Psyche
alle pijlers
Eén op drie Nederlanders eenzaam
donderdag 25 september 2014 om 20:21
Eén op de drie jongeren in Nederland voelt zich eenzaam. Dat blijkt uit onderzoek van EenVandaag onder 1400 mensen onder en 19.000 mensen boven de 24 jaar.
De deelnemers werd gevraagd of ze eenzaam zijn. In beide leeftijdsgroepen bleek dat met 33 en 32 procent ongeveer evenveel voor te komen. Bij de groep onder de 24 jaar voelt 22 procent zich matig eenzaam en 11 procent sterk eenzaam. Bij de groep ouder dan 24 jaar voelt 18 procent zich matig eenzaam en 14 procent sterk eenzaam.
Bij 50 procent van de mensen die eenzaamheid kennen heeft dat invloed op hun dagelijks leven. Vaak speelt verlegenheid een rol, waardoor ze zelf geen contacten durven te leggen. Hierdoor hebben ze vaak weinig vrienden en een negatiever zelfbeeld.
Wat is er toch aan de hand. Eénderde van de Nederlandse bevolking is eenzaam. Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen elkaar mislopen?
Zelf leef ik alleen, maar heb eigenlijk nooit last van eenzame gevoelens en als ik aandacht wil, dan ga ik daar naar op zoek.
Hoe is dat met jullie? Weleens last van eenzaamheid? Helemaal niet of juist heel erg?
Ik ben benieuwd naar hoe dat komt.
De deelnemers werd gevraagd of ze eenzaam zijn. In beide leeftijdsgroepen bleek dat met 33 en 32 procent ongeveer evenveel voor te komen. Bij de groep onder de 24 jaar voelt 22 procent zich matig eenzaam en 11 procent sterk eenzaam. Bij de groep ouder dan 24 jaar voelt 18 procent zich matig eenzaam en 14 procent sterk eenzaam.
Bij 50 procent van de mensen die eenzaamheid kennen heeft dat invloed op hun dagelijks leven. Vaak speelt verlegenheid een rol, waardoor ze zelf geen contacten durven te leggen. Hierdoor hebben ze vaak weinig vrienden en een negatiever zelfbeeld.
Wat is er toch aan de hand. Eénderde van de Nederlandse bevolking is eenzaam. Hoe is het mogelijk dat zoveel mensen elkaar mislopen?
Zelf leef ik alleen, maar heb eigenlijk nooit last van eenzame gevoelens en als ik aandacht wil, dan ga ik daar naar op zoek.
Hoe is dat met jullie? Weleens last van eenzaamheid? Helemaal niet of juist heel erg?
Ik ben benieuwd naar hoe dat komt.
zaterdag 27 september 2014 om 19:21
quote:classicqueen schreef op 27 september 2014 @ 19:09:
Ik vind het ook vaak heerlijk om alleen te zijn Evangeline.
Ik ben (had ik al gezegd, was bang dat ik te veel alleen over mezelf praatte dus weer weggehaald) sinds een paar maanden weer single. Ik doe wel veel leuke dingen met vrienden en zo, maar moest ook best even wennen aan het alleen zijn.
Gaat steeds beter, maar vanavond even niet.
Natuurlijk, ik kan alleen weg (vrienden kunnen niet), maar daar heb ik geen zin in en ik moet toch ook leren het thuis gezellig te maken met mezelf. Gelukkig is er voetbal en Desperados ,
maar ik vind het wel even lastig op dit moment.
Zeker omdat ik net nog op een feestje was van een kindje, met allemaal van die stelletjes met kinderen, blablabla. (en daar ben ik echt geen type voor, liever alleen dan huisje boompje beestje) Hoeft niet, ik weet het, maar je voelt je toch erg knullig.
Miss. vandaar dat ik me ook ff niet zo fijn voel, maar goed.
(heb bijna spijt dat ik geweest ben, stom he..)
Ach weet je, alleen en eenzaam zijn twee verschillende dingen.
Alleen wordt denk ik toch vaak nog als triest gezien volgens mij.
Heb ik verder geen boodschap aan..Heel herkenbaar. Hier ook sinds een tijdje vrijgezel na een relatie van vijf jaar met samenwonen en ik kan soms echt verdrietig worden als ik een leuke avond heb gehad en dan uiteindelijk alleen naar huis moet. Dat vind ik heel moeilijk.
Ik vind het ook vaak heerlijk om alleen te zijn Evangeline.
Ik ben (had ik al gezegd, was bang dat ik te veel alleen over mezelf praatte dus weer weggehaald) sinds een paar maanden weer single. Ik doe wel veel leuke dingen met vrienden en zo, maar moest ook best even wennen aan het alleen zijn.
Gaat steeds beter, maar vanavond even niet.
Natuurlijk, ik kan alleen weg (vrienden kunnen niet), maar daar heb ik geen zin in en ik moet toch ook leren het thuis gezellig te maken met mezelf. Gelukkig is er voetbal en Desperados ,
maar ik vind het wel even lastig op dit moment.
Zeker omdat ik net nog op een feestje was van een kindje, met allemaal van die stelletjes met kinderen, blablabla. (en daar ben ik echt geen type voor, liever alleen dan huisje boompje beestje) Hoeft niet, ik weet het, maar je voelt je toch erg knullig.
Miss. vandaar dat ik me ook ff niet zo fijn voel, maar goed.
(heb bijna spijt dat ik geweest ben, stom he..)
Ach weet je, alleen en eenzaam zijn twee verschillende dingen.
Alleen wordt denk ik toch vaak nog als triest gezien volgens mij.
Heb ik verder geen boodschap aan..Heel herkenbaar. Hier ook sinds een tijdje vrijgezel na een relatie van vijf jaar met samenwonen en ik kan soms echt verdrietig worden als ik een leuke avond heb gehad en dan uiteindelijk alleen naar huis moet. Dat vind ik heel moeilijk.
Natte tosti..
zaterdag 27 september 2014 om 19:47
mevrouwtomatensoep: .
Ik heb er al wat aan gedaan, ik heb een soort therapie gehad waarbij ik leerde mijn ego (ratio, gedachten) te scheiden van mijn 'echte' ik, mijn gevoel.
Ik weet ook dat, nu ik me ff mutsig en nutteloos voel, dat dat echt mijn hoofd is en dat ik het gewoon even moet laten gaan.
Maar idd., het is erg lastig.
En ik heb ook de angst dat dat nog 100 jaar zo blijft, dat mensen in de buurt zich wat afvragen (ja dat is heel stom) enz.
Ik hang het overigens ook niet aan de grote klok hoor, dat gaat mensen geen sodemieter aan. Vanmiddag nog 'is je vriend (ex dus) werken'? 'Ja hij is werken'. Gaat ze niks aan..
Ja ik ben verschrikkelijk eenzaam, mag ik nou bonbons ?
Ik heb er al wat aan gedaan, ik heb een soort therapie gehad waarbij ik leerde mijn ego (ratio, gedachten) te scheiden van mijn 'echte' ik, mijn gevoel.
Ik weet ook dat, nu ik me ff mutsig en nutteloos voel, dat dat echt mijn hoofd is en dat ik het gewoon even moet laten gaan.
Maar idd., het is erg lastig.
En ik heb ook de angst dat dat nog 100 jaar zo blijft, dat mensen in de buurt zich wat afvragen (ja dat is heel stom) enz.
Ik hang het overigens ook niet aan de grote klok hoor, dat gaat mensen geen sodemieter aan. Vanmiddag nog 'is je vriend (ex dus) werken'? 'Ja hij is werken'. Gaat ze niks aan..
Ja ik ben verschrikkelijk eenzaam, mag ik nou bonbons ?
zaterdag 27 september 2014 om 21:07
Therapie voor emotionele aandacht? Wat moet ik mij daar bij voorstellen?
Nu ik erover nadenk heb ik mij als kind ook vaak in de steek gelaten gevoeld door ouders omdat ze heel veel aandacht gaven aan mijn broertje waardoor ze mij vergaten.
Wat bij mij trouwens ook veel geholpen heeft om wat te doen aan mijn eenzaamheid is internet. Heb daardoor best veel leuke mensen leren kennen in Nederland en het buitenland.
Ja ik ken de negatieve verhalen maar daar heb ik zelf gelukkig nog geen ervaring mee. Vind het soms best jammer dat in de loop der jaren steeds meer chatrooms zijn verdwenen want ik wil juist niet iedereen meteen een email adres geven voor skype en dergelijke.
Nu ik erover nadenk heb ik mij als kind ook vaak in de steek gelaten gevoeld door ouders omdat ze heel veel aandacht gaven aan mijn broertje waardoor ze mij vergaten.
Wat bij mij trouwens ook veel geholpen heeft om wat te doen aan mijn eenzaamheid is internet. Heb daardoor best veel leuke mensen leren kennen in Nederland en het buitenland.
Ja ik ken de negatieve verhalen maar daar heb ik zelf gelukkig nog geen ervaring mee. Vind het soms best jammer dat in de loop der jaren steeds meer chatrooms zijn verdwenen want ik wil juist niet iedereen meteen een email adres geven voor skype en dergelijke.
dinsdag 30 september 2014 om 18:48
dinsdag 30 september 2014 om 23:04
Mooi topic ja.
Ben nu te moe om uitgebreid te reageren (het is bedtijd).
Mijn situatie is vergelijkbaar met die van Korenwolf.
En ik herkende ook veel in onderstaande tekst. Behalve dat 'verslavend' voor mij wat te sterk uitgedrukt is.
quote:Meiroosje schreef op 25 september 2014 @ 21:00:
eenzaamheid kent vele vormen (...) Het kan ook helend zijn. (...) juist heerlijk om eenzaam te zijn, ook binnen de relatie. Het kan echter ook verslavend werken heb ik gemerkt. soms ben je zo gewend aan de eenzaamheid dat je niet meer kan functioneren in gezelschap; prikkels zijn dan al snel teveel en je verlangt naar de stilte van je eigen huis. Je hebt de neiging om te gaan navelstaren.
kortom: eenzaamheid: doe het met mate
Ik noem het ook wel eens de 'sociale spier'. Als je die spier een tijdje niet gebruikt, wordt ie - net als spieren in het lichaam - dunner en zwakker. Daar heb ik al een lange tijd last van.
Er werd ook geschreven over maatschappij/woongroep.
Ik kwam het beste tot mijn recht in de periode dat ik soort van studentikoos woonde: al mijn vrienden woonden dicht bij elkaar, we hadden geen vaste afspraken maar kwamen gewoon aankloppen. Mobiele telefoon was er nog nauwelijks. Veel op stap, veel ad hoc.
Nu zit ik in het keurslijf van een serieus leven en veel werken. Vrienden zijn uit elkaar gegroeid. Heb nu één goede vriendin maar die woont ver weg.
Moet die sociale spier dus nodig weer gaan oefenen.
Maar dat roep ik ook al heel lang...
(toch nog aardig wat geschreven voor iemand die wilde gaan slapen )
Ben nu te moe om uitgebreid te reageren (het is bedtijd).
Mijn situatie is vergelijkbaar met die van Korenwolf.
En ik herkende ook veel in onderstaande tekst. Behalve dat 'verslavend' voor mij wat te sterk uitgedrukt is.
quote:Meiroosje schreef op 25 september 2014 @ 21:00:
eenzaamheid kent vele vormen (...) Het kan ook helend zijn. (...) juist heerlijk om eenzaam te zijn, ook binnen de relatie. Het kan echter ook verslavend werken heb ik gemerkt. soms ben je zo gewend aan de eenzaamheid dat je niet meer kan functioneren in gezelschap; prikkels zijn dan al snel teveel en je verlangt naar de stilte van je eigen huis. Je hebt de neiging om te gaan navelstaren.
kortom: eenzaamheid: doe het met mate
Ik noem het ook wel eens de 'sociale spier'. Als je die spier een tijdje niet gebruikt, wordt ie - net als spieren in het lichaam - dunner en zwakker. Daar heb ik al een lange tijd last van.
Er werd ook geschreven over maatschappij/woongroep.
Ik kwam het beste tot mijn recht in de periode dat ik soort van studentikoos woonde: al mijn vrienden woonden dicht bij elkaar, we hadden geen vaste afspraken maar kwamen gewoon aankloppen. Mobiele telefoon was er nog nauwelijks. Veel op stap, veel ad hoc.
Nu zit ik in het keurslijf van een serieus leven en veel werken. Vrienden zijn uit elkaar gegroeid. Heb nu één goede vriendin maar die woont ver weg.
Moet die sociale spier dus nodig weer gaan oefenen.
Maar dat roep ik ook al heel lang...
(toch nog aardig wat geschreven voor iemand die wilde gaan slapen )
Een volk dat voor tirannen zwicht, zal meer dan lijf en goed verliezen, dan dooft het licht
donderdag 2 oktober 2014 om 02:07
Eenderde, daar schrik ik van. Wat erg!
Ik heb me ook jarenlang eenzaam gevoeld. Van jongs af aan had ik het gevoel er alleen voor te staan, ik kreeg geen emotionele steun. Daardoor heb ik heel lang heel weinig zelfvertrouwen gehad waardoor ik ook weinig goede vriendschappen had. Ik had altijd wel vrienden, maar ik kon me niet echt openstellen. Ik had nog altijd het idee dat ik er alleen voor stond, dat ik alles zelf moest doen. Ik kon gewoonweg geen hulp vragen of mezelf uiten. Dat geeft een ontzettend eenzaam gevoel... Gelukkig is hier nu verandering in gekomen.
Ik heb me ook jarenlang eenzaam gevoeld. Van jongs af aan had ik het gevoel er alleen voor te staan, ik kreeg geen emotionele steun. Daardoor heb ik heel lang heel weinig zelfvertrouwen gehad waardoor ik ook weinig goede vriendschappen had. Ik had altijd wel vrienden, maar ik kon me niet echt openstellen. Ik had nog altijd het idee dat ik er alleen voor stond, dat ik alles zelf moest doen. Ik kon gewoonweg geen hulp vragen of mezelf uiten. Dat geeft een ontzettend eenzaam gevoel... Gelukkig is hier nu verandering in gekomen.
