Psyche
alle pijlers
Ernstig depressief
maandag 20 januari 2014 om 22:29
Graag wil ik hier mijn verhaal even kwijt.. gewoon om het even van me af te schrijven..
In mijn leven heb ik veel meegemaakt ondanks mijn leeftijd (21)..
Op mijn 14e heb ik bij jeugdzorg gezeten vanwege de thuissituatie en vooral door mijn gedrag, verkeerde vrienden maar ook het in de knoop zitten met mezelf.
Ook nare ervaring met mannen, waardoor mijn vertrouwen voor een groot deel weg is gevallen, maar ook angst voor bepaalde dingen die daarmee te maken hebben. Hier wil ik niet al te diep over in gaan.
Er zijn nog zoveel gebeurtenissen die er nu voor hebben gezorgd dat ik op dit dieptepunt ben gekomen. Ik voel me erg depressief (futloos, moe, niets maakt me meer blij/vrolijk , slecht slapen, snel geïrriteerd en het huishouden doen is al te veel).
Ik werk momenteel bij een zorginstelling met collega's die al een stuk ouder zijn. Het ging op het begin erg goed totdat ik commentaar kreeg over allerlei dingen die niet waar zijn. Ook werden er kinderachtige opmerkingen gemaakt en leugens rond vertelt. Het werk ligt mij niet en ik heb het dan ook niet naar mijn zin.Dit was de laatste druppel ..alles wat ik heb meegemaakt sloeg in één keer als een bom in..
Ik heb altijd al ontzettend veel moeite gehad en schaamde me enorm om hulp te vragen.. Maar toch heb ik het gedaan.
Ik begon me zo slecht te voelen dat ik toch een afspraak bij de huisarts heb gemaakt.. Hij concludeerde dat ik inderdaad depressief ben en totaal niet in staat ben om te werken. Hij wilde dat ik minimaal 2 weken een time- out zou nemen. De dag erna gelijk een gesprek bij de arbodienst gehad. De arboverpleegkundige voerde het gesprek met mij aangezien de Arboarts voorlopig niet aanwezig zou zijn.. Iig niet op tijd. Hij gaf aan het eens te zijn met de huisarts en ik moest een time-out nemen. Hij gaf als tips mee om veel te wandelen met de hond, tussen de middag (12.30 - 14.00) te slapen en voldoende te eten.
Ik ben geen persoon die stil kan zitten, maar werken lukte niet meer. Ik liep vaak naar de wc, omdat het gewoon even niet meer ging. Ik begon steeds meer dingen te vergeten en hard gezegd te irriteren aan mijn cliënten, terwijl ik altijd gek op ze ben geweest. Altijd ben ik wel bezig met wat dan ook, huishouden, boodschappen etc. Ik heb veel gewandeld in deze week en veel gepraat met mijn partner en moeder. Ook ben ik zoveel mogelijk onder de mensen gebleven en bleef ik bezig zodat ik een ritme bleef houden. Tussen de middag slapen lukt mij bijna nooit!
Een week na deze dag wilde hij me weer zien om te bespreken hoe het ging. Hij vroeg direct hoe het ging. Ik heb aangegeven dat 'goed' anders is. Hierop antwoordde hij: 'Maar wel beter'. Ik heb gezegd dat het eigenlijk niet echt beter ging maar dat het wel fijn voelde en mij wat meer rust gaf dat ik even geen verplichtingen had( werk) en me daar even geen zorgen over hoefde te maken. Vrijwel direct gaf hij aan er veel waarde aan te hechten dat ik weer aan het werk zou gaan, ik een week de tijd heb gehad om alles op een rijtje te zetten en dat die nu voorbij is, ik geen reden meer heb om thuis te blijven en hij mij weer beter meldde na het weekend. Volgens hem had ik geen beperkingen en was het erg goed voor mij om weer te gaan werken. ( Ik werk 5 dagen per week 4 uur per dag). Ik heb in alle eerlijkheid toegegeven dat ik dit te snel vond, mij er niet goed bij voelde en bang was dat als ik weer zou begonnen het weer snel fout zou gaan en mij weer ziek moest melden. Hierop antwoordde hij kort : 'Nee dat denk ik niet'. Eigenlijk wilde ik letterlijk schreeuwen dat hij niet in mijn hoofd kan kijken en dus zulke dingen niet te snel moet roepen.. Maar goed dit heb ik natuurlijk niet gedaan.
Na dit gesprek heb ik gelijk contact opgenomen met mijn huisarts. Hij was niet blij met het besluit van de arbodienst en gaf aan dat het beste wat ik kon doen is om het te proberen. Als het niet ging moest ik mij gewoon weer ziekmelden..
Nou goed.. Ik heb het vandaag dus geprobeerd. Wel heb ik direct bij mijn teamleidster aangegeven dat het echt niet goed met me gaat en ik denk dat het gewoon niet zal lukken, maar het wel wil proberen. Het ging erg slecht en mijn lichaam voelde aan als lood. Ik was ontzettend moe en kreeg het niet voor elkaar om iets te doen en een activiteit met de cliënten te doen. Ben regelmatig even weggelopen om lucht te krijgen.. Aan het einde van mijn werkdag heb ik bij mijn teamleidster aangegeven dat het echt niet ging en ik me echt niet goed voel. Hierop kreeg ik het antwoord: 'Waarom ging het niet? 'Wat gaan we nou doen dan?' Ik heb aangegeven het gewoon echt niet te weten en het gesprek met mijn huisarts af te willen wachten.. De zorgen en de druk van werk maken het alleen maar erger en kan ik er nu gewoon niet bij hebben.
Woensdag heb ik een afspraak staan bij mijn huisarts, aangezien hij mij erg graag na 2 weken weer wilde zien om het te bespreken. Ik ga morgen ochtend vroeg proberen om de afspraak naar morgen te verzetten, omdat ik echt niet weet hoe het verder moet en ik niet langer zo verder kan gaan. Samen met de huisarts gaan we bespreken welke hulp het beste voor mij is.. Ik voel me zo slecht, rot en een aansteller. Op sommige momenten gaat het zo slecht dat ik de raarste dingen in mijn hoofd krijg, niet meer weet wat ik heb gezegd en het niet meer hoor wat mijn partner zegt terwijl we met elkaar praten bijv. Ik woon samen met mijn verloofde, een mooi leuk huis, een hechte band met mijn familie.. Hoe kan ik dan zo ongelukkig zijn??Dit is wat in mij opkomt. Ook voel ik mij niet begrepen door de arbodienst en heb ik het gevoel alsof ik mij aanstel..
Ik hoop ontzettend dat ik morgen nog terecht kan bij de huisarts..
Bedankt voor degenen die dit lange verhaal gelezen hebben!
In mijn leven heb ik veel meegemaakt ondanks mijn leeftijd (21)..
Op mijn 14e heb ik bij jeugdzorg gezeten vanwege de thuissituatie en vooral door mijn gedrag, verkeerde vrienden maar ook het in de knoop zitten met mezelf.
Ook nare ervaring met mannen, waardoor mijn vertrouwen voor een groot deel weg is gevallen, maar ook angst voor bepaalde dingen die daarmee te maken hebben. Hier wil ik niet al te diep over in gaan.
Er zijn nog zoveel gebeurtenissen die er nu voor hebben gezorgd dat ik op dit dieptepunt ben gekomen. Ik voel me erg depressief (futloos, moe, niets maakt me meer blij/vrolijk , slecht slapen, snel geïrriteerd en het huishouden doen is al te veel).
Ik werk momenteel bij een zorginstelling met collega's die al een stuk ouder zijn. Het ging op het begin erg goed totdat ik commentaar kreeg over allerlei dingen die niet waar zijn. Ook werden er kinderachtige opmerkingen gemaakt en leugens rond vertelt. Het werk ligt mij niet en ik heb het dan ook niet naar mijn zin.Dit was de laatste druppel ..alles wat ik heb meegemaakt sloeg in één keer als een bom in..
Ik heb altijd al ontzettend veel moeite gehad en schaamde me enorm om hulp te vragen.. Maar toch heb ik het gedaan.
Ik begon me zo slecht te voelen dat ik toch een afspraak bij de huisarts heb gemaakt.. Hij concludeerde dat ik inderdaad depressief ben en totaal niet in staat ben om te werken. Hij wilde dat ik minimaal 2 weken een time- out zou nemen. De dag erna gelijk een gesprek bij de arbodienst gehad. De arboverpleegkundige voerde het gesprek met mij aangezien de Arboarts voorlopig niet aanwezig zou zijn.. Iig niet op tijd. Hij gaf aan het eens te zijn met de huisarts en ik moest een time-out nemen. Hij gaf als tips mee om veel te wandelen met de hond, tussen de middag (12.30 - 14.00) te slapen en voldoende te eten.
Ik ben geen persoon die stil kan zitten, maar werken lukte niet meer. Ik liep vaak naar de wc, omdat het gewoon even niet meer ging. Ik begon steeds meer dingen te vergeten en hard gezegd te irriteren aan mijn cliënten, terwijl ik altijd gek op ze ben geweest. Altijd ben ik wel bezig met wat dan ook, huishouden, boodschappen etc. Ik heb veel gewandeld in deze week en veel gepraat met mijn partner en moeder. Ook ben ik zoveel mogelijk onder de mensen gebleven en bleef ik bezig zodat ik een ritme bleef houden. Tussen de middag slapen lukt mij bijna nooit!
Een week na deze dag wilde hij me weer zien om te bespreken hoe het ging. Hij vroeg direct hoe het ging. Ik heb aangegeven dat 'goed' anders is. Hierop antwoordde hij: 'Maar wel beter'. Ik heb gezegd dat het eigenlijk niet echt beter ging maar dat het wel fijn voelde en mij wat meer rust gaf dat ik even geen verplichtingen had( werk) en me daar even geen zorgen over hoefde te maken. Vrijwel direct gaf hij aan er veel waarde aan te hechten dat ik weer aan het werk zou gaan, ik een week de tijd heb gehad om alles op een rijtje te zetten en dat die nu voorbij is, ik geen reden meer heb om thuis te blijven en hij mij weer beter meldde na het weekend. Volgens hem had ik geen beperkingen en was het erg goed voor mij om weer te gaan werken. ( Ik werk 5 dagen per week 4 uur per dag). Ik heb in alle eerlijkheid toegegeven dat ik dit te snel vond, mij er niet goed bij voelde en bang was dat als ik weer zou begonnen het weer snel fout zou gaan en mij weer ziek moest melden. Hierop antwoordde hij kort : 'Nee dat denk ik niet'. Eigenlijk wilde ik letterlijk schreeuwen dat hij niet in mijn hoofd kan kijken en dus zulke dingen niet te snel moet roepen.. Maar goed dit heb ik natuurlijk niet gedaan.
Na dit gesprek heb ik gelijk contact opgenomen met mijn huisarts. Hij was niet blij met het besluit van de arbodienst en gaf aan dat het beste wat ik kon doen is om het te proberen. Als het niet ging moest ik mij gewoon weer ziekmelden..
Nou goed.. Ik heb het vandaag dus geprobeerd. Wel heb ik direct bij mijn teamleidster aangegeven dat het echt niet goed met me gaat en ik denk dat het gewoon niet zal lukken, maar het wel wil proberen. Het ging erg slecht en mijn lichaam voelde aan als lood. Ik was ontzettend moe en kreeg het niet voor elkaar om iets te doen en een activiteit met de cliënten te doen. Ben regelmatig even weggelopen om lucht te krijgen.. Aan het einde van mijn werkdag heb ik bij mijn teamleidster aangegeven dat het echt niet ging en ik me echt niet goed voel. Hierop kreeg ik het antwoord: 'Waarom ging het niet? 'Wat gaan we nou doen dan?' Ik heb aangegeven het gewoon echt niet te weten en het gesprek met mijn huisarts af te willen wachten.. De zorgen en de druk van werk maken het alleen maar erger en kan ik er nu gewoon niet bij hebben.
Woensdag heb ik een afspraak staan bij mijn huisarts, aangezien hij mij erg graag na 2 weken weer wilde zien om het te bespreken. Ik ga morgen ochtend vroeg proberen om de afspraak naar morgen te verzetten, omdat ik echt niet weet hoe het verder moet en ik niet langer zo verder kan gaan. Samen met de huisarts gaan we bespreken welke hulp het beste voor mij is.. Ik voel me zo slecht, rot en een aansteller. Op sommige momenten gaat het zo slecht dat ik de raarste dingen in mijn hoofd krijg, niet meer weet wat ik heb gezegd en het niet meer hoor wat mijn partner zegt terwijl we met elkaar praten bijv. Ik woon samen met mijn verloofde, een mooi leuk huis, een hechte band met mijn familie.. Hoe kan ik dan zo ongelukkig zijn??Dit is wat in mij opkomt. Ook voel ik mij niet begrepen door de arbodienst en heb ik het gevoel alsof ik mij aanstel..
Ik hoop ontzettend dat ik morgen nog terecht kan bij de huisarts..
Bedankt voor degenen die dit lange verhaal gelezen hebben!
maandag 20 januari 2014 om 22:42
maandag 20 januari 2014 om 22:57
Trek je niks aan van de arbo dienst! Het zijn honden!! Mijn bekken staan scheef ben zwanger) en kan amper lopen.. heb staande werk. Ze wouden mij weer hele dagen neerzetten.. ik kan amper naar de wc lopen.. ik heb het se flink duidelijk gemaakt en nu heb ik geen last meer van ze. Trek echt niks van de arbo aan
Ik wens je veel succes en je partner ook
Ik wens je veel succes en je partner ook
Trots!
maandag 20 januari 2014 om 23:08
Dankjewel Moonlight82!
Ik denk nu even egoïstisch en wil echt alles op een rijtje zetten, tijd voor mezelf, hulp aanvaarden en een frisse start maken.. Het is niet zo dat ik niet wil werken, ik wil juist heel graag werken! maar het lukt me momenteel niet.. Het is voor mij nu niet haalbaar om gelijk weer aan de bak te gaan..Had het idee dat de arbodienst alleen maar denkt aan het feit dat ze mij door moeten betalen terwijl ik 'ziek' thuis zit.. En dat kwam erg hard aan.
@Modepop.. Pff wat bizar zeg!! Ik vind het vreselijk als ze mensen in zulke situaties nog aan het werk willen zetten in eigen belang.. Een collega van me heeft bronchitis, is gehandicapt door haar been, kan nog geen 10 m lopen zonder het ernstig benauwd te krijgen.. En toch moet ze zoveel mogelijk werken en erg vaak op gesprek komen bij de arbodienst..
Dankjewel!! Mijn partner steunt me gelukkig heel goed en heeft en begrip voor.. Kan me ook geen betere partner voor mij voorstellen.
Ik denk nu even egoïstisch en wil echt alles op een rijtje zetten, tijd voor mezelf, hulp aanvaarden en een frisse start maken.. Het is niet zo dat ik niet wil werken, ik wil juist heel graag werken! maar het lukt me momenteel niet.. Het is voor mij nu niet haalbaar om gelijk weer aan de bak te gaan..Had het idee dat de arbodienst alleen maar denkt aan het feit dat ze mij door moeten betalen terwijl ik 'ziek' thuis zit.. En dat kwam erg hard aan.
@Modepop.. Pff wat bizar zeg!! Ik vind het vreselijk als ze mensen in zulke situaties nog aan het werk willen zetten in eigen belang.. Een collega van me heeft bronchitis, is gehandicapt door haar been, kan nog geen 10 m lopen zonder het ernstig benauwd te krijgen.. En toch moet ze zoveel mogelijk werken en erg vaak op gesprek komen bij de arbodienst..
Dankjewel!! Mijn partner steunt me gelukkig heel goed en heeft en begrip voor.. Kan me ook geen betere partner voor mij voorstellen.
maandag 20 januari 2014 om 23:29
quote:modepop- schreef op 20 januari 2014 @ 22:57:
Trek je niks aan van de arbo dienst! Het zijn honden!! Mijn bekken staan scheef ben zwanger) en kan amper lopen.. heb staande werk. Ze wouden mij weer hele dagen neerzetten.. ik kan amper naar de wc lopen.. ik heb het se flink duidelijk gemaakt en nu heb ik geen last meer van ze. Trek echt niks van de arbo aan
Ik wens je veel succes en je partner ook Hier zou ik toch voorzichtig mee zijn. Als je het advies om te komen werken van de arboarts naast je neerlegt heb je kans dat dat als werkweigering gezien wordt en je daardoor loonstop krijgt. Ik begrijp jouw situatie modepop, maar er zitten wel consequenties aan als je niets van hun advies aantrekt.
Trek je niks aan van de arbo dienst! Het zijn honden!! Mijn bekken staan scheef ben zwanger) en kan amper lopen.. heb staande werk. Ze wouden mij weer hele dagen neerzetten.. ik kan amper naar de wc lopen.. ik heb het se flink duidelijk gemaakt en nu heb ik geen last meer van ze. Trek echt niks van de arbo aan
Ik wens je veel succes en je partner ook Hier zou ik toch voorzichtig mee zijn. Als je het advies om te komen werken van de arboarts naast je neerlegt heb je kans dat dat als werkweigering gezien wordt en je daardoor loonstop krijgt. Ik begrijp jouw situatie modepop, maar er zitten wel consequenties aan als je niets van hun advies aantrekt.
maandag 20 januari 2014 om 23:40
quote:boerderijgeit028 schreef op 20 januari 2014 @ 23:29:
[...]
Hier zou ik toch voorzichtig mee zijn. Als je het advies om te komen werken van de arboarts naast je neerlegt heb je kans dat dat als werkweigering gezien wordt en je daardoor loonstop krijgt. Ik begrijp jouw situatie modepop, maar er zitten wel consequenties aan als je niets van hun advies aantrekt.
Ik had inderdaad wel het uwv achter mij staan, en de fysiotherapie.. dat heeft uiteindelijk ook het 'gehoor' van de arbo gegeven..
Gelukkig heeft TO de huisarts achter haar staan en is hij belangrijker dan de arbo
[...]
Hier zou ik toch voorzichtig mee zijn. Als je het advies om te komen werken van de arboarts naast je neerlegt heb je kans dat dat als werkweigering gezien wordt en je daardoor loonstop krijgt. Ik begrijp jouw situatie modepop, maar er zitten wel consequenties aan als je niets van hun advies aantrekt.
Ik had inderdaad wel het uwv achter mij staan, en de fysiotherapie.. dat heeft uiteindelijk ook het 'gehoor' van de arbo gegeven..
Gelukkig heeft TO de huisarts achter haar staan en is hij belangrijker dan de arbo
Trots!
dinsdag 21 januari 2014 om 06:07
quote:modepop- schreef op 20 januari 2014 @ 22:57:
Trek je niks aan van de arbo dienst! Het zijn honden!! Mijn bekken staan scheef ben zwanger) en kan amper lopen.. heb staande werk. Ze wouden mij weer hele dagen neerzetten.. ik kan amper naar de wc lopen.. ik heb het se flink duidelijk gemaakt en nu heb ik geen last meer van ze. Trek echt niks van de arbo aan
Ik wens je veel succes en je partner ook dit
Trek je niks aan van de arbo dienst! Het zijn honden!! Mijn bekken staan scheef ben zwanger) en kan amper lopen.. heb staande werk. Ze wouden mij weer hele dagen neerzetten.. ik kan amper naar de wc lopen.. ik heb het se flink duidelijk gemaakt en nu heb ik geen last meer van ze. Trek echt niks van de arbo aan
Ik wens je veel succes en je partner ook dit
dinsdag 21 januari 2014 om 06:48
Even voor de duidelijkheid: de huisarts is niet "belangrijker" dan de arboarts, wanneer het gaat over werken. De arboarts is opgeleid om te onderzoeken in hoeverre je met een bepaald ziektebeeld kunt werken of niet en de huisarts niet. Je zult daarom in een werkomgeving altijd de adviezen van de arboarts moeten volgen.
@TO
Begrijp ik nu goed dat jij de arboarts nog helemaal niet hebt gesproken? Zo ja, dan zou ik je adviseren om daar alsnog zsm een afspraak mee te maken.
Bij een burn-out is het advies (conform de richtlijn die alle hulpverleners gebruiken) om zo snel mogelijk weer aan de slag te gaan, omdat in de praktijk is uitgewezen dat mensen juist veel sneller weer herstellen bij werken dan bij thuisblijven. Het ritme van het werken en het normale leven draagt dan bij positief bij aan het herstel. Ik vermoed zomaar dat de arbo-verpleegkundige op basis van deze richtlijn heeft gehandeld en wellicht niet goed heeft begrepen dat jij een depressie hebt ipv een burn-out.
Mocht de arbo-arts ook aangeven dat jij weer aan de slag moet, dan kun je eventueel nog een second opinion aanvragen bij het UWV. (Als je daar op googelt, kun je meer info vinden). Het is echt noodzakelijk om dat te doen, als er een verschil van inzicht bestaat over wel of niet werken, omdat de werkgever anders een loonstop mag toepassen als jij weigert te werken terwijl de arboarts zegt dat je wel (deels) kunt werken.
Daarnaast zou ik met de huisarts bespreken dat je meer hulp nodig hebt. Misschien medicatie en in elk geval hulp van een psycholoog.
Beterschap!
@TO
Begrijp ik nu goed dat jij de arboarts nog helemaal niet hebt gesproken? Zo ja, dan zou ik je adviseren om daar alsnog zsm een afspraak mee te maken.
Bij een burn-out is het advies (conform de richtlijn die alle hulpverleners gebruiken) om zo snel mogelijk weer aan de slag te gaan, omdat in de praktijk is uitgewezen dat mensen juist veel sneller weer herstellen bij werken dan bij thuisblijven. Het ritme van het werken en het normale leven draagt dan bij positief bij aan het herstel. Ik vermoed zomaar dat de arbo-verpleegkundige op basis van deze richtlijn heeft gehandeld en wellicht niet goed heeft begrepen dat jij een depressie hebt ipv een burn-out.
Mocht de arbo-arts ook aangeven dat jij weer aan de slag moet, dan kun je eventueel nog een second opinion aanvragen bij het UWV. (Als je daar op googelt, kun je meer info vinden). Het is echt noodzakelijk om dat te doen, als er een verschil van inzicht bestaat over wel of niet werken, omdat de werkgever anders een loonstop mag toepassen als jij weigert te werken terwijl de arboarts zegt dat je wel (deels) kunt werken.
Daarnaast zou ik met de huisarts bespreken dat je meer hulp nodig hebt. Misschien medicatie en in elk geval hulp van een psycholoog.
Beterschap!
dinsdag 21 januari 2014 om 08:16
@NummerZoveel
Nee klopt, heb alleen de arboverpleegkundige nog maar gezien. Hij wilde mijn 'zaak' opnemen. Had in eerste instantie al aangegeven met de arboarts te willen praten. Alleen omdat zij voorlopig nog niet aanwezig was, kon dit niet. Over 3 weken wil de arboverpleegkundige me weer zien en kijken hoe het gaat.
Hij heeft me weggestuurd met: ' Je hebt geen beperkingen en geen reden om thuis te zitten..maar je moet wel hulp zoeken'. Het hele gesprek met hem zit me nog niet lekker. Ik ga nog wel een afspraak met de arboarts maken idd.
@Rary
De enige reden waarom ik wegloop is omdat er clienten bij zitten.. Gister hebben ze me trillens met tranen in mijn ogen zien staan toen er gevraagd werd hoe het ging. Een collega lwam toen wel naar me toe omdat ze zag dat het niet goed ging.. Eigenlijk moest ik keihard janken maar lukte het op de een of andere manier gewoon niet..
@ Jose-je
Nee idd.. Had gehoopt dat het snel beter zou gaan maar er gaat wel een wat langere tijd overheen denk ik zo.. Heb jij toen ook thuis gezeten? En hoelang? Ik had beter een gebroken been kunnen hebben.. Dan zagen ze tenminste iets.
Bedankt voor jullie berichtjes allemaal!
Nee klopt, heb alleen de arboverpleegkundige nog maar gezien. Hij wilde mijn 'zaak' opnemen. Had in eerste instantie al aangegeven met de arboarts te willen praten. Alleen omdat zij voorlopig nog niet aanwezig was, kon dit niet. Over 3 weken wil de arboverpleegkundige me weer zien en kijken hoe het gaat.
Hij heeft me weggestuurd met: ' Je hebt geen beperkingen en geen reden om thuis te zitten..maar je moet wel hulp zoeken'. Het hele gesprek met hem zit me nog niet lekker. Ik ga nog wel een afspraak met de arboarts maken idd.
@Rary
De enige reden waarom ik wegloop is omdat er clienten bij zitten.. Gister hebben ze me trillens met tranen in mijn ogen zien staan toen er gevraagd werd hoe het ging. Een collega lwam toen wel naar me toe omdat ze zag dat het niet goed ging.. Eigenlijk moest ik keihard janken maar lukte het op de een of andere manier gewoon niet..
@ Jose-je
Nee idd.. Had gehoopt dat het snel beter zou gaan maar er gaat wel een wat langere tijd overheen denk ik zo.. Heb jij toen ook thuis gezeten? En hoelang? Ik had beter een gebroken been kunnen hebben.. Dan zagen ze tenminste iets.
Bedankt voor jullie berichtjes allemaal!
dinsdag 21 januari 2014 om 09:31
Net ziekgemeld op werk.. Kreeg te horen van mn teamleidster dat ze het heel moeilijk vind en niet in mijn lijf kan kijken. Maar dat ze aan de andere kant denkt.. Je werkt maar 4 uurtjes dat moet toch wel lukken..toch? Dus ik heb aangegeven dat dat echt niet lukt en ik het gister geprobeerd heb.. Ik barstte in huilen uit ,ondat dit gewoon zo frustrerend is en mij geen rust geeft allemaal.. Het maakt het juist nog erger..maar goed toen reageerde ze wat beter en zei dat ze het met de arbodienst zou bespreken hoe het nou verder moet. 'Maak je geen zorgen en kop op'
Vervolgens arbodienst gebeld die aangaf het heel vervelend voor mij te vinden.. Maar wel de vraag stelde :' Heb je wel alle moed verzameld en gezegd ik ga er echt voor om te werken?' Heb gezegd dat ik het gister geprobeerd had maar dat het echt niet lukte.. Wel moet ik naar de arboarts toe.
Het voelt nu alsof ik het allemaal overdrijf ofzo.. Dat ik geen goede reden heb en dat ik beter sl zal zijn met werken.. Zoon gevoel geeft dit mij, terwijl ik weet dat dit helemaal niet zo is.. Ik word er gek van..
Vervolgens arbodienst gebeld die aangaf het heel vervelend voor mij te vinden.. Maar wel de vraag stelde :' Heb je wel alle moed verzameld en gezegd ik ga er echt voor om te werken?' Heb gezegd dat ik het gister geprobeerd had maar dat het echt niet lukte.. Wel moet ik naar de arboarts toe.
Het voelt nu alsof ik het allemaal overdrijf ofzo.. Dat ik geen goede reden heb en dat ik beter sl zal zijn met werken.. Zoon gevoel geeft dit mij, terwijl ik weet dat dit helemaal niet zo is.. Ik word er gek van..
dinsdag 21 januari 2014 om 10:14
Even diep adem halen Vanaa. Ik begrijp hoe je je voelt, heb ook soort gelijks meegemaakt. Het is al klote dat je je zo rot voelt en dan maakt de Arbo het gevoel alleen maar erger ipv je gerust te stellen. Het is vervelend dat zij jou niet serieus lijken te nemen. Maar je bent wel belangrijk en neem jezelf serieus. Je bent het waard om voor jezelf op te komen en dat doe je door je ziek te melden, hoe moeilijk dat ook is. Dat is echt goed van je en heel verstandig. Je geeft hiermee je grenzen aan. Kan je iets gaan doen wat je rustig maakt? Bijvoorbeeld met de hond gaan wandelen?
dinsdag 21 januari 2014 om 10:18
Het klinkt heel raar, maar sterk proberen te zijn, werkt juist niet. Zie je hoe het al veranderde toen je in huilen uit barstte?
Je bent echt geen aansteller, maar probeer nóg beter onder woorden te brengen wat er precies niet gaat. Wat voor gevoelens er in je omgaan. Hoe je je voelt.
Hopelijk kan de arboarts je beter helpen!
Je bent echt geen aansteller, maar probeer nóg beter onder woorden te brengen wat er precies niet gaat. Wat voor gevoelens er in je omgaan. Hoe je je voelt.
Hopelijk kan de arboarts je beter helpen!
dinsdag 21 januari 2014 om 15:23
quote:granaatappeltje schreef op 21 januari 2014 @ 10:14:
Even diep adem halen Vanaa. Ik begrijp hoe je je voelt, heb ook soort gelijks meegemaakt. Het is al klote dat je je zo rot voelt en dan maakt de Arbo het gevoel alleen maar erger ipv je gerust te stellen. Het is vervelend dat zij jou niet serieus lijken te nemen. Maar je bent wel belangrijk en neem jezelf serieus. Je bent het waard om voor jezelf op te komen en dat doe je door je ziek te melden, hoe moeilijk dat ook is. Dat is echt goed van je en heel verstandig. Je geeft hiermee je grenzen aan. Kan je iets gaan doen wat je rustig maakt? Bijvoorbeeld met de hond gaan wandelen?
Lieve Granaatappeltje,
Het is idd echt klote.. Vooral omdat het gewoon duidelijk te merken is dat ze niet WILLEN luisteren.. Alles gebeurd uit eigen belang..
Vanochtend werd ik door de arbodienst terug gebeld,(toen ik mijn hond aan het uitlaten was!) Ik liep erg ver van huis, omdat ik het nu heerlijk vind om buiten te wandelen. ik mocht gelijk komen voor een gesprek met de bedrijfsmaatschappelijk werkster (Moest er binnen 40 min. zijn terwijl ik nog 20 minuten van huis af was en 25 min moet fietsen.. Aangegeven dat het erg krap voor mij werd en dat ik het zou proberen. Hij gaf aan dat het toch wel erg belangrijk is, en daar heb ik hem nooit ongelijk in gegeven. Alsnog heb ik het gered.. door l te rennen en te vliegen. Ik was al behoorlijk overstuur, omdat ik opeens zoveel op me af kreeg en ontzettend moest haasten. Dit kon ik even niet aan. Al met al.. Deze vrouw was aardig en gaf aan mij serieus te nemen MAAR.. Volgens haar lag alles aan het feit dat dit hoort bij volwassen worden, was het allemaal niet zo raar wat ik vertelde ( heb mijn hele leven opengegooid en alles gezegd wat ik voelde en dacht, wat ik nog niet eens allemaal aan de HA heb vertelt...) Ook deze mevrouw had het alleen maar over gelijk aan het werk gaan. Ik heb aangegeven dat ik me niet serieus genomen voel aangezien mijn leeftijd erbij betrokken werd en ik zelf het beste weet wat ik allemaal voel. Ook gezegd dat ik het geen fijn gesprek bij de arboverpleegkundige vond. Maar dit lag volgens haar aan mijn geestelijke gesteldheid.. Ook aangegeven het echt te snel te vinden om weer aan het werk te gaan en me er echt niet goed bij te voelen. Gister heb ik het nog geprobeerd ne het ging gewoon echt niet en voelde me alleen maar slechter. Nogmaals duidelijk aangegeven dat die week dat ik thuis mocht blijven, mij rust gaf, omdat ik geen druk en verplichtingen had.. Ik heb duidelijk aangegeven dat het niet zo is dat ik niet WIL werken en ik niet eigenwijs wil doen.. Maar dat het me gewoon niet lukt!! Ze bleef erbij dat gelijk werken het beste was.. en dat als ik me niet beter voel en niet kan werken dat ik dan vakantie- uren op moet nemen deze week en maandag weer kan beginnen. Heb uit frustratie de hele boel bij elkaar gejankt, omdat ik merkte dat dit alleen uit eigen belang (organisatie)is en er niet naar je geluisterd wordt. Ik voelde me zo ongelooflijk stom en had geen woorden meer. Ze voegde er nog aan toe dat als ik na maandag nog steeds niet beter voel ik ook ontslag kan nemen, maar dat ik dat beter niet kan doen. (Joh echt!?).
Maar goed, ik heb dus verplicht vakantie- uren op moeten nemen deze week aangezien ik gewoon niet in staat ben om te werken.( Waar de HA het absoluut mee eens is, maar helaas heeft hij hier niet zoveel invloed op). Toen ik dit besloten had reageerde iedereen (teamleidster, bedrijfsmaatschappelijk werkster etc.) opeens heel vrolijk en was alles goed. Tuurlijk mag je vakantie- uren opnemen, dit is een bijzondere situatie werd er gezegd. En opeens was er meer begrip.. Sorry hoor maar GADVERDAMME!!!
Sorry voor mijn lange verhalen, maar ik moet het echt even kwijt..
Morgen bij de HA ook weer even mijn hart luchten..
Even diep adem halen Vanaa. Ik begrijp hoe je je voelt, heb ook soort gelijks meegemaakt. Het is al klote dat je je zo rot voelt en dan maakt de Arbo het gevoel alleen maar erger ipv je gerust te stellen. Het is vervelend dat zij jou niet serieus lijken te nemen. Maar je bent wel belangrijk en neem jezelf serieus. Je bent het waard om voor jezelf op te komen en dat doe je door je ziek te melden, hoe moeilijk dat ook is. Dat is echt goed van je en heel verstandig. Je geeft hiermee je grenzen aan. Kan je iets gaan doen wat je rustig maakt? Bijvoorbeeld met de hond gaan wandelen?
Lieve Granaatappeltje,
Het is idd echt klote.. Vooral omdat het gewoon duidelijk te merken is dat ze niet WILLEN luisteren.. Alles gebeurd uit eigen belang..
Vanochtend werd ik door de arbodienst terug gebeld,(toen ik mijn hond aan het uitlaten was!) Ik liep erg ver van huis, omdat ik het nu heerlijk vind om buiten te wandelen. ik mocht gelijk komen voor een gesprek met de bedrijfsmaatschappelijk werkster (Moest er binnen 40 min. zijn terwijl ik nog 20 minuten van huis af was en 25 min moet fietsen.. Aangegeven dat het erg krap voor mij werd en dat ik het zou proberen. Hij gaf aan dat het toch wel erg belangrijk is, en daar heb ik hem nooit ongelijk in gegeven. Alsnog heb ik het gered.. door l te rennen en te vliegen. Ik was al behoorlijk overstuur, omdat ik opeens zoveel op me af kreeg en ontzettend moest haasten. Dit kon ik even niet aan. Al met al.. Deze vrouw was aardig en gaf aan mij serieus te nemen MAAR.. Volgens haar lag alles aan het feit dat dit hoort bij volwassen worden, was het allemaal niet zo raar wat ik vertelde ( heb mijn hele leven opengegooid en alles gezegd wat ik voelde en dacht, wat ik nog niet eens allemaal aan de HA heb vertelt...) Ook deze mevrouw had het alleen maar over gelijk aan het werk gaan. Ik heb aangegeven dat ik me niet serieus genomen voel aangezien mijn leeftijd erbij betrokken werd en ik zelf het beste weet wat ik allemaal voel. Ook gezegd dat ik het geen fijn gesprek bij de arboverpleegkundige vond. Maar dit lag volgens haar aan mijn geestelijke gesteldheid.. Ook aangegeven het echt te snel te vinden om weer aan het werk te gaan en me er echt niet goed bij te voelen. Gister heb ik het nog geprobeerd ne het ging gewoon echt niet en voelde me alleen maar slechter. Nogmaals duidelijk aangegeven dat die week dat ik thuis mocht blijven, mij rust gaf, omdat ik geen druk en verplichtingen had.. Ik heb duidelijk aangegeven dat het niet zo is dat ik niet WIL werken en ik niet eigenwijs wil doen.. Maar dat het me gewoon niet lukt!! Ze bleef erbij dat gelijk werken het beste was.. en dat als ik me niet beter voel en niet kan werken dat ik dan vakantie- uren op moet nemen deze week en maandag weer kan beginnen. Heb uit frustratie de hele boel bij elkaar gejankt, omdat ik merkte dat dit alleen uit eigen belang (organisatie)is en er niet naar je geluisterd wordt. Ik voelde me zo ongelooflijk stom en had geen woorden meer. Ze voegde er nog aan toe dat als ik na maandag nog steeds niet beter voel ik ook ontslag kan nemen, maar dat ik dat beter niet kan doen. (Joh echt!?).
Maar goed, ik heb dus verplicht vakantie- uren op moeten nemen deze week aangezien ik gewoon niet in staat ben om te werken.( Waar de HA het absoluut mee eens is, maar helaas heeft hij hier niet zoveel invloed op). Toen ik dit besloten had reageerde iedereen (teamleidster, bedrijfsmaatschappelijk werkster etc.) opeens heel vrolijk en was alles goed. Tuurlijk mag je vakantie- uren opnemen, dit is een bijzondere situatie werd er gezegd. En opeens was er meer begrip.. Sorry hoor maar GADVERDAMME!!!
Sorry voor mijn lange verhalen, maar ik moet het echt even kwijt..
Morgen bij de HA ook weer even mijn hart luchten..
dinsdag 21 januari 2014 om 15:25
quote:Rary schreef op 21 januari 2014 @ 10:18:
Het klinkt heel raar, maar sterk proberen te zijn, werkt juist niet. Zie je hoe het al veranderde toen je in huilen uit barstte?
Je bent echt geen aansteller, maar probeer nóg beter onder woorden te brengen wat er precies niet gaat. Wat voor gevoelens er in je omgaan. Hoe je je voelt.
Hopelijk kan de arboarts je beter helpen!
Je hebt idd gelijk Rary, pas als je in tranen uitbarst word je iets serieuzer genomen.. ben heel benieuwd hoe het nu verder gaat lopen..
Bedankt allemaal voor jullie berichten! Ik heb hier echt steun aan en voel me begrepen. Voelt erg goed en vooral nu!
Het klinkt heel raar, maar sterk proberen te zijn, werkt juist niet. Zie je hoe het al veranderde toen je in huilen uit barstte?
Je bent echt geen aansteller, maar probeer nóg beter onder woorden te brengen wat er precies niet gaat. Wat voor gevoelens er in je omgaan. Hoe je je voelt.
Hopelijk kan de arboarts je beter helpen!
Je hebt idd gelijk Rary, pas als je in tranen uitbarst word je iets serieuzer genomen.. ben heel benieuwd hoe het nu verder gaat lopen..
Bedankt allemaal voor jullie berichten! Ik heb hier echt steun aan en voel me begrepen. Voelt erg goed en vooral nu!
dinsdag 21 januari 2014 om 16:23
hé hier valt mijn bek van open... mijn dochter werd te verstaan gegeven (toen bijna 21) je neemt 14 dagen een time-out. (Haar baas had er geen moeite mee, want die krijgt de helft van haar salaris dan van het UWV? )
Dan kom je weer op gesprek en dan zien we verder.
Ze heeft toen wel gelijk AD gekregen die ze moest opbouwen en werd naar de psycholoog gestuurd.
Zij is na die 14 dagen wel weer begonnen met een paar uurtjes in de week, om de dag en daarna elke dag een paar uutjes en zo verder.
Kan je huisarts je nu niet helpen?? Heb je ook al pillen?
Het is wel zo dat de leeftijds- groep 15 - 25 jaar duidelijk vertegenwoordigd wordt als het gaat om depressief zijn.
Dat is ook terug te zoeken het internet.
Dan kom je weer op gesprek en dan zien we verder.
Ze heeft toen wel gelijk AD gekregen die ze moest opbouwen en werd naar de psycholoog gestuurd.
Zij is na die 14 dagen wel weer begonnen met een paar uurtjes in de week, om de dag en daarna elke dag een paar uutjes en zo verder.
Kan je huisarts je nu niet helpen?? Heb je ook al pillen?
Het is wel zo dat de leeftijds- groep 15 - 25 jaar duidelijk vertegenwoordigd wordt als het gaat om depressief zijn.
Dat is ook terug te zoeken het internet.
dinsdag 21 januari 2014 om 17:57
quote:1960to4 schreef op 21 januari 2014 @ 16:23:
hé hier valt mijn bek van open... mijn dochter werd te verstaan gegeven (toen bijna 21) je neemt 14 dagen een time-out. (Haar baas had er geen moeite mee, want die krijgt de helft van haar salaris dan van het UWV? )
Dan kom je weer op gesprek en dan zien we verder.
Ze heeft toen wel gelijk AD gekregen die ze moest opbouwen en werd naar de psycholoog gestuurd.
Zij is na die 14 dagen wel weer begonnen met een paar uurtjes in de week, om de dag en daarna elke dag een paar uutjes en zo verder.
Kan je huisarts je nu niet helpen?? Heb je ook al pillen?
Het is wel zo dat de leeftijds- groep 15 - 25 jaar duidelijk vertegenwoordigd wordt als het gaat om depressief zijn.
Dat is ook terug te zoeken het internet.
Opbouwen lijkt mij ook beter dan in één keer volop aan de slag gaan.. Ik werk maar 20 uur maar nu is dat voor mij ontzettend veel. Zo voelt het tenminste..
Heb geen pillen maar morgen kijken we verder bij de HA..
Het kan best zo zijn dat DE leeftijdsgroep is zeg maar.. maar dat maakt het niet minder ernstig en serieus denk ik zo.. Maar daar denkt de arbodienst heel anders over hierzo, ongeacht je leeftijd denk ik..
hé hier valt mijn bek van open... mijn dochter werd te verstaan gegeven (toen bijna 21) je neemt 14 dagen een time-out. (Haar baas had er geen moeite mee, want die krijgt de helft van haar salaris dan van het UWV? )
Dan kom je weer op gesprek en dan zien we verder.
Ze heeft toen wel gelijk AD gekregen die ze moest opbouwen en werd naar de psycholoog gestuurd.
Zij is na die 14 dagen wel weer begonnen met een paar uurtjes in de week, om de dag en daarna elke dag een paar uutjes en zo verder.
Kan je huisarts je nu niet helpen?? Heb je ook al pillen?
Het is wel zo dat de leeftijds- groep 15 - 25 jaar duidelijk vertegenwoordigd wordt als het gaat om depressief zijn.
Dat is ook terug te zoeken het internet.
Opbouwen lijkt mij ook beter dan in één keer volop aan de slag gaan.. Ik werk maar 20 uur maar nu is dat voor mij ontzettend veel. Zo voelt het tenminste..
Heb geen pillen maar morgen kijken we verder bij de HA..
Het kan best zo zijn dat DE leeftijdsgroep is zeg maar.. maar dat maakt het niet minder ernstig en serieus denk ik zo.. Maar daar denkt de arbodienst heel anders over hierzo, ongeacht je leeftijd denk ik..
dinsdag 21 januari 2014 om 18:55
Het kan best zo zijn dat DE leeftijdsgroep is zeg maar.. maar dat maakt het niet minder ernstig en serieus denk ik zo.
Oh meissie ik bedoel het goed, het is gewoon erg waardeloos als je in een depressie zit, heb hier de ellende meegemaakt. Bij het minste vloog ze op viel in slaap waar je bij stond, wist niet meer wat 2 tellen terug gezegd was. Gaf antwoord op een vraag die ze niet meer wist. En moe moe moe en huilen en slapen tussen de middag. het is echt heftig.
Ja misschien kan je huisarts overleggen met de arbo arts? en die vakantie dagen moet je terug krijgen...
Ik wens je sterkte.
Oh meissie ik bedoel het goed, het is gewoon erg waardeloos als je in een depressie zit, heb hier de ellende meegemaakt. Bij het minste vloog ze op viel in slaap waar je bij stond, wist niet meer wat 2 tellen terug gezegd was. Gaf antwoord op een vraag die ze niet meer wist. En moe moe moe en huilen en slapen tussen de middag. het is echt heftig.
Ja misschien kan je huisarts overleggen met de arbo arts? en die vakantie dagen moet je terug krijgen...
Ik wens je sterkte.
dinsdag 21 januari 2014 om 19:34
quote:1960to4 schreef op 21 januari 2014 @ 18:55:
Het kan best zo zijn dat DE leeftijdsgroep is zeg maar.. maar dat maakt het niet minder ernstig en serieus denk ik zo.
Oh meissie ik bedoel het goed, het is gewoon erg waardeloos als je in een depressie zit, heb hier de ellende meegemaakt. Bij het minste vloog ze op viel in slaap waar je bij stond, wist niet meer wat 2 tellen terug gezegd was. Gaf antwoord op een vraag die ze niet meer wist. En moe moe moe en huilen en slapen tussen de middag. het is echt heftig.
Ja misschien kan je huisarts overleggen met de arbo arts? en die vakantie dagen moet je terug krijgen...
Ik wens je sterkte.
Ik weet dat je het goed bedoelde hoor! Ik bedoelde het niet zoals het waarschijnlijk bij jou overkwam haha.
Wat je vertelt over je dochter is hier precies ook zo..
Ik val in slaap op plekken waar ik normaal nooit kan slapen.. Vaak weet ik niet meer wat ik een minuut geleden gedaan of gezegd heb. Soms herinner ik me ook hele dag bijna niet meer.. Het is een eng gevoel. Huilen idd ook veel ja.. terwijl ik normaal eigenlijk niet zo gauw huil. Het is even heel erg klote
Het kan best zo zijn dat DE leeftijdsgroep is zeg maar.. maar dat maakt het niet minder ernstig en serieus denk ik zo.
Oh meissie ik bedoel het goed, het is gewoon erg waardeloos als je in een depressie zit, heb hier de ellende meegemaakt. Bij het minste vloog ze op viel in slaap waar je bij stond, wist niet meer wat 2 tellen terug gezegd was. Gaf antwoord op een vraag die ze niet meer wist. En moe moe moe en huilen en slapen tussen de middag. het is echt heftig.
Ja misschien kan je huisarts overleggen met de arbo arts? en die vakantie dagen moet je terug krijgen...
Ik wens je sterkte.
Ik weet dat je het goed bedoelde hoor! Ik bedoelde het niet zoals het waarschijnlijk bij jou overkwam haha.
Wat je vertelt over je dochter is hier precies ook zo..
Ik val in slaap op plekken waar ik normaal nooit kan slapen.. Vaak weet ik niet meer wat ik een minuut geleden gedaan of gezegd heb. Soms herinner ik me ook hele dag bijna niet meer.. Het is een eng gevoel. Huilen idd ook veel ja.. terwijl ik normaal eigenlijk niet zo gauw huil. Het is even heel erg klote
