Psyche
alle pijlers
Eenzaamheid.
dinsdag 12 juni 2012 om 18:58
Ik ben eenzaam en het maakt me bang. Ik heb geen werk al jaren niet door allerlei dingen die zijn gebeurd.
Mijn ouders zijn overleden jaren geleden door een auto ongeluk. Toen ben ik in een depressie geraakt en dat duurde jaren, het gaat nu beter qua de depressie maar de rest niet.
Ik heb helemaal niemand in mijn leven met niemand bedoel ik echt niemand. Ik ben enig kind en geen andere familie. Mijn ouders waren de enige en die zijn er niet meer. Vrienden heb ik nooit gehad, ben namelijk sociaal ongemakkelijk, verlegen enzo.
Nu zit ik na te denken, wat als er iets gebeurd, ik word ziek of wat dan ook dan heb ik gewoon niemand die me kan steunen en dat maakt me bang. Stel ik ga dood in mijn woning wanneer komen ze erachter, kan maanden duren. Gaan mijn katten me dan opeten?
Er gaan dagen voorbij waar ik tegen niemand praat. Behalve bij de kassa of als ik naar de dokter moet. soms een praatje met een oud vrouwtje bij de bushalte. Verder niks. Eigenlijk heel erg maar verandering komt er niet. Ik weet het moet uit mij komen maar hoe?? Werk lukt niet. Ik hoop zo dat ik naar de sociale werkplaats mag dan heb ik tenminste een daginvulling.
Mijn dag ziet er zo uit. Opstaan, katten voeren, tv kijken of op de forum. In de middag ga ik boodschappen doen of boeken halen bij de bieb. Drink soms dan koffie bij de hema of v&d en wat wandelen in de stad. Dan ga ik naar huis, koken, eten, weer wat tv kijken, forummen of lezen. En dan ga ik slapen. Zo gaat het al jaren. Soms denk ik echt ik verpest mijn leven.
Wou hier gewoon even mijn verhaal kwijt.
Mijn ouders zijn overleden jaren geleden door een auto ongeluk. Toen ben ik in een depressie geraakt en dat duurde jaren, het gaat nu beter qua de depressie maar de rest niet.
Ik heb helemaal niemand in mijn leven met niemand bedoel ik echt niemand. Ik ben enig kind en geen andere familie. Mijn ouders waren de enige en die zijn er niet meer. Vrienden heb ik nooit gehad, ben namelijk sociaal ongemakkelijk, verlegen enzo.
Nu zit ik na te denken, wat als er iets gebeurd, ik word ziek of wat dan ook dan heb ik gewoon niemand die me kan steunen en dat maakt me bang. Stel ik ga dood in mijn woning wanneer komen ze erachter, kan maanden duren. Gaan mijn katten me dan opeten?
Er gaan dagen voorbij waar ik tegen niemand praat. Behalve bij de kassa of als ik naar de dokter moet. soms een praatje met een oud vrouwtje bij de bushalte. Verder niks. Eigenlijk heel erg maar verandering komt er niet. Ik weet het moet uit mij komen maar hoe?? Werk lukt niet. Ik hoop zo dat ik naar de sociale werkplaats mag dan heb ik tenminste een daginvulling.
Mijn dag ziet er zo uit. Opstaan, katten voeren, tv kijken of op de forum. In de middag ga ik boodschappen doen of boeken halen bij de bieb. Drink soms dan koffie bij de hema of v&d en wat wandelen in de stad. Dan ga ik naar huis, koken, eten, weer wat tv kijken, forummen of lezen. En dan ga ik slapen. Zo gaat het al jaren. Soms denk ik echt ik verpest mijn leven.
Wou hier gewoon even mijn verhaal kwijt.
Cookies
dinsdag 12 juni 2012 om 19:03
dinsdag 12 juni 2012 om 19:06
Er zijn toch heel veel dingen te doen waarbij je vanzelf mensen ontmoet ? Vrijwilligerswerk, cursussen etc. Als je weinig geld hebt, zijn er voor weinig tot niets genoeg dingen te doen bij buurthuizen etc. Als je dat aankan (denk dat je misschien wat beperkingen hebt als je naar een sociale werkplaats wil) zou je misschien ook een klein baantje kunnen nemen ? Heb je verder hulp van maatschappelijk werk of i.d. ?
dinsdag 12 juni 2012 om 19:15
Vervelend dat je je zo voelt, is het misschien een idee om via therapie aan je verlegenheid en onzekerheid te werken? misschien is er wel een groepsvorm (zal misschien eng zijn in het begin maar ben je wel met gelijkgestemden dus maakt het misschien tegelijkertijd weer minder eng) waaraan je kan deelnemen en misschien mensen ontmoet en dat hoeven niet gelijk de beste vrienden te worden maar denk dat het belangrijk is dat je leert om weer een beetje in het sociale circuit terecht te komen en als dat tussen gelijkgestemden is, mensen die ook verlegen en onzeker zijn en je je niet anders hoeft voor te doen dan kan dat een stap vooruit zijn. Weet niet zoiets bestaat maar is wellicht iets om uit te zoeken via internet.
En zoals iemand al opperde misschien kan je hier een oproepje plaatsen op het prikbord, al ontmoet je een iemand dan kan dat al van betekenis zijn.
En zoals iemand al opperde misschien kan je hier een oproepje plaatsen op het prikbord, al ontmoet je een iemand dan kan dat al van betekenis zijn.
dinsdag 12 juni 2012 om 19:15
Wat naar dikkie26!
Ik weet zeker dat er veel meer mensen zijn die zich heel eenzaam voelen. Het is een groot taboe om dat te zeggen, ook als je wel mensen in je omgeving hebt.
Ik dacht ook meteen aan vrijwilligerswerk. Dat kan met kleine stapjes. Je kan een setting zoeken die jij prettig vindt (als je veel van dieren houdt, zou je bv een dierenpension ofzo kunnen benaderen), er zijn in veel gebieden vrijwilligersorganisaties die je zouden kunnen helpen. Met hun kun je ook praten over wat je wilt.
Ook zou je je vraag voor kunnen leggen bij maatschappelijk werk, zoals hierboven ook al werd genoemd. Zij kunnen je waarschijnlijk verder helpen; misschien een cursus sociale vaardigheden? Of een lotgenotengroep zoeken of oprichten. Op sites als facebook kan je je eigen community starten.
Heel veel sterkte! Dit hier schrijven is een eerste belangrijke stap.
Ik weet zeker dat er veel meer mensen zijn die zich heel eenzaam voelen. Het is een groot taboe om dat te zeggen, ook als je wel mensen in je omgeving hebt.
Ik dacht ook meteen aan vrijwilligerswerk. Dat kan met kleine stapjes. Je kan een setting zoeken die jij prettig vindt (als je veel van dieren houdt, zou je bv een dierenpension ofzo kunnen benaderen), er zijn in veel gebieden vrijwilligersorganisaties die je zouden kunnen helpen. Met hun kun je ook praten over wat je wilt.
Ook zou je je vraag voor kunnen leggen bij maatschappelijk werk, zoals hierboven ook al werd genoemd. Zij kunnen je waarschijnlijk verder helpen; misschien een cursus sociale vaardigheden? Of een lotgenotengroep zoeken of oprichten. Op sites als facebook kan je je eigen community starten.
Heel veel sterkte! Dit hier schrijven is een eerste belangrijke stap.
dinsdag 12 juni 2012 om 19:15
quote:mamavsterre schreef op 12 juni 2012 @ 19:03:
Hoi misschien dat je zou kunnen beginnen met een penvriendin ( op het contact bord staat er een topic over). Dan kan je en lekker van je afschrijven en je bouwt een contact met iemand op.
Verder heb ik geen tips ofzo maar hopelijk komt alles weer een beetje goed!
xDat is wel een goed idee, bedankt.
Hoi misschien dat je zou kunnen beginnen met een penvriendin ( op het contact bord staat er een topic over). Dan kan je en lekker van je afschrijven en je bouwt een contact met iemand op.
Verder heb ik geen tips ofzo maar hopelijk komt alles weer een beetje goed!
xDat is wel een goed idee, bedankt.
Cookies
dinsdag 12 juni 2012 om 19:18
quote:Waahoe schreef op 12 juni 2012 @ 19:15:
Wat naar dikkie26!
Ik weet zeker dat er veel meer mensen zijn die zich heel eenzaam voelen. Het is een groot taboe om dat te zeggen, ook als je wel mensen in je omgeving hebt.
Ik dacht ook meteen aan vrijwilligerswerk. Dat kan met kleine stapjes. Je kan een setting zoeken die jij prettig vindt (als je veel van dieren houdt, zou je bv een dierenpension ofzo kunnen benaderen), er zijn in veel gebieden vrijwilligersorganisaties die je zouden kunnen helpen. Met hun kun je ook praten over wat je wilt.
Ook zou je je vraag voor kunnen leggen bij maatschappelijk werk, zoals hierboven ook al werd genoemd. Zij kunnen je waarschijnlijk verder helpen; misschien een cursus sociale vaardigheden? Of een lotgenotengroep zoeken of oprichten. Op sites als facebook kan je je eigen community starten.
Heel veel sterkte! Dit hier schrijven is een eerste belangrijke stap.Maatschappelijk werk heb ik lange tijd bij gelopen, zo ook therapie. Toen zat ik in een depressie en dan pak je dingen ook niet zo makkelijk op. Nu het beter gaat zou ik het misschien wel kunnen. Vrijwilligerswerk is hier heel weinig in de buurt. Maar ik ga proberen weer contact met maatschappelijk werk te nemen misschien kunnen ze me helpen.
Wat naar dikkie26!
Ik weet zeker dat er veel meer mensen zijn die zich heel eenzaam voelen. Het is een groot taboe om dat te zeggen, ook als je wel mensen in je omgeving hebt.
Ik dacht ook meteen aan vrijwilligerswerk. Dat kan met kleine stapjes. Je kan een setting zoeken die jij prettig vindt (als je veel van dieren houdt, zou je bv een dierenpension ofzo kunnen benaderen), er zijn in veel gebieden vrijwilligersorganisaties die je zouden kunnen helpen. Met hun kun je ook praten over wat je wilt.
Ook zou je je vraag voor kunnen leggen bij maatschappelijk werk, zoals hierboven ook al werd genoemd. Zij kunnen je waarschijnlijk verder helpen; misschien een cursus sociale vaardigheden? Of een lotgenotengroep zoeken of oprichten. Op sites als facebook kan je je eigen community starten.
Heel veel sterkte! Dit hier schrijven is een eerste belangrijke stap.Maatschappelijk werk heb ik lange tijd bij gelopen, zo ook therapie. Toen zat ik in een depressie en dan pak je dingen ook niet zo makkelijk op. Nu het beter gaat zou ik het misschien wel kunnen. Vrijwilligerswerk is hier heel weinig in de buurt. Maar ik ga proberen weer contact met maatschappelijk werk te nemen misschien kunnen ze me helpen.
Cookies
dinsdag 12 juni 2012 om 19:21
quote:achnein schreef op 12 juni 2012 @ 19:09:
Heb je geen baan? Daar leer je ook mensen kennen.
Dat staat toch luid en duidelijk in de op?
Lieve dikkie wat naar. Er zijn hier al veel goede tips gegeven en ook in kleine stadjes zijn cursussen te doen hoor. Sput de plaatselijk krant goed door.
Als je veel leest msschien een idee om een boekenclubje op e richten of er bij 1 aan te sluiten?
Sterkte
Heb je geen baan? Daar leer je ook mensen kennen.
Dat staat toch luid en duidelijk in de op?
Lieve dikkie wat naar. Er zijn hier al veel goede tips gegeven en ook in kleine stadjes zijn cursussen te doen hoor. Sput de plaatselijk krant goed door.
Als je veel leest msschien een idee om een boekenclubje op e richten of er bij 1 aan te sluiten?
Sterkte
dinsdag 12 juni 2012 om 19:22
Goed van je TO, is al de eerste stap hoe moeilijk misschien ook. En ongeacht of maatschappelijk werk je gelijk kan helpen het zal best even opluchten om je verhaal te doen bij iemand geeft je misschien weer nieuwe inzichten en beetje hoop dat het ook anders kan. Ondertussen zou ik toch via internet proberen contacten op te doen, is laagdrempelig en misschien zit er wel iemand tussen waar je een leuk contact mee kan hebben.
donderdag 14 juni 2012 om 15:33
Hoi Dikkie26,
Klinkt niet leuk allemaal.
Het lijkt me inderdaad goed als je iets zou gaan doen waarmee je meer onder de mensen komt; iets waardoor je eens wat andere dingen meemaakt dan je nu elke dag doet.
Je hebt wel een goede stap gezet door hier je verhaal te posten en om adviezen te vragen.
Hopelijk is dat het begin van nog meer goede dingen.
Ik vind de tips over vrijwilligerswerk wel goed; ik zou zeker eens rondkijken of je zoiets zou kunnen doen (in de bibliotheek misschien?)
Verder staan er in dit topic ook nog ideeen:
eenzaamheid (in de zomervakantie)
Verder is het belangrijk om steeds te bedenken dat je de keuze hebt om zelf wat van je leven te maken of te blijven "hangen" in hoe het nu gaat.
Veel sterkte!
Klinkt niet leuk allemaal.
Het lijkt me inderdaad goed als je iets zou gaan doen waarmee je meer onder de mensen komt; iets waardoor je eens wat andere dingen meemaakt dan je nu elke dag doet.
Je hebt wel een goede stap gezet door hier je verhaal te posten en om adviezen te vragen.
Hopelijk is dat het begin van nog meer goede dingen.
Ik vind de tips over vrijwilligerswerk wel goed; ik zou zeker eens rondkijken of je zoiets zou kunnen doen (in de bibliotheek misschien?)
Verder staan er in dit topic ook nog ideeen:
eenzaamheid (in de zomervakantie)
Verder is het belangrijk om steeds te bedenken dat je de keuze hebt om zelf wat van je leven te maken of te blijven "hangen" in hoe het nu gaat.
Veel sterkte!
zondag 17 juni 2012 om 00:45
Lieve TO,
Erg is dat hè. Je eenzaam voelen. Ik herken het. Wat je schrijft over dagen niemand spreken, behalve bij de kassa enz. Dat herken ik (deels). Ik voel me vooral in emotioneel opzicht eenzaam. Ik heb het gevoel dat ik mijn gevoelens met niemand echt open kan delen, moet mezelf dwingen dat te doen, en dan valt het (vaak) erg mee en lucht t op. Mijn eenzaamheid heeft te maken met een bepaalde onoprechtheid, niet achter mijn gevoelens durven te gaan staan, me terugtrekken, waardoor ik me awkward ga voelen en me soms ook dito ga gedragen. Maw: het cirkeltje is al gauw rond. Ik vind het dapper van je dat je hier post. En ik wil je een knuffel sturen, al stelt dat niks voor met dit scherm ertussen. Maar weet dat je niet alleen staat. Misschien staat er naast je bij de bushalte wel iemand voor wie JIJ de enige bent met wie hij/zij praat die dag, en denk dus niet dat je alleen bent in je eenzaamheid.
Wat me verder opvalt is dat je goed alleen kunt zijn, er alleen op uit gaat en ook leuke dingen doet, zoals koffie drinken in je uppie. Ra ra, hoe weinig mensen dat doen in hun eentje. Nee, liever gaan ze saai op de bank blijven zitten tot X Y Z tijd heeft om mee te gaan. Want ze durven niet. Je hebt dus lef, dikke, met de grote L van LEVEN in je. Ik kan t niet anders uitdrukken dan dat dat een reuzecompliment waard is. Ik doe dat ook, heb me bijvoorbeeld voorgenomen om elke week een bos bloemen voor mezelf te kopen. Dat doe ik nu en ik word er blijer van. Het zegt zoiets van: jij bent de moeite waard. Wees lief voor jezelf, gun jezelf dingen en wacht niet tot een ander je die dingen (vaak liefde/vriendschap/aandacht) komt brengen. Ik weet hoe makkelijk dat klinkt, zo van jaja, best. En ondertussen zit die pijn daar diep van binnen.
Je hebt een heleboel obstakels overwonnen. Je hebt een vreselijk verlies geleden met het overlijden van je ouders, dat is echt een ontzettende klap. Dat je uit die depressie klom wil zeggen dat je er heel erg dapper in bent gaan staan, je bent er niet voor weggevlucht, je bent een hele stap verder gekomen, schrijf je. Dat is echt wederom een dik compliment waard!!! JE BENT EEN KANJER. Je levenservaring heeft niet iedereen. Nee, je had die liever niet op deze manier gekregen, maar je empathie met anderen zal erdoor zijn gegroeid, je bent in staat om anderen de liefde te geven die je ook graag wilt. In bv vrijwilligerswerk zou je kunnen ervaren hoe die liefde dan met bakken terugkomt, als je zo open bent als je hier bent, en zo genuanceerd in staat om naar anderen te luisteren en begrip voor ze te hebben. Dat klinkt als voor wat, hoort wat, zo bedoel ik het niet. Ik bedoel dat de sleutel uit die kooi van eenzaamheid aan de binnenkant zit. Sterker, de kooi staat al wagenwijd open. Ik herinner mezelf daar ook vaak aan. Wat me hielp was, toen ik laatst bij V&D zat (ja, ook!) en een kop koffie dronk, me bewust bezig te houden met de gezichten van anderen. Gewoon kijken (niet staren), naar hun gezicht en bedenken dat we allemaal mensen zijn die hetzelfde willen: gezien gehoord worden, liefde, dat gaf me rust en dat gevoel van verbondenheid dat ik soms erg mis.
Ik lees ook dat je graag leest. Een boek van Doris Wolf: Eenzaamheid overwinnen. Een positieve relatie met jezelf en anderen opbouwen (ISBN 90 60 30 571 X) is een aanrader en heeft me al van menige inzinking weer wat "bij" gekregen. Ook een boek van Susan Jeffers: Dare to connect staat op mijn lijstje om een keer te lezen als ik tijd heb.
Bij mij heeft de eenzaamheid te maken met een enorm veranderingsproces in mezelf. Ik ben bezig de tijd die ik alleen doorbreng mijzelf beter te leren kennen. Klinkt vaag, maar ik wist amper wat ik leuk vind, waar ik behoefte aan heb. En daar is veel tijd alleen juist fijn voor. Ik probeer ook veel te bewegen, dat helpt voor mijn gevoel ook.
Ik wens je veel sterkte. Weet dat je op de goede weg bent. Dat je veel dingen in je eentje doet waar anderen van in de broek zouden .......... (en dat heet LEF, dikkie, die heb je!!). Dat je openheid een inspiratie kan zijn voor anderen. En dat eenzaamheid ook kansen biedt. Dat wilde ik je graag schrijven, al is alles natuurlijk maar mijn mening (en ervaring), voor jou kan het heel anders zijn. Het is in ieder geval niet mijn bedoeling dit alles heel simpel te laten klinken, zo van: ga erop uit. Dat doe je al heel veel als ik het zo lees.
Misschien kun je voor jezelf nagaan wat je nu graag wil gaan doen, wat wil je als eerste oppakken?
T hoeft niet allemaal tegelijk. In eenzaamheid raken is een vaak lang proces, eruit mag je ook gewoon je tijd nemen. Dat gaat niet in 1 dag.
Tot slot: je hebt de wereld veel te bieden. Laat mensen delen in je persoonlijkheid en je licht dat je uitstraalt. Wat wil je graag aan anderen geven? Wat nemen ze mee uit een gesprek met jou?
Liefs en houd vol,
Misia
Erg is dat hè. Je eenzaam voelen. Ik herken het. Wat je schrijft over dagen niemand spreken, behalve bij de kassa enz. Dat herken ik (deels). Ik voel me vooral in emotioneel opzicht eenzaam. Ik heb het gevoel dat ik mijn gevoelens met niemand echt open kan delen, moet mezelf dwingen dat te doen, en dan valt het (vaak) erg mee en lucht t op. Mijn eenzaamheid heeft te maken met een bepaalde onoprechtheid, niet achter mijn gevoelens durven te gaan staan, me terugtrekken, waardoor ik me awkward ga voelen en me soms ook dito ga gedragen. Maw: het cirkeltje is al gauw rond. Ik vind het dapper van je dat je hier post. En ik wil je een knuffel sturen, al stelt dat niks voor met dit scherm ertussen. Maar weet dat je niet alleen staat. Misschien staat er naast je bij de bushalte wel iemand voor wie JIJ de enige bent met wie hij/zij praat die dag, en denk dus niet dat je alleen bent in je eenzaamheid.
Wat me verder opvalt is dat je goed alleen kunt zijn, er alleen op uit gaat en ook leuke dingen doet, zoals koffie drinken in je uppie. Ra ra, hoe weinig mensen dat doen in hun eentje. Nee, liever gaan ze saai op de bank blijven zitten tot X Y Z tijd heeft om mee te gaan. Want ze durven niet. Je hebt dus lef, dikke, met de grote L van LEVEN in je. Ik kan t niet anders uitdrukken dan dat dat een reuzecompliment waard is. Ik doe dat ook, heb me bijvoorbeeld voorgenomen om elke week een bos bloemen voor mezelf te kopen. Dat doe ik nu en ik word er blijer van. Het zegt zoiets van: jij bent de moeite waard. Wees lief voor jezelf, gun jezelf dingen en wacht niet tot een ander je die dingen (vaak liefde/vriendschap/aandacht) komt brengen. Ik weet hoe makkelijk dat klinkt, zo van jaja, best. En ondertussen zit die pijn daar diep van binnen.
Je hebt een heleboel obstakels overwonnen. Je hebt een vreselijk verlies geleden met het overlijden van je ouders, dat is echt een ontzettende klap. Dat je uit die depressie klom wil zeggen dat je er heel erg dapper in bent gaan staan, je bent er niet voor weggevlucht, je bent een hele stap verder gekomen, schrijf je. Dat is echt wederom een dik compliment waard!!! JE BENT EEN KANJER. Je levenservaring heeft niet iedereen. Nee, je had die liever niet op deze manier gekregen, maar je empathie met anderen zal erdoor zijn gegroeid, je bent in staat om anderen de liefde te geven die je ook graag wilt. In bv vrijwilligerswerk zou je kunnen ervaren hoe die liefde dan met bakken terugkomt, als je zo open bent als je hier bent, en zo genuanceerd in staat om naar anderen te luisteren en begrip voor ze te hebben. Dat klinkt als voor wat, hoort wat, zo bedoel ik het niet. Ik bedoel dat de sleutel uit die kooi van eenzaamheid aan de binnenkant zit. Sterker, de kooi staat al wagenwijd open. Ik herinner mezelf daar ook vaak aan. Wat me hielp was, toen ik laatst bij V&D zat (ja, ook!) en een kop koffie dronk, me bewust bezig te houden met de gezichten van anderen. Gewoon kijken (niet staren), naar hun gezicht en bedenken dat we allemaal mensen zijn die hetzelfde willen: gezien gehoord worden, liefde, dat gaf me rust en dat gevoel van verbondenheid dat ik soms erg mis.
Ik lees ook dat je graag leest. Een boek van Doris Wolf: Eenzaamheid overwinnen. Een positieve relatie met jezelf en anderen opbouwen (ISBN 90 60 30 571 X) is een aanrader en heeft me al van menige inzinking weer wat "bij" gekregen. Ook een boek van Susan Jeffers: Dare to connect staat op mijn lijstje om een keer te lezen als ik tijd heb.
Bij mij heeft de eenzaamheid te maken met een enorm veranderingsproces in mezelf. Ik ben bezig de tijd die ik alleen doorbreng mijzelf beter te leren kennen. Klinkt vaag, maar ik wist amper wat ik leuk vind, waar ik behoefte aan heb. En daar is veel tijd alleen juist fijn voor. Ik probeer ook veel te bewegen, dat helpt voor mijn gevoel ook.
Ik wens je veel sterkte. Weet dat je op de goede weg bent. Dat je veel dingen in je eentje doet waar anderen van in de broek zouden .......... (en dat heet LEF, dikkie, die heb je!!). Dat je openheid een inspiratie kan zijn voor anderen. En dat eenzaamheid ook kansen biedt. Dat wilde ik je graag schrijven, al is alles natuurlijk maar mijn mening (en ervaring), voor jou kan het heel anders zijn. Het is in ieder geval niet mijn bedoeling dit alles heel simpel te laten klinken, zo van: ga erop uit. Dat doe je al heel veel als ik het zo lees.
Misschien kun je voor jezelf nagaan wat je nu graag wil gaan doen, wat wil je als eerste oppakken?
T hoeft niet allemaal tegelijk. In eenzaamheid raken is een vaak lang proces, eruit mag je ook gewoon je tijd nemen. Dat gaat niet in 1 dag.
Tot slot: je hebt de wereld veel te bieden. Laat mensen delen in je persoonlijkheid en je licht dat je uitstraalt. Wat wil je graag aan anderen geven? Wat nemen ze mee uit een gesprek met jou?
Liefs en houd vol,
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
:( hoe oud ben je? en wele regio woon je'( als je daar niet op wil antwoorde snap i dat ook )
