Psyche
alle pijlers
Ei kwijt
zondag 17 februari 2013 om 10:32
Lang leven het viva forum! Loop al een tijd rond met iets dat me bezig houdt en waarbij ik steeds tegen een muur van onbegrip / onwetendheid aanloop. Alhoewel onbegrip misschien niet het goede woord is...Ik leg uit:
Ik heb geen moedergevoelens. Nooit gehad en nu op mijn 33e (nog steeds) geen rammelende eierstokken. Voor mij is het heel duidelijk dat ik nooit kinderen wil/zal krijgen. Mijn vriend denkt er gelukkig hetzelfde over.
Dat hele geen kinderen willen krijgen was nooit echt een issue, het was gewoon zo. Punt.
De laatste maanden ontwikkel ik een gevoel van irritatie als mensen weer een over kinderen beginnen, aankondigen dat ze voor de 2e keer zwanger zijn, uitgebreid over hun kroost praten etc. etc.
Feit is ook dat wanneer je wel kinderen wil krijgen je maar een willekeurig forum hoeft te openen en je uitgebreid je ei kwijt kan met medestanders. Terwijl dat in het tegenovergestelde geval echt hard zoeken is naar mensen die er hetzelfde overdenken als ik.
De maatschappij is anno 2013 nog steeds zo ingericht dat men verwacht dat je als vrouw moedergevoelens ontwikkeld en je gaat ontfermen over een gezin.
Iedereen moet het voor zichzelf weten, maar ik wil toch echt niet steeds uit hoeven leggen waarom ik geen kinderwens heb. Ik ga toch ook niet steeds aan iedere zwangere vragen waarom ze graag een kind wil? En of ze dat wel zeker weet en dat ze vast spijt gaat krijgen later. (Zoals die 'bekende' opmerking van moeders tegen niet moeders; "Ben je niet bang dat je wat gaat missen later?")
Stiekem ben ik daar wel heel erg benieuwd naar trouwens, wanneer besloot je kinderen te krijgen met je man/vriend? Waarom? Heb je die moedergevoelens altijd al gehad?
Zijn er meer mensen hier die tegen hetzelfde aanlopen? Ik wil graag jullie gedachten/ervaringen/ideeen weten...
Ik heb geen moedergevoelens. Nooit gehad en nu op mijn 33e (nog steeds) geen rammelende eierstokken. Voor mij is het heel duidelijk dat ik nooit kinderen wil/zal krijgen. Mijn vriend denkt er gelukkig hetzelfde over.
Dat hele geen kinderen willen krijgen was nooit echt een issue, het was gewoon zo. Punt.
De laatste maanden ontwikkel ik een gevoel van irritatie als mensen weer een over kinderen beginnen, aankondigen dat ze voor de 2e keer zwanger zijn, uitgebreid over hun kroost praten etc. etc.
Feit is ook dat wanneer je wel kinderen wil krijgen je maar een willekeurig forum hoeft te openen en je uitgebreid je ei kwijt kan met medestanders. Terwijl dat in het tegenovergestelde geval echt hard zoeken is naar mensen die er hetzelfde overdenken als ik.
De maatschappij is anno 2013 nog steeds zo ingericht dat men verwacht dat je als vrouw moedergevoelens ontwikkeld en je gaat ontfermen over een gezin.
Iedereen moet het voor zichzelf weten, maar ik wil toch echt niet steeds uit hoeven leggen waarom ik geen kinderwens heb. Ik ga toch ook niet steeds aan iedere zwangere vragen waarom ze graag een kind wil? En of ze dat wel zeker weet en dat ze vast spijt gaat krijgen later. (Zoals die 'bekende' opmerking van moeders tegen niet moeders; "Ben je niet bang dat je wat gaat missen later?")
Stiekem ben ik daar wel heel erg benieuwd naar trouwens, wanneer besloot je kinderen te krijgen met je man/vriend? Waarom? Heb je die moedergevoelens altijd al gehad?
Zijn er meer mensen hier die tegen hetzelfde aanlopen? Ik wil graag jullie gedachten/ervaringen/ideeen weten...
Coffee junk
zondag 17 februari 2013 om 11:10
zondag 17 februari 2013 om 11:12
Grees, ook als je vrienden kinderen krijgen en jij ook kinderen krijgt veranderen de vriendschappen. Dat is normaal, bij elke levensfase gaan en komen er vrienden. Mensen veranderen in de loop van hun leven en dan heb je meer of minder aansluiting. Dat hangt echt niet altijd samen met wel of geen kinderen krijgen.
zondag 17 februari 2013 om 11:35
Hier nog een bewust kinderloze. Ik zei vroeger altijd ' ik ben er nu nog niet aan toe, maar ik zeg niet nooit' En toen ging ik me realiseren dat het wel 'nooit' aan het worden was. Ik heb echt nooit moedergevoelens gehad/gekregen. Mijn partner ook niet trouwens. Die wilde zich al op zijn 23 laten steriliseren, maar de dokter stuurde hem weg met het advies ' als je er over 10 jaar nog steeds zo over denkt, kom je maar terug'. Precies 10 jaar later stond hij bij dezelfde arts op de stoep.
Ondertussen wonen we in een land waar (veel) kinderen krijgen belangrijk is, want de kinderen zorgen hier voor de ouderen wanneer de ouderen niet meer kunnen werken. Geen kinderen hebben is dus voor hen vrijwel ondenkbaar. Tegenwoordig zeggen we dus 'nog niet' wanneer ze vragen of we kinderen hebben.Voor de goede orde, we zijn 48 en 54...
Ondertussen wonen we in een land waar (veel) kinderen krijgen belangrijk is, want de kinderen zorgen hier voor de ouderen wanneer de ouderen niet meer kunnen werken. Geen kinderen hebben is dus voor hen vrijwel ondenkbaar. Tegenwoordig zeggen we dus 'nog niet' wanneer ze vragen of we kinderen hebben.Voor de goede orde, we zijn 48 en 54...
zondag 17 februari 2013 om 12:02
Goh, ik ben 34 en ook bewust kinderloos. Ben zelfs net getrouwd, dus het zou best een logisch moment zijn om aan kinderen te beginnen.
En toch herken ik het totaal niet. Familie en goede vrienden weten hoe wij erover denken, en ik krijg echt nooit vervelende reacties of vragen "waarom".
Als het al eens ter sprake komt (zelden eigenlijk) geef ik gewoon duidelijk maar vriendelijk aan dat we geen kinderen willen. Soms met een grapje erbij. Niks aan de hand.
En toch herken ik het totaal niet. Familie en goede vrienden weten hoe wij erover denken, en ik krijg echt nooit vervelende reacties of vragen "waarom".
Als het al eens ter sprake komt (zelden eigenlijk) geef ik gewoon duidelijk maar vriendelijk aan dat we geen kinderen willen. Soms met een grapje erbij. Niks aan de hand.
zondag 17 februari 2013 om 12:03
TO:
Ik ben 30 en heb precies hetzelfde. Ik heb nooit echt wat met kinderen gehad. Wel een paar twijfelmomenten gehad, maar de laatste jaren weet ik vrijwel zeker dat ik niks heb rammelen.
Ik heb het er ook erg moeilijk mee gehad, het is idd. zo'n ontzettend taboe en mensen zeggen onbedoeld zulke wrede dingen. Ik heb echt moeten leren om daarmee om te gaan.
De laatste tijd vragen heel veel mensen hoe mijn vriend erover denkt. Alsof ik verplicht ben om te baren als hij het wel wil...
Ik zit sinds een tijdje op dat topic wat hier al genoemd is, ik moet zeggen dat dat mij erg ondersteund.
ik zou zeggen, kom erbij!
Ik ben 30 en heb precies hetzelfde. Ik heb nooit echt wat met kinderen gehad. Wel een paar twijfelmomenten gehad, maar de laatste jaren weet ik vrijwel zeker dat ik niks heb rammelen.
Ik heb het er ook erg moeilijk mee gehad, het is idd. zo'n ontzettend taboe en mensen zeggen onbedoeld zulke wrede dingen. Ik heb echt moeten leren om daarmee om te gaan.
De laatste tijd vragen heel veel mensen hoe mijn vriend erover denkt. Alsof ik verplicht ben om te baren als hij het wel wil...
Ik zit sinds een tijdje op dat topic wat hier al genoemd is, ik moet zeggen dat dat mij erg ondersteund.
ik zou zeggen, kom erbij!
zondag 17 februari 2013 om 12:23
quote:Ruby-Ann schreef op 17 februari 2013 @ 11:04:
Ik herken me veel in jouw stukje vivagirl, ik ben 32 en heb geen vriend maar ook ik heb geen rammelende eierstokken maar ben wel gek op andermans kinderen. Waardoor mensen altijd maar niet kunnen geloven dat ik geen kinderen van mezelf wil, omdat ik zo leuk en lief ben met kinderen...
Ik vind het nogal een verantwoordelijkheid, en heb vaak het idee dat de meeste mensen geen idee hebben waar ze voor 'kiezen'.
Ik heb een enorm verantwoordelijkheidsgevoel en weet zeker dat als ik een kind zou hebben, ik geen rust meer zou hebben omdat ik me overal druk over zou maken...Ja! Dit is voor mij ook een hele belangrijke reden om geen kinderen te hebben! En ik vind ze verder ook best leuk hoor.
Ik herken me veel in jouw stukje vivagirl, ik ben 32 en heb geen vriend maar ook ik heb geen rammelende eierstokken maar ben wel gek op andermans kinderen. Waardoor mensen altijd maar niet kunnen geloven dat ik geen kinderen van mezelf wil, omdat ik zo leuk en lief ben met kinderen...
Ik vind het nogal een verantwoordelijkheid, en heb vaak het idee dat de meeste mensen geen idee hebben waar ze voor 'kiezen'.
Ik heb een enorm verantwoordelijkheidsgevoel en weet zeker dat als ik een kind zou hebben, ik geen rust meer zou hebben omdat ik me overal druk over zou maken...Ja! Dit is voor mij ook een hele belangrijke reden om geen kinderen te hebben! En ik vind ze verder ook best leuk hoor.
zondag 17 februari 2013 om 12:23
hier ook bewust kinderloos. Wist al heel jong dat ik geen kinderen wilde en dat is nooit veranderd. Maar ik heb ook geen "last" gehad van mensen die daarnaar vroegen. Volgens mij sprak mijn gezicht ook boekdelen als iemand er ooit naar vroeg, want ik wil ze echt niet!
Ik heb ook nooit meegemaakt dat iemand me daarvoor veroordeelde ofzo. Daar zou ik me overigens ook niet veel van hebben aangetrokken want ik heb nooit iets begrepen van de gedachte dat je als vrouw min of meer verplicht zou zijn om kinderen te krijgen.
Nu ben ik op een leeftijd dat de keuze zo langzaam voorbij is en ik heb er geen moment aan getwijfeld of het de juiste keuze was. En als andere mensen dat raar vinden? So what!
Ik heb ook nooit meegemaakt dat iemand me daarvoor veroordeelde ofzo. Daar zou ik me overigens ook niet veel van hebben aangetrokken want ik heb nooit iets begrepen van de gedachte dat je als vrouw min of meer verplicht zou zijn om kinderen te krijgen.
Nu ben ik op een leeftijd dat de keuze zo langzaam voorbij is en ik heb er geen moment aan getwijfeld of het de juiste keuze was. En als andere mensen dat raar vinden? So what!
zondag 17 februari 2013 om 12:31
Grees, om op je vraag te reageren:
Ik ben 20, mijn vriend 21. Zo lang als ik me kan herinneren wil ik al kinderen. Op de vraag wat ik later wilde worden antwoordde ik steevast: 'moeder'. Wat mij betreft liever vandaag dan morgen, maar ik maak eerst mijn studie af. Mijn vriend wil ook kinderen maar voorlopig nog niet. Eerst nog maar een tijdje van elkaar genieten, we zijn ook nog jong!
Ik vind het moeilijk om te zeggen waarom ik kinderen wil... Elke keer als ik een baby zie dan denk ik: 'Ik wil ook!!'. Er komt een bepaalde kriebel in mijn buik bij de gedachte aan kinderen. Ik heb dit niet alleen bij baby's, ik studeer Pedagogiek en ik kom allerlei kinderen tegen.
Ik ben van mening dat je absoluut geen kinderen moet "nemen" als je dat niet wilt. Ik snap niet dat andere mensen dat niet begrijpen. Jouw leven, jouw beslissing, jouw kind (of dus niet in dit geval).
Mensen bemoeien zich graag met elkaar, dit zou ook goedbedoelde interesse kunnen zijn, toch?
Ik ben 20, mijn vriend 21. Zo lang als ik me kan herinneren wil ik al kinderen. Op de vraag wat ik later wilde worden antwoordde ik steevast: 'moeder'. Wat mij betreft liever vandaag dan morgen, maar ik maak eerst mijn studie af. Mijn vriend wil ook kinderen maar voorlopig nog niet. Eerst nog maar een tijdje van elkaar genieten, we zijn ook nog jong!
Ik vind het moeilijk om te zeggen waarom ik kinderen wil... Elke keer als ik een baby zie dan denk ik: 'Ik wil ook!!'. Er komt een bepaalde kriebel in mijn buik bij de gedachte aan kinderen. Ik heb dit niet alleen bij baby's, ik studeer Pedagogiek en ik kom allerlei kinderen tegen.
Ik ben van mening dat je absoluut geen kinderen moet "nemen" als je dat niet wilt. Ik snap niet dat andere mensen dat niet begrijpen. Jouw leven, jouw beslissing, jouw kind (of dus niet in dit geval).
Mensen bemoeien zich graag met elkaar, dit zou ook goedbedoelde interesse kunnen zijn, toch?
zondag 17 februari 2013 om 12:40
quote:Ruby-Ann schreef op 17 februari 2013 @ 11:04:
Ik herken me veel in jouw stukje vivagirl, ik ben 32 en heb geen vriend maar ook ik heb geen rammelende eierstokken maar ben wel gek op andermans kinderen. Waardoor mensen altijd maar niet kunnen geloven dat ik geen kinderen van mezelf wil, omdat ik zo leuk en lief ben met kinderen...
Ik vind het nogal een verantwoordelijkheid, en heb vaak het idee dat de meeste mensen geen idee hebben waar ze voor 'kiezen'.
Ik heb een enorm verantwoordelijkheidsgevoel en weet zeker dat als ik een kind zou hebben, ik geen rust meer zou hebben omdat ik me overal druk over zou maken...
[...]
Dat idee heb ik soms ook. Open hier een willekeurig topic op de kinderpijler, en de meeste gaan toch echt over het niet slapen/eten, en "pittige" kinderen. Niks leuks aan.
Ik heb ook een collega die open toegeeft dat als hij alles van te voren had geweten er niet aan begonnen was! Heel hard, maar wel de waarheid.
Het is niet allemaal leuk! Dat is gewoon een feit. Ze noemen het niet voor niks tropen jaren (hoe mooi dat ook klinkt, ik heb die uitspraak nooit begrepen). Geen slaap, jaren lang luiersverschonen, onderbreking van je carriere, je lichaam 2 jaar "kwijt" zijn en hopen dat je het weer terug krijgt. Ik snap niet waarom er niet meer mensen kiezen om geen kinderen te krijgen! Ik denk dat de natuur het zo geregeld heeft dat als die hormonen eenmaal opspelen, dat deze gedachten geen toegang meer krijgen tot je hersenen, ofzo.
Begrijp me niet verkeerd, ik snap dat je er heeeeel veel liefde voor terug krijgt, en dat ik die liefde nooit zal kunnen begrijpen, alhoewel de liefde voor mijn neefje en nichtjes ook heeeeel diep gaat ("maar dat is anders", vind ik ook z'on bullshit antwoord, ik heb een bloedband met die kinderen, en mijn nichtje lijkt ook nog eens sprekend op mij. En daarnaast is het dus ook anders als iemand een kindje adopteerd?)
Ik heb veel ervaring met kinderen. SPW gedaan, stage gelopen en gewerkt op een kinderdagverblijf, meerdere jaren AuPair geweest en op een zomercamp in Amerika gewerkt (5 jaar lang). Ik heb dus meer ervaring dan de meeste mensen die aan kinderen beginnen.
Me niks van de mening van anderen aan trekken? Meestal lukt me dat ook hoor Maar zo nu en dan even niet. Een compleet vreemde die mij gaat vertellen wat ik allemaal wel niet mis! En dat ik nog wel verander. Die denken mij dus beter te kennen. Ik vind dat redelijk brutaal.
Ik herken me veel in jouw stukje vivagirl, ik ben 32 en heb geen vriend maar ook ik heb geen rammelende eierstokken maar ben wel gek op andermans kinderen. Waardoor mensen altijd maar niet kunnen geloven dat ik geen kinderen van mezelf wil, omdat ik zo leuk en lief ben met kinderen...
Ik vind het nogal een verantwoordelijkheid, en heb vaak het idee dat de meeste mensen geen idee hebben waar ze voor 'kiezen'.
Ik heb een enorm verantwoordelijkheidsgevoel en weet zeker dat als ik een kind zou hebben, ik geen rust meer zou hebben omdat ik me overal druk over zou maken...
[...]
Dat idee heb ik soms ook. Open hier een willekeurig topic op de kinderpijler, en de meeste gaan toch echt over het niet slapen/eten, en "pittige" kinderen. Niks leuks aan.
Ik heb ook een collega die open toegeeft dat als hij alles van te voren had geweten er niet aan begonnen was! Heel hard, maar wel de waarheid.
Het is niet allemaal leuk! Dat is gewoon een feit. Ze noemen het niet voor niks tropen jaren (hoe mooi dat ook klinkt, ik heb die uitspraak nooit begrepen). Geen slaap, jaren lang luiersverschonen, onderbreking van je carriere, je lichaam 2 jaar "kwijt" zijn en hopen dat je het weer terug krijgt. Ik snap niet waarom er niet meer mensen kiezen om geen kinderen te krijgen! Ik denk dat de natuur het zo geregeld heeft dat als die hormonen eenmaal opspelen, dat deze gedachten geen toegang meer krijgen tot je hersenen, ofzo.
Begrijp me niet verkeerd, ik snap dat je er heeeeel veel liefde voor terug krijgt, en dat ik die liefde nooit zal kunnen begrijpen, alhoewel de liefde voor mijn neefje en nichtjes ook heeeeel diep gaat ("maar dat is anders", vind ik ook z'on bullshit antwoord, ik heb een bloedband met die kinderen, en mijn nichtje lijkt ook nog eens sprekend op mij. En daarnaast is het dus ook anders als iemand een kindje adopteerd?)
Ik heb veel ervaring met kinderen. SPW gedaan, stage gelopen en gewerkt op een kinderdagverblijf, meerdere jaren AuPair geweest en op een zomercamp in Amerika gewerkt (5 jaar lang). Ik heb dus meer ervaring dan de meeste mensen die aan kinderen beginnen.
Me niks van de mening van anderen aan trekken? Meestal lukt me dat ook hoor Maar zo nu en dan even niet. Een compleet vreemde die mij gaat vertellen wat ik allemaal wel niet mis! En dat ik nog wel verander. Die denken mij dus beter te kennen. Ik vind dat redelijk brutaal.
zondag 17 februari 2013 om 12:46
quote:miekeboe schreef op 17 februari 2013 @ 12:31:
Grees, om op je vraag te reageren:
Ik ben 20, mijn vriend 21. Zo lang als ik me kan herinneren wil ik al kinderen. Op de vraag wat ik later wilde worden antwoordde ik steevast: 'moeder'. Wat mij betreft liever vandaag dan morgen, maar ik maak eerst mijn studie af. Mijn vriend wil ook kinderen maar voorlopig nog niet. Eerst nog maar een tijdje van elkaar genieten, we zijn ook nog jong!
Ik vind het moeilijk om te zeggen waarom ik kinderen wil... Elke keer als ik een baby zie dan denk ik: 'Ik wil ook!!'. Er komt een bepaalde kriebel in mijn buik bij de gedachte aan kinderen. Ik heb dit niet alleen bij baby's, ik studeer Pedagogiek en ik kom allerlei kinderen tegen.
Ik ben van mening dat je absoluut geen kinderen moet "nemen" als je dat niet wilt. Ik snap niet dat andere mensen dat niet begrijpen. Jouw leven, jouw beslissing, jouw kind (of dus niet in dit geval).
Mensen bemoeien zich graag met elkaar, dit zou ook goedbedoelde interesse kunnen zijn, toch?
Kijk, dat bedoel ik dus. Dit is een oergevoel, dit heeft de natuur zo geregeld. En dat is maar goed ook! Anders kwamen er denk ik een stuk minder kinderen.
Miekeboe, ik bedoel dit niet als aanval hoor. Ik ben blij dat er toch mensen zijn die wel aan kinderen durven te beginnen. Maar ik ben wel heen benieuwd/nieuwsgierig waarom je, naast dat gevoel, kinderen wil. Hoe zie jij het voor je? Heerlijk knuffelen met z'on prachtig klein babietje, dat zo lekker ruikt?
En denk je dan ook aan de mogelijkheid dat je eerste 2 jaar (oke, ik weet dat ik wat overdrijf) geen nacht meer door zal slapen? En dat kinderen al je aandacht, energie en tijd op slurpen en er niks meer voor jezelf overblijft?
Oke, ja, ik weet dat ik het allemaal wat overdrijf, maar toch zie ik dit wel om mij heen. Goede vriendin heeft net nummer 2 gekregen, en ze heeft makkelijk kinderen, werkt niet, man verdient goed, goede relatie, papa doet ook veel met de kinderen, alles in orde. Maar toch vind ze het heel zwaar en gaat er binnenkort even "tussenuit".
Ik hoor ook moeders die het heerlijk vinden dat ze weer aan het werk kunnen. Of zo blij zijn dat de scholen weer beginnen en de vakantie voorbij is, want de kinderen zijn niet te genieten. Daarmee geeft je toch aan dat niet (allemaal even) leuk is?
Grees, om op je vraag te reageren:
Ik ben 20, mijn vriend 21. Zo lang als ik me kan herinneren wil ik al kinderen. Op de vraag wat ik later wilde worden antwoordde ik steevast: 'moeder'. Wat mij betreft liever vandaag dan morgen, maar ik maak eerst mijn studie af. Mijn vriend wil ook kinderen maar voorlopig nog niet. Eerst nog maar een tijdje van elkaar genieten, we zijn ook nog jong!
Ik vind het moeilijk om te zeggen waarom ik kinderen wil... Elke keer als ik een baby zie dan denk ik: 'Ik wil ook!!'. Er komt een bepaalde kriebel in mijn buik bij de gedachte aan kinderen. Ik heb dit niet alleen bij baby's, ik studeer Pedagogiek en ik kom allerlei kinderen tegen.
Ik ben van mening dat je absoluut geen kinderen moet "nemen" als je dat niet wilt. Ik snap niet dat andere mensen dat niet begrijpen. Jouw leven, jouw beslissing, jouw kind (of dus niet in dit geval).
Mensen bemoeien zich graag met elkaar, dit zou ook goedbedoelde interesse kunnen zijn, toch?
Kijk, dat bedoel ik dus. Dit is een oergevoel, dit heeft de natuur zo geregeld. En dat is maar goed ook! Anders kwamen er denk ik een stuk minder kinderen.
Miekeboe, ik bedoel dit niet als aanval hoor. Ik ben blij dat er toch mensen zijn die wel aan kinderen durven te beginnen. Maar ik ben wel heen benieuwd/nieuwsgierig waarom je, naast dat gevoel, kinderen wil. Hoe zie jij het voor je? Heerlijk knuffelen met z'on prachtig klein babietje, dat zo lekker ruikt?
En denk je dan ook aan de mogelijkheid dat je eerste 2 jaar (oke, ik weet dat ik wat overdrijf) geen nacht meer door zal slapen? En dat kinderen al je aandacht, energie en tijd op slurpen en er niks meer voor jezelf overblijft?
Oke, ja, ik weet dat ik het allemaal wat overdrijf, maar toch zie ik dit wel om mij heen. Goede vriendin heeft net nummer 2 gekregen, en ze heeft makkelijk kinderen, werkt niet, man verdient goed, goede relatie, papa doet ook veel met de kinderen, alles in orde. Maar toch vind ze het heel zwaar en gaat er binnenkort even "tussenuit".
Ik hoor ook moeders die het heerlijk vinden dat ze weer aan het werk kunnen. Of zo blij zijn dat de scholen weer beginnen en de vakantie voorbij is, want de kinderen zijn niet te genieten. Daarmee geeft je toch aan dat niet (allemaal even) leuk is?
zondag 17 februari 2013 om 12:49
quote:dr_goodson schreef op 17 februari 2013 @ 12:44:
[...]
Ladies!
There is nothing more unattractive than envy. How have you been dealing with that? You can tell me. I would love to help you, but I've got to keep our relationship striclty proffesional.
Envy? :rolf:
Ik denk dat de moeders eerder een keer met een tikje jaloezie naar hun kindvrije vriendinnen kijken. En daarna natuurlijk met heel veel liefde weer voor hun kinderen zorgen. Maar dat de meeste moeders zich heus wel eens afvragen waar ze aan zijn begonnen! Maar daar liht een taboe op. Maar er is hier wel een forummer die eerlijk toegeeft spijt te hebben van haar kinderen. Verhelderend!
[...]
Ladies!
There is nothing more unattractive than envy. How have you been dealing with that? You can tell me. I would love to help you, but I've got to keep our relationship striclty proffesional.
Envy? :rolf:
Ik denk dat de moeders eerder een keer met een tikje jaloezie naar hun kindvrije vriendinnen kijken. En daarna natuurlijk met heel veel liefde weer voor hun kinderen zorgen. Maar dat de meeste moeders zich heus wel eens afvragen waar ze aan zijn begonnen! Maar daar liht een taboe op. Maar er is hier wel een forummer die eerlijk toegeeft spijt te hebben van haar kinderen. Verhelderend!
zondag 17 februari 2013 om 12:54
Absoluut een persoonlijke keuze, lekker niks aantrekken van de meningen van de omgeving dus (heowel ik best snap dat dat soms lastig is)
Wat mij wel even opviel in dit topic: Vivagirl stelt dat als je op topics over kinderen gaat kijken er alleen maar ellendige problemen op staan, maar bedenk je dan wel dat het totaal niet urgent is voor iemand om een topic te openen over hoe geweldig het wel niet is hè . En als je dat dan als graadmeter neemt, dan kan je beter ook geen relatie beginnen (alleen maar vreselijke problemen) seks is ook één groot drama, familie: afstoten, komt narigheid van, etc. etc.
Volgens de gemiddelde topics dan.
Wat mij wel even opviel in dit topic: Vivagirl stelt dat als je op topics over kinderen gaat kijken er alleen maar ellendige problemen op staan, maar bedenk je dan wel dat het totaal niet urgent is voor iemand om een topic te openen over hoe geweldig het wel niet is hè . En als je dat dan als graadmeter neemt, dan kan je beter ook geen relatie beginnen (alleen maar vreselijke problemen) seks is ook één groot drama, familie: afstoten, komt narigheid van, etc. etc.
Volgens de gemiddelde topics dan.
zondag 17 februari 2013 om 12:56
quote:vivagirl schreef op 17 februari 2013 @ 12:40:
[...]
Dat idee heb ik soms ook. Open hier een willekeurig topic op de kinderpijler, en de meeste gaan toch echt over het niet slapen/eten, en "pittige" kinderen. Niks leuks aan.
Ik heb ook een collega die open toegeeft dat als hij alles van te voren had geweten er niet aan begonnen was! Heel hard, maar wel de waarheid.
Het is niet allemaal leuk! Dat is gewoon een feit. Ze noemen het niet voor niks tropen jaren (hoe mooi dat ook klinkt, ik heb die uitspraak nooit begrepen). Geen slaap, jaren lang luiersverschonen, onderbreking van je carriere, je lichaam 2 jaar "kwijt" zijn en hopen dat je het weer terug krijgt. Ik snap niet waarom er niet meer mensen kiezen om geen kinderen te krijgen! Ik denk dat de natuur het zo geregeld heeft dat als die hormonen eenmaal opspelen, dat deze gedachten geen toegang meer krijgen tot je hersenen, ofzo.
Begrijp me niet verkeerd, ik snap dat je er heeeeel veel liefde voor terug krijgt, en dat ik die liefde nooit zal kunnen begrijpen, alhoewel de liefde voor mijn neefje en nichtjes ook heeeeel diep gaat ("maar dat is anders", vind ik ook z'on bullshit antwoord, ik heb een bloedband met die kinderen, en mijn nichtje lijkt ook nog eens sprekend op mij. En daarnaast is het dus ook anders als iemand een kindje adopteerd?)
Ik heb veel ervaring met kinderen. SPW gedaan, stage gelopen en gewerkt op een kinderdagverblijf, meerdere jaren AuPair geweest en op een zomercamp in Amerika gewerkt (5 jaar lang). Ik heb dus meer ervaring dan de meeste mensen die aan kinderen beginnen.
Me niks van de mening van anderen aan trekken? Meestal lukt me dat ook hoor Maar zo nu en dan even niet. Een compleet vreemde die mij gaat vertellen wat ik allemaal wel niet mis! En dat ik nog wel verander. Die denken mij dus beter te kennen. Ik vind dat redelijk brutaal.De britse Caitlin Moran slaat in het boek 'Vrouw zijn hoe doe je dat' de spijker op z'n kop. Het topic waarom je niet aan kinderen moet beginnen is hilarisch evenals het topic waarom je wel aan kinderen zou moeten beginnen en een plastisch verslag van de bevalling. Sowieso een erg geestig boek.
[...]
Dat idee heb ik soms ook. Open hier een willekeurig topic op de kinderpijler, en de meeste gaan toch echt over het niet slapen/eten, en "pittige" kinderen. Niks leuks aan.
Ik heb ook een collega die open toegeeft dat als hij alles van te voren had geweten er niet aan begonnen was! Heel hard, maar wel de waarheid.
Het is niet allemaal leuk! Dat is gewoon een feit. Ze noemen het niet voor niks tropen jaren (hoe mooi dat ook klinkt, ik heb die uitspraak nooit begrepen). Geen slaap, jaren lang luiersverschonen, onderbreking van je carriere, je lichaam 2 jaar "kwijt" zijn en hopen dat je het weer terug krijgt. Ik snap niet waarom er niet meer mensen kiezen om geen kinderen te krijgen! Ik denk dat de natuur het zo geregeld heeft dat als die hormonen eenmaal opspelen, dat deze gedachten geen toegang meer krijgen tot je hersenen, ofzo.
Begrijp me niet verkeerd, ik snap dat je er heeeeel veel liefde voor terug krijgt, en dat ik die liefde nooit zal kunnen begrijpen, alhoewel de liefde voor mijn neefje en nichtjes ook heeeeel diep gaat ("maar dat is anders", vind ik ook z'on bullshit antwoord, ik heb een bloedband met die kinderen, en mijn nichtje lijkt ook nog eens sprekend op mij. En daarnaast is het dus ook anders als iemand een kindje adopteerd?)
Ik heb veel ervaring met kinderen. SPW gedaan, stage gelopen en gewerkt op een kinderdagverblijf, meerdere jaren AuPair geweest en op een zomercamp in Amerika gewerkt (5 jaar lang). Ik heb dus meer ervaring dan de meeste mensen die aan kinderen beginnen.
Me niks van de mening van anderen aan trekken? Meestal lukt me dat ook hoor Maar zo nu en dan even niet. Een compleet vreemde die mij gaat vertellen wat ik allemaal wel niet mis! En dat ik nog wel verander. Die denken mij dus beter te kennen. Ik vind dat redelijk brutaal.De britse Caitlin Moran slaat in het boek 'Vrouw zijn hoe doe je dat' de spijker op z'n kop. Het topic waarom je niet aan kinderen moet beginnen is hilarisch evenals het topic waarom je wel aan kinderen zou moeten beginnen en een plastisch verslag van de bevalling. Sowieso een erg geestig boek.
Coffee junk
zondag 17 februari 2013 om 12:57
quote:dr_goodson schreef op 17 februari 2013 @ 12:44:
[...]
Ladies!
There is nothing more unattractive than envy. How have you been dealing with that? You can tell me. I would love to help you, but I've got to keep our relationship striclty proffesional.You're wrong. There is nothing more unattractive than a spammer... Especially one that is too stupid to read the general terms and conditions of a forum...
[...]
Ladies!
There is nothing more unattractive than envy. How have you been dealing with that? You can tell me. I would love to help you, but I've got to keep our relationship striclty proffesional.You're wrong. There is nothing more unattractive than a spammer... Especially one that is too stupid to read the general terms and conditions of a forum...
zondag 17 februari 2013 om 12:57
quote:vivagirl schreef op 17 februari 2013 @ 12:49:
[...]
Envy? :rolf:
Ik denk dat de moeders eerder een keer met een tikje jaloezie naar hun kindvrije vriendinnen kijken. En daarna natuurlijk met heel veel liefde weer voor hun kinderen zorgen. Maar dat de meeste moeders zich heus wel eens afvragen waar ze aan zijn begonnen! Maar daar liht een taboe op. Maar er is hier wel een forummer die eerlijk toegeeft spijt te hebben van haar kinderen. Verhelderend!Ik ken er ook een paar. Respect voor het feit dat ze er voor uitkomen en het taboe doorbreken.
[...]
Envy? :rolf:
Ik denk dat de moeders eerder een keer met een tikje jaloezie naar hun kindvrije vriendinnen kijken. En daarna natuurlijk met heel veel liefde weer voor hun kinderen zorgen. Maar dat de meeste moeders zich heus wel eens afvragen waar ze aan zijn begonnen! Maar daar liht een taboe op. Maar er is hier wel een forummer die eerlijk toegeeft spijt te hebben van haar kinderen. Verhelderend!Ik ken er ook een paar. Respect voor het feit dat ze er voor uitkomen en het taboe doorbreken.
Coffee junk
zondag 17 februari 2013 om 13:03
quote:slekire schreef op 17 februari 2013 @ 12:54:
Absoluut een persoonlijke keuze, lekker niks aantrekken van de meningen van de omgeving dus (heowel ik best snap dat dat soms lastig is)
Wat mij wel even opviel in dit topic: Vivagirl stelt dat als je op topics over kinderen gaat kijken er alleen maar ellendige problemen op staan, maar bedenk je dan wel dat het totaal niet urgent is voor iemand om een topic te openen over hoe geweldig het wel niet is hè . En als je dat dan als graadmeter neemt, dan kan je beter ook geen relatie beginnen (alleen maar vreselijke problemen) seks is ook één groot drama, familie: afstoten, komt narigheid van, etc. etc.
Volgens de gemiddelde topics dan.
Daar heb je natuurlijk helemaal gelijk in!
Maar die dingen komen er dus wel allemaal bij kijken, en volgens mij denken de meeste mensen daar niet aan als ze besluiten om voor een kindje te gaan.
Begrijp me niet verkeerd, ik wil moeders helemaal niet aanvallen (maar soms is het ook voor kindevrijen even lekker om hun gal te spuwen).
er zitten voordelen en nadelen aan het hebben van kinderen. Voor mij wegen de nadelen een stik zwaarder, en een ander neemt de nadelen er voor lief bij.
Absoluut een persoonlijke keuze, lekker niks aantrekken van de meningen van de omgeving dus (heowel ik best snap dat dat soms lastig is)
Wat mij wel even opviel in dit topic: Vivagirl stelt dat als je op topics over kinderen gaat kijken er alleen maar ellendige problemen op staan, maar bedenk je dan wel dat het totaal niet urgent is voor iemand om een topic te openen over hoe geweldig het wel niet is hè . En als je dat dan als graadmeter neemt, dan kan je beter ook geen relatie beginnen (alleen maar vreselijke problemen) seks is ook één groot drama, familie: afstoten, komt narigheid van, etc. etc.
Volgens de gemiddelde topics dan.
Daar heb je natuurlijk helemaal gelijk in!
Maar die dingen komen er dus wel allemaal bij kijken, en volgens mij denken de meeste mensen daar niet aan als ze besluiten om voor een kindje te gaan.
Begrijp me niet verkeerd, ik wil moeders helemaal niet aanvallen (maar soms is het ook voor kindevrijen even lekker om hun gal te spuwen).
er zitten voordelen en nadelen aan het hebben van kinderen. Voor mij wegen de nadelen een stik zwaarder, en een ander neemt de nadelen er voor lief bij.
zondag 17 februari 2013 om 13:05
quote:grees schreef op 17 februari 2013 @ 12:56:
[...]
De britse Caitlin Moran slaat in het boek 'Vrouw zijn hoe doe je dat' de spijker op z'n kop. Het topic waarom je niet aan kinderen moet beginnen is hilarisch evenals het topic waarom je wel aan kinderen zou moeten beginnen en een plastisch verslag van de bevalling. Sowieso een erg geestig boek.
O ja, de bevalling, dat komt er ook nog bij...... laat ik daar maar niet over beginnen.
Respect voor de vrouwen die het doen hoor!
[...]
De britse Caitlin Moran slaat in het boek 'Vrouw zijn hoe doe je dat' de spijker op z'n kop. Het topic waarom je niet aan kinderen moet beginnen is hilarisch evenals het topic waarom je wel aan kinderen zou moeten beginnen en een plastisch verslag van de bevalling. Sowieso een erg geestig boek.
O ja, de bevalling, dat komt er ook nog bij...... laat ik daar maar niet over beginnen.
Respect voor de vrouwen die het doen hoor!
