Psyche
alle pijlers
er gebeurt te veel
woensdag 15 februari 2012 om 21:39
Hallo allemaal,
Ik voel me kapot, vandaar dat dit een verward klinkende OP gaat worden denk ik. Waarin vanalles door elkaar, want zo voel ik me ook: dizzy, doodmoe. Dus bij voorbaat dank als jullie toch de moeite nemen het te lezen.
Ik ben 2 jaar geleden na samenwonen op mijzelf gaan wonen. Relatie was slecht (mishandeling, bedrog, voornamelijk emotioneel maar hij heeft me ook fysiek pijn gedaan), en ik ben toen finaal ingestort (hele geschiedenis via loepje te volgen).
Sinds juli (dramatisch einde contact) geen contact meer met ex. Ik ben als het ware door het oog van de naald gekropen emotioneel en sindsdien is er een ware hausse aan dingen gebeurd. In mijzelf voornamelijk. Het is alsof ik compleet anders ben. Ik verander, zie dingen veel helderder en daarmee komt veel van de (weggestopte) pijn boven. En ik mis mijn "oude ik" ook - voel me zo totaal ver weg staan van die lachende Mies met glinstertjes in haar ogen die ik dan op oude foto's van 4 jaar geleden zie. Ze komen terug, die sprankels, maar voel me gewoon van binnen kapot.
Op werk is het vreselijk moeilijk. Het soort werk ligt me niet (uit nood toen die stap gezet, omdat ik destijds geen andere opties in mijn oude vak en ook geld nodig had om zelfstandig te gaan wonen) en heb geen energie momenteel om echt als een speer dat roer om te gooien. Er gebeurt gewoon zoveel en t lijkt niet op te houden.
Waar het op neerkomt is dat ik me zo moe en leeg voel, vreselijk. Ik probeer er, zoals always, iets moois van te maken. Laat t kopje niet hangen. Toch hangt t.
Ik kan niet meer.
Zoals ik zei, ik kan het nu niet helderder krijgen vrees ik. Maar voel heel erg de behoefte dit alvast te schrijven. Geen nood als niemand er iets van kan maken, dat kan ik zelf ook allerminst. Het is gewoon 1 chaos.
Ik wil gewoon zoveel dingen anders, nu ik zie hoe de zaken er voor staan in mijn leven. Maar jeez, ik wist niet hoe fout ze eigenlijk al zolang zaten en kan alleen maar janken.........
Misia
Ik voel me kapot, vandaar dat dit een verward klinkende OP gaat worden denk ik. Waarin vanalles door elkaar, want zo voel ik me ook: dizzy, doodmoe. Dus bij voorbaat dank als jullie toch de moeite nemen het te lezen.
Ik ben 2 jaar geleden na samenwonen op mijzelf gaan wonen. Relatie was slecht (mishandeling, bedrog, voornamelijk emotioneel maar hij heeft me ook fysiek pijn gedaan), en ik ben toen finaal ingestort (hele geschiedenis via loepje te volgen).
Sinds juli (dramatisch einde contact) geen contact meer met ex. Ik ben als het ware door het oog van de naald gekropen emotioneel en sindsdien is er een ware hausse aan dingen gebeurd. In mijzelf voornamelijk. Het is alsof ik compleet anders ben. Ik verander, zie dingen veel helderder en daarmee komt veel van de (weggestopte) pijn boven. En ik mis mijn "oude ik" ook - voel me zo totaal ver weg staan van die lachende Mies met glinstertjes in haar ogen die ik dan op oude foto's van 4 jaar geleden zie. Ze komen terug, die sprankels, maar voel me gewoon van binnen kapot.
Op werk is het vreselijk moeilijk. Het soort werk ligt me niet (uit nood toen die stap gezet, omdat ik destijds geen andere opties in mijn oude vak en ook geld nodig had om zelfstandig te gaan wonen) en heb geen energie momenteel om echt als een speer dat roer om te gooien. Er gebeurt gewoon zoveel en t lijkt niet op te houden.
Waar het op neerkomt is dat ik me zo moe en leeg voel, vreselijk. Ik probeer er, zoals always, iets moois van te maken. Laat t kopje niet hangen. Toch hangt t.
Ik kan niet meer.
Zoals ik zei, ik kan het nu niet helderder krijgen vrees ik. Maar voel heel erg de behoefte dit alvast te schrijven. Geen nood als niemand er iets van kan maken, dat kan ik zelf ook allerminst. Het is gewoon 1 chaos.
Ik wil gewoon zoveel dingen anders, nu ik zie hoe de zaken er voor staan in mijn leven. Maar jeez, ik wist niet hoe fout ze eigenlijk al zolang zaten en kan alleen maar janken.........
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 15 februari 2012 om 21:44
Hoe ellendig jij je nu ook voelt, je kunt dingen pas positief veranderen als je weet waar de schoen wringt. In dat opzicht is vandaag dus eigenlijk een hele goede dag voor je.
Neem eerst de tijd om dit even te verwerken. En dan kun je daarna aan de slag om je leven een andere kant op te sturen. Dat hoeft niet allemaal tegelijk morgen te gebeuren. Maak een plan en pak het stapje voor stapje aan.
In een dal belanden is niet fijn, maar eruit klimmen kan je echt een supergevoel geven. Klim rustig, dan hoef je ook niet uit te glijden of te vallen onderweg.
Sterkte!
Neem eerst de tijd om dit even te verwerken. En dan kun je daarna aan de slag om je leven een andere kant op te sturen. Dat hoeft niet allemaal tegelijk morgen te gebeuren. Maak een plan en pak het stapje voor stapje aan.
In een dal belanden is niet fijn, maar eruit klimmen kan je echt een supergevoel geven. Klim rustig, dan hoef je ook niet uit te glijden of te vallen onderweg.
Sterkte!
woensdag 15 februari 2012 om 21:48
Wat rot dat jij je zo voelt zoals je omschrijft..
Kan het misschien helpen om dit gevoel en probleem met iemand te delen? Wellicht iemand die je hierbij ook kan helpen? Ik ken je geschiedenis niet, maar misschien is professionele hulp iets voor jou?
Durf jezelf te laten horen! Niet alles kun je alleen doen! Durf ik uit ervaring te vertellen...
Rest mij om jou nog even een knuffel te geven
Kan het misschien helpen om dit gevoel en probleem met iemand te delen? Wellicht iemand die je hierbij ook kan helpen? Ik ken je geschiedenis niet, maar misschien is professionele hulp iets voor jou?
Durf jezelf te laten horen! Niet alles kun je alleen doen! Durf ik uit ervaring te vertellen...
Rest mij om jou nog even een knuffel te geven
woensdag 15 februari 2012 om 21:57
Ace, Mali en nummerzoveel. t liefst had ik geen woorden nodig nu, en zat ik gewoon maar even bij jullie. Maar ja, forum hè. Daarom in woorden die het toch niet helemaal zeggen: Merci voor de knuffels!! En nummerzoveel: ja, ik weet het: vraag me al weken en maanden af wat er in godesnaam aan de hand is. Het lijkt wel vulkaanuitbarsting. Geen mens ziet er wat van, maar van binnen is het bij mij echt zo aan het schuiven......niet normaal........waar houdt dit op?
Glij nu even naar beneden vrees ik..........van klimmen zal het vanavond niet komen...........
Voel me zo ongrijpbaar verdrietig. Door alles, hoe ex deed, dat ik zoveel vriendinnen kwijt ben sinds ik me mondiger gedraag, dat ik door zelfde innerlijke veranderingen sinds ausgustus geen contact meer heb met mijn moeder, door die eenzaamheid en dat stroeve werkgebeuren.
weet even helemaal niks.....thanks again dat jullie zo lief reageren.....
Glij nu even naar beneden vrees ik..........van klimmen zal het vanavond niet komen...........
Voel me zo ongrijpbaar verdrietig. Door alles, hoe ex deed, dat ik zoveel vriendinnen kwijt ben sinds ik me mondiger gedraag, dat ik door zelfde innerlijke veranderingen sinds ausgustus geen contact meer heb met mijn moeder, door die eenzaamheid en dat stroeve werkgebeuren.
weet even helemaal niks.....thanks again dat jullie zo lief reageren.....
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 15 februari 2012 om 22:02
Lieve Misia,
Wat rot dat je je zo voelt. Van mij ook een dikke knuffel. Ik herken het wel. Ook uit een hele nare relatie gekomen met geweld. Post Traumatisch Stress Stoornis opgeplakt gekregen maar wilde koste wat koste doorgaan, meedoen met de samenleving. Net doen of alles fantastisch ging nu ik eruit was gestapt. Heel moeilijk vol te houden.
Ikzelf probeer het stukje bij beetje te verwerken, het verdriet af en toe toe te laten. Schrijven helpt mij enorm en praten met mensen die dicht bij mij staan.
Op tijd rust nemen en tijd voor mezelf, maar ook soms, ondanks de vermoeidheid die er altijd is, iets leuks ondernemen ( ik heb 2 kinderen ).
Waar ik ook erg veel baat bij lijk te hebben is vitamine B12; ik slik af en toe een periode 1000 mg (mag niet te lang).
Heb je iemand met wie je kunt praten? Eens flink uit kunt huilen? Misschien een professional?
Ik hoop voor jou dat er gauw betere tijden aankomen; laat je koppie niet hangen meid!
Wat rot dat je je zo voelt. Van mij ook een dikke knuffel. Ik herken het wel. Ook uit een hele nare relatie gekomen met geweld. Post Traumatisch Stress Stoornis opgeplakt gekregen maar wilde koste wat koste doorgaan, meedoen met de samenleving. Net doen of alles fantastisch ging nu ik eruit was gestapt. Heel moeilijk vol te houden.
Ikzelf probeer het stukje bij beetje te verwerken, het verdriet af en toe toe te laten. Schrijven helpt mij enorm en praten met mensen die dicht bij mij staan.
Op tijd rust nemen en tijd voor mezelf, maar ook soms, ondanks de vermoeidheid die er altijd is, iets leuks ondernemen ( ik heb 2 kinderen ).
Waar ik ook erg veel baat bij lijk te hebben is vitamine B12; ik slik af en toe een periode 1000 mg (mag niet te lang).
Heb je iemand met wie je kunt praten? Eens flink uit kunt huilen? Misschien een professional?
Ik hoop voor jou dat er gauw betere tijden aankomen; laat je koppie niet hangen meid!
woensdag 15 februari 2012 om 22:02
dotje, jij ook bedankt. Dat delen gaat lastig. Heb het geprobeerd, maar zoals hier: ik kan er geen touw aan vast knopen, dus waar heb ik het dan over? Ik praat wel met vriendinnen, maar die hebben dit niet. Extreem gevoel van verandering. Die hebben vaak vriend, en zijn gesettled wbt werk ect. Ook ben ik VEEL vriendinnen kwijt geraakt omdat ze dit dus eigenlijk niet echt waren......
Ik sluit prof hulp niet uit, hoor, maar heb op dit moment even nergens puf voor...... althans vandaag.
Jij ook bedankt voor je lieve bericht en warme knuf!
Ben er beetje stil van
Ik sluit prof hulp niet uit, hoor, maar heb op dit moment even nergens puf voor...... althans vandaag.
Jij ook bedankt voor je lieve bericht en warme knuf!
Ben er beetje stil van
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 15 februari 2012 om 22:04
Natuurlijk ben je verdrietig als er zoveel gebeurt! Het zou zorgelijker zijn als je nu niet verdrietig was, denk je ook niet?
Geef het maar gewoon even de ruimte. Dan kun je daarna met een opgeruimd gevoel aan de slag. Iedereen maakt dergelijke periodes door, en als je er midden in zit is het zwaar k*t allemaal. Maar als je er straks weer uitkomt, dan zul je zien dat je er beter van bent geworden.
En ja, dat is een dooddoener, want daar heb je nu helemaal niets aan. Maar ik hoop toch dat je dit in je achterhoofd houdt. Echt, er komt een eind aan deze situatie.
Geef het maar gewoon even de ruimte. Dan kun je daarna met een opgeruimd gevoel aan de slag. Iedereen maakt dergelijke periodes door, en als je er midden in zit is het zwaar k*t allemaal. Maar als je er straks weer uitkomt, dan zul je zien dat je er beter van bent geworden.
En ja, dat is een dooddoener, want daar heb je nu helemaal niets aan. Maar ik hoop toch dat je dit in je achterhoofd houdt. Echt, er komt een eind aan deze situatie.
woensdag 15 februari 2012 om 22:10
Hoi Misia,
Ik kan me jouw topic nog goed herinneren, omdat ik daar zelf ook veel heb geschreven. Wat rot om te lezen dat je je zo voelt (maar zijn chaos en verschuivingen en veranderingen soms niet nodig om tot iets beters te komen? Maar kan me goed voorstellen dat je dat nu niet zo kan zien).
Ik heb die dingen ook gevoeld, gecombineerd met hopeloosheid en radeloosheid en eenzaamheid, schuldgevoel, noem maar op. Toen ik een therapeute kreeg wist ik ook niet wat ik moest vertellen, maar langzaam wist ze alles op de goeie plek te zetten. Ik denk zelf dat een goeie therapeute zelf wel een lijn kan zien in een chaotisch verhaal, ook al kan je dat zelf niet, althans dat is dus mijn ervaring. Dus misschien, als je weer een beetje puf hebt (en anders samen met een goeie vriendin) kan je toch eens hulp gaan zoeken. Het heeft mijn wereld veranderd.
Dus ook van mij een hele dikke knuffel en heel veel sterkte!!!
Ik kan me jouw topic nog goed herinneren, omdat ik daar zelf ook veel heb geschreven. Wat rot om te lezen dat je je zo voelt (maar zijn chaos en verschuivingen en veranderingen soms niet nodig om tot iets beters te komen? Maar kan me goed voorstellen dat je dat nu niet zo kan zien).
Ik heb die dingen ook gevoeld, gecombineerd met hopeloosheid en radeloosheid en eenzaamheid, schuldgevoel, noem maar op. Toen ik een therapeute kreeg wist ik ook niet wat ik moest vertellen, maar langzaam wist ze alles op de goeie plek te zetten. Ik denk zelf dat een goeie therapeute zelf wel een lijn kan zien in een chaotisch verhaal, ook al kan je dat zelf niet, althans dat is dus mijn ervaring. Dus misschien, als je weer een beetje puf hebt (en anders samen met een goeie vriendin) kan je toch eens hulp gaan zoeken. Het heeft mijn wereld veranderd.
Dus ook van mij een hele dikke knuffel en heel veel sterkte!!!
woensdag 15 februari 2012 om 22:13
Allereerst een dikke knuffel gewoon omdat je het waard bent!
Ik lees dat je voor jezelf aan het opkomen bent dat is hartstikke goed ! helaas zijn er altijd mensen die dat niet van je gewend zijn en die raak je dan kwijt Maar trek je er niets van aan hoor! Jij gaat nu even voor je gevoel door een hel , maar je bent goed bezig ! ga zo door en niet twijfelen aan jezelf!
Ik lees dat je voor jezelf aan het opkomen bent dat is hartstikke goed ! helaas zijn er altijd mensen die dat niet van je gewend zijn en die raak je dan kwijt Maar trek je er niets van aan hoor! Jij gaat nu even voor je gevoel door een hel , maar je bent goed bezig ! ga zo door en niet twijfelen aan jezelf!
woensdag 15 februari 2012 om 22:18
Trouwens Misia, ik kan je een boek aanbevelen, dat mijn ogen heeft geopend als het gaat om het doorbreken van patronen en hoe je omgeving daar mee omgaat. We zitten allemaal in patronen en als er iets verschuift kan de andere partij (vriendinnen, moeder) daar meestal niet zo goed mee omgaan, maar er zijn manieren om dit te handelen en dicht bij jezelf te blijven. Het heet 'Dans van woede' van ... ik pak het er even bij ... Dr. Harriet G. Lerner, die trouwens meer boeken heeft geschreven over vrouwen, zelfverloochening, en dat soort dingen. Heb ik erg veel aan gehad.
woensdag 15 februari 2012 om 22:53
quote:misia schreef op 15 februari 2012 @ 22:02:
dotje, jij ook bedankt. Dat delen gaat lastig. Heb het geprobeerd, maar zoals hier: ik kan er geen touw aan vast knopen, dus waar heb ik het dan over? Ik praat wel met vriendinnen, maar die hebben dit niet. Extreem gevoel van verandering. Die hebben vaak vriend, en zijn gesettled wbt werk ect. Ook ben ik VEEL vriendinnen kwijt geraakt omdat ze dit dus eigenlijk niet echt waren......
Ik sluit prof hulp niet uit, hoor, maar heb op dit moment even nergens puf voor...... althans vandaag.
Jij ook bedankt voor je lieve bericht en warme knuf!
Ben er beetje stil van
Ik begrijp wel dat je het even allemaal niet meer weet... Ik heb daar zo nu en dan ook wel eens "last" van, ik denk heel veel mensen, dus weet dat je in ieder geval niet de enige bent en dus niet raar of gek! Juist omdat je het niet zo goed weet, kan een prof je denk ik best goed helpen (heb zelf ook psych gehad) omdat die (als het goed is) tot het gaatje gaan en zo alles uit jou proberen te halen... Of je daar nou 1, 5 of 10 keer voor nodig hebt, so be it!
Wel jammer dat je "vriendinnen" je hierdoor hebben laten vallen....ik denk dat dat wel genoeg zegt? Soms gaan deuren dicht waardoor andere weer opengaan, ook voor jou!
Misschien zou je als eerste stap, wanneer je daar aan toe bent, eens naar de huisarts kunnen gaan. Je kunt daar ook gewoon zeggen: "Ik weet het allemaal even niet meer". Een goede huisarts borduurt hier op voort en zorgt voor een adres/telefoonnummer. Echter moet je die volgende stap natuurlijk wel zelf zetten. Het heeft mij wel vooruit geholpen in ieder geval.
Buiten dit alles om, mág je ook verdrietig zijn... Laat die tranen vloeien wanneer je daar behoefte aan hebt, het lucht overigens ook erg op!
Komop, geloof in jezelf, weet dat je het waard bent! Je kunt het!
dotje, jij ook bedankt. Dat delen gaat lastig. Heb het geprobeerd, maar zoals hier: ik kan er geen touw aan vast knopen, dus waar heb ik het dan over? Ik praat wel met vriendinnen, maar die hebben dit niet. Extreem gevoel van verandering. Die hebben vaak vriend, en zijn gesettled wbt werk ect. Ook ben ik VEEL vriendinnen kwijt geraakt omdat ze dit dus eigenlijk niet echt waren......
Ik sluit prof hulp niet uit, hoor, maar heb op dit moment even nergens puf voor...... althans vandaag.
Jij ook bedankt voor je lieve bericht en warme knuf!
Ben er beetje stil van
Ik begrijp wel dat je het even allemaal niet meer weet... Ik heb daar zo nu en dan ook wel eens "last" van, ik denk heel veel mensen, dus weet dat je in ieder geval niet de enige bent en dus niet raar of gek! Juist omdat je het niet zo goed weet, kan een prof je denk ik best goed helpen (heb zelf ook psych gehad) omdat die (als het goed is) tot het gaatje gaan en zo alles uit jou proberen te halen... Of je daar nou 1, 5 of 10 keer voor nodig hebt, so be it!
Wel jammer dat je "vriendinnen" je hierdoor hebben laten vallen....ik denk dat dat wel genoeg zegt? Soms gaan deuren dicht waardoor andere weer opengaan, ook voor jou!
Misschien zou je als eerste stap, wanneer je daar aan toe bent, eens naar de huisarts kunnen gaan. Je kunt daar ook gewoon zeggen: "Ik weet het allemaal even niet meer". Een goede huisarts borduurt hier op voort en zorgt voor een adres/telefoonnummer. Echter moet je die volgende stap natuurlijk wel zelf zetten. Het heeft mij wel vooruit geholpen in ieder geval.
Buiten dit alles om, mág je ook verdrietig zijn... Laat die tranen vloeien wanneer je daar behoefte aan hebt, het lucht overigens ook erg op!
Komop, geloof in jezelf, weet dat je het waard bent! Je kunt het!
woensdag 15 februari 2012 om 23:21
jee, merci allemaal.....ik heb er echt geen woorden voor. Fijn dat ik hier gewoon kan neerschrijven wat er in me omgaat. Wat er aan de hand is Lord knows. Ben vanavond echt de kluts kwijt. Misselijk. Gewoon zo verdrietig. Zit op het werk in constante strijd, krijg het gevoel dat het stank voor dank is. En er blijven maar beelden opdoemen, aan bv vakantie met ex. Ik zie me nog staan, naast hem tandenpoetsend in het badhuis van de camping. Voelde me dolgelukkig of zo. En, nu zie ik het pas echt, hij was zo ver weg al die tijd. Wat was ik naief, jullie hadden mijn blije ogen moeten zien, hoe ik naar m keek. In zelfde vakantie kreeg ik zware allergie en ex liet me alleen in auto zitten, want hij vond het maar irritant en wilde slapen. Nu voel ik pas die pijn van toen, en ook dat weten was er toen al: nee dit wil ik niet. En toch duurde het zo lang tot dat naieve samentandenpoetsgeluk in bebladerd badhuis met oh wat een mooi licht (mijn gedacten toen) weg was. Of misschien moet ik nu eindelijk zien dat t helemaal nooit liefde was. Ik denk t, maar oh, wat wil ik t gewoon niet zien. Waar was k met mijn verstand? Waarom geloofde ik hem en wil ik er nog steeds zo in geloven?
Zie, zo gaat t dus in mijn hoofd. Gordijntje wordt weggetrokken, ik zie een glimp, en die glimp doet dan zo'n pijn.........echt niet normaal. Er zijn ergere dingen. Ben niet doodziek.
Maar dit is wel echt de moeilijkste periode sinds alles rondom ex. Al met al is er al zoveel wel aangekomen, maar het is zo veel in 1 keer. Want van ex vliegen die gedachten door naar vriendinnen die me hebben laten zitten (soms letterlijk: een vriendin liet me achter in café en schreef later in mail dat mijn gekwetste gevoelens "ongegrond" waren), en dan naar werk waarin ook erg veel voor mij onverklaarbare tegenwind, naar familie. Ik weet echt niet waar te beginnen en voel me ook bang, dat het omdat het zo allesomvattend is, niet anders dan aan mij kan liggen.
Ik weet t echt niet meer......kan het ook (nu) helemaal niet opbrengen. Voel me ziek van alle t geknok.
Zie, zo gaat t dus in mijn hoofd. Gordijntje wordt weggetrokken, ik zie een glimp, en die glimp doet dan zo'n pijn.........echt niet normaal. Er zijn ergere dingen. Ben niet doodziek.
Maar dit is wel echt de moeilijkste periode sinds alles rondom ex. Al met al is er al zoveel wel aangekomen, maar het is zo veel in 1 keer. Want van ex vliegen die gedachten door naar vriendinnen die me hebben laten zitten (soms letterlijk: een vriendin liet me achter in café en schreef later in mail dat mijn gekwetste gevoelens "ongegrond" waren), en dan naar werk waarin ook erg veel voor mij onverklaarbare tegenwind, naar familie. Ik weet echt niet waar te beginnen en voel me ook bang, dat het omdat het zo allesomvattend is, niet anders dan aan mij kan liggen.
Ik weet t echt niet meer......kan het ook (nu) helemaal niet opbrengen. Voel me ziek van alle t geknok.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 15 februari 2012 om 23:28
Mag ik eens vragen zit je niet tegen overspannenheid aan als je het niet al bent? Ik wil je niets aanpraten. Maar soms is genoeg ook echt genoeg. En geeft je lichaam dat uiteindelijk aan, omdat je geest er niet aan wil en je door wilt gaan.
Als het antwoord ja is, misschien verstandig om eens met je baas te gaan praten en desnoods arboarts.
Misschien heb je dan wat meer tijd om er echt uit te komen met evt. hulp.
Als het antwoord ja is, misschien verstandig om eens met je baas te gaan praten en desnoods arboarts.
Misschien heb je dan wat meer tijd om er echt uit te komen met evt. hulp.
woensdag 15 februari 2012 om 23:52
ja, denk idd dat ik overspannen ben, al zijn er ook betere tijden waarin ik me juist beter voel. t komt denk ik teveel tegelijk. Het gekke is, zat net zo te denken, dat dit best wel een zou kunnen komen door een coachingsgesprek dat ik maandag had. Dat was een goed gesprek. En eindelijk had er iemand oor. Ik voelde me beter, maar er is ook veel door omgewoeld. Toen ik merkte dat hij echt naar me luisterde zag ik ineens hoe ik vaak bij anderen dingen afraffel.- omdat ik altijd dat soort mensen om me heen heb irl, die na 2 zinnen al om zich heen beginnen te kijken, wat ook een pijnlijk besef is.
Ik denk nu dat dat gesprek maandag soort omwoeleffect had. Waardoor ik nog beter zie wat ik mis. Vanavond kwam ineens het besef, heel diep van binnen, dat ik ook gewoon alle aandacht op mezelf wil kunnen richten, wat van anderen wil kunnen vragen. Als ik bv een collega echt haar gevoelens van frustratie zie delen dat ze bij wijze van de bus gemist heeft en erbij staat alsof ze acht dat de ander luistert, dan denk ik: nee, ik ben gdvergeten alleen maar op eieren aan het lopen.
Daar ben ik nu klaar mee, maar misschien is het te laat en ben ik nu echt overspannen. Dan begin ik helemaal vanaf 0. Ben ook in paniek. Kan wel gek worden ofzo? Zou dat zomaar kunnen? Stoppen doorgeslagen? Ik heb in ieder geval niks meer op een rij
Ga maar proberen te slapen. Bedankt voor de vrijheid die hier heerst, en jullie lieve opbeurende woorden geven toch wat kracht, want Lotus, nee, ik heb helaas niemand bij wie ik echt mijzelf kan zijn en ongeneerd kan uithuilen.........terwijl dat veel beter zou helpen dan al mijn rotgeblaat erover.......
Ik denk nu dat dat gesprek maandag soort omwoeleffect had. Waardoor ik nog beter zie wat ik mis. Vanavond kwam ineens het besef, heel diep van binnen, dat ik ook gewoon alle aandacht op mezelf wil kunnen richten, wat van anderen wil kunnen vragen. Als ik bv een collega echt haar gevoelens van frustratie zie delen dat ze bij wijze van de bus gemist heeft en erbij staat alsof ze acht dat de ander luistert, dan denk ik: nee, ik ben gdvergeten alleen maar op eieren aan het lopen.
Daar ben ik nu klaar mee, maar misschien is het te laat en ben ik nu echt overspannen. Dan begin ik helemaal vanaf 0. Ben ook in paniek. Kan wel gek worden ofzo? Zou dat zomaar kunnen? Stoppen doorgeslagen? Ik heb in ieder geval niks meer op een rij
Ga maar proberen te slapen. Bedankt voor de vrijheid die hier heerst, en jullie lieve opbeurende woorden geven toch wat kracht, want Lotus, nee, ik heb helaas niemand bij wie ik echt mijzelf kan zijn en ongeneerd kan uithuilen.........terwijl dat veel beter zou helpen dan al mijn rotgeblaat erover.......
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 15 februari 2012 om 23:55
Het komt wel goed lieverd. Je wordt niet gek en probeer jezelf tot kalmte te manen. Ik snap wel wat je bedoelt, het kan zo voelen. Maar echt het wordt beter. Maar heb je wel hulp, anders is het niet zo gek om hier eens met een professional over te praten. Dan zit je er ook niet alleen mee in je hoofd.
Dus zoek alsjeblieft die hulp als je die nodig hebt.
Je hoeft niet alles alleen te doen!
Zorg goed voor jezelf. Ik wens je een goede nachtrust.
Dus zoek alsjeblieft die hulp als je die nodig hebt.
Je hoeft niet alles alleen te doen!
Zorg goed voor jezelf. Ik wens je een goede nachtrust.
donderdag 16 februari 2012 om 00:02
he misia, wat een naar verhaal. en wat vervelend dat alle oude gevoelens zo naar boven komen bij je.. ik heb niet geloept, maar ben je al bij de huisarts geweest? je hebt hartstikke veel last en ook paniek zeg je. dit hoef je niet alleen te dragen he. na zo'n periode vol ellende is het logisch dat je daar een tik van krijgt, deze moet alleen wel met de loop der tijd weer wat milder worden maar dat lijkt het niet bij je. Ik wens je heel veel sterkte en ik hoop dat je naar de huisarts kunt gaan om het eens met hem/haar te bespreken. je lijf laat al burn out klachten zien namelijk
donderdag 16 februari 2012 om 18:32
Lieve Xallie en Mindy en alle anderen (HALLO BOOMSCHORS, fijn om je weer te lezen en BLIJ dat t zo goed met je gaat 
!!!)
Bedankt,.
Het is een dag verder en ik heb besloten hier maar een soort dagboek van te maken. Heb zo'n schriftje maar ik schrijf gewoon niet zo graag. Ik heb slecht geslapen dus hoofd nog erg wattig, en ik denk dat dit een hele kleine stapjes proces wordt aangezien de Grote Stappen als vanzelf voor me worden genomen lijkt t. Ik zet er dus bewust even een rem op.
Ik heb vanavond besloten dat ik 4 x een bepaalde sport ga uitproberen. Kijken of het iets is. Elke maandag.
Nou, dat vind ik voor nu wel weer even een Enorme Stap. Moet ook wat (veel) relaxen denk ik. Want ja, Mindy, voel me idd heel moe en burnt-out
Bedankt voor jullie fijne reacties, Ik ga alle tips van Boek over woede (bedankt boomschors) en bv vitamine b eens laten bezinken. Nu eerst even niksen.
XXX Misia
!!!)Bedankt,.
Het is een dag verder en ik heb besloten hier maar een soort dagboek van te maken. Heb zo'n schriftje maar ik schrijf gewoon niet zo graag. Ik heb slecht geslapen dus hoofd nog erg wattig, en ik denk dat dit een hele kleine stapjes proces wordt aangezien de Grote Stappen als vanzelf voor me worden genomen lijkt t. Ik zet er dus bewust even een rem op.
Ik heb vanavond besloten dat ik 4 x een bepaalde sport ga uitproberen. Kijken of het iets is. Elke maandag.
Nou, dat vind ik voor nu wel weer even een Enorme Stap. Moet ook wat (veel) relaxen denk ik. Want ja, Mindy, voel me idd heel moe en burnt-out
Bedankt voor jullie fijne reacties, Ik ga alle tips van Boek over woede (bedankt boomschors) en bv vitamine b eens laten bezinken. Nu eerst even niksen.
XXX Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
donderdag 16 februari 2012 om 20:03
Lieve lieve Mies,
ik heb veel van je posts gelezen, omdat je door dezelfde hel als ik ging met het contact verbreken met een vreselijke ex. Laten we even erbij stilstaan dat dat doorbroken is door ons beiden en we daar trots op kunnen zijn!
Ik denk inderdaad dat er een soort stressontlading gaande is, teveel spanningen die je nu gewoon niet aan kunt. Ik heb dat ook, heb zelf gekozen om naar een psych te gaan en misschien ga ik medicatie gebruiken, omdat ik totaal niet met stress en spanning om kan gaan. Maarrr, dat is ook omdat ik nog niet goed functioneer. Ik werk nog maar 6 uurtjes, met moeite.
Ook ik heb last van paniek en ik zie dat echt als stress en spanning dat er gewoon uit moet. Misschien kun je gaan sporten. Of, ik doe een cursus healing dance en dat is echt heerlijk! lekker alles eruit gooien. Misschien moet je daar eens voor gaan kijken in jouw woonplaats.
En eigenlijk is het toch heel logisch dat je zo reageert? Je hebt maandenlang in een soort van hel geleefd en dan komt er wat meer rust (dat contact met je ex valt weg) en dan komt het er gewoon uit. Als het mogelijk is voor je, zou ik met iemand gaan praten. Dan heb je ook iemand die je een beetje in de gaten houdt en kan kijken wat je met deze spanningen moet. Ik kies waarschijnlijk tijdelijk voor medicatie als steun.
of ga lekker start to run doen, dat doe ik ook! Lekker alles eruit joggen!
Lieve mies, ik ga er ook doorheen en ik ken alle gevoelens die jij hier schrijft! Ik denk aan je! en we komen er!!!!! ECHT!!!
Veel liefs
Klavertje123
ik heb veel van je posts gelezen, omdat je door dezelfde hel als ik ging met het contact verbreken met een vreselijke ex. Laten we even erbij stilstaan dat dat doorbroken is door ons beiden en we daar trots op kunnen zijn!
Ik denk inderdaad dat er een soort stressontlading gaande is, teveel spanningen die je nu gewoon niet aan kunt. Ik heb dat ook, heb zelf gekozen om naar een psych te gaan en misschien ga ik medicatie gebruiken, omdat ik totaal niet met stress en spanning om kan gaan. Maarrr, dat is ook omdat ik nog niet goed functioneer. Ik werk nog maar 6 uurtjes, met moeite.
Ook ik heb last van paniek en ik zie dat echt als stress en spanning dat er gewoon uit moet. Misschien kun je gaan sporten. Of, ik doe een cursus healing dance en dat is echt heerlijk! lekker alles eruit gooien. Misschien moet je daar eens voor gaan kijken in jouw woonplaats.
En eigenlijk is het toch heel logisch dat je zo reageert? Je hebt maandenlang in een soort van hel geleefd en dan komt er wat meer rust (dat contact met je ex valt weg) en dan komt het er gewoon uit. Als het mogelijk is voor je, zou ik met iemand gaan praten. Dan heb je ook iemand die je een beetje in de gaten houdt en kan kijken wat je met deze spanningen moet. Ik kies waarschijnlijk tijdelijk voor medicatie als steun.
of ga lekker start to run doen, dat doe ik ook! Lekker alles eruit joggen!
Lieve mies, ik ga er ook doorheen en ik ken alle gevoelens die jij hier schrijft! Ik denk aan je! en we komen er!!!!! ECHT!!!
Veel liefs
Klavertje123
donderdag 16 februari 2012 om 20:44
Lieve Misia,
Ook ik ken je verhaal en er zijn heel veel overeenkomsten met mijn verleden.
Voor mij is het nu zo'n 3 jaar geleden en wat heb ik veel geleerd in die tijd.
Ik heb er trouwens wel hulp bij gehad hoor.
Wat ik zeker herken is de focus die je hebt op mensen die je juist naar beneden halen, daarbij zie je de mensen die het wel goed met je menen over het hoofd en krijg je keer op keer een dreun.
Je geeft al aan, dat nu je mondiger begint te worden, die mensen je laten vallen.
Laat ze maar gaan!
Heel moeilijk, want hoe eenzaam word je dan?
Maar ik heb het gedaan en wat blijkt..er komen andere en veel hartelijker mensen voor in de plaats.
Je bent ook nog boos op je zelf, omdat je beseft dat de liefde er nooit was en je ook nog alles geloofde.
Eigenlijk moet je dat zien als een heel mooie eigenschap van jezelf.
Je bent overtuigd van de oprechtheid van de mens en vol vertrouwen.
En dat is nou net waar goede relaties (niet alleen in de liefde) op drijven, nu alleen nog mensen vinden die jou waard zijn.
Iemand zei tegen mij: Je hebt de alarmbellen altijd wel gehoord, maar je had zo weinig zelfvertrouwen, dat je je eigen intuitie niet vertrouwde, waardoor je er niets mee deed.
Laat ze maar gaan; die mensen die jou niet kunnen steunen; die gedachten aan wat je dacht dat goed was; je hebt gelijk in dat gevoel, maar daarmee geef je hen teveel van jouw kracht.
Ga voor je zelf leven Misia! Je bent het waard, en als je er hulp voor moet zoeken, doe dat dan liever vandaag dan morgen.
Volgens mij ben je nog jong en heb je nog een leven voor je, je verdient het om weer te kunnen genieten!
Knuffel, Sijtje
Ook ik ken je verhaal en er zijn heel veel overeenkomsten met mijn verleden.
Voor mij is het nu zo'n 3 jaar geleden en wat heb ik veel geleerd in die tijd.
Ik heb er trouwens wel hulp bij gehad hoor.
Wat ik zeker herken is de focus die je hebt op mensen die je juist naar beneden halen, daarbij zie je de mensen die het wel goed met je menen over het hoofd en krijg je keer op keer een dreun.
Je geeft al aan, dat nu je mondiger begint te worden, die mensen je laten vallen.
Laat ze maar gaan!
Heel moeilijk, want hoe eenzaam word je dan?
Maar ik heb het gedaan en wat blijkt..er komen andere en veel hartelijker mensen voor in de plaats.
Je bent ook nog boos op je zelf, omdat je beseft dat de liefde er nooit was en je ook nog alles geloofde.
Eigenlijk moet je dat zien als een heel mooie eigenschap van jezelf.
Je bent overtuigd van de oprechtheid van de mens en vol vertrouwen.
En dat is nou net waar goede relaties (niet alleen in de liefde) op drijven, nu alleen nog mensen vinden die jou waard zijn.
Iemand zei tegen mij: Je hebt de alarmbellen altijd wel gehoord, maar je had zo weinig zelfvertrouwen, dat je je eigen intuitie niet vertrouwde, waardoor je er niets mee deed.
Laat ze maar gaan; die mensen die jou niet kunnen steunen; die gedachten aan wat je dacht dat goed was; je hebt gelijk in dat gevoel, maar daarmee geef je hen teveel van jouw kracht.
Ga voor je zelf leven Misia! Je bent het waard, en als je er hulp voor moet zoeken, doe dat dan liever vandaag dan morgen.
Volgens mij ben je nog jong en heb je nog een leven voor je, je verdient het om weer te kunnen genieten!
Knuffel, Sijtje
donderdag 16 februari 2012 om 20:47
Hoi Mies,
hopelijk voel je je vandaag iets beter.
Je moet maar zo denken soms zet je 3 stappen vooruit en val je 2 stappen terug, maar heel langzaam krabbel je omhoog...
En daar gaat het om.
Goed van dat sporten, je lichaam maakt dan ook endorfine aan, gelukshormoontje en als je regelmatig sport voel je je beter en kan je beter met stress en spanningen omgaan.
Zorg goed voor jezelf; gezond eten, voldoende ontspanning (en dat is wat anders dan alleen op de bank zitten, bedenk eens manieren hoe je echt kan ontspannen (ontspanningsoefeningen, meditaties, welness, hobby uitoefenen, schrijven, tekenen, schilderen, noem het maar op) en voldoende nachtrust.
En als het over een tijdje niet beter gaat, trek dan aan de bel.
Want je gezondheid is het allerbelangrijkste!
hopelijk voel je je vandaag iets beter.
Je moet maar zo denken soms zet je 3 stappen vooruit en val je 2 stappen terug, maar heel langzaam krabbel je omhoog...
En daar gaat het om.
Goed van dat sporten, je lichaam maakt dan ook endorfine aan, gelukshormoontje en als je regelmatig sport voel je je beter en kan je beter met stress en spanningen omgaan.
Zorg goed voor jezelf; gezond eten, voldoende ontspanning (en dat is wat anders dan alleen op de bank zitten, bedenk eens manieren hoe je echt kan ontspannen (ontspanningsoefeningen, meditaties, welness, hobby uitoefenen, schrijven, tekenen, schilderen, noem het maar op) en voldoende nachtrust.
En als het over een tijdje niet beter gaat, trek dan aan de bel.
Want je gezondheid is het allerbelangrijkste!
