Psyche
alle pijlers
er gebeurt te veel
woensdag 15 februari 2012 om 21:39
Hallo allemaal,
Ik voel me kapot, vandaar dat dit een verward klinkende OP gaat worden denk ik. Waarin vanalles door elkaar, want zo voel ik me ook: dizzy, doodmoe. Dus bij voorbaat dank als jullie toch de moeite nemen het te lezen.
Ik ben 2 jaar geleden na samenwonen op mijzelf gaan wonen. Relatie was slecht (mishandeling, bedrog, voornamelijk emotioneel maar hij heeft me ook fysiek pijn gedaan), en ik ben toen finaal ingestort (hele geschiedenis via loepje te volgen).
Sinds juli (dramatisch einde contact) geen contact meer met ex. Ik ben als het ware door het oog van de naald gekropen emotioneel en sindsdien is er een ware hausse aan dingen gebeurd. In mijzelf voornamelijk. Het is alsof ik compleet anders ben. Ik verander, zie dingen veel helderder en daarmee komt veel van de (weggestopte) pijn boven. En ik mis mijn "oude ik" ook - voel me zo totaal ver weg staan van die lachende Mies met glinstertjes in haar ogen die ik dan op oude foto's van 4 jaar geleden zie. Ze komen terug, die sprankels, maar voel me gewoon van binnen kapot.
Op werk is het vreselijk moeilijk. Het soort werk ligt me niet (uit nood toen die stap gezet, omdat ik destijds geen andere opties in mijn oude vak en ook geld nodig had om zelfstandig te gaan wonen) en heb geen energie momenteel om echt als een speer dat roer om te gooien. Er gebeurt gewoon zoveel en t lijkt niet op te houden.
Waar het op neerkomt is dat ik me zo moe en leeg voel, vreselijk. Ik probeer er, zoals always, iets moois van te maken. Laat t kopje niet hangen. Toch hangt t.
Ik kan niet meer.
Zoals ik zei, ik kan het nu niet helderder krijgen vrees ik. Maar voel heel erg de behoefte dit alvast te schrijven. Geen nood als niemand er iets van kan maken, dat kan ik zelf ook allerminst. Het is gewoon 1 chaos.
Ik wil gewoon zoveel dingen anders, nu ik zie hoe de zaken er voor staan in mijn leven. Maar jeez, ik wist niet hoe fout ze eigenlijk al zolang zaten en kan alleen maar janken.........
Misia
Ik voel me kapot, vandaar dat dit een verward klinkende OP gaat worden denk ik. Waarin vanalles door elkaar, want zo voel ik me ook: dizzy, doodmoe. Dus bij voorbaat dank als jullie toch de moeite nemen het te lezen.
Ik ben 2 jaar geleden na samenwonen op mijzelf gaan wonen. Relatie was slecht (mishandeling, bedrog, voornamelijk emotioneel maar hij heeft me ook fysiek pijn gedaan), en ik ben toen finaal ingestort (hele geschiedenis via loepje te volgen).
Sinds juli (dramatisch einde contact) geen contact meer met ex. Ik ben als het ware door het oog van de naald gekropen emotioneel en sindsdien is er een ware hausse aan dingen gebeurd. In mijzelf voornamelijk. Het is alsof ik compleet anders ben. Ik verander, zie dingen veel helderder en daarmee komt veel van de (weggestopte) pijn boven. En ik mis mijn "oude ik" ook - voel me zo totaal ver weg staan van die lachende Mies met glinstertjes in haar ogen die ik dan op oude foto's van 4 jaar geleden zie. Ze komen terug, die sprankels, maar voel me gewoon van binnen kapot.
Op werk is het vreselijk moeilijk. Het soort werk ligt me niet (uit nood toen die stap gezet, omdat ik destijds geen andere opties in mijn oude vak en ook geld nodig had om zelfstandig te gaan wonen) en heb geen energie momenteel om echt als een speer dat roer om te gooien. Er gebeurt gewoon zoveel en t lijkt niet op te houden.
Waar het op neerkomt is dat ik me zo moe en leeg voel, vreselijk. Ik probeer er, zoals always, iets moois van te maken. Laat t kopje niet hangen. Toch hangt t.
Ik kan niet meer.
Zoals ik zei, ik kan het nu niet helderder krijgen vrees ik. Maar voel heel erg de behoefte dit alvast te schrijven. Geen nood als niemand er iets van kan maken, dat kan ik zelf ook allerminst. Het is gewoon 1 chaos.
Ik wil gewoon zoveel dingen anders, nu ik zie hoe de zaken er voor staan in mijn leven. Maar jeez, ik wist niet hoe fout ze eigenlijk al zolang zaten en kan alleen maar janken.........
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 11 maart 2012 om 20:10
Lieve Lotus,
Dank je , wat lief! Ja, grappig toeval wil dat ik in Ben Tiggelaars boeken ben gedoken! Erg goed en zeer no-nonsense. Het helpt en is gewoon ook interessant om te weten hoe de veranderingsprocessen in elkaar steken. Ik vind het inderdaad erg fijn! En ook los daarvan voel ik me beter!!!
Hoe gaat t met jou?
Liefs en fijn dat je me deze tip stuurde XXX!
Misia
Dank je , wat lief! Ja, grappig toeval wil dat ik in Ben Tiggelaars boeken ben gedoken! Erg goed en zeer no-nonsense. Het helpt en is gewoon ook interessant om te weten hoe de veranderingsprocessen in elkaar steken. Ik vind het inderdaad erg fijn! En ook los daarvan voel ik me beter!!!
Hoe gaat t met jou?
Liefs en fijn dat je me deze tip stuurde XXX!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 14 maart 2012 om 07:32
Hey, Ik denk dat ik maar weer moet proberen alles op een rij te krijgen. Ik wacht ondertussen op de gebakken eieren. Ik denk en denk, en probeer het allemaal vlot te trekken, maar waar ik vooral tegenaan loop is echt een gevoel van het alleen doen. Ik heb dit hier alle keren neergezet, en dat gevoel gaat maar niet weg. Dat niemand het wat kan schelen wat ik doe, vind of voel. Ik heb hier enorme last van en weet toch niet goed hoe ik uit dit isolement moet breken. Voel me vaak een last voor anderen.
Maar ja, zoals ik ook zovaak zei, ik wil niet zeuren. Mèn wat zijn er veel erger dan dit. Ik lees ook in Ben Tiggelaar over de stappen die je moet nemen. Want doelen zonder acties zijn nu eenmaal gebakken lucht. Maar bij elkaar opgeteld weet ik echt niet waar ik moet beginnen. Moet binnenkort verhuizen, heb veel vriendinnen verloren, weet niet waarom. Voel me monddood, alsof ze t voor elkaar hebben. Dat ik gewoon opgeef. Ik kan bv op het werk niet zeggen zonder tegenwind. Op dit forum is vaak het credo: hand in eigen boezem. Ik heb dit zo veel gedaan, maar echt, ik weet gewoon niet wat ik verkeerd doe door constant in tegenwind te geraken. Ik heb een uitgesproken mening, ben erg van t aanpakken, en daar voel ik me nu helemaal niet meer mijzelf in.
Zo weer naar werk. Hm, elke dag probeer ik er echt iets van te maken, maar zie onderhand tegen elke dag daar op als een berg.
Liefs Misia
Maar ja, zoals ik ook zovaak zei, ik wil niet zeuren. Mèn wat zijn er veel erger dan dit. Ik lees ook in Ben Tiggelaar over de stappen die je moet nemen. Want doelen zonder acties zijn nu eenmaal gebakken lucht. Maar bij elkaar opgeteld weet ik echt niet waar ik moet beginnen. Moet binnenkort verhuizen, heb veel vriendinnen verloren, weet niet waarom. Voel me monddood, alsof ze t voor elkaar hebben. Dat ik gewoon opgeef. Ik kan bv op het werk niet zeggen zonder tegenwind. Op dit forum is vaak het credo: hand in eigen boezem. Ik heb dit zo veel gedaan, maar echt, ik weet gewoon niet wat ik verkeerd doe door constant in tegenwind te geraken. Ik heb een uitgesproken mening, ben erg van t aanpakken, en daar voel ik me nu helemaal niet meer mijzelf in.
Zo weer naar werk. Hm, elke dag probeer ik er echt iets van te maken, maar zie onderhand tegen elke dag daar op als een berg.
Liefs Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 28 maart 2012 om 18:11
Pijn doet t soms. En ik lees dit topic door en dat helpt wel. Iemand schreef, dat dit is als jezelf opnieuw uitvinden. Dat klopt. All the way sinds ik dit topic opende, voelt het alsof geen steen op de andere blijft. Ik kom veel meer voor mezelf op, maar merk ook veel meer dat met name vriendschappen niet zo wederzijds zijn als ik dacht en hoopte. Zit hier eigenlijk elke dag om te sniffen. Het is zo gek als je je realiseert dat je voor een ander 1 van de vele vrienden bent, en jijzelf zag diegene als heel dichtbij. Ben hier pas sinds een aantal gesprekken en ook situaties achtergekomen het afgelopen jaar, en dat is me niet in de koude kleren gaan zitten.
T komt ook omdat ik single ben en anderen een vriend of man hebben. Voor mij is een vriendin of vriend daarom veel belangrijker, of anders belangrijk, dan voor hen. Ik kom thuis en dan is er niemand om dingen mee te delen. Dus wil ik iemand bellen. Gewoon kort, even bijkletsen. Ik probeer dat nu ook (uit), als test. Gewoon kort bellen. Eerst zat ik zo in de rats om mensen te bellen, gewoon door die angst teveel te zijn. Maar nu zie ik wel waar het schip strand.
Toch blijft het eng.
En veel.
Zit eigenlijk elke dag wel met of relaties, of huis of werk te mieren. Maar ik voel ook dat het is verbeterd, dat ik me sterker en ook vrijer voel.
Zo heb ik vandaag op het werk bedongen dat ik extra werk niet binnen mijn normale uren ga doen, maar daarbuiten en deze ook uitbetaald krijg, terwijl leidinggevende eerst wilde dat ik het tijdens mijn normale uren zou doen. Terwijl het iets is dat totaal buiten mijn functie valt. Heb t binnengehaald
Nou ik weet zoals zo vaak niet direct wat ik met dit topic wil, het hoort bij t mezelf nieuw uitvinden dat weet ik wel. Wie zich in soortgelijke omslag bevindt, schrijf ajb mee. Wie weet wat we aan elkaars processen kunnen hebben!
XX Misia
T komt ook omdat ik single ben en anderen een vriend of man hebben. Voor mij is een vriendin of vriend daarom veel belangrijker, of anders belangrijk, dan voor hen. Ik kom thuis en dan is er niemand om dingen mee te delen. Dus wil ik iemand bellen. Gewoon kort, even bijkletsen. Ik probeer dat nu ook (uit), als test. Gewoon kort bellen. Eerst zat ik zo in de rats om mensen te bellen, gewoon door die angst teveel te zijn. Maar nu zie ik wel waar het schip strand.
Toch blijft het eng.
En veel.
Zit eigenlijk elke dag wel met of relaties, of huis of werk te mieren. Maar ik voel ook dat het is verbeterd, dat ik me sterker en ook vrijer voel.
Zo heb ik vandaag op het werk bedongen dat ik extra werk niet binnen mijn normale uren ga doen, maar daarbuiten en deze ook uitbetaald krijg, terwijl leidinggevende eerst wilde dat ik het tijdens mijn normale uren zou doen. Terwijl het iets is dat totaal buiten mijn functie valt. Heb t binnengehaald
Nou ik weet zoals zo vaak niet direct wat ik met dit topic wil, het hoort bij t mezelf nieuw uitvinden dat weet ik wel. Wie zich in soortgelijke omslag bevindt, schrijf ajb mee. Wie weet wat we aan elkaars processen kunnen hebben!
XX Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 7 april 2012 om 10:41
Lieve Misia,
Hoe gaat het met je?
Goed dat je blijft schrijven en het ook af en toe naleest.
Heel goed dat je voor jezelf en je recht bent opgekomen om je werk! Dat dwingt ook respect af.
Hoe gaat het met het sporten?
Voor wat vriendschappen betreft: probeer eens wat contact te leggen met andere single mensen. Collega's, mensen van sport? Gewoon brutaal zijn en een voorstel doen voor een vrijdagmiddag borrel of even snacken bij de Mac weet ik veel.
Ik merk zelf dat als ik dat doe, toch wel blijkt dat niet iedereen maar een twintigtal vriendinnen heeft zoals je soms zou denken.
Ik heb van mijn laatste baan waar ik maar een half jaar heb gewerkt, 3 hele leuke kennissen overgehouden.
Natuurlijk moet je kritisch zijn in vriendschappen en ik ben dat ook zeker na vele teleurstellingen hierin hoor.
En bijv iets als een sport als tennis ofzo? Zeg maar wat hoor, maar als je zoiets zou doen, kom je zo in contact en maak je afspraken om te trainen, wedstrijden, hapje drankje enz.
Ik noem maar wat hoor, misschien lijkt klootschieten jou juist wel wat:-)
Liefs, Lotus
Hoe gaat het met je?
Goed dat je blijft schrijven en het ook af en toe naleest.
Heel goed dat je voor jezelf en je recht bent opgekomen om je werk! Dat dwingt ook respect af.
Hoe gaat het met het sporten?
Voor wat vriendschappen betreft: probeer eens wat contact te leggen met andere single mensen. Collega's, mensen van sport? Gewoon brutaal zijn en een voorstel doen voor een vrijdagmiddag borrel of even snacken bij de Mac weet ik veel.
Ik merk zelf dat als ik dat doe, toch wel blijkt dat niet iedereen maar een twintigtal vriendinnen heeft zoals je soms zou denken.
Ik heb van mijn laatste baan waar ik maar een half jaar heb gewerkt, 3 hele leuke kennissen overgehouden.
Natuurlijk moet je kritisch zijn in vriendschappen en ik ben dat ook zeker na vele teleurstellingen hierin hoor.
En bijv iets als een sport als tennis ofzo? Zeg maar wat hoor, maar als je zoiets zou doen, kom je zo in contact en maak je afspraken om te trainen, wedstrijden, hapje drankje enz.
Ik noem maar wat hoor, misschien lijkt klootschieten jou juist wel wat:-)
Liefs, Lotus
maandag 30 april 2012 om 11:44
Hallo Lotus,
Dank je wel! Ik voel me echt slecht. Het zijn zulke woelige tijden geweest. Heb zoveel mensen uit het oog verloren, ik weet gewoon niet meer wat er allemaal gebeurd. Heb ook nog een hele toestand met mijn familie. Ik weet hoe vaag dit klinkt. En ja, hoe meer ik over anderen schrijf hoe meer jullie zullen denken: wat is er dan met Mies dat dat allemaal zo gaat?
Zo denk ik zelf in ieder geval. Leg de schuld bij mezelf.
Ik opende dit topic 2,5 maand geleden en het lijkt wel 12 jaar later nu. En kan niet eens meer beschrijven wat er allemaal is veranderd het afgelopen half jaar.
Voel me zo beroerd en dan probeer ik door het lezen van dit topic vertrouwen te houden- want ergens is dit alles ook positief, ik voel me gewoon steeds meer op eigen benen staan. Maar ook steeds meer alleen, er is iets dat in me schreeuwt: help! maar er komt geen geluid over mijn lippen.
Merci voor je antwoord en lieve oor, ik stel het erg op prijs, ook al kan ik amper meer uit mijn woorden komen en precies uitleggen hoe ik me nu voel.
Misia
Dank je wel! Ik voel me echt slecht. Het zijn zulke woelige tijden geweest. Heb zoveel mensen uit het oog verloren, ik weet gewoon niet meer wat er allemaal gebeurd. Heb ook nog een hele toestand met mijn familie. Ik weet hoe vaag dit klinkt. En ja, hoe meer ik over anderen schrijf hoe meer jullie zullen denken: wat is er dan met Mies dat dat allemaal zo gaat?
Zo denk ik zelf in ieder geval. Leg de schuld bij mezelf.
Ik opende dit topic 2,5 maand geleden en het lijkt wel 12 jaar later nu. En kan niet eens meer beschrijven wat er allemaal is veranderd het afgelopen half jaar.
Voel me zo beroerd en dan probeer ik door het lezen van dit topic vertrouwen te houden- want ergens is dit alles ook positief, ik voel me gewoon steeds meer op eigen benen staan. Maar ook steeds meer alleen, er is iets dat in me schreeuwt: help! maar er komt geen geluid over mijn lippen.
Merci voor je antwoord en lieve oor, ik stel het erg op prijs, ook al kan ik amper meer uit mijn woorden komen en precies uitleggen hoe ik me nu voel.
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 30 april 2012 om 17:37
Misia,
In een ander topic van jou heb ik ooit een reactie geplaatst en dit topic hou ik soms bij. Ik woon namelijk nu in het buitenland en plaats niet zoveel reacties. Je komt op mij over als een heel bijzonder mens, je bent ontzettend eerlijk over je gedachtengangen en ik vind ze heel erg menselijk. Ik vind het dan ook heel erg spijtig om te horen dat het niet zo goed met je gaat. Ik kan je eigenlijk geen advies geven, behalve dan om je gevoel over jezelf en alles wat er in je omgeving gebeurd (en waar je weinig invloed op hebt) los te koppelen. Momenteel zit ik in een situatie waar veel omgevingsfactoren niet in mijn voordeel werken en waardoor ik niet helemaal lekker in mijn vel zit. Maar ik weet dat ik hier niets aan kan doen en ben blij dat ik er tot nu toe redelijk doorheen ga (i.v.m. herkenning kan ik niet teveel uitweiden). Het leven is nu eenmaal niet altijd leuk of eerlijk. Of zoals mijn vriend zegt: God houdt je soms heel stevig vast, maar hij laat je nooit stikken. En dat vind ik wel een mooie, ondanks dat ik niet gelovig ben.
Dikke kus!
In een ander topic van jou heb ik ooit een reactie geplaatst en dit topic hou ik soms bij. Ik woon namelijk nu in het buitenland en plaats niet zoveel reacties. Je komt op mij over als een heel bijzonder mens, je bent ontzettend eerlijk over je gedachtengangen en ik vind ze heel erg menselijk. Ik vind het dan ook heel erg spijtig om te horen dat het niet zo goed met je gaat. Ik kan je eigenlijk geen advies geven, behalve dan om je gevoel over jezelf en alles wat er in je omgeving gebeurd (en waar je weinig invloed op hebt) los te koppelen. Momenteel zit ik in een situatie waar veel omgevingsfactoren niet in mijn voordeel werken en waardoor ik niet helemaal lekker in mijn vel zit. Maar ik weet dat ik hier niets aan kan doen en ben blij dat ik er tot nu toe redelijk doorheen ga (i.v.m. herkenning kan ik niet teveel uitweiden). Het leven is nu eenmaal niet altijd leuk of eerlijk. Of zoals mijn vriend zegt: God houdt je soms heel stevig vast, maar hij laat je nooit stikken. En dat vind ik wel een mooie, ondanks dat ik niet gelovig ben.
Dikke kus!
woensdag 2 mei 2012 om 02:51
Kikkerjet
Wat een bijzonder bericht. Dank je wel. Ik voel me vereerd dat je me zo open schrijft. Ik ben wel eens bang dat ik teveel schrijf op het forum en dus snap ik heel goed dat je niet veel kunt uitwijden. Ik snap je desalniettemin. Ja. Dat de omgevingsfactoren niet in je voordeel werken. Daarmee zie ik als het ware een Kikkerjet staan in een sterke stroom, en met Kikkerjet is niks mis, en met de stroom niet maar oké, je staat er midden in. Dat vindt ik dan ook het lastige van zo'n uitspraak als het leven is niet altijd leuk of eerlijk. Nou eenmaal. Alsof je je erbij neer moet leggen. Alsof je niet eens kan zeggen g*******me ik wou dat t er wat leuker of eerlijker aan toeging. Ik ben het wel met je eens dat acceptatie van situatie zoals die is, veel effectiever is, maar dus ook een stuk secundairder (voor mij). T is niet erg om t leven soms niet leuk of eerlijk te vinden.
Wat een mooie uitspraak van je vriend. Dat eerste stuk vind ik zo mooi. Dat ie je soms heel stevig vasthoudt, God. Dat 'soms' vindt ik mooi. En dat een knuffel lucht kan geven en ruimte. Dank je wel voor het delen. En merci aan je vriend ook!
Ik heb echt de meest afgrijselijke tijd van mijn leven tot nu toe. Omdat geen steen op de andere blijft staan. Ik voel me continue maaltstroom. Is het een beetje verteerd komt t volgende op mijn pad. En vooral is er die hartnekkige eenzaamheid, die moeite die ik heb om over alles dat er is gebeurd te praten. Probeer ik het valt er een lange stilte. Ik doe mijn best en het muurtje brokkelt ook langzaam af.
Om dat wat te bevorderen wil ik graag wat schrijven over mijn moeder. Al maanden geen/nauwelijks contact mee. Van binnen helemaal verscheurd erover, maar er zat niets anders op. Toen kwam de dag 4 weken geleden dat ik naar mijn zusje zou gaan. En toen ging ik niet meer. omdat zusje en moeder het niet zagen zitten dat ik "als mezelf" zou komen. Dat zijn dus dan dezelfde zus en moeder met wie ik altijd heb geprobeerd een goede, open band te hebben - vanuit mijzelf - en dan zoiets. Ik ben gewoon compleet kapot. Het is nog een langer verhaal en heeft met zoveel dingen te maken, maar vooral met vrijheid. Ik lijd onder het feit dat ik niet mezelf kan zijn zonder tegenwerking. Zo van: wie houden van je zoals je was en we je willen/zoals we je nodig hebbe. Niet zoals je bent.
Dat is wel een rode draad.
En het doet onnoemelijk veel pijn dat ik nooit mezelf heb kunnen zijn. Dat is dus ook helemaal niet ontwikkeld. Ik ken mezelf bar slecht, omdat ik altijd voor andermans behoeften klaarstond. Ik was een leeg vat. Pleaser. Deurmat. Niksig.
En nu komt er een hele nieuwe Misia. Naar voren, full speed. Ik herken mezelf niet meer. Ik voel me klein en bang. Groeipijn, extreme groeipijn. Dat is het.
Ik raak vriendinnen kwijt, moet die contacten afstoten en mij besluipt een gevoe van twijfel. Ben ik gek dat ik deze weg ben ingeslagen als die me zoveel pijn doet, is t wel de goede?
Ik lig er wakker van. Wilde dat iemand me wat over de rug en door het haar kroelde en dat ik diegene stevig vast kon houden. Gewoon even geen kwade reacties omdat ik niet meer zo let op anderen. Geen boosheid over hoe ik ben. Geen Levensangst in mij.
Alles doet pijn, ik verlies zoveel, en voel me zweven in soort niemandsland.
Dagen zijn gevoelsmatig jaren. En toch voel ik me beter dan ooit, meer mezelf dan ooit.
Ja, zoals je dat beschrijft heb ik het ook: ben blij dat ik er tot nu toe redelijk doorheen ga.
En dat doe je. Ik weet niet wat er speelt meis, maar ik weet vanuit je post dat je erinstaat met je hoofd recht, schouders naar achteren en ogen open. Misschien spreid je ook je armen.
Ik denk dat dat leven is. Uiteindelijk komt t erop aan (voor mij) dat ik daarin sta op een manier die bij me past. En dat uit te zoeken, daar heb ik ooit dit topic voor geopend en is bij tijden echt vet moeilijk. Voel me vannacht bv meer dan kut
Ik voel me geroerd door alle open posts, en leer er veel van Ja en heus. Als t me teveel wordt ga ik aan je woorden denken Kikkerjet
Ik van hier naar jou-
Misia
Wat een bijzonder bericht. Dank je wel. Ik voel me vereerd dat je me zo open schrijft. Ik ben wel eens bang dat ik teveel schrijf op het forum en dus snap ik heel goed dat je niet veel kunt uitwijden. Ik snap je desalniettemin. Ja. Dat de omgevingsfactoren niet in je voordeel werken. Daarmee zie ik als het ware een Kikkerjet staan in een sterke stroom, en met Kikkerjet is niks mis, en met de stroom niet maar oké, je staat er midden in. Dat vindt ik dan ook het lastige van zo'n uitspraak als het leven is niet altijd leuk of eerlijk. Nou eenmaal. Alsof je je erbij neer moet leggen. Alsof je niet eens kan zeggen g*******me ik wou dat t er wat leuker of eerlijker aan toeging. Ik ben het wel met je eens dat acceptatie van situatie zoals die is, veel effectiever is, maar dus ook een stuk secundairder (voor mij). T is niet erg om t leven soms niet leuk of eerlijk te vinden.
Wat een mooie uitspraak van je vriend. Dat eerste stuk vind ik zo mooi. Dat ie je soms heel stevig vasthoudt, God. Dat 'soms' vindt ik mooi. En dat een knuffel lucht kan geven en ruimte. Dank je wel voor het delen. En merci aan je vriend ook!
Ik heb echt de meest afgrijselijke tijd van mijn leven tot nu toe. Omdat geen steen op de andere blijft staan. Ik voel me continue maaltstroom. Is het een beetje verteerd komt t volgende op mijn pad. En vooral is er die hartnekkige eenzaamheid, die moeite die ik heb om over alles dat er is gebeurd te praten. Probeer ik het valt er een lange stilte. Ik doe mijn best en het muurtje brokkelt ook langzaam af.
Om dat wat te bevorderen wil ik graag wat schrijven over mijn moeder. Al maanden geen/nauwelijks contact mee. Van binnen helemaal verscheurd erover, maar er zat niets anders op. Toen kwam de dag 4 weken geleden dat ik naar mijn zusje zou gaan. En toen ging ik niet meer. omdat zusje en moeder het niet zagen zitten dat ik "als mezelf" zou komen. Dat zijn dus dan dezelfde zus en moeder met wie ik altijd heb geprobeerd een goede, open band te hebben - vanuit mijzelf - en dan zoiets. Ik ben gewoon compleet kapot. Het is nog een langer verhaal en heeft met zoveel dingen te maken, maar vooral met vrijheid. Ik lijd onder het feit dat ik niet mezelf kan zijn zonder tegenwerking. Zo van: wie houden van je zoals je was en we je willen/zoals we je nodig hebbe. Niet zoals je bent.
Dat is wel een rode draad.
En het doet onnoemelijk veel pijn dat ik nooit mezelf heb kunnen zijn. Dat is dus ook helemaal niet ontwikkeld. Ik ken mezelf bar slecht, omdat ik altijd voor andermans behoeften klaarstond. Ik was een leeg vat. Pleaser. Deurmat. Niksig.
En nu komt er een hele nieuwe Misia. Naar voren, full speed. Ik herken mezelf niet meer. Ik voel me klein en bang. Groeipijn, extreme groeipijn. Dat is het.
Ik raak vriendinnen kwijt, moet die contacten afstoten en mij besluipt een gevoe van twijfel. Ben ik gek dat ik deze weg ben ingeslagen als die me zoveel pijn doet, is t wel de goede?
Ik lig er wakker van. Wilde dat iemand me wat over de rug en door het haar kroelde en dat ik diegene stevig vast kon houden. Gewoon even geen kwade reacties omdat ik niet meer zo let op anderen. Geen boosheid over hoe ik ben. Geen Levensangst in mij.
Alles doet pijn, ik verlies zoveel, en voel me zweven in soort niemandsland.
Dagen zijn gevoelsmatig jaren. En toch voel ik me beter dan ooit, meer mezelf dan ooit.
Ja, zoals je dat beschrijft heb ik het ook: ben blij dat ik er tot nu toe redelijk doorheen ga.
En dat doe je. Ik weet niet wat er speelt meis, maar ik weet vanuit je post dat je erinstaat met je hoofd recht, schouders naar achteren en ogen open. Misschien spreid je ook je armen.
Ik denk dat dat leven is. Uiteindelijk komt t erop aan (voor mij) dat ik daarin sta op een manier die bij me past. En dat uit te zoeken, daar heb ik ooit dit topic voor geopend en is bij tijden echt vet moeilijk. Voel me vannacht bv meer dan kut
Ik voel me geroerd door alle open posts, en leer er veel van Ja en heus. Als t me teveel wordt ga ik aan je woorden denken Kikkerjet
Ik van hier naar jou-
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
woensdag 2 mei 2012 om 03:18
Jee Mies, ik lees net je topic voor 't eerst, en het eerste wat bij me bovenkomt is: heb je geen puberteit gehad? Als in: Had je geen vrijheid in je puberteit om jezelf te leren ontdekken en te leren staan voor wie je bent? Even 'n knuffel van mij, wat een gevecht met jezelf heb je!! Wees er, is het enige wat ik je mee wil geven. Op je werk, in je prive leven, thuis op de bank. Je bent er, en wees daar blij mee <3
woensdag 2 mei 2012 om 10:30
Oliefje,
Nee, geen veilige jeugd gehad, altijd dingen alleen moeten doen, geen steun gekregen. Dat zelfvertrouwen is ook miniem en hoe ik ben werd vaak de kop in gedrukt. Dat is niet om zielig te zijn, zo is het gelopen. Ik heb ook heel veel wel meegekregen, zeker van mijn vader. Maar ik zit inderdaad nu pas met de gebakken peren.
Maar daar heb je een punt, en de spijker op de kop.
Dank je wel voor je bericht. En ja, ik ga er zijn
Nee, geen veilige jeugd gehad, altijd dingen alleen moeten doen, geen steun gekregen. Dat zelfvertrouwen is ook miniem en hoe ik ben werd vaak de kop in gedrukt. Dat is niet om zielig te zijn, zo is het gelopen. Ik heb ook heel veel wel meegekregen, zeker van mijn vader. Maar ik zit inderdaad nu pas met de gebakken peren.
Maar daar heb je een punt, en de spijker op de kop.
Dank je wel voor je bericht. En ja, ik ga er zijn
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zondag 13 mei 2012 om 09:44
T gaat nog steeds heel erg slecht, voel me bij vlagen overlopen van pijn. Heb zo aan 1 stuk door ellendige situaties met mensen, het is gewoon niet normaal. Ik bedoel dit niet zielig, maar ik voel me alsof er pijn zich tot het plafond stapelt en ik niet meer weet waar te beginnen. Ik kom gewoon niet aan praten toe, er is niemand in mijn omgeving die ik kan bellen als ik me zo voel. Voel me een last. Eenzaamheid is het allergrootste obstakel. Ik zal me meer moeten uiten, maar zelfs hier lukt het niet (meer) en dat baart me zorgen. Ik voel me kapot.
Zoals vandaag: het is moederdag en ik heb sinds aug geen contact met mijn moeder. Vorige week op familiefeest gezien - voor t eerst sinds aug - maar ze vraagt me niet eens hoe het gaat, t was meer dan naar en verdrietig (ben er nog van slag van) Dan wil ik haar net een sms sturen voor moederdag en kán t gewoon niet, dan voel ik me onwijs schuldig en slechte dochter en dan maalt dat weer door mijn hoofd. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen......voel me zo verscheurd van binnen en boos en ook heel verdrietig.
het was n huwelijk en mijn moeder heeft niets gezegd, me niet gefeliciteerd zelfs. heb ik maar gedaan, want zo ben ik, maar t doet zoveel pijn......
Afgelopen jaar zoveel conflicten en dat omdat ik gewoon meer aangeef (op een "ïk"-manier/niet beschuldigend) en dan worden mijn acties zo geheel de grond in geboord.......ja jullie zullen denken, t zal wel aan haar liggen, maar ik weet zeker dat ik mensen niet schoffeer, veroordeel of wegstoot, en toch kan ik niet zeggen wat ik echt voel of denk zonder te worden weggestoten, bedreigt of beschuldigd. Ik moet misschien maar weer een mak schaap worden die nooit iets anders wil dan de ander me wil geven, dat zou me mss pijn besparen.......
Ik begrijp het niet, maar zelfvertouwen is op het nulpunt.
Bedankt voor alle reacties hier, ik lees ze regelmatig door, houd me op de been op eenzame dagen zoals deze.
Zoals vandaag: het is moederdag en ik heb sinds aug geen contact met mijn moeder. Vorige week op familiefeest gezien - voor t eerst sinds aug - maar ze vraagt me niet eens hoe het gaat, t was meer dan naar en verdrietig (ben er nog van slag van) Dan wil ik haar net een sms sturen voor moederdag en kán t gewoon niet, dan voel ik me onwijs schuldig en slechte dochter en dan maalt dat weer door mijn hoofd. Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen......voel me zo verscheurd van binnen en boos en ook heel verdrietig.
het was n huwelijk en mijn moeder heeft niets gezegd, me niet gefeliciteerd zelfs. heb ik maar gedaan, want zo ben ik, maar t doet zoveel pijn......
Afgelopen jaar zoveel conflicten en dat omdat ik gewoon meer aangeef (op een "ïk"-manier/niet beschuldigend) en dan worden mijn acties zo geheel de grond in geboord.......ja jullie zullen denken, t zal wel aan haar liggen, maar ik weet zeker dat ik mensen niet schoffeer, veroordeel of wegstoot, en toch kan ik niet zeggen wat ik echt voel of denk zonder te worden weggestoten, bedreigt of beschuldigd. Ik moet misschien maar weer een mak schaap worden die nooit iets anders wil dan de ander me wil geven, dat zou me mss pijn besparen.......
Ik begrijp het niet, maar zelfvertouwen is op het nulpunt.
Bedankt voor alle reacties hier, ik lees ze regelmatig door, houd me op de been op eenzame dagen zoals deze.
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
maandag 14 mei 2012 om 17:56
Hoi Misia, dat is lang geleden!
Ik vind het allereerst zo rot voor je dat je je zo voelt, dus een knuffel van mij. Heb je eigenlijk al iets van professionele hulp weten te regelen?
Voor mij klinkt het alsof je in een soort verlate puberteit bent. Je hebt geen veilige jeugd gehad en kon nooit jezelf zijn, en dat ben je nu allemaal aan het inhalen. Ik denk dat het voelt alsof je met een kapmes door de jungle staat te hakken om je eigen pad te banen. Ik denk ook (maar wie ben ik?) dat de reacties van je omgeving komen door het feit dat ze de 'oude' Misia gewend waren, maar er staat nu een nieuwe Misia op, en op elke actie komt een reactie. Je omgeving is gewend dat jij het overal mee eens bent en jezelf wegcijfert.
Twee boeken waar ik heel veel aan heb gehad tijdens mijn therapie, en ik heb het gevoel dat jij er ook iets aan zou kunnen hebben: Dans van woede en Waarom vrouwen liegen, allebei van Harriet G. Lerner. Hierdoor werd mij duidelijk hoe moeilijk het kan zijn om jezelf te zijn, omdat er constant reacties uit je omgeving komen en het soms makkelijker is om je daar maar naar te voegen. Het enige wat er op zit is ten strijde trekken voor jezelf. Dus word alsjeblief geen mak schaap, zo zal je nooit gelukkig worden.
Misschien is het tijd voor nieuwe mensen, die beter bij de nieuwe Misia passen?
Hoe rot je je ook voelt, volgens mij ben je echt op de goede weg, maar deze dingen kosten tijd. Je omgeving verandert niet mee in jouw tempo.
Nogmaals, ik heb vorig jaar (en af en toe nog steeds) ontzettend veel gehad aan mijn therapeute, ik had geen ervaring met therapie, maar ik vind het een geweldig mens. Zij heeft me ook die boeken aangeraden, die gaan helemaal over het thema hoe moeilijk het kan zijn voor vrouwen om echt zichzelf te zijn. Is er in jouw woonplaats geen GGZ-instelling? (Bij een GGZ-instelling hoef je de sessies niet zelf te betalen als je een briefje van de dokter hebt, i.t.t. vrijgevestigde therapeuten). Je moet het uiteindelijk zelf doen, maar dan hoef je in ieder geval niet zo alleen te vechten. Ik had het in mijn eentje ook niet gekund.
Nogmaals een dikke
Ik vind het allereerst zo rot voor je dat je je zo voelt, dus een knuffel van mij. Heb je eigenlijk al iets van professionele hulp weten te regelen?
Voor mij klinkt het alsof je in een soort verlate puberteit bent. Je hebt geen veilige jeugd gehad en kon nooit jezelf zijn, en dat ben je nu allemaal aan het inhalen. Ik denk dat het voelt alsof je met een kapmes door de jungle staat te hakken om je eigen pad te banen. Ik denk ook (maar wie ben ik?) dat de reacties van je omgeving komen door het feit dat ze de 'oude' Misia gewend waren, maar er staat nu een nieuwe Misia op, en op elke actie komt een reactie. Je omgeving is gewend dat jij het overal mee eens bent en jezelf wegcijfert.
Twee boeken waar ik heel veel aan heb gehad tijdens mijn therapie, en ik heb het gevoel dat jij er ook iets aan zou kunnen hebben: Dans van woede en Waarom vrouwen liegen, allebei van Harriet G. Lerner. Hierdoor werd mij duidelijk hoe moeilijk het kan zijn om jezelf te zijn, omdat er constant reacties uit je omgeving komen en het soms makkelijker is om je daar maar naar te voegen. Het enige wat er op zit is ten strijde trekken voor jezelf. Dus word alsjeblief geen mak schaap, zo zal je nooit gelukkig worden.
Misschien is het tijd voor nieuwe mensen, die beter bij de nieuwe Misia passen?
Hoe rot je je ook voelt, volgens mij ben je echt op de goede weg, maar deze dingen kosten tijd. Je omgeving verandert niet mee in jouw tempo.
Nogmaals, ik heb vorig jaar (en af en toe nog steeds) ontzettend veel gehad aan mijn therapeute, ik had geen ervaring met therapie, maar ik vind het een geweldig mens. Zij heeft me ook die boeken aangeraden, die gaan helemaal over het thema hoe moeilijk het kan zijn voor vrouwen om echt zichzelf te zijn. Is er in jouw woonplaats geen GGZ-instelling? (Bij een GGZ-instelling hoef je de sessies niet zelf te betalen als je een briefje van de dokter hebt, i.t.t. vrijgevestigde therapeuten). Je moet het uiteindelijk zelf doen, maar dan hoef je in ieder geval niet zo alleen te vechten. Ik had het in mijn eentje ook niet gekund.
Nogmaals een dikke
