen, vertelde ik het gewoon tegen de muur. Of ik stelde me voor dat ik het aan iemand vertelde die het heel leuk vond.



Je kunt een weg vinden in je verdriet en dat kan met therapie. Maar als je dat niet wilt, zul je een andere manier moeten bedenken om jezelf te helpen. Wees creatief want er is tegenwoordig veel mogelijk. Maar het kan ook simpel. Door bv te gaan schrijven. Gewoon voor jezelf dus. Of schilderen. Of muziek maken. Je kunt een manier vinden om je pijn te uiten. Of denk je dat dat niet zal helpen?



Mag ik vragen waarom je niet wilt praten over je jeugd? Het lijkt me toch dat dat een vervelende tijd voor je was namelijk. Soms kunnen mensen problemen die ze hebben als volwassenen, herleiden naar problemen in de jeugd. Dus logisch toch, dat men je daarnaar vraagt?



Veel sterkte iig.

Je houdt van sport en snapt de sportersmentaliteit. Zou je goed worden in sport als je het opgeeft als het zwaar wordt? Is dat niet juist het moment om niet op te geven?



Je hebt al heel vaak geprobeerd hulp te krijgen en dat is heel zwaar. En wat doe jij? Je geeft op! Nooit opgeven voor een probleem is opgelost, ook niet als het bijna onmogelijk lijkt. Niet opgeven is de manier om een goeie sporter te zijn/worden. Zo werkt het ook voor je geest.



If you fail, try, try, try again. Je bent nog niet klaar met dit probleem. Dus geef het niet op. En sluit niet alle hulp mogelijkheden bij voorbaat uit. Want het probleem is nog niet opgelost. En een goeie sporter wordt je ook niet door continue dezelfde oefening te herhalen. Je wordt geen goeie voetballer door alleen hard te kunnen rennen. Dus hou de mogelijkheden open. De oefening die je nu continue blijft herhalen, brengt je nergens en dan is opgeven misschien een mogelijkheid. Maar je kunt ook stoppen met steeds dezelfde oefening te doen en proberen het trainingsrepetoir uit te breiden. Ook al heb je dat al heel vaak geprobeerd.



Dat hoeft namelijk niet te zeggen dat de hulp niet goed was, het kan ook zijn dat de soort therapie of de therapeut zelf niet bij je paste. Of dat jij je er niet voor openstelde. En dan werkt geen enkele therapie. Waarom denk je zelf dat de therapie niet heeft gewerkt eigenlijk?

Wat zoek je trouwens om uit je eenzaamheid te komen? Wanneer zou je je niet meer eenzaam voelen? Zoek je een relatie? Een goede vriend(in) waar je meerdere keren per week mee samen bent? of zoek je iemand om samen eens per week een activiteit mee te doen?

Er zijn al heel wat opties aangedragen. En om ook mijn duit maar even in het zakje te doen: Fitness lijkt me trouwens niet de beste manier om mensen te leren kennen. Bij een atletiek of hardloopclub kom je volgens mij veel makkelijker mensen tegen.

Je weet in ieder geval zeker dat je eenzaam blijft als je niks doet.

Hoi TO.

Ten eerste wat knap dat je een eigen huis hebt!

Ik ben ook vaak eenzaam. Maar het is minder geworden. Sinds ellendige / traumatische situaties met EMDR werden behandelt. Op google wel van alles over te vinden. Dat maakt de nare herinneringen normaler zeg maar. Dus als gevolg word je algehele gevoels werld wat minder beladen , rustiger. Ik ben nu weer wat dichter bij de echte ik.Blijer enz enz. Als je meer wilt weten stuur maar een pb.



Ik vind de tip van blijfgewoonbianca een hele goede. Je weet heel goed wat je NIET WILT. Op die site kan je selecteren welke dingen je wel zou willen. Probeer het eens. Je zit toch nergens aan vast.



Aktie ondernemen! Probeer iig IETS te doen vandaag. Je kan elke dag opnieuw beginnen met je leven.

OK, dat weet je dus. Maar nogmaals, heb jij er last van? En zo ja, wat ga je dan doen? Want de sleutel ligt bij jou, echt waar. Jij kan jouw gedrag veranderen, alleen jij. Anderen, therapeuten etc. kun je jou daar bij helpen, tips geven etc., maar jij moet het initiatief nemen.

Loper heb je al emdr gedaan? En in welke vorm dan

Waarom zouden mensen dat denken, denk je, dat ze van je af willen. Wat is er zo anders aan jou dat ze van je afwillen dan? Als je denkt dat anderen van je afwillen, moet je toch een vermoeden hebben waarom dat zo is?



Wat hebben therapeuten gezegd dat je je vertrouwen in ze zo bent kwijtgeraakt, vraag ik me af. Dat kan nooit hun bedoeling zijn geweest. Niet van allemaal, lijkt mij. Meestal beginnen hulpverleners niet met hulp verlenen omdat ze mensen graag pesten of ongelukkig willen maken. Dus er zal iemand tussen hebben gezeten die je echt wilde helpen. Wat ging er mis? Deed/zei die therapeut iets doms/gemeens/onbegrijpelijks?



Hier kom je wel dezelfde soort mensen tegen he, ik bedoel, die vinden dat therapie wel helpt. Het kan zijn dat dat weerstand in je oproept maar als je niet vertelt wat er mis is gegaan in therapie, kan ik je garanderen dat men doorgaat over dat onderwerp. Want veel mensen hebben wel iets aan therapie. Waarom jij dan niet?

bij EMDR hoef je niet te praten , vandaar mijn vraag.. Maar ik merk al wel. Heel veel weerstand en uitvluchten.

Snap niet zo goed wat je nou wil. Ja dat iemand je probleem voor je oplost volgens mij.

Je reactie maakt wel iets meer duidelijk voor me waarom therapie niks voor je heeft kunnen betekenen voor mij, maar daar heb je niet zoveel aan. Er zijn ook meerdere vormen van internet therapie, dan kun je iig zelf bepalen wanneer je tijd besteed aan therapie. Zou dat niks voor je zijn?



Je hebt wel gelijk. Therapie wordt meestal gegeven op kantooruren en als je werkt, kun je daar niet naar toe. Ik heb ook de dagbehandeling afgewezen. Mijn baas zag me aankomen, ik moet even in therapie, vijf dagen per week bijna de hele dag, voor iig een halfjaar, waarschijnlijk langer dan dat. Hij zou hard gaan lachen waarschijnlijk. En zo erg was het vast niet met me.



Toen was ik 20. Nu ben ik 40 en al 8 jaar voor 80-100% afgekeurd. Heb ik spijt van mijn beslissing? Nee, maar ze hadden wel gelijk. Op een dag ging ik onderuit. En het kostte me zeker vijf jaar voor ik weer licht zag.



Het is mijn levenspad en ik accepteer dat ik liever wilde werken dan patient zijn in een hulpverlenerstraject. Ik heb heel veel geleerd van hard werken. Maar ik was wel mezelf continue aan het overvragen. En op een dag kwam de man met de hamer langs, beng! Gevloerd en bijna opgegeven.



Nu heb ik nog geen therapeut. Lang verhaal waarom maar ik ga het nu toch weer overwegen. Ik heb als puber wel therapie gehad van iemand die me erg goed begreep. En ik ben nog niet klaar. Ik heb nog steeds problemen. En ik heb er veeeeel meer zelf aan gedaan dan jij. Ik ben bv zelf begeleider geworden. Daar heb ik nu veel aan in het omgaan met mijn dsm.



Je kunt jezelf ook helpen namelijk. Maar ik denk zelf dat jou dat niet gaat lukken. Wat vind je zelf? Er zijn maar een paar smaken namelijk, hulp van derden, al zijn daar heel veel mogelijkheden in, misschien wel meer dan jij weet, of jezelf helpen. Als beiden niet lukken, maak ik me erg zorgen over jou. Dat meen ik serieus. Als je zelf ook al niet weet wat wel zou helpen, hoe moeten anderen dat dan weten? Jij kent jezelf het best.



Ik zie iemand die hard voor zichzelf is en hard voor anderen. Zou het kunnen dat die hardheid ervoor zorgt dat je niet geholpen kunt worden? En heb jij geen breekpunt dan? Weet je dat heel zeker? Want ik wist het ook heel zeker, ik had alleen geen gelijk. Pas toen ik zag hoe zeer ik alles alleen maar aan het volhouden was, om het volhouden, dan had ik mezelf veel tijd en moeite kunnen besparen. En dan was ik niet zo gebroken geweest toen ik viel.



Je mag falen. Echt waar. Je mag breken. Maar zorg dat je niet alleen bent als dat gebeurt. Pak de hand van anderen aan want niemand kan alleen leven. Al is het de hand van iemand die er niks van lijkt te begrijpen. Ze kunnen meer om je geven dan je vermoedt.



En als je jezelf niet begrijpt, het is theoretisch mogelijk dat anderen je beter begrijpen dan dat je jezelf begrijpt. Dat kan echt maar ik vind het maar niks. Dat voelt naakt en betrapt. Maar iedereen heeft zo zijn zwaktes. Misschien is jouw zwakte juist je hardheid. Kan ik wel over meepraten trouwens, ik kan erg hard voor mezelf zijn. Djengis Kahn is er niks bij.

Nou, dan is dit het wel he?

quote:Thordis007 schreef op 25 maart 2015 @ 15:22:

Nou, dan is dit het wel he?Nu moet ik aan dat Doe Maar liedje denken, is dit alles? Ik vind alles wel mooi persoonlijk. Maar het leven kan enorm tegenvallen. Ach ja, je kunt ook overleven ipv leven he. Het hoeft ook niet leuk te zijn allemaal. Je kunt van binnen huilend ook heel hard werken. Het is maar net wat je wil.

Ok.

Wij ook niet.

wat is de vraag?

Waar geloof je precies niet meer in, het leven, jezelf, de wereld, anderen, god, de evolutietheorie. Wat?

Ik heb niet alles gelezen maar je hebt slechte ervaringen in je jeugd opgedaan met vertrouwen en geborgenheid. Ik vraag mij serieus af of je er niet bang voor bent en mensen daarom van je afhoudt (net als ik overigens). Stel je voor weer gekwetst te worden? Nee dan maar liever niet maar de prijs die je betaalt is alleen zijn. Heb je wel eens van ontwijkende persoonlijkheidsstoornis gehoord? Niet dat ik zeg dat je dat zou hebben maar misschien herken je er het een en ander in. Wees je eigen psycholoog.



Als je niet wilt praten dan is er nog een andere optie. Voelen. Want alle emoties hoe diep ook weggestopt zitten wel in je lichaam. Je huilt nu al bij een telefoontje. Je zit vol, het moet er toch uit. Ik kan je Shiatsu, mindfullness of vipassana meditatie of anders haptonomie aanraden. Makkelijk is het niet maar er komt een moment dat je zal moeten opruimen om ruimte te maken.