Psyche
alle pijlers
Eetstoornis strijd
maandag 13 januari 2014 om 13:34
Ik schrijf maar gewoon even van me af. Ik moet het kwijt want mijn hoofd zit zo vreselijk vol en weet niet wat ik op dit moment anders kan.
De eetstoornis is zo vreselijk aanwezig op dit moment. Ik wil het uitschreeuwen. Sta ik weer in de keuken met 2 boterhammetjes pindakaas in mijn hand. Ik durf ze niet in mijn mond te steken want bang er dik van te worden. Minutenlang in twijfel. Zal ik wel, zal ik niet. Mijn lijf geeft aan behoefte te hebben aan eten. Ik weet dat ik na het eten van een paar gewone bruine boterhammen een -lichamelijk- voldaan gevoel heb. Maar ik doe het niet. Ik heb ze weggegooid.
Ik weet het inmiddels allemaal, ik ben een volwassen vrouw van 35. Moeder.Ik weet wat gezond is en wat niet. Wat een gezond eetpatroon is en wat niet. En ik weet ook dat ook deze periode weer voorbij gaat, want mijn leven kent inmiddels ook rustiger tijden. Vanaf jonge leeftijd therapie gehad. Ik ken de tools.
Maar nu ben ik even zo vreselijk moe. Moe van de zelfhaat, van het in de spiegel kijken, van het constante schuldgevoel, van die eeuwige strijd, die belachelijke hoge lat en van die vreselijke behoefte aan absolute controle die ik uiteindelijk toch weer ga verliezen.
Ik baal van mezelf!!!!!
De eetstoornis is zo vreselijk aanwezig op dit moment. Ik wil het uitschreeuwen. Sta ik weer in de keuken met 2 boterhammetjes pindakaas in mijn hand. Ik durf ze niet in mijn mond te steken want bang er dik van te worden. Minutenlang in twijfel. Zal ik wel, zal ik niet. Mijn lijf geeft aan behoefte te hebben aan eten. Ik weet dat ik na het eten van een paar gewone bruine boterhammen een -lichamelijk- voldaan gevoel heb. Maar ik doe het niet. Ik heb ze weggegooid.
Ik weet het inmiddels allemaal, ik ben een volwassen vrouw van 35. Moeder.Ik weet wat gezond is en wat niet. Wat een gezond eetpatroon is en wat niet. En ik weet ook dat ook deze periode weer voorbij gaat, want mijn leven kent inmiddels ook rustiger tijden. Vanaf jonge leeftijd therapie gehad. Ik ken de tools.
Maar nu ben ik even zo vreselijk moe. Moe van de zelfhaat, van het in de spiegel kijken, van het constante schuldgevoel, van die eeuwige strijd, die belachelijke hoge lat en van die vreselijke behoefte aan absolute controle die ik uiteindelijk toch weer ga verliezen.
Ik baal van mezelf!!!!!
maandag 13 januari 2014 om 13:50
Hi Jubelientje,
Dank voor je reactie.
Ja, er spelen een aantal dingen in mijn relatie/gezinssituatie die mij het gevoel geven geen controle te hebben. De eetstoornis is helaas vaak nog altijd mijn eerste toevlucht. Mijn man en ik praten wel over wat er hier thuis speelt en hoe we dit aan kunnen pakken. Hij weet ook dat ik het zwaar heb nu. Maar de echte innerlijke strijd die ik op dit moment voer houd ik voor mezelf.
Dank voor je reactie.
Ja, er spelen een aantal dingen in mijn relatie/gezinssituatie die mij het gevoel geven geen controle te hebben. De eetstoornis is helaas vaak nog altijd mijn eerste toevlucht. Mijn man en ik praten wel over wat er hier thuis speelt en hoe we dit aan kunnen pakken. Hij weet ook dat ik het zwaar heb nu. Maar de echte innerlijke strijd die ik op dit moment voer houd ik voor mezelf.
maandag 13 januari 2014 om 13:52
maandag 13 januari 2014 om 13:59
Jouw therapeuten zullen dit jou ook wel duidelijk gemaakt hebben: je hebt geen controle over zaken als je niet eet, je laat juist de eetstoornis controle over jou hebben.
Je zorgt niet goed voor jezelf als je niet eet. Als je niet goed voor jezelf zorgt heb je geen controle over jezelf en verlies je een heleboel energie. Energie die je beter in het verbeteren van je relatie-/gezinssituatie kunt stoppen.
Dus ik sluit me aan bij Mrs SW. Pak die boterhammen en eet ze op. Voel hoe jij de controle juist terug pakt als je wel eet.
Je zorgt niet goed voor jezelf als je niet eet. Als je niet goed voor jezelf zorgt heb je geen controle over jezelf en verlies je een heleboel energie. Energie die je beter in het verbeteren van je relatie-/gezinssituatie kunt stoppen.
Dus ik sluit me aan bij Mrs SW. Pak die boterhammen en eet ze op. Voel hoe jij de controle juist terug pakt als je wel eet.
maandag 13 januari 2014 om 14:14
Dit moet ik ook doen, en zal dit vandaag proberen. Mijn eetstoornis is bekend. Dat het me nu zo bezig houdt niet. Ik schaam me er erg voor. De gedachten zijn zo lelijk, gemeen en heftig.
Het niet uitspreken is overigens ook deel van de controle. Zo blijft het van mij, en heb ik iets waar niemand aan mag komen. Mijn -twisted- manier van me ergens tegen afzetten. Dubbel, want ik wil er aan vasthouden en tegelijkertijd wil ik er vanaf.
Het niet uitspreken is overigens ook deel van de controle. Zo blijft het van mij, en heb ik iets waar niemand aan mag komen. Mijn -twisted- manier van me ergens tegen afzetten. Dubbel, want ik wil er aan vasthouden en tegelijkertijd wil ik er vanaf.
maandag 13 januari 2014 om 14:24
quote:ezeltjeprik schreef op 13 januari 2014 @ 14:14:
Dit moet ik ook doen, en zal dit vandaag proberen. Niet proberen, maar doen. Proberen geeft je een escape en dan wordt het alleen maar erger. Mijn eetstoornis is bekend. Dat het me nu zo bezig houdt niet. Ik schaam me er erg voor. Je hoeft je niet te schamen voor een beschermingsmechanisme, de eetstoornis ben jij niet. De gedachten zijn zo lelijk, gemeen en heftig.
Het niet uitspreken is overigens ook deel van de controle. Zo blijft het van mij, en heb ik iets waar niemand aan mag komen. Mijn -twisted- manier van me ergens tegen afzetten. En hier maak je een denkfout: je hebt nl. geen controle, die eetstoornis heeft zo de controle over jou. Waarschijnlijk weet je dat diep van binnen ook en daarom voelt het zo dubbel. Dubbel, want ik wil er aan vasthouden en tegelijkertijd wil ik er vanaf.
Dit moet ik ook doen, en zal dit vandaag proberen. Niet proberen, maar doen. Proberen geeft je een escape en dan wordt het alleen maar erger. Mijn eetstoornis is bekend. Dat het me nu zo bezig houdt niet. Ik schaam me er erg voor. Je hoeft je niet te schamen voor een beschermingsmechanisme, de eetstoornis ben jij niet. De gedachten zijn zo lelijk, gemeen en heftig.
Het niet uitspreken is overigens ook deel van de controle. Zo blijft het van mij, en heb ik iets waar niemand aan mag komen. Mijn -twisted- manier van me ergens tegen afzetten. En hier maak je een denkfout: je hebt nl. geen controle, die eetstoornis heeft zo de controle over jou. Waarschijnlijk weet je dat diep van binnen ook en daarom voelt het zo dubbel. Dubbel, want ik wil er aan vasthouden en tegelijkertijd wil ik er vanaf.
maandag 13 januari 2014 om 14:32
bedenkt ook dat het stilhouden van de last die je ervaart van de eetproblemen, betekent dat er minder zicht op je is. Dan kom je dus weg met het "niet-eten."
Ondanks dat dit iets is wat je tegen kan houden, pak je de controle terug door het wel te vertellen en ook dit open te breken. Je kunt alle andere onderwerpen bespreken, maar dit blijft dan onbesproken.
Ondanks dat dit iets is wat je tegen kan houden, pak je de controle terug door het wel te vertellen en ook dit open te breken. Je kunt alle andere onderwerpen bespreken, maar dit blijft dan onbesproken.
maandag 13 januari 2014 om 14:42
quote:ezeltjeprik schreef op 13 januari 2014 @ 14:37:
Dubiootje,
bedoel je waarom ik niet accepteer dat ik een eetstoornis heb?
Ik weet het niet, je hebt het over strijd in je topictitel, over innerlijke strijd, aan je eetstoornis vast willen houden maar er tegelijkertijd vanaf willen.
Dus is het een gevecht tegen je eetstoornis, of iets anders?
Dubiootje,
bedoel je waarom ik niet accepteer dat ik een eetstoornis heb?
Ik weet het niet, je hebt het over strijd in je topictitel, over innerlijke strijd, aan je eetstoornis vast willen houden maar er tegelijkertijd vanaf willen.
Dus is het een gevecht tegen je eetstoornis, of iets anders?
Ga in therapie!
maandag 13 januari 2014 om 14:45
Het probleem (en ik praat uit ervaring, helaas) zit ook in het praten 'eromheen'. Je noemt: ik wil niet eten, maar moet. Daarna een heleboel praten eromheen. Dan weer: ik ga het proberen. Weer veel eromheen praten. En het einde van het liedje is dat het gaat over je strijd.
Eten an sich is helaas geen keuze. Als je niet eet, ga je uiteindelijk dood. Het heeft mij jaren gekost om dat in te zien, ik dacht dat het te maken had met alles eromheen. Je strijd, je achtergrond, het is een ziekte, ik doe echt mijn best e.d.. Uiteindelijk kun je het alleen aangaan als je eet en drinkt.
En om het aan te gaan, moet je het doen en daarnaast praten over je probleem, over je controleverlies, over je angst. Maar het een staat niet los van het ander.
Sterkte!
Eten an sich is helaas geen keuze. Als je niet eet, ga je uiteindelijk dood. Het heeft mij jaren gekost om dat in te zien, ik dacht dat het te maken had met alles eromheen. Je strijd, je achtergrond, het is een ziekte, ik doe echt mijn best e.d.. Uiteindelijk kun je het alleen aangaan als je eet en drinkt.
En om het aan te gaan, moet je het doen en daarnaast praten over je probleem, over je controleverlies, over je angst. Maar het een staat niet los van het ander.
Sterkte!
maandag 13 januari 2014 om 14:46
Misschien heel simpel gedacht he, maar zou het een steun kunnen zijn om elke dag een eetschema te maken waar je je aan moet houden? Dat je dus bijvoorbeeld opschrijft;
7.15 yoghurt met muesli
11.00 appel
12.30 2 boterhammen met ...
15.30 banaan
17.30 rijst, kip, groente
20.00 2 speculaasjes
Dan houd je de controle en de calorien en je bent toch gezond(er) bezig.
Wat ik me afvraag; ben je werkelijk te dik? Wil je slank worden, slank blijven of slank zijn? En waarom wil je dat eigenlijk? Je bent 35 jaar. Dit is je lichaam, het heeft voor kinderen gezorgd, het brengt je waar je zijn moet. Je bent (hoop ik) lichamelijk gezond, wat is er nou zo erg aan een paar kilo meer? Voor wie wil je dat? Is het echt nodig om aan het ideaal te voldoen? Waarom? Jij bent jij, ik ben ik. Ik ben anders dan jij. En weet je, ik maak me druk over mezelf, niet over jou. Mij boeit het absoluut niet of jij maat 36, 46 of 56 draagt. Een tijd geleden hoorde ik in een tv programma; het is best arrogant om te denken dat het anderen opvalt als jij 2 kilo bij komt of af valt. En in een ander programma; je bent op een leeftijd aangekomen dat er niet zoveel meer te veranderen valt. Je wordt niet groter, je krijgt geen andere kin, geen langere benen, geen kleinere voetjes, geen andere vorm vingers. Dit is hoe het is en daar moet je het beste van maken.
Om vervolgens de garderobe in de kliko te mikken en dan gaan ze met stylingtips enzo shoppen voor een flink bedrag. Dochter had het opstaan toen ik aan het strijken was, vraag mij dus even niet wat voor programma dat was. Maar met een goed kapsel, de juiste make-up en vooral de juiste kleding kun je heel veel veranderen.
Goed, dat doet aan jou probleem niks. Of misschien ook wel? Maar je kunt van niemand verwachten dat ze weten hoe jij je voelt als jij niks zegt. Ik ben het dus wel eens met de anderen; je zult opener moeten zijn. Hulp helpt normaal gesproken alleen als je dat echt wilt. En als jij niks zegt kun je ook niet goed geholpen worden.
En sterkte. Het lijkt me vreselijk om zo te moeten omgaan met mezelf en met voeding. Juist omdat je moet eten. Sigaretten of drank kun je vermijden maar voedsel is nodig, het komt elke dag weer voorbij.
7.15 yoghurt met muesli
11.00 appel
12.30 2 boterhammen met ...
15.30 banaan
17.30 rijst, kip, groente
20.00 2 speculaasjes
Dan houd je de controle en de calorien en je bent toch gezond(er) bezig.
Wat ik me afvraag; ben je werkelijk te dik? Wil je slank worden, slank blijven of slank zijn? En waarom wil je dat eigenlijk? Je bent 35 jaar. Dit is je lichaam, het heeft voor kinderen gezorgd, het brengt je waar je zijn moet. Je bent (hoop ik) lichamelijk gezond, wat is er nou zo erg aan een paar kilo meer? Voor wie wil je dat? Is het echt nodig om aan het ideaal te voldoen? Waarom? Jij bent jij, ik ben ik. Ik ben anders dan jij. En weet je, ik maak me druk over mezelf, niet over jou. Mij boeit het absoluut niet of jij maat 36, 46 of 56 draagt. Een tijd geleden hoorde ik in een tv programma; het is best arrogant om te denken dat het anderen opvalt als jij 2 kilo bij komt of af valt. En in een ander programma; je bent op een leeftijd aangekomen dat er niet zoveel meer te veranderen valt. Je wordt niet groter, je krijgt geen andere kin, geen langere benen, geen kleinere voetjes, geen andere vorm vingers. Dit is hoe het is en daar moet je het beste van maken.
Om vervolgens de garderobe in de kliko te mikken en dan gaan ze met stylingtips enzo shoppen voor een flink bedrag. Dochter had het opstaan toen ik aan het strijken was, vraag mij dus even niet wat voor programma dat was. Maar met een goed kapsel, de juiste make-up en vooral de juiste kleding kun je heel veel veranderen.
Goed, dat doet aan jou probleem niks. Of misschien ook wel? Maar je kunt van niemand verwachten dat ze weten hoe jij je voelt als jij niks zegt. Ik ben het dus wel eens met de anderen; je zult opener moeten zijn. Hulp helpt normaal gesproken alleen als je dat echt wilt. En als jij niks zegt kun je ook niet goed geholpen worden.
En sterkte. Het lijkt me vreselijk om zo te moeten omgaan met mezelf en met voeding. Juist omdat je moet eten. Sigaretten of drank kun je vermijden maar voedsel is nodig, het komt elke dag weer voorbij.
maandag 13 januari 2014 om 14:49
quote:lionlily schreef op 13 januari 2014 @ 14:45:
Het probleem (en ik praat uit ervaring, helaas) zit ook in het praten 'eromheen'. Je noemt: ik wil niet eten, maar moet. Daarna een heleboel praten eromheen. Dan weer: ik ga het proberen. Weer veel eromheen praten. En het einde van het liedje is dat het gaat over je strijd.
Eten an sich is helaas geen keuze. Als je niet eet, ga je uiteindelijk dood. Het heeft mij jaren gekost om dat in te zien, ik dacht dat het te maken had met alles eromheen. Je strijd, je achtergrond, het is een ziekte, ik doe echt mijn best e.d.. Uiteindelijk kun je het alleen aangaan als je eet en drinkt.
En om het aan te gaan, moet je het doen en daarnaast praten over je probleem, over je controleverlies, over je angst. Maar het een staat niet los van het ander.
Sterkte!Klopt. Dit topic is natuurlijk ook maar een afleidingsmanoeuvre. MrsS heeft dus gelijk: eerst die boterhammen eten.
Het probleem (en ik praat uit ervaring, helaas) zit ook in het praten 'eromheen'. Je noemt: ik wil niet eten, maar moet. Daarna een heleboel praten eromheen. Dan weer: ik ga het proberen. Weer veel eromheen praten. En het einde van het liedje is dat het gaat over je strijd.
Eten an sich is helaas geen keuze. Als je niet eet, ga je uiteindelijk dood. Het heeft mij jaren gekost om dat in te zien, ik dacht dat het te maken had met alles eromheen. Je strijd, je achtergrond, het is een ziekte, ik doe echt mijn best e.d.. Uiteindelijk kun je het alleen aangaan als je eet en drinkt.
En om het aan te gaan, moet je het doen en daarnaast praten over je probleem, over je controleverlies, over je angst. Maar het een staat niet los van het ander.
Sterkte!Klopt. Dit topic is natuurlijk ook maar een afleidingsmanoeuvre. MrsS heeft dus gelijk: eerst die boterhammen eten.
Ga in therapie!
maandag 13 januari 2014 om 14:58
quote:ezeltjeprik schreef op 13 januari 2014 @ 14:37:
Dubiootje,
bedoel je waarom ik niet accepteer dat ik een eetstoornis heb?
Jubelientje,
Ik weet dat inderdaad diep van binnen. Als jij het zo opschrijft dringt het wel meer door dan wanneer ik dat tegen mezelf zeg.Daarom schrijf ik het voor de derde keer op: Je hebt geen controle door niet te eten, de eetstoornis heeft controle over jou. Is dat wat je wilt? Zo niet, ga als de wiedeweerga een boterham eten en neem nu het eerste stukje controle weer terug.
Dubiootje,
bedoel je waarom ik niet accepteer dat ik een eetstoornis heb?
Jubelientje,
Ik weet dat inderdaad diep van binnen. Als jij het zo opschrijft dringt het wel meer door dan wanneer ik dat tegen mezelf zeg.Daarom schrijf ik het voor de derde keer op: Je hebt geen controle door niet te eten, de eetstoornis heeft controle over jou. Is dat wat je wilt? Zo niet, ga als de wiedeweerga een boterham eten en neem nu het eerste stukje controle weer terug.
maandag 13 januari 2014 om 15:02
Ach we vechten allemaal weleens tegen molentjes hoor. Iedereen heeft zo zijn eigen soort molentje. Bij de ene is tie realistischer dan die van de andere.
Wat jou molentje betreft zou zeggen: meten is weten. Kunnen 250 calorieën jou echt 5 kg extra lichaamsvet bezorgen?
X Ja, omdat:
X Nee, kan niet omdat:
Ga je door voor de hamvraag?
Wat jou molentje betreft zou zeggen: meten is weten. Kunnen 250 calorieën jou echt 5 kg extra lichaamsvet bezorgen?
X Ja, omdat:
X Nee, kan niet omdat:
Ga je door voor de hamvraag?
En als het vuur gedoofd is komen er wolven
maandag 13 januari 2014 om 15:09
Heb je al/nog een lijst met valkuilen en hoe je daarop zou moeten reageren? je kent jezelf volgens mij aardig goed en weet waarom het momenteel weer lastiger is. Je maakt het jezelf makkelijker door direct bij de eerste lastige boterham te onderkennen wat er gaande is en dan in te grijpen ipv te wachten totdat het weer zo in je systeem zit.
Ik blijf zelf bewust weg van woorden als strijd, maar ook patiënt. Omdat je het daarmee in je hoofd vaak nog zwaarder en moeilijker maakt. En hee, dat is het ook, maar persoonlijk helpt het me meer om het een lastige fase te noemen dan een strijd.
Waarom ben je zo streng voor jezelf? Er is amper een anorect die nooit meer een terugvalletje of moeilijke fase heeft. Dat is niet jouw schuld, dat heeft te maken met de aandoening. Hoe je er vervolgens mee omgaat, daar heb je wel invloed op. Door het jezelf zo kwalijk te nemen, voel je je alleen maar kutter en wordt eten nog lastiger.
Het geheim zit hem, zoals jubelientje zegt, in de controle. Die heb je nu niet, die heeft de anorexia. Dus niks proberen, boterhammen proppen. JIJ bent de baas over je leven, niet de anorexia. Laat je niet door je hoofd naar beneden halen.
En sterkte. Het is kut.
Ik blijf zelf bewust weg van woorden als strijd, maar ook patiënt. Omdat je het daarmee in je hoofd vaak nog zwaarder en moeilijker maakt. En hee, dat is het ook, maar persoonlijk helpt het me meer om het een lastige fase te noemen dan een strijd.
Waarom ben je zo streng voor jezelf? Er is amper een anorect die nooit meer een terugvalletje of moeilijke fase heeft. Dat is niet jouw schuld, dat heeft te maken met de aandoening. Hoe je er vervolgens mee omgaat, daar heb je wel invloed op. Door het jezelf zo kwalijk te nemen, voel je je alleen maar kutter en wordt eten nog lastiger.
Het geheim zit hem, zoals jubelientje zegt, in de controle. Die heb je nu niet, die heeft de anorexia. Dus niks proberen, boterhammen proppen. JIJ bent de baas over je leven, niet de anorexia. Laat je niet door je hoofd naar beneden halen.
En sterkte. Het is kut.
maandag 13 januari 2014 om 16:06
Je hoeft die boterhammen ook niet te eten. Sterker nog, laat ze idd staan.
Voel je eetstoornis en besef wat dit met je doet en dat alle strijd die je al had geleverd om tot een beter punt te komen, een verdomd grote strijd is geweest. Zwaarder dan je eetstoornis weer de ruimte geven om je problemen en emotie's te "verzachten". Want dat laatste is makkelijk gedaan, immers ken je dat en toegeven aan je eetstoornis drang kost je niet veel moeite.
Het helpt je voor dit moment en dat wil je. korte termijn oplossing al weet je heel goed dat de prijs hoog zal zijn als je er weer aan toe bijft geven. Want je zet je psyche op de lange termijn alleen weer meer op zijn kop en de strijd er weer bovenop te komen is vele malen zwaarder en langer dan de strijd om nu niet toe te geven in de momenten.
Ik ga niet zeggen dat je die boterhammen moet eten het is jouw verantwoordelijkheid, Jouw keuze. Je weet heel goed wat de gevolgen zijn en waar je voor kiest.
Ik klink misschien hard, maar dat is precies dezelfde harde manier hoe ik mijzelf toespreek in mijn zwakke momenten na 24 jaar eetstoornis en jaren en jaren therapie.
Ik glij ook heus wel eens uit in moeilijke momenten en maak de verkeerder keuze, immers zit een eetstoornis aan je vast gekleefd.
Maar jij ( en ik) weten allebei dat het je NIET helpt toe te gaan geven.
Verspil geen energie na te denken of je die boterhammen moet eten, steek je energie in het nadenken waarom je je zo rot voelt en hoe je dat op een adequate manier het hoofd gaat bieden.
Niemand anders kan je die schop onder je kont geven dan jij.
Voel je eetstoornis en besef wat dit met je doet en dat alle strijd die je al had geleverd om tot een beter punt te komen, een verdomd grote strijd is geweest. Zwaarder dan je eetstoornis weer de ruimte geven om je problemen en emotie's te "verzachten". Want dat laatste is makkelijk gedaan, immers ken je dat en toegeven aan je eetstoornis drang kost je niet veel moeite.
Het helpt je voor dit moment en dat wil je. korte termijn oplossing al weet je heel goed dat de prijs hoog zal zijn als je er weer aan toe bijft geven. Want je zet je psyche op de lange termijn alleen weer meer op zijn kop en de strijd er weer bovenop te komen is vele malen zwaarder en langer dan de strijd om nu niet toe te geven in de momenten.
Ik ga niet zeggen dat je die boterhammen moet eten het is jouw verantwoordelijkheid, Jouw keuze. Je weet heel goed wat de gevolgen zijn en waar je voor kiest.
Ik klink misschien hard, maar dat is precies dezelfde harde manier hoe ik mijzelf toespreek in mijn zwakke momenten na 24 jaar eetstoornis en jaren en jaren therapie.
Ik glij ook heus wel eens uit in moeilijke momenten en maak de verkeerder keuze, immers zit een eetstoornis aan je vast gekleefd.
Maar jij ( en ik) weten allebei dat het je NIET helpt toe te gaan geven.
Verspil geen energie na te denken of je die boterhammen moet eten, steek je energie in het nadenken waarom je je zo rot voelt en hoe je dat op een adequate manier het hoofd gaat bieden.
Niemand anders kan je die schop onder je kont geven dan jij.
maandag 13 januari 2014 om 16:07
Moest mijn kind even ophalen.
Bedankt allemaal. Ik kan absoluut iets met de reacties. Over sommige dingen moet ik wel nog wat langer nadenken.
Voelt als schop onder mijn kont en dat is eigenlijk precies wat ik nu nodig heb. Ik word ook moe van het "gepraat eromheen", het slachtoffer spelen.Geen idee wat ik nog wil bewijzen en aan wie.
Boterham is erin gegaan (inderdaad vervelend dat daar op gehamerd wordt maar helaas voor mij) vanavond met de billen bloot en vertellen wat er in me omgaat. Ik kan het wel. Moet zo nu en dan alleen wel een flinke duw hebben..
Bedankt allemaal. Ik kan absoluut iets met de reacties. Over sommige dingen moet ik wel nog wat langer nadenken.
Voelt als schop onder mijn kont en dat is eigenlijk precies wat ik nu nodig heb. Ik word ook moe van het "gepraat eromheen", het slachtoffer spelen.Geen idee wat ik nog wil bewijzen en aan wie.
Boterham is erin gegaan (inderdaad vervelend dat daar op gehamerd wordt maar helaas voor mij) vanavond met de billen bloot en vertellen wat er in me omgaat. Ik kan het wel. Moet zo nu en dan alleen wel een flinke duw hebben..
maandag 13 januari 2014 om 16:15
Goed gedaan, ezeltje. Wij hameren niet op een boterham, want het is een gewoon advies. Dat jij het als druk ervaart, geeft aan hoe moeilijk je het vindt. Dat is het ook.
Goed dat je gaat praten vanavond, wees eerlijk, probeer alle b*llsh*t eruit te laten en vertel je man dat hij moet luisteren, zonder met oplossingen te komen. Als jij aangeeft dat je genoeg hebt verteld, kunnen jullie samen kijken naar de komende dagen, weken of gewoon de komende tijd. Laat je helpen en blijf eten, dan kun je ook geholpen worden.
Sterkte!
Goed dat je gaat praten vanavond, wees eerlijk, probeer alle b*llsh*t eruit te laten en vertel je man dat hij moet luisteren, zonder met oplossingen te komen. Als jij aangeeft dat je genoeg hebt verteld, kunnen jullie samen kijken naar de komende dagen, weken of gewoon de komende tijd. Laat je helpen en blijf eten, dan kun je ook geholpen worden.
Sterkte!
maandag 13 januari 2014 om 16:18
quote:ezeltjeprik schreef op 13 januari 2014 @ 16:07:
Moest mijn kind even ophalen.
Bedankt allemaal. Ik kan absoluut iets met de reacties. Over sommige dingen moet ik wel nog wat langer nadenken.
Voelt als schop onder mijn kont en dat is eigenlijk precies wat ik nu nodig heb. Ik word ook moe van het "gepraat eromheen", het slachtoffer spelen. Stop daar dan mee, niemand vraagt dit van je. Geen idee wat ik nog wil bewijzen en aan wie.
Boterham is erin gegaan (inderdaad vervelend dat daar op gehamerd wordt maar helaas voor mij) vanavond met de billen bloot en vertellen wat er in me omgaat. Ik kan het wel. Tuurlijk kun je het, je hebt eerder ook de kracht gehad om dit aan te pakken. Die kracht heb je nog steeds.Moet zo nu en dan alleen wel een flinke duw hebben..
Moest mijn kind even ophalen.
Bedankt allemaal. Ik kan absoluut iets met de reacties. Over sommige dingen moet ik wel nog wat langer nadenken.
Voelt als schop onder mijn kont en dat is eigenlijk precies wat ik nu nodig heb. Ik word ook moe van het "gepraat eromheen", het slachtoffer spelen. Stop daar dan mee, niemand vraagt dit van je. Geen idee wat ik nog wil bewijzen en aan wie.
Boterham is erin gegaan (inderdaad vervelend dat daar op gehamerd wordt maar helaas voor mij) vanavond met de billen bloot en vertellen wat er in me omgaat. Ik kan het wel. Tuurlijk kun je het, je hebt eerder ook de kracht gehad om dit aan te pakken. Die kracht heb je nog steeds.Moet zo nu en dan alleen wel een flinke duw hebben..
maandag 13 januari 2014 om 16:18
quote:ezeltjeprik schreef op 13 januari 2014 @ 13:50:
Hi Jubelientje,
Dank voor je reactie.
Ja, er spelen een aantal dingen in mijn relatie/gezinssituatie die mij het gevoel geven geen controle te hebben..Ik zou zeggen néém controle en éét die boterhammen. Door ze niet te eten heb je idd de controle verloren.
Hi Jubelientje,
Dank voor je reactie.
Ja, er spelen een aantal dingen in mijn relatie/gezinssituatie die mij het gevoel geven geen controle te hebben..Ik zou zeggen néém controle en éét die boterhammen. Door ze niet te eten heb je idd de controle verloren.
