Psyche
alle pijlers
Eetstoornis?
donderdag 7 maart 2013 om 23:14
Allereerst een Vind dat je niet de juiste begeleiding hebt gekregen want het klinkt idd. als een eetstoornis (hoewel ik natuurlijk zeker geen diagnose kan/wil/mag stellen) en die is zeker niet op te lossen met een bakje groenten klaar zetten. En het heeft ook niet te maken met gewoon gebrek aan discipline.
Wat voor soort hulp heb je gehad? Gespecialiseerd in eetproblematiek? Anders daar toch echt een doorverwijzing voor vragen. Naar voor je TO dat je zo behandeld wordt.
Wat voor soort hulp heb je gehad? Gespecialiseerd in eetproblematiek? Anders daar toch echt een doorverwijzing voor vragen. Naar voor je TO dat je zo behandeld wordt.
donderdag 7 maart 2013 om 23:16
donderdag 7 maart 2013 om 23:18
Een vriend van me is 160 kilo. Kan gewoon geen maat houden, want niemand heeft hem dat ooit geleerd. Nu, dik in de middelbare leeftijd, is hij onder begeleiding aan het sporten en aan het leren minder te eten. Hij is alleen dus het is onwijs moeilijk, maar hij is al een stuk slanker nu. Bij hem is het ook psychisch, want depressief. Ook dat wordt aan gepakt. Ik ben zo blij voor hem, want hij bloeit helemaal op.
Ik wens jou ook toe dat je een begeleiding krijgt die jou dit voor eens en voor altijd onder de knie leert krijgen.
Ik wens jou ook toe dat je een begeleiding krijgt die jou dit voor eens en voor altijd onder de knie leert krijgen.
donderdag 7 maart 2013 om 23:28
vrijdag 8 maart 2013 om 00:00
Beste TO,
zelf heb ik ook een jarenlange "geschiedenis" met eten. Pas nu er een beetje rust in mijn leven komt lukt het hier wat gebalanceerder mee om te gaan. Het kan dus een kwestie zijn van een lange adem, maar je omgang met eten kan wel veranderen. Het gaat soms met vallen en opstaan. En het kan je echt wel lukken! Volgens mij heb je met vorige links een goed begin. Ook interessant (maar misschien niet voldoende voor jou): weg met de weegschaal. Leer je meer te luisteren naar je lichaam in plaats van jezelf dingen te verbieden.
Sorry, even off-topic. Heeeennnkiiiiieeee!!!! Alles goed?!
zelf heb ik ook een jarenlange "geschiedenis" met eten. Pas nu er een beetje rust in mijn leven komt lukt het hier wat gebalanceerder mee om te gaan. Het kan dus een kwestie zijn van een lange adem, maar je omgang met eten kan wel veranderen. Het gaat soms met vallen en opstaan. En het kan je echt wel lukken! Volgens mij heb je met vorige links een goed begin. Ook interessant (maar misschien niet voldoende voor jou): weg met de weegschaal. Leer je meer te luisteren naar je lichaam in plaats van jezelf dingen te verbieden.
Sorry, even off-topic. Heeeennnkiiiiieeee!!!! Alles goed?!
vrijdag 8 maart 2013 om 00:13
vrijdag 8 maart 2013 om 00:16
Haai JJ! Op weg naar het boterbriefje.....?! Tof joh.
Ja gaat me goed, zeker op eetgebied. De drang naar overeten is weg, heel vaak iig. Emoties uit ik, in plaats van ze weg te kauwen. Heb veel beter rust en activiteit op orde en ben vaak kalm van geest, lekker in het hier-en-nu (wat soms ook gewoon k*t is hoor).
Herken erg wat TO beschrijft... van alles uithalen in het eten, om er maar controle over te houden. Maar ondertussen geen leven meer hebben.
Gisteren at ik mee bij iemand en die zei er iets over: je bent helemaal niet meer gefocust op je bord, maar op wat er om je heen gebeurt.
Dat is fijn, dat ik weer contact kan maken, ipv onderwijl aan eten, verstoppen en eten, wanneer wat te kopen en hoeveel, hoe dat te compenseren en of en hoeveel ik dikker of dunner ben geworden... te moeten denken.
Het blijft op de loer liggen, soms moet ik een keer niet gaan sporten omdat mijn dwangmatig hoofd er een moetje van gemaakt heeft. Of moet ik de traktatie op werk weigeren omdat ik erop reageer als een hond op een bot. Dan schenk ik een heerlijk kopje thee voor mezelf in en pak ik een zen-momentje.
Ja gaat me goed, zeker op eetgebied. De drang naar overeten is weg, heel vaak iig. Emoties uit ik, in plaats van ze weg te kauwen. Heb veel beter rust en activiteit op orde en ben vaak kalm van geest, lekker in het hier-en-nu (wat soms ook gewoon k*t is hoor).
Herken erg wat TO beschrijft... van alles uithalen in het eten, om er maar controle over te houden. Maar ondertussen geen leven meer hebben.
Gisteren at ik mee bij iemand en die zei er iets over: je bent helemaal niet meer gefocust op je bord, maar op wat er om je heen gebeurt.
Dat is fijn, dat ik weer contact kan maken, ipv onderwijl aan eten, verstoppen en eten, wanneer wat te kopen en hoeveel, hoe dat te compenseren en of en hoeveel ik dikker of dunner ben geworden... te moeten denken.
Het blijft op de loer liggen, soms moet ik een keer niet gaan sporten omdat mijn dwangmatig hoofd er een moetje van gemaakt heeft. Of moet ik de traktatie op werk weigeren omdat ik erop reageer als een hond op een bot. Dan schenk ik een heerlijk kopje thee voor mezelf in en pak ik een zen-momentje.
vrijdag 8 maart 2013 om 00:47
Lieve Renate,
Wat ontzettend kut voor je. Helaas ben ik op dit gebied ook ervaringsdeskundige, met enige verschil, dat ik (meestal) compenseerde door middel van braken en vroeger ook laxeren.
Ik ben nu 25 en was 14 toen het hele 'feest' écht begon. Ik had altijd al aanleg om dik te worden, waardoor mijn moeder geobsedeerd raakte door mij op het juiste gewicht te houden..
Enfin, anderhalve maand geleden zat ik op het punt waar jij nu zit (waarmee ik met name doel op de vreetbuien). Was 76 kilo bij een lengte van 1.70m.
(Door de jaren heen geschommeld van 55 tot 82 kilo..).
Mijn gewicht bleef echter nog 'redelijk' stabiel door het braken.
(Wat ik je overigens ten allerzeerste afraad, want dan ben je nog verder van huis, maar dat hoef ik je vast niet uit te leggen).
Anderhalve maand geleden was ik het zó beu; al jaren bezig met dieten, therapieen, bezoeken aan psychologen/psychiaters, maar nooit de discipline kunnen vinden om eindelijk eens het hoofd te kunnen bieden aan die hardnekkige eetbuien mona toetjes, chips, chococola, pakken koeken enz..) en -in mijn geval- voortvloeiend compenseren.
(Ik realiseer me daarbij dat boulimia of andere eetstoornissen psychische stoornissen zijn en het dus zeker niet (alleen) een kwestie van discipline is).
Enfin, ik at dagelijks over (dus nogmaals, tot voor anderhalve maand geleden nog) en braakte bijna dagelijks.
Echter, op een gegeven moment raakte ik zo oververmoeid van vooral het dagelijks braken (jaar in en uit), dat ik dat braken steeds meer achterwege liet, waardoor ik dus begon te groeien.
Ergens vond ik het ook wel postief dat ik niet meer zo obsessief bezig was met compenseren/braken, want op de een of andere manier zag ik dat als een stukje genezing van de boulimia.
Maar die eetbuien daar kon ik echt het hoofd niet aan bieden, tot dus 6 weken geleden ineens.
Ik had mezelf wel als een van de laatste personen ingeschat, die dit zou kunnen overwinnen, immers jarenlang tevergeefs geprobeerd; waarin zelf 2 dagen dieten/aanpassen leefstijl me niet eens lukte.
(Ik wil niet zeggen dat ik nu genezen ben na slechts 6 weken, maar je alleen mijn aanpak vertellen..).
Ik had me dus (dieet nummer 10022030) aangemeld voor weight watchers.. Echter, via via kwam ik toen terecht op de site van het voedingscentrum -nee, ik heb geen aandelen-.
Het hele weightwatchers gebeuren vond ik weer veel te onconcreet met die propoints -oftewel, ik gooide de handdoek weer in de ring na een flinke vreetbui-, maar op de site van het voedingscentrum kun je ook je eetdagboek bijhouden en dat wist me na god mag weten wat allemaal, ineens wél de discipline te brengen die ik nodig had voor een verandering van mijn levensstijl.
Ik heb op internet een goede digitale keukenweegschaal gekocht en weeg alles wat ik eet af en voer dat ik op 'mijn eetdagboek' van het voedingscentrum. Daar wordt dan automatisch uitgerekend hoeveel calorieen erin zitten.
Ik ben nu super gecontroleerd (alles weeg ik en voer ik in), maar het lukt me!
Ik mag van mezelf dagelijks 1500 calorieen binnenkrijgen. Ik beweeg niet veel, dus het gaat niet heel hard. Zondag is mijn 'vreetdag', dan mag ik zoveel 'bunkeren' als ik wil. De eerste weken leefde ik daar hunkerend naar uit, maar nu taal ik er niet meer naar (niet verwacht dat IK dat ooit zou kunnen zeggen).
Als ik 63 kilo weeg vind ik het mooi geweest en ga ik over op een leefstijl, waarin ik dagelijks ongeveer 2100 calorieen binnenkrijg en waardoor ik op gewicht hoop te blijven.
Maar goed, zover ben ik nog niet, en genezen wellicht ook niet.
Hoewel ik voor het eerst mijn leven oprecht het gevoel heb controle over mijn eetpatroon te hebben. Het is heerlijk om te mogen ervaren dat ik slanker wordt door gezond te eten (ipv te braken) en dat mijn darmen en buik ineens veel rustiger en minder pijnlijk worden. Ik leef psychisch helemaal op.
De eerste 2 weken is het 2 keer mis gegaan, ik MOEST vreten, maar daarna direct de draad weer opgepakt (ja ik!), mezelf een positieve peper in de reet gestoken en door gegaan met gezond leven. Ik heb me ook best depressief gevoelt (wat ik me sowieso al voelde, maar eerder altijd weg vrat), omdat ik een bepaalde drang/verslaving niet op kon vullen door middel van vreten.
Sorry, het is nu een beetje een warrig 'IK IK IK' verhaal geworden, maar ik wil je alleen maar zeggen dat als ik het kan, jij het zeker kunt. Ja, echt:-)..Ik ben gewoon mega euforisch en hoop je te kunnen helpen, al realiseer ik me dat ik het ei van columbus niet heb uitgevonden en het ook vast niet zo spectaculair klinkt;-).
Los daarvan denk ik dat je met een reden over eet, net als ik altijd deed, dus het is zeker niet onverstandig om eens met een psycholoog te gaan praten.
Bij mij hielp het nooit, maar ik stond er dan ook gewoon nooit echt voor open.
Ik wil je heel veel Sterkte wensen en écht, na regen komt zonnenschijn.
Ik hoop echt dat je 'de boel' op een rijtje krijgt en het hoofd kunt gaan bieden aan die klote vreetbuien.
Even geheel offtopic en wellicht niet je eerste prioriteit, maar dit eet ik nu dagelijks. Misschien kun je proberen met me mee te doen?
En denk nu niet dat ik denk dat je achterlijk bent en dat je niet weet wat gezond eten is (want dat weet je wel, maar het zijn die stomme vreetbuien die het verpesten), maar ik deel het gewoon even;-).
S'ochtends:
250 gram vifit roeryoghurt (of gewone volle yoghurt) met 40 gram krokante muesli (kies dr eentje uit die je zelf lekker vindt) en 10 gram gebroken lijnzaad.
Thee en eventueel nog 1 stuk fruit.
'S ochtends tussendoor: fruit
Lunch:
2 sneden bruin brood (neem er gerust 3) met 20+ kaas van Slankie. Of schouderham/ pindakaas/enz.. (ik weeg wel alles af, want vooral pindakaas tikt aan; die site rekent dan dus de calorieen uit en dan kun je zelf uitrekenen hoeveel je dan op de rest van de dag nog kunt eten).
's middags tussendoor:
fruit
Avondeten:
100 of 150 gram aardappelen (gekookt en zonder jus; voor de smaak kook ik ze wel eens in bouillon).
100 gram rundvlees, vis of kip
250 gram verse groente zonder saus en troep.
savonds soms nog weer wat fruit.
Verder haat ik water, dus drink de hele dag verschillende soorten thee en savonds wel eens 7 up light.
Sterkte, ik hoop dat het snel beter met je gaat!
Wat ontzettend kut voor je. Helaas ben ik op dit gebied ook ervaringsdeskundige, met enige verschil, dat ik (meestal) compenseerde door middel van braken en vroeger ook laxeren.
Ik ben nu 25 en was 14 toen het hele 'feest' écht begon. Ik had altijd al aanleg om dik te worden, waardoor mijn moeder geobsedeerd raakte door mij op het juiste gewicht te houden..
Enfin, anderhalve maand geleden zat ik op het punt waar jij nu zit (waarmee ik met name doel op de vreetbuien). Was 76 kilo bij een lengte van 1.70m.
(Door de jaren heen geschommeld van 55 tot 82 kilo..).
Mijn gewicht bleef echter nog 'redelijk' stabiel door het braken.
(Wat ik je overigens ten allerzeerste afraad, want dan ben je nog verder van huis, maar dat hoef ik je vast niet uit te leggen).
Anderhalve maand geleden was ik het zó beu; al jaren bezig met dieten, therapieen, bezoeken aan psychologen/psychiaters, maar nooit de discipline kunnen vinden om eindelijk eens het hoofd te kunnen bieden aan die hardnekkige eetbuien mona toetjes, chips, chococola, pakken koeken enz..) en -in mijn geval- voortvloeiend compenseren.
(Ik realiseer me daarbij dat boulimia of andere eetstoornissen psychische stoornissen zijn en het dus zeker niet (alleen) een kwestie van discipline is).
Enfin, ik at dagelijks over (dus nogmaals, tot voor anderhalve maand geleden nog) en braakte bijna dagelijks.
Echter, op een gegeven moment raakte ik zo oververmoeid van vooral het dagelijks braken (jaar in en uit), dat ik dat braken steeds meer achterwege liet, waardoor ik dus begon te groeien.
Ergens vond ik het ook wel postief dat ik niet meer zo obsessief bezig was met compenseren/braken, want op de een of andere manier zag ik dat als een stukje genezing van de boulimia.
Maar die eetbuien daar kon ik echt het hoofd niet aan bieden, tot dus 6 weken geleden ineens.
Ik had mezelf wel als een van de laatste personen ingeschat, die dit zou kunnen overwinnen, immers jarenlang tevergeefs geprobeerd; waarin zelf 2 dagen dieten/aanpassen leefstijl me niet eens lukte.
(Ik wil niet zeggen dat ik nu genezen ben na slechts 6 weken, maar je alleen mijn aanpak vertellen..).
Ik had me dus (dieet nummer 10022030) aangemeld voor weight watchers.. Echter, via via kwam ik toen terecht op de site van het voedingscentrum -nee, ik heb geen aandelen-.
Het hele weightwatchers gebeuren vond ik weer veel te onconcreet met die propoints -oftewel, ik gooide de handdoek weer in de ring na een flinke vreetbui-, maar op de site van het voedingscentrum kun je ook je eetdagboek bijhouden en dat wist me na god mag weten wat allemaal, ineens wél de discipline te brengen die ik nodig had voor een verandering van mijn levensstijl.
Ik heb op internet een goede digitale keukenweegschaal gekocht en weeg alles wat ik eet af en voer dat ik op 'mijn eetdagboek' van het voedingscentrum. Daar wordt dan automatisch uitgerekend hoeveel calorieen erin zitten.
Ik ben nu super gecontroleerd (alles weeg ik en voer ik in), maar het lukt me!
Ik mag van mezelf dagelijks 1500 calorieen binnenkrijgen. Ik beweeg niet veel, dus het gaat niet heel hard. Zondag is mijn 'vreetdag', dan mag ik zoveel 'bunkeren' als ik wil. De eerste weken leefde ik daar hunkerend naar uit, maar nu taal ik er niet meer naar (niet verwacht dat IK dat ooit zou kunnen zeggen).
Als ik 63 kilo weeg vind ik het mooi geweest en ga ik over op een leefstijl, waarin ik dagelijks ongeveer 2100 calorieen binnenkrijg en waardoor ik op gewicht hoop te blijven.
Maar goed, zover ben ik nog niet, en genezen wellicht ook niet.
Hoewel ik voor het eerst mijn leven oprecht het gevoel heb controle over mijn eetpatroon te hebben. Het is heerlijk om te mogen ervaren dat ik slanker wordt door gezond te eten (ipv te braken) en dat mijn darmen en buik ineens veel rustiger en minder pijnlijk worden. Ik leef psychisch helemaal op.
De eerste 2 weken is het 2 keer mis gegaan, ik MOEST vreten, maar daarna direct de draad weer opgepakt (ja ik!), mezelf een positieve peper in de reet gestoken en door gegaan met gezond leven. Ik heb me ook best depressief gevoelt (wat ik me sowieso al voelde, maar eerder altijd weg vrat), omdat ik een bepaalde drang/verslaving niet op kon vullen door middel van vreten.
Sorry, het is nu een beetje een warrig 'IK IK IK' verhaal geworden, maar ik wil je alleen maar zeggen dat als ik het kan, jij het zeker kunt. Ja, echt:-)..Ik ben gewoon mega euforisch en hoop je te kunnen helpen, al realiseer ik me dat ik het ei van columbus niet heb uitgevonden en het ook vast niet zo spectaculair klinkt;-).
Los daarvan denk ik dat je met een reden over eet, net als ik altijd deed, dus het is zeker niet onverstandig om eens met een psycholoog te gaan praten.
Bij mij hielp het nooit, maar ik stond er dan ook gewoon nooit echt voor open.
Ik wil je heel veel Sterkte wensen en écht, na regen komt zonnenschijn.
Ik hoop echt dat je 'de boel' op een rijtje krijgt en het hoofd kunt gaan bieden aan die klote vreetbuien.
Even geheel offtopic en wellicht niet je eerste prioriteit, maar dit eet ik nu dagelijks. Misschien kun je proberen met me mee te doen?
En denk nu niet dat ik denk dat je achterlijk bent en dat je niet weet wat gezond eten is (want dat weet je wel, maar het zijn die stomme vreetbuien die het verpesten), maar ik deel het gewoon even;-).
S'ochtends:
250 gram vifit roeryoghurt (of gewone volle yoghurt) met 40 gram krokante muesli (kies dr eentje uit die je zelf lekker vindt) en 10 gram gebroken lijnzaad.
Thee en eventueel nog 1 stuk fruit.
'S ochtends tussendoor: fruit
Lunch:
2 sneden bruin brood (neem er gerust 3) met 20+ kaas van Slankie. Of schouderham/ pindakaas/enz.. (ik weeg wel alles af, want vooral pindakaas tikt aan; die site rekent dan dus de calorieen uit en dan kun je zelf uitrekenen hoeveel je dan op de rest van de dag nog kunt eten).
's middags tussendoor:
fruit
Avondeten:
100 of 150 gram aardappelen (gekookt en zonder jus; voor de smaak kook ik ze wel eens in bouillon).
100 gram rundvlees, vis of kip
250 gram verse groente zonder saus en troep.
savonds soms nog weer wat fruit.
Verder haat ik water, dus drink de hele dag verschillende soorten thee en savonds wel eens 7 up light.
Sterkte, ik hoop dat het snel beter met je gaat!
vrijdag 8 maart 2013 om 00:48
Als je huisarts en hulpverleners vinden dat het walgelijk is en je gewoon geen discipline hebt, zoek je andere. In dat geval zijn ze nl ontzettend stom en onverantwoord bezig.
Meisje toch. Je hebt goede hulp nodig, steun, bevestiging dat je dit kunt maar ook dat het regelmatig mis zal gaan en dat dat erbij hoort. Eetstoornissen zijn zo taai als de pest, het is niet raar dat je dit niet in je eentje met wat wilskracht overwint. Wat zul je je eenzaam en wanhopig voelen.
Negeer je ouders. Ze hebben het mis. Klaar. En zoek hulp. Anders ga je hieraan kapot.
Meisje toch. Je hebt goede hulp nodig, steun, bevestiging dat je dit kunt maar ook dat het regelmatig mis zal gaan en dat dat erbij hoort. Eetstoornissen zijn zo taai als de pest, het is niet raar dat je dit niet in je eentje met wat wilskracht overwint. Wat zul je je eenzaam en wanhopig voelen.
Negeer je ouders. Ze hebben het mis. Klaar. En zoek hulp. Anders ga je hieraan kapot.
vrijdag 8 maart 2013 om 00:59
quote:renate19 schreef op 07 maart 2013 @ 23:17:
Hey Ikbenik,
Bedankt voor je lieve bericht. Ik ben bij psychologen geweest die niet gespecialiseerd waren in eetproblemen. Ik weet van mezelf stiekem ook wel dat het nu tijd is om die hulp wel te zoeken maar ik durf niet goed omdat ik het niet kan verantwoorden tegenover mijn omgeving. Ik weet nu al dat ik er keihard op afgestraft ga worden. Ik woon nog thuis en heb veel contact met familie dus dat is wel een moeilijk punt.. Laatste psycholoog was echt een vreselijk lief mens maar kon me gewoon niet verder helpen..
Nogmaals mijn excuses dat ik vrijwel alleen over mezelf gepraat heb en vooral de praktische kant heb benaderd, ipv het stuk psyche, wat erbij komt kijken.
Ook heb ik verdere reacties niet echt gelezen, maar ik zag er zo'n site tussenstaan voor anonieme overeters, dus daar ben ik ook wel erg benieuwd naar..
Nogmaal wens ik je veel kracht, sterkte en geluk toe!
Hey Ikbenik,
Bedankt voor je lieve bericht. Ik ben bij psychologen geweest die niet gespecialiseerd waren in eetproblemen. Ik weet van mezelf stiekem ook wel dat het nu tijd is om die hulp wel te zoeken maar ik durf niet goed omdat ik het niet kan verantwoorden tegenover mijn omgeving. Ik weet nu al dat ik er keihard op afgestraft ga worden. Ik woon nog thuis en heb veel contact met familie dus dat is wel een moeilijk punt.. Laatste psycholoog was echt een vreselijk lief mens maar kon me gewoon niet verder helpen..
Nogmaals mijn excuses dat ik vrijwel alleen over mezelf gepraat heb en vooral de praktische kant heb benaderd, ipv het stuk psyche, wat erbij komt kijken.
Ook heb ik verdere reacties niet echt gelezen, maar ik zag er zo'n site tussenstaan voor anonieme overeters, dus daar ben ik ook wel erg benieuwd naar..
Nogmaal wens ik je veel kracht, sterkte en geluk toe!
vrijdag 8 maart 2013 om 01:00
quote:pastiche schreef op 08 maart 2013 @ 00:48:
Als je huisarts en hulpverleners vinden dat het walgelijk is en je gewoon geen discipline hebt, zoek je andere. In dat geval zijn ze nl ontzettend stom en onverantwoord bezig.
Meisje toch. Je hebt goede hulp nodig, steun, bevestiging dat je dit kunt maar ook dat het regelmatig mis zal gaan en dat dat erbij hoort. Eetstoornissen zijn zo taai als de pest, het is niet raar dat je dit niet in je eentje met wat wilskracht overwint. Wat zul je je eenzaam en wanhopig voelen.
Negeer je ouders. Ze hebben het mis. Klaar. En zoek hulp. Anders ga je hieraan kapot.
Eens
Als je huisarts en hulpverleners vinden dat het walgelijk is en je gewoon geen discipline hebt, zoek je andere. In dat geval zijn ze nl ontzettend stom en onverantwoord bezig.
Meisje toch. Je hebt goede hulp nodig, steun, bevestiging dat je dit kunt maar ook dat het regelmatig mis zal gaan en dat dat erbij hoort. Eetstoornissen zijn zo taai als de pest, het is niet raar dat je dit niet in je eentje met wat wilskracht overwint. Wat zul je je eenzaam en wanhopig voelen.
Negeer je ouders. Ze hebben het mis. Klaar. En zoek hulp. Anders ga je hieraan kapot.
Eens
vrijdag 8 maart 2013 om 07:06
Heel herkenbaar, worstel zelf al jaren met dwangmatig overeten. Vooral suiker is net een drug.
Een oplossing heb ik niet, maar ik wil je veel sterkte en succes wensen.
Jouw ouders/huisarts/therapeuten vind ik ronduit dom. Maar ik merk in mijn omgeving ook dat problemen met eten zelden als een serieus probleem worden gezien. Onze maatschappij ziet ze eerder als een reden om degene die het probleem heeft met minachting te bezien. Maar TO jij en ik en veel andere mensen weten dat het wel een echt probleem is.
Ga wel hulp zoeken want dat is iets heel goeds wat je voor jezelf kunt doen!!
Een oplossing heb ik niet, maar ik wil je veel sterkte en succes wensen.
Jouw ouders/huisarts/therapeuten vind ik ronduit dom. Maar ik merk in mijn omgeving ook dat problemen met eten zelden als een serieus probleem worden gezien. Onze maatschappij ziet ze eerder als een reden om degene die het probleem heeft met minachting te bezien. Maar TO jij en ik en veel andere mensen weten dat het wel een echt probleem is.
Ga wel hulp zoeken want dat is iets heel goeds wat je voor jezelf kunt doen!!
vrijdag 8 maart 2013 om 09:17
quote:renate19 schreef op 08 maart 2013 @ 08:31:
mijn doel is om weer op een normale manier met eten om te kunnen gaan. Ik vind voedingsmiddelen invoeren, afwegen, denken wat je wel en niet mag eten geen gezonde manier voor mij. Dan ben ik dus alsnog heel de tijd bezig met wat ik wel of niet eet.
Je bent een slimme meid, Renate, en je hebt heel goed door waar het over gaat, getuige bovenstaand stukje.
Ik sluit me vooral ook aan bij de vorige spreker: Het klinkt alsof je relatie met je familie niet iets is waar je blijer of gelukkiger van wordt. En at least een beetje blij en gelukkig zijn heb je wel nodig bij het traject wat je nog af te leggen hebt. Het lijkt me echt heel goed als je op jezelf zou kunnen gaan wonen. Dat doet ook zoveel voor je zelfvertrouwen en je identiteit!
Het lijkt misschien wat veel, gespecialiseerde hulp zoeken en op jezelf gaan wonen, maar als je het stapje voor stapje aanpakt, kom je er vast. Heel veel sterkte Renate, het wordt heus beter
mijn doel is om weer op een normale manier met eten om te kunnen gaan. Ik vind voedingsmiddelen invoeren, afwegen, denken wat je wel en niet mag eten geen gezonde manier voor mij. Dan ben ik dus alsnog heel de tijd bezig met wat ik wel of niet eet.
Je bent een slimme meid, Renate, en je hebt heel goed door waar het over gaat, getuige bovenstaand stukje.
Ik sluit me vooral ook aan bij de vorige spreker: Het klinkt alsof je relatie met je familie niet iets is waar je blijer of gelukkiger van wordt. En at least een beetje blij en gelukkig zijn heb je wel nodig bij het traject wat je nog af te leggen hebt. Het lijkt me echt heel goed als je op jezelf zou kunnen gaan wonen. Dat doet ook zoveel voor je zelfvertrouwen en je identiteit!
Het lijkt misschien wat veel, gespecialiseerde hulp zoeken en op jezelf gaan wonen, maar als je het stapje voor stapje aanpakt, kom je er vast. Heel veel sterkte Renate, het wordt heus beter
