Psyche
alle pijlers
eenzaamheid
woensdag 13 november 2013 om 18:46
Ik voel me al jaren eenzaam. Ik vind dat ik voor veel dingen alleen sta. Ik mis mensen om me heen die echt om me geven. Ook voel ik me vaak buitengesloten en vind ik vaak geen aansluiting in groepen. Dit is iets wat al lange tijd speelt.
Het gevoel van er niet bijhoren en alleen te staan wordt steeds erger. Hierdoor zit ik niet lekker in mijn vel en dit neemt steeds ergere vormen aan. Als je erg in een dal zit, het vaak niet meer ziet zitten en hier best concreet mee bezig bent, moet ik dit dan aangeven aan mensen of kan ik ze er beter niet mee lastig vallen?
Het gevoel van er niet bijhoren en alleen te staan wordt steeds erger. Hierdoor zit ik niet lekker in mijn vel en dit neemt steeds ergere vormen aan. Als je erg in een dal zit, het vaak niet meer ziet zitten en hier best concreet mee bezig bent, moet ik dit dan aangeven aan mensen of kan ik ze er beter niet mee lastig vallen?
dinsdag 18 maart 2014 om 12:38
Punt is, Ratsmodee, dat je belastbaarheid een stuk minder wordt als je geen goed netwerk van vrienden en familie om je heen hebt. Anders gezegd: alle dingen worden een beetje zwaarder, tegenslag op het werk, dingetjes met je gezondheid, je relatie, alles. Dus dan is het een extra opgave om je buiten je comfortzone te begeven. Geen vriend of ouder die je vertelt dat je er ook anders naar kunt kijken. Geen collega die zegt: a joh, dat is helemaal niet beroerd bedoeld, van dat geboortekaartje.
dinsdag 18 maart 2014 om 12:46
Ik ben het wel met Misia eens, dat je zou kunnen proberen te accepteren dat het niet goed gaat.
Misschien is het niet op te lossen. Ik denk dat je erg verdrietig bent dat je geen gezin hebt om op terug te vallen. Maar ik weet niet, of vrienden en collega's je ooit dat gevoel kunnen geven dat je ergens bijhoort. Je ziet wel van die vriendinnengroepjes in tv-series, maar dat lijkt me niet echt op de werkelijkheid gebaseerd. Het zou kunnen dat er in de LGBT-wereld wel dat soort hechte supportsystemen bestaan, maar misschien is dat ook maar een romantisch beeld uit de boekjes.
Ergens bijhoren, dat kun je volgens mij dan alleen nog in een religieuze of spirituele groep vinden. Maar dat moet bij je passen. Anders voel je je daar nog een grotere buitenstaander dan in de rest van de wereld.
Misschien is het niet op te lossen. Ik denk dat je erg verdrietig bent dat je geen gezin hebt om op terug te vallen. Maar ik weet niet, of vrienden en collega's je ooit dat gevoel kunnen geven dat je ergens bijhoort. Je ziet wel van die vriendinnengroepjes in tv-series, maar dat lijkt me niet echt op de werkelijkheid gebaseerd. Het zou kunnen dat er in de LGBT-wereld wel dat soort hechte supportsystemen bestaan, maar misschien is dat ook maar een romantisch beeld uit de boekjes.
Ergens bijhoren, dat kun je volgens mij dan alleen nog in een religieuze of spirituele groep vinden. Maar dat moet bij je passen. Anders voel je je daar nog een grotere buitenstaander dan in de rest van de wereld.
dinsdag 18 maart 2014 om 12:58
quote:korenwolf schreef op 18 maart 2014 @ 12:38:
Punt is, Ratsmodee, dat je belastbaarheid een stuk minder wordt als je geen goed netwerk van vrienden en familie om je heen hebt. Anders gezegd: alle dingen worden een beetje zwaarder, tegenslag op het werk, dingetjes met je gezondheid, je relatie, alles. Dus dan is het een extra opgave om je buiten je comfortzone te begeven. Geen vriend of ouder die je vertelt dat je er ook anders naar kunt kijken. Geen collega die zegt: a joh, dat is helemaal niet beroerd bedoeld, van dat geboortekaartje.
Ben ik wel met je eens hoor korenwolf, maar ik heb al meer topics van deze TO gelezen en ik lees steeds iemand die zich heel snel gekwetst voelt, daarop verongelijkt reageert en handelt en de verantwoordelijkheid daarvoor buiten zichzelf legt.
Als ze werkelijk een verandering wil, zal ze uiteindelijk toch de omslag moeten maken om zichzelf op een andere manier te manifesteren en zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor haar eigen emoties en gedrag. Het is niet realistisch en gegarandeerd teleurstellend om dat van de omgeving te verlangen.
Bovendien zou het niet verkeerd zijn om ook eens aandacht te besteden of de verwachtingen die ze haar omgeving oplegt niet te hoog zijn. De sleutel tot verbetering ligt bij haarzelf, niet bij de anderen.
Punt is, Ratsmodee, dat je belastbaarheid een stuk minder wordt als je geen goed netwerk van vrienden en familie om je heen hebt. Anders gezegd: alle dingen worden een beetje zwaarder, tegenslag op het werk, dingetjes met je gezondheid, je relatie, alles. Dus dan is het een extra opgave om je buiten je comfortzone te begeven. Geen vriend of ouder die je vertelt dat je er ook anders naar kunt kijken. Geen collega die zegt: a joh, dat is helemaal niet beroerd bedoeld, van dat geboortekaartje.
Ben ik wel met je eens hoor korenwolf, maar ik heb al meer topics van deze TO gelezen en ik lees steeds iemand die zich heel snel gekwetst voelt, daarop verongelijkt reageert en handelt en de verantwoordelijkheid daarvoor buiten zichzelf legt.
Als ze werkelijk een verandering wil, zal ze uiteindelijk toch de omslag moeten maken om zichzelf op een andere manier te manifesteren en zelf de verantwoordelijkheid te nemen voor haar eigen emoties en gedrag. Het is niet realistisch en gegarandeerd teleurstellend om dat van de omgeving te verlangen.
Bovendien zou het niet verkeerd zijn om ook eens aandacht te besteden of de verwachtingen die ze haar omgeving oplegt niet te hoog zijn. De sleutel tot verbetering ligt bij haarzelf, niet bij de anderen.
dinsdag 18 maart 2014 om 13:07
woensdag 19 maart 2014 om 14:44
Wat Yasuko schrijft over die contactmomentjes, is echt een hele goede tip. Ik heb het zelf ooit ook toegepast... het is weer een beetje weggezakt, dus ik ben blij dat ik het (weer) lees. Ik wil daar iets aan toevoegen: ik had mezelf als doel gesteld, om ten minste één iemand aan te spreken per dag. Een praatje met de cassière, een meelevende opmerking tegen een mevrouw die me tegemoet liep en haar paraplu klapte net dubbel door de wind, een complimentje over de leuke hond van een meneer... dat soort dingen. En inderdaad werd daar vrijwel altijd leuk op gereageerd. Mensen vinden het fijn om aandacht te krijgen (daar ben je niet alleen in, Milkakoe! . En zelf werd ik er ook een beetje blij van, van zo'n actie-reactie. Door jezelf dit als opdrachtje te geven, wordt het ook wat concreter dan een vrijblijvend: 'ja, goed idee, dat zal ik eens doen...'.
Ik snap wel dat je die 'contactmomentjes' niet zoekt. Je wilt wel iets meer en misschien denk je zelfs: waarom zou ik daar in investeren als het verder toch niks oplevert? Maar op een andere manier levert het wel iets op... het is een korte termijn-boost. En je leert ervan. Want dan kom je eens in een groep en gaat het je ook makkelijker af om iemand aan te spreken. Je hebt vooral 'goede ervaringen' nodig. Dat je ervaart dat mensen positief op je reageren. Actie-reactie... het werkt echt. Dat kopje koffie is dan bijzaak, het gaat er vooral om dat je je geliefd voelt. Maak niet de fout om te denken dat er daadwerkelijk iets móet plaatsvinden om je beter te voelen. Dingen moeten ook langzaam groeien... en als je dat besef hebt (en je denkt al heel veel hierover na, heb ik het idee) heb je al een hele stap gezet.
Bedenk ik me ook... Jij zoekt die positieve persoonlijkheid naast je. Maar stel jezelf ook de vraag: wat kan ik iemand bieden? Dat is ook een stuk initiatief nemen.. en dat is eng, want je kunt afgewezen worden (of meer: dat zo voelen, want niemand zal op een harde manier aangeboden hulp weigeren!). Maar ook hierin moet je proberen zoveel mogelijk positieve ervaringen op te bouwen. Dat voorbeeld van dat geboortekaartje, vind ik wel een duidelijke. Je hebt je heel erg afgewezen gevoeld, terwijl het vast niet is bedoeld om je buiten te sluiten, ga je er automatisch wel van uit... heb je het heel erg zwaar gemaakt. En ik kan me zo voorstellen dat jouw reactie is, om jezelf terug te trekken. Zoek het maar uit, ik kom niet op kraamvisite, etc. Kortom, zo houd je in stand dat je er niet bij hoort. Je had ook kunnen zeggen: "Oh wat jammer, ik heb geen kaartje gekregen... Ben er tussendoor geslipt... of de post heeft het niet bezorgd... heb je er nog één?". Overigens begrijp ik het wel hoor, ik heb exact hetzelfde meegemaakt en reageerde ook net zoals jij (ik moest hier ook op gewezen worden).
Ik snap wel dat je die 'contactmomentjes' niet zoekt. Je wilt wel iets meer en misschien denk je zelfs: waarom zou ik daar in investeren als het verder toch niks oplevert? Maar op een andere manier levert het wel iets op... het is een korte termijn-boost. En je leert ervan. Want dan kom je eens in een groep en gaat het je ook makkelijker af om iemand aan te spreken. Je hebt vooral 'goede ervaringen' nodig. Dat je ervaart dat mensen positief op je reageren. Actie-reactie... het werkt echt. Dat kopje koffie is dan bijzaak, het gaat er vooral om dat je je geliefd voelt. Maak niet de fout om te denken dat er daadwerkelijk iets móet plaatsvinden om je beter te voelen. Dingen moeten ook langzaam groeien... en als je dat besef hebt (en je denkt al heel veel hierover na, heb ik het idee) heb je al een hele stap gezet.
Bedenk ik me ook... Jij zoekt die positieve persoonlijkheid naast je. Maar stel jezelf ook de vraag: wat kan ik iemand bieden? Dat is ook een stuk initiatief nemen.. en dat is eng, want je kunt afgewezen worden (of meer: dat zo voelen, want niemand zal op een harde manier aangeboden hulp weigeren!). Maar ook hierin moet je proberen zoveel mogelijk positieve ervaringen op te bouwen. Dat voorbeeld van dat geboortekaartje, vind ik wel een duidelijke. Je hebt je heel erg afgewezen gevoeld, terwijl het vast niet is bedoeld om je buiten te sluiten, ga je er automatisch wel van uit... heb je het heel erg zwaar gemaakt. En ik kan me zo voorstellen dat jouw reactie is, om jezelf terug te trekken. Zoek het maar uit, ik kom niet op kraamvisite, etc. Kortom, zo houd je in stand dat je er niet bij hoort. Je had ook kunnen zeggen: "Oh wat jammer, ik heb geen kaartje gekregen... Ben er tussendoor geslipt... of de post heeft het niet bezorgd... heb je er nog één?". Overigens begrijp ik het wel hoor, ik heb exact hetzelfde meegemaakt en reageerde ook net zoals jij (ik moest hier ook op gewezen worden).
woensdag 19 maart 2014 om 16:13
Ik ben ook vaak eenzaam geweest, vanaf de puberteit. Vind dat zo gek, vooral omdat ik op de basisschool veel vriendinnen had. Dat was sociaal gezien de beste tijd van mijn leven. Ondanks dat ik verlegen was, vonden kinderen me toch aardig. Op de middelbare school en tijdens mijn opleiding werd ik veel gepest door de meiden. Omdat ik een andere kledingstijl en andere interesses had. Bij mijn opleiding moesten we vaak in tweetallen werken of in groepjes oefenen. En dan bleef ik vaak over. Ik durfde nooit te vragen of iemand met mij wilde. Bang voor afwijzing, omdat ik onhandig en verlegen was. En als ik dan door niemand gevraagd werd, werd mijn gevoel bevestigd. "Zie je wel, ze moeten me gewoon niet". Ze lachten me ook vaak uit tijdens praktijkopdrachten. Ze praatten wel gezellig met elkaar, maar niet met mij. Zo eenzaam als toen had ik me nooit gevoeld. Het was de klas + ik. Later kwam ik erachter dat ik een vorm van autisme heb. Daar lag het voor een deel aan. Maar ook aan de klas, het waren gewoon treiterkoppen. Door het pesten heb ik weinig vertrouwen meer in mensen en vooral leeftijdsgenoten. Omdat het vaak gebeurd is, ga je denken dat je het verdient. Ik ben soms bang dat ik nooit een leuke man zal vinden. Dat ik daar te min voor ben.
Nu werk ik op een sociale werkplaats en ben niet meer eenzaam. Ik ben gewoon ergens gaan zitten en heb gedacht: "Als ze me er niet bij willen hebben, zullen ze het wel zeggen". Dat is nooit gebeurd. Er zitten een aantal aardige mensen tussen. Ze vragen naar me en praten met me. Dat zijn wel oudere mensen, daar voel ik me meer bij op mijn gemak. Die zijn volwassener en doen niet meer zo stom. Maar ook met de jongeren daar voel ik geen klik. Ik voel me toch anders dan hun. Zij hebben het vaak over kinderen krijgen en lekkere mannen. Dat heeft mij nooit zo geboeid. Ik ga niet op zoek naar een man, die wil ik spontaan tegenkomen.
Heb wel een paar mensen met wie ik af en toe afspreek nu. Maar ik zou er best meer willen hebben. Net als vroeger.
Nu werk ik op een sociale werkplaats en ben niet meer eenzaam. Ik ben gewoon ergens gaan zitten en heb gedacht: "Als ze me er niet bij willen hebben, zullen ze het wel zeggen". Dat is nooit gebeurd. Er zitten een aantal aardige mensen tussen. Ze vragen naar me en praten met me. Dat zijn wel oudere mensen, daar voel ik me meer bij op mijn gemak. Die zijn volwassener en doen niet meer zo stom. Maar ook met de jongeren daar voel ik geen klik. Ik voel me toch anders dan hun. Zij hebben het vaak over kinderen krijgen en lekkere mannen. Dat heeft mij nooit zo geboeid. Ik ga niet op zoek naar een man, die wil ik spontaan tegenkomen.
Heb wel een paar mensen met wie ik af en toe afspreek nu. Maar ik zou er best meer willen hebben. Net als vroeger.
woensdag 19 maart 2014 om 17:27
quote:milkakoe30 schreef op 19 maart 2014 @ 17:18:
Bedankt voor de lieve reacties!
Wat ik me nou afvraag: reageer je zo beknopt omdat je uitgepraat bent? Of omdat je wel wat wilt zeggen maar te verlegen bent?
Niet dat er iets mis is met je reactie. Maar je houdt het gesprek gaande als je iets meer vertelt, als je wat specifieker in gaat op wat er gezegd is, of als je een vraag stelt.
Op mij komt het nu over alsof je vindt dat dit topic klaar is. Maar ik weet niet of dat jouw bedoeling is, dus ik vraag het even.
Bedankt voor de lieve reacties!
Wat ik me nou afvraag: reageer je zo beknopt omdat je uitgepraat bent? Of omdat je wel wat wilt zeggen maar te verlegen bent?
Niet dat er iets mis is met je reactie. Maar je houdt het gesprek gaande als je iets meer vertelt, als je wat specifieker in gaat op wat er gezegd is, of als je een vraag stelt.
Op mij komt het nu over alsof je vindt dat dit topic klaar is. Maar ik weet niet of dat jouw bedoeling is, dus ik vraag het even.
woensdag 19 maart 2014 om 19:01
Nee dat niet. Het is zo dat ik van sommige mensen het idee heb dat wat ik ook zeg mij elke keer maar gezegd wordt hoe ik iets zou moeten doen terwijl zij niet in deze situatie zitten. Er is helemaal geen begrip voor hoe ik mij voel want het is allemaal maar mijn eigen schuld. Ik voel me door die mensen nogal in een hoek gedrukt. Dus daarom dacht ik, er zitten ook begripvolle reacties tussen, laat ik daar dan de nadruk op leggen en die mensen bedanken omdat zij de moeite nemen om te reageren.
woensdag 19 maart 2014 om 19:33
quote:milkakoe30 schreef op 19 maart 2014 @ 19:01:
Nee dat niet. Het is zo dat ik van sommige mensen het idee heb dat wat ik ook zeg mij elke keer maar gezegd wordt hoe ik iets zou moeten doen terwijl zij niet in deze situatie zitten. Er is helemaal geen begrip voor hoe ik mij voel want het is allemaal maar mijn eigen schuld. Ik voel me door die mensen nogal in een hoek gedrukt. Dus daarom dacht ik, er zitten ook begripvolle reacties tussen, laat ik daar dan de nadruk op leggen en die mensen bedanken omdat zij de moeite nemen om te reageren.
Maar dat 'positieve' doe je nu teniet door toch meteen weer met een hele passief agressieve negatieve reactie te komen.
Waarom ga je het gesprek met die mensen niet aan? Of als je dat niet wil, zou je ook een gesprek met de 'begripvolle' mensen aan kunnen proberen te gaan trouwens.
Dat mensen vinden dat jij ook een aandeel hebt in de situatie betekent niet dat ze geen begrip voor jou en je gevoel hebben trouwens. Het laat zien dat ze je op een constructieve manier proberen te helpen. Wat wil je nou eigenlijk? Jij bent ongelukkig, dus jij moet iets veranderen. Je zou blij moeten zijn dat het jouw verantwoordelijkheid is, dat geeft je meer hoop en controle over de situatie dan als het de verantwoordelijkheid van iemand anders zou zijn.
Misschien ben je vroeger slachtoffer geweest van allerlei andere mensen, dat is erg naar. Maar tegenwoordig is het anders. Tegenwoordig ben je zo te lezen slachtoffer van jezelf en je eigen houding. Dat is mogelijk best te begrijpen en misschien tot op zekere hoogte een logisch gevolg van je verleden, maar dat betekent nog niet dat het niet waar is.
Nee dat niet. Het is zo dat ik van sommige mensen het idee heb dat wat ik ook zeg mij elke keer maar gezegd wordt hoe ik iets zou moeten doen terwijl zij niet in deze situatie zitten. Er is helemaal geen begrip voor hoe ik mij voel want het is allemaal maar mijn eigen schuld. Ik voel me door die mensen nogal in een hoek gedrukt. Dus daarom dacht ik, er zitten ook begripvolle reacties tussen, laat ik daar dan de nadruk op leggen en die mensen bedanken omdat zij de moeite nemen om te reageren.
Maar dat 'positieve' doe je nu teniet door toch meteen weer met een hele passief agressieve negatieve reactie te komen.
Waarom ga je het gesprek met die mensen niet aan? Of als je dat niet wil, zou je ook een gesprek met de 'begripvolle' mensen aan kunnen proberen te gaan trouwens.
Dat mensen vinden dat jij ook een aandeel hebt in de situatie betekent niet dat ze geen begrip voor jou en je gevoel hebben trouwens. Het laat zien dat ze je op een constructieve manier proberen te helpen. Wat wil je nou eigenlijk? Jij bent ongelukkig, dus jij moet iets veranderen. Je zou blij moeten zijn dat het jouw verantwoordelijkheid is, dat geeft je meer hoop en controle over de situatie dan als het de verantwoordelijkheid van iemand anders zou zijn.
Misschien ben je vroeger slachtoffer geweest van allerlei andere mensen, dat is erg naar. Maar tegenwoordig is het anders. Tegenwoordig ben je zo te lezen slachtoffer van jezelf en je eigen houding. Dat is mogelijk best te begrijpen en misschien tot op zekere hoogte een logisch gevolg van je verleden, maar dat betekent nog niet dat het niet waar is.
woensdag 19 maart 2014 om 19:45
Ik kom er zelf niet uit wat gezegd word met eigen houding enzo. Ik heb heel veel dingen ondernomen om het beter te laten zijn maar het heeft niet genoeg geholpen. Ik ben nu op een punt dat ik zelf een beetje aan het einde van mijn latijn ben. Ik zou niet weten wat ik verder nog kan doen. Naar mijn idee heb ik alles wel zo'n beetje gehad. Om dan reacties te krijgen van eigen houding, aan jezelf werken enzo, neuh ik weet niet. ik kan er niet zoveel meer mee.
Het was gewoon positief bedoeld voor de mensen met lieve reacties.
Het was gewoon positief bedoeld voor de mensen met lieve reacties.
woensdag 19 maart 2014 om 19:55
quote:milkakoe30 schreef op 19 maart 2014 @ 19:01:
Nee dat niet. Het is zo dat ik van sommige mensen het idee heb dat wat ik ook zeg mij elke keer maar gezegd wordt hoe ik iets zou moeten doen terwijl zij niet in deze situatie zitten. Er is helemaal geen begrip voor hoe ik mij voel want het is allemaal maar mijn eigen schuld. Ik voel me door die mensen nogal in een hoek gedrukt. Dus daarom dacht ik, er zitten ook begripvolle reacties tussen, laat ik daar dan de nadruk op leggen en die mensen bedanken omdat zij de moeite nemen om te reageren.
Ik neem aan dat je -onder andere- mij bedoelt milkakoe.
Met deze post bevestig je precies wat ik je wilde meegeven.
Je vat mijn bedoelingen negatief op, denkt dat ik geen begrip heb en dat ik vind dat het allemaal jouw eigen schuld is. Je reageert verongelijkt, geeft de anderen daar de schuld van en trekt je terug uit het topic.
Ik heb veel meer begrip dat jij kan vermoeden meid. Alleen lees jij dat niet. Jij ziet alleen maar dat ik jou aanwijs als degene die verantwoordelijk is voor jouw leven. En daarin zit de crux.
Want jij bent namelijk de enige die iets kan veranderen in jouw leven en dat heeft niets met schuld te maken. Sterker nog, het is het meest krachtige gereedschap dat je ooit zult hebben. Jij en niemand anders kan je leven regisseren. Hoe powerfull is dat? Je eigen regisseur over je gedachten en emoties, ONGEACHT wat een ander daarmee doet. Ook ik heb niet de macht om jou je rot te laten voelen en je terug te trekken uit dit topic als JIJ dat niet wilt!
Nee milkakoe, ik ga niet met je meeklagen of bevestigen hoe slecht anderen je behandelen en hoe oneerlijk dat is. Dat is misschien fijn om te lezen (en anderen doen dat wel voor mij), maar het helpt je niet wezenlijk uit deze situatie. Jij kunt jezelf wel helpen en dat is mijn boodschap en die verre van negatief. Die is ook verre van jou de schuld geven. Ik zou je het inzicht willen geven dat jijzelf de kracht hebt om uit je eenzaamheid te komen. Die kracht voel je misschien nog niet, maar die is er wel. Onderzoek die eens.
Maar daarvoor moet je, om te beginnen, je mindset leren veranderen. Niet uitgaan van het negatieve, niet anderen betichten dat ze geen begrip hebben of je de schuld geven. Ik zeg je nu dat dat niet waar is. Die waarheid geef ik je nu mee. Doe ermee wat je wilt. Maak wat van je leven. Doe dat zelf. Een ander doet het niet voor je!
O en ik heb óók moeite genomen om tijd en aandacht aan je te schenken. Deze posts heb ik geschreven voor jou. Zonder daar iets voor terug te hoeven. Een kadootje, zeg maar. Zie maar...
Nee dat niet. Het is zo dat ik van sommige mensen het idee heb dat wat ik ook zeg mij elke keer maar gezegd wordt hoe ik iets zou moeten doen terwijl zij niet in deze situatie zitten. Er is helemaal geen begrip voor hoe ik mij voel want het is allemaal maar mijn eigen schuld. Ik voel me door die mensen nogal in een hoek gedrukt. Dus daarom dacht ik, er zitten ook begripvolle reacties tussen, laat ik daar dan de nadruk op leggen en die mensen bedanken omdat zij de moeite nemen om te reageren.
Ik neem aan dat je -onder andere- mij bedoelt milkakoe.
Met deze post bevestig je precies wat ik je wilde meegeven.
Je vat mijn bedoelingen negatief op, denkt dat ik geen begrip heb en dat ik vind dat het allemaal jouw eigen schuld is. Je reageert verongelijkt, geeft de anderen daar de schuld van en trekt je terug uit het topic.
Ik heb veel meer begrip dat jij kan vermoeden meid. Alleen lees jij dat niet. Jij ziet alleen maar dat ik jou aanwijs als degene die verantwoordelijk is voor jouw leven. En daarin zit de crux.
Want jij bent namelijk de enige die iets kan veranderen in jouw leven en dat heeft niets met schuld te maken. Sterker nog, het is het meest krachtige gereedschap dat je ooit zult hebben. Jij en niemand anders kan je leven regisseren. Hoe powerfull is dat? Je eigen regisseur over je gedachten en emoties, ONGEACHT wat een ander daarmee doet. Ook ik heb niet de macht om jou je rot te laten voelen en je terug te trekken uit dit topic als JIJ dat niet wilt!
Nee milkakoe, ik ga niet met je meeklagen of bevestigen hoe slecht anderen je behandelen en hoe oneerlijk dat is. Dat is misschien fijn om te lezen (en anderen doen dat wel voor mij), maar het helpt je niet wezenlijk uit deze situatie. Jij kunt jezelf wel helpen en dat is mijn boodschap en die verre van negatief. Die is ook verre van jou de schuld geven. Ik zou je het inzicht willen geven dat jijzelf de kracht hebt om uit je eenzaamheid te komen. Die kracht voel je misschien nog niet, maar die is er wel. Onderzoek die eens.
Maar daarvoor moet je, om te beginnen, je mindset leren veranderen. Niet uitgaan van het negatieve, niet anderen betichten dat ze geen begrip hebben of je de schuld geven. Ik zeg je nu dat dat niet waar is. Die waarheid geef ik je nu mee. Doe ermee wat je wilt. Maak wat van je leven. Doe dat zelf. Een ander doet het niet voor je!
O en ik heb óók moeite genomen om tijd en aandacht aan je te schenken. Deze posts heb ik geschreven voor jou. Zonder daar iets voor terug te hoeven. Een kadootje, zeg maar. Zie maar...
woensdag 19 maart 2014 om 20:01
quote:jasse schreef op 19 maart 2014 @ 19:33: Tegenwoordig ben je zo te lezen slachtoffer van jezelf en je eigen houding.
Mooie post van je jasse en dit denk ik ook.
Het goeie nieuws daarbij is dat je jezelf kunt 'ontslachtofferen' en daarbij niet afhankelijk bent van een ander. Take the power back!
Mooie post van je jasse en dit denk ik ook.
Het goeie nieuws daarbij is dat je jezelf kunt 'ontslachtofferen' en daarbij niet afhankelijk bent van een ander. Take the power back!
woensdag 19 maart 2014 om 20:07
Dank je wel.
Ik loop er op vast van dat eigen verantwoordelijkheid. Zie dat inderdaad als schuld. Daarbij vind ik sommige dingen erg moeilijk en ben ik sneller gekwetst dan een gemiddeld persoon. Dat komt door sommige dingen die eerder gebeurd zijn. Dat maakt het dan moeilijker om dingen te doen. Toch doe ik ze wel maar werkt allemaal niet voldoende. En dan loop ik vast op eigen verantwoording omdat ik zelf vind dat ik er wel heel veel moeite in gestoken heb. Daar ligt het niet aan. Maar ik loop er dus op vast en weet nu niet goed meer wat te doen.
Ik loop er op vast van dat eigen verantwoordelijkheid. Zie dat inderdaad als schuld. Daarbij vind ik sommige dingen erg moeilijk en ben ik sneller gekwetst dan een gemiddeld persoon. Dat komt door sommige dingen die eerder gebeurd zijn. Dat maakt het dan moeilijker om dingen te doen. Toch doe ik ze wel maar werkt allemaal niet voldoende. En dan loop ik vast op eigen verantwoording omdat ik zelf vind dat ik er wel heel veel moeite in gestoken heb. Daar ligt het niet aan. Maar ik loop er dus op vast en weet nu niet goed meer wat te doen.
woensdag 19 maart 2014 om 20:12
quote:milkakoe30 schreef op 19 maart 2014 @ 19:45: Ik zou niet weten wat ik verder nog kan doen. Naar mijn idee heb ik alles wel zo'n beetje gehad. Om dan reacties te krijgen van eigen houding, aan jezelf werken enzo, neuh ik weet niet. ik kan er niet zoveel meer mee.Je zou kunnen beginnen om die berichten die jij als negatief bestempelt eens met een positieve bril te gaan lezen. En dat zal best onwennig en ongemakkelijk voelen, want ze halen je nl uit je comfort zone, maar hier begint het mee. Je kunt hier, op dit forum en zelfs op dit topic, al beginnen met leren hoe je anders tegen dingen aan kunt kijken. En het mooie is dat je feedback kunt vragen en krijgen. Vragen hoe iemand iets bedoelt en wat hij ermee bedoelt. Probeer jezelf uit het oude patroon te halen en durf eens buiten de kaders te denken. Je weet toch: als je iets doet zoals je het altijd doet, krijg je wat je altijd krijgt....
woensdag 19 maart 2014 om 20:19
quote:milkakoe30 schreef op 19 maart 2014 @ 20:07:
Dank je wel.
Ik loop er op vast van dat eigen verantwoordelijkheid. Zie dat inderdaad als schuld. Dat is dus niet zo. Leer om dat onderscheid te maken!quote:Daarbij vind ik sommige dingen erg moeilijk en ben ik sneller gekwetst dan een gemiddeld persoon. Dat komt door sommige dingen die eerder gebeurd zijn. Dat maakt het dan moeilijker om dingen te doen.Moeilijk, maar niet onmogelijk. Verander je tactiek. Vráág mensen naar hun bedoelingen. Neem zelf initiatief. Wees zelf belangstellend en geef wat je te geven hebt. (zonder daar voor terug te vragen)quote:Toch doe ik ze wel maar werkt allemaal niet voldoende. En dan loop ik vast op eigen verantwoording omdat ik zelf vind dat ik er wel heel veel moeite in gestoken heb. Daar ligt het niet aan. Maar ik loop er dus op vast en weet nu niet goed meer wat te doen.Het gaat niet van vandaag op morgen. Je boekt winst op millimeters en soms val je terug. Accepteer dat. Wees niet hard voor jezelf, maar ook niet voor anderen. Ook zij maken fouten en die zijn meestal niet bewust en al helemaal niet persoonlijk. Reken mensen daar niet op af. Als je twijfelt: vráág!
Dank je wel.
Ik loop er op vast van dat eigen verantwoordelijkheid. Zie dat inderdaad als schuld. Dat is dus niet zo. Leer om dat onderscheid te maken!quote:Daarbij vind ik sommige dingen erg moeilijk en ben ik sneller gekwetst dan een gemiddeld persoon. Dat komt door sommige dingen die eerder gebeurd zijn. Dat maakt het dan moeilijker om dingen te doen.Moeilijk, maar niet onmogelijk. Verander je tactiek. Vráág mensen naar hun bedoelingen. Neem zelf initiatief. Wees zelf belangstellend en geef wat je te geven hebt. (zonder daar voor terug te vragen)quote:Toch doe ik ze wel maar werkt allemaal niet voldoende. En dan loop ik vast op eigen verantwoording omdat ik zelf vind dat ik er wel heel veel moeite in gestoken heb. Daar ligt het niet aan. Maar ik loop er dus op vast en weet nu niet goed meer wat te doen.Het gaat niet van vandaag op morgen. Je boekt winst op millimeters en soms val je terug. Accepteer dat. Wees niet hard voor jezelf, maar ook niet voor anderen. Ook zij maken fouten en die zijn meestal niet bewust en al helemaal niet persoonlijk. Reken mensen daar niet op af. Als je twijfelt: vráág!
woensdag 19 maart 2014 om 20:21
quote:milkakoe30 schreef op 13 november 2013 @ 18:46:
Ik voel me al jaren eenzaam. Ik vind dat ik voor veel dingen alleen sta. Ik mis mensen om me heen die echt om me geven. Ook voel ik me vaak buitengesloten en vind ik vaak geen aansluiting in groepen. Dit is iets wat al lange tijd speelt.
Het gevoel van er niet bijhoren en alleen te staan wordt steeds erger. Hierdoor zit ik niet lekker in mijn vel en dit neemt steeds ergere vormen aan. Als je erg in een dal zit, het vaak niet meer ziet zitten en hier best concreet mee bezig bent, moet ik dit dan aangeven aan mensen of kan ik ze er beter niet mee lastig vallen?Ik zou zeggen lees mijn topic eens door, zit met dezelfde probleem. Join the club
Ik voel me al jaren eenzaam. Ik vind dat ik voor veel dingen alleen sta. Ik mis mensen om me heen die echt om me geven. Ook voel ik me vaak buitengesloten en vind ik vaak geen aansluiting in groepen. Dit is iets wat al lange tijd speelt.
Het gevoel van er niet bijhoren en alleen te staan wordt steeds erger. Hierdoor zit ik niet lekker in mijn vel en dit neemt steeds ergere vormen aan. Als je erg in een dal zit, het vaak niet meer ziet zitten en hier best concreet mee bezig bent, moet ik dit dan aangeven aan mensen of kan ik ze er beter niet mee lastig vallen?Ik zou zeggen lees mijn topic eens door, zit met dezelfde probleem. Join the club
Leef je leven alsof het je laatste dag is
zondag 23 maart 2014 om 09:46
Okee, geen_inspiratie, je leest mee. En nu? Wat verwacht je nu? En wat ga jij voor Milkakoe betekenen?
Het valt me wel op dat er nu twee mensen hebben gezegd de eenzaamheid helemaal te herkennen, en dat ze geen van beiden iets geven. Niks over zichzelf vertellen, niks aardigs tegen de TO zeggen, geen vragen stellen.
Komt de eenzaamheid door dit gedrag of word je vanzelf zo door de eenzaamheid?
Het valt me wel op dat er nu twee mensen hebben gezegd de eenzaamheid helemaal te herkennen, en dat ze geen van beiden iets geven. Niks over zichzelf vertellen, niks aardigs tegen de TO zeggen, geen vragen stellen.
Komt de eenzaamheid door dit gedrag of word je vanzelf zo door de eenzaamheid?
