Ernstig depressief

Graag wil ik hier mijn verhaal even kwijt.. gewoon om het even van me af te schrijven..



In mijn leven heb ik veel meegemaakt ondanks mijn leeftijd (21)..

Op mijn 14e heb ik bij jeugdzorg gezeten vanwege de thuissituatie en vooral door mijn gedrag, verkeerde vrienden maar ook het in de knoop zitten met mezelf.

Ook nare ervaring met mannen, waardoor mijn vertrouwen voor een groot deel weg is gevallen, maar ook angst voor bepaalde dingen die daarmee te maken hebben. Hier wil ik niet al te diep over in gaan.

Er zijn nog zoveel gebeurtenissen die er nu voor hebben gezorgd dat ik op dit dieptepunt ben gekomen. Ik voel me erg depressief (futloos, moe, niets maakt me meer blij/vrolijk , slecht slapen, snel geïrriteerd en het huishouden doen is al te veel).



Ik werk momenteel bij een zorginstelling met collega's die al een stuk ouder zijn. Het ging op het begin erg goed totdat ik commentaar kreeg over allerlei dingen die niet waar zijn. Ook werden er kinderachtige opmerkingen gemaakt en leugens rond vertelt. Het werk ligt mij niet en ik heb het dan ook niet naar mijn zin.Dit was de laatste druppel ..alles wat ik heb meegemaakt sloeg in één keer als een bom in..



Ik heb altijd al ontzettend veel moeite gehad en schaamde me enorm om hulp te vragen.. Maar toch heb ik het gedaan.

Ik begon me zo slecht te voelen dat ik toch een afspraak bij de huisarts heb gemaakt.. Hij concludeerde dat ik inderdaad depressief ben en totaal niet in staat ben om te werken. Hij wilde dat ik minimaal 2 weken een time- out zou nemen. De dag erna gelijk een gesprek bij de arbodienst gehad. De arboverpleegkundige voerde het gesprek met mij aangezien de Arboarts voorlopig niet aanwezig zou zijn.. Iig niet op tijd. Hij gaf aan het eens te zijn met de huisarts en ik moest een time-out nemen. Hij gaf als tips mee om veel te wandelen met de hond, tussen de middag (12.30 - 14.00) te slapen en voldoende te eten.



Ik ben geen persoon die stil kan zitten, maar werken lukte niet meer. Ik liep vaak naar de wc, omdat het gewoon even niet meer ging. Ik begon steeds meer dingen te vergeten en hard gezegd te irriteren aan mijn cliënten, terwijl ik altijd gek op ze ben geweest. Altijd ben ik wel bezig met wat dan ook, huishouden, boodschappen etc. Ik heb veel gewandeld in deze week en veel gepraat met mijn partner en moeder. Ook ben ik zoveel mogelijk onder de mensen gebleven en bleef ik bezig zodat ik een ritme bleef houden. Tussen de middag slapen lukt mij bijna nooit!



Een week na deze dag wilde hij me weer zien om te bespreken hoe het ging. Hij vroeg direct hoe het ging. Ik heb aangegeven dat 'goed' anders is. Hierop antwoordde hij: 'Maar wel beter'. Ik heb gezegd dat het eigenlijk niet echt beter ging maar dat het wel fijn voelde en mij wat meer rust gaf dat ik even geen verplichtingen had( werk) en me daar even geen zorgen over hoefde te maken. Vrijwel direct gaf hij aan er veel waarde aan te hechten dat ik weer aan het werk zou gaan, ik een week de tijd heb gehad om alles op een rijtje te zetten en dat die nu voorbij is, ik geen reden meer heb om thuis te blijven en hij mij weer beter meldde na het weekend. Volgens hem had ik geen beperkingen en was het erg goed voor mij om weer te gaan werken. ( Ik werk 5 dagen per week 4 uur per dag). Ik heb in alle eerlijkheid toegegeven dat ik dit te snel vond, mij er niet goed bij voelde en bang was dat als ik weer zou begonnen het weer snel fout zou gaan en mij weer ziek moest melden. Hierop antwoordde hij kort : 'Nee dat denk ik niet'. Eigenlijk wilde ik letterlijk schreeuwen dat hij niet in mijn hoofd kan kijken en dus zulke dingen niet te snel moet roepen.. Maar goed dit heb ik natuurlijk niet gedaan.

Na dit gesprek heb ik gelijk contact opgenomen met mijn huisarts. Hij was niet blij met het besluit van de arbodienst en gaf aan dat het beste wat ik kon doen is om het te proberen. Als het niet ging moest ik mij gewoon weer ziekmelden..



Nou goed.. Ik heb het vandaag dus geprobeerd. Wel heb ik direct bij mijn teamleidster aangegeven dat het echt niet goed met me gaat en ik denk dat het gewoon niet zal lukken, maar het wel wil proberen. Het ging erg slecht en mijn lichaam voelde aan als lood. Ik was ontzettend moe en kreeg het niet voor elkaar om iets te doen en een activiteit met de cliënten te doen. Ben regelmatig even weggelopen om lucht te krijgen.. Aan het einde van mijn werkdag heb ik bij mijn teamleidster aangegeven dat het echt niet ging en ik me echt niet goed voel. Hierop kreeg ik het antwoord: 'Waarom ging het niet? 'Wat gaan we nou doen dan?' Ik heb aangegeven het gewoon echt niet te weten en het gesprek met mijn huisarts af te willen wachten.. De zorgen en de druk van werk maken het alleen maar erger en kan ik er nu gewoon niet bij hebben.



Woensdag heb ik een afspraak staan bij mijn huisarts, aangezien hij mij erg graag na 2 weken weer wilde zien om het te bespreken. Ik ga morgen ochtend vroeg proberen om de afspraak naar morgen te verzetten, omdat ik echt niet weet hoe het verder moet en ik niet langer zo verder kan gaan. Samen met de huisarts gaan we bespreken welke hulp het beste voor mij is.. Ik voel me zo slecht, rot en een aansteller. Op sommige momenten gaat het zo slecht dat ik de raarste dingen in mijn hoofd krijg, niet meer weet wat ik heb gezegd en het niet meer hoor wat mijn partner zegt terwijl we met elkaar praten bijv. Ik woon samen met mijn verloofde, een mooi leuk huis, een hechte band met mijn familie.. Hoe kan ik dan zo ongelukkig zijn??Dit is wat in mij opkomt. Ook voel ik mij niet begrepen door de arbodienst en heb ik het gevoel alsof ik mij aanstel..



Ik hoop ontzettend dat ik morgen nog terecht kan bij de huisarts..



Bedankt voor degenen die dit lange verhaal gelezen hebben!

Bedankt voor je reactie Clementine.. Zo weet ik ook een beetje wat anderen mee maken.. Morgen ga ik echt alles bespreken en alles open gooien, alhoewel hij al vrijwel alles weet, wil ik het toch nog duidelijk bespreken.. In het verleden zijn er al een aantal 'diagnoses' gesteld die eigenlijk nooit echt getest zijn oid..

Ben heel benieuwd wat er morgen uitkomt!



Wat super dat je niet meer hoeft terug te komen! Ik hoop dat je snel 100% weer de oude bent!

Dankjewel en jij ook nog sterkte

quote:granaatappeltje schreef op 22 januari 2014 @ 01:27:

Vanaa, eerst even Wat een tegenvaller dat de arbo zo reageerde. Juist die druk maakt het erger. Je kan niet in je eigen tempo herstellen zo. Eens met wat hier is geadviseerd, vraag een second opinion aan. Je stelt je niet aan! Het gaat niet goed met je en het is superknap van je dat je nu aan de bel trekt, zelfs al reageert je baas met onbegrip. Blijf voor jezelf opkomen zoals je nu doet. Het is lastig, ik weet het. Stomme opmerking ook van je leidinggevende dat je zou kunnen werken met 'maar' 20 uur. Zelfs 10 uur is nu teveel. Ik wens je veel sterkte. En hoe moeilijk het nu is en misschien nog kan worden, het komt goed. Het blijft niet voor altijd zo en op den duur ga je je beter voelen. Alleen gebeurt dat niet morgen, dat duurt wel even maar het komt goed





Dankjewel! Het valt nog niet mee om hiermee om te gaan en echt tot rust te komen terwijl er zo moeilijk gedaan wordt.. Het wordt er niet beter op.

Vandaag ben ik bij de huisarts geweest die het geen goed idee vond om mij weer aan het werk te zetten.. Hij heeft mij geadviseerd om gesprekken met de arbo- verpleegkundige en bedrijfsmaatschappelijk werker te weigeren en aan te geven dat ik alleen met de Arboarts wil spreken.. Hij heeft me wel duidelijk gemaakt dat het allemaal nog lelijker kan worden als de Arboarts ook besluit om moeilijk te doen in belang van de organisatie zelf.. In dat geval raad hij mij aan informatie bij een vakbond of juridisch loket in te winnen of een second opinion aan te vragen.



Hij heeft me doorverwezen naar maatschappelijk werk en zij weten meer af van hoe dit in zijn werk gaat qua arbodienst etc. Morgen ga ik gelijk een afspraak maken!!



In dec. had ik gesolliciteerd bij het Leger des heils wat echt mijn droombaan is. Ik werd vorige week uitgenodigd.. En vandaag op sollicitatiegesprek geweest. Dit was na zoveel afwijzingen bij verschillende organisaties!! Met heel veel moeite ben ik toch daarheen gegaan en het heeft me zelfs erg goed gedaan ook. Ik zag de organisatie waar ik ontzettend graag wil werken. Het voelde op de één of andere manier heel goed! Ik had besloten om te gaan, omdat ik niet in een zwarte put wil blijven zitten en toch dingen wil proberen. Uiteindelijk duurt de sollicitatieprocedure wel een tijdje (minimaal een maand of 2 maanden met opzegtermijn van m'n huidige baan) dus kon ik het proberen. Zit nu ontzettend moe en met veel pijn in mijn lichaam thuis maar ben wel trots op mezelf!!

De Huisarts gaf trouwens aan dat ik een aanpassingsstoornis heb.. Dat het nu te moeilijk voor mij is om mij in deze situatie aan te kunnen passen aan mijn werk op dit moment.. Ik schrik altijd van zulke mededelingen..

Ja ik kreeg er idd energie van haha.maar was en ben nog steeds gesloopt dus dat is weer jammer.. Ja! Ik word morgen ochtend terug gebeld voor een afspraak.

quote:Rary schreef op donderdag 23 januari 2014 20:32 <blockquote><div>quote:</div><div class="message-quote-div"><b><a href="vanaa in "Ernstig depressief"" class="messagelink">vanaa schreef op 22 januari 2014 @ 19:35</a>:</b>

De Huisarts gaf trouwens aan dat ik een aanpassingsstoornis heb.. Dat het nu te moeilijk voor mij is om mij in deze situatie aan te kunnen passen aan mijn werk op dit moment.. Ik schrik altijd van zulke mededelingen..</div></blockquote>De huisarts mag niks zeggen over welke stoornis je eventueel kan hebben. Hij is geen psychiater, dus vind het apart dat hij deze uitspraak gedaan heeft. Maar dat doen helaas meer huisartsen. Ben het hiermee wel met je eens Rary. Heb ook aangegeven dat ik wil dat dat echt grondig bekeken wordt en niet alleen uitspraken wil hebben..

quote:IkBenIkenbenertrotsop schreef op 23 januari 2014 @ 21:23:

[...]





Ik verbaas me er ook over.



Heb je het ook over andere dingen gehad dan alleen het niet kunnen werken?

Ook snap ik niet waarom hij je niet doorverwezen heeft naar een psycholoog.



Het gaat om jouw gezondheid niet (alleen) om je werk!



Weigeren van een gesprek lijkt me trouwens geen goed idee. Ik zou eerder kiezen nu gelijk voor een second opinion aan te vragen.



Verder vind ik het heel naar voor je dat je naast je depressie, ook tegen onbegrip aanloopt bij je werk.Hij gaf aan alleen advies te kunnen geven.. Heb gister uiteindelijk zelf om een doorverwijzing moeten vragen.. had verwacht dat ik die het eerste gesprek al zou krijgen maar we zouden na die 2 weken verder kijken.. Morgen word ik gelukkig teruggebeld door maatschappelijk werk. Ik ben nu namelijk alleen maar bezig om het probleem met werk 'op te lossen' en het maakt het er niet beter op. Loop nu echt vast, omdat ik vooral geestelijk beter wil worden en niet alleen zorgen wil maken om hoe het nu verder gaat met werk.. Ik hoop dat maatschappelijk werk mij wat beter kan helpen.

We hebben het ook over andere dingen dan mijn werk gehad ja, alleen kon hij daar niet echt op ingaan.. Maar daar staat mijn huisarts ook wel erg bekend om. Het gaat niet zoals ik wilde dat het zou gaan toen ik om hup vroeg iig.

Wat lief, je vraag, Granaatappeltje! Het gaat wel.. Zware momenten en momenten die wat beter gaan..



Ja ik ben gister gebeld! Situatie besproken en ik krijg een telefoontje om een afspraak te maken voor het intakegesprek.. Dat kan een aantal weken duren.. Ook contact gehad met de raadsman van maatshappelijk werk die het belachelijk vind dat ik vakantiedagen op moet nemen omdat ik ' ziek' ben. Hij raad mij aan om een brief naar mijn werkgever te sturen en aannte geven dat ik het niet eens met hen ben en echt ziek ben. Second opinion zit er nu nog even niet in.. Kost 100euro en dat moet ik eerst bij elkaar rapen..



Wel zie ik de sollicitatie die ik heb gehad als lichtpuntje en krijg ik er wat energie van! Ik denk dat een andere baan ook wel zal helpen in het proces om beter te worden..

Bedankt voor je bericht Blueeyes.



Haha het klinkt heel aantrekkelijk om daar ja op te zeggen haha .



Het is zeker een rotzooi en ik word er met de dag alleen maar bozer en gefrustreerder om..

Ik ben nu kotsmisselijk, huilerig en duizelig omdat ik even niet weet hoe ik het morgen aan moet pakken op werk.. Mijn vakantie uren zijn al bijna op aangezien mijn contract tot half mei loopt.. Ik werk met ouderen (somatiek). Ze kunnen ook behoorlijk veel zeuren klagen en kritiek geven en het lukt mij nu echt niet om een activiteit te organiseren en spelletjes te doen.. Mijn hoofd staat er niet naar en mijn lichaam ook niet. Ben behoorlijk uitgeput. Heb vandaag de verjaardag van mijj vader gehad wat erg gezellig was,en ook even afleiding.. Maar het valt nu erg zwaar en ben niet vooruit te branden..



Op mijn werk weten ze het van mijn sollicitatie! Sowieso dat ik solliciteer op functies die mij beter liggen en waar ik voor gestudeerd heb. Ik ben daar eerlijk en open in. Wel bedankt voor je tip/waarschuwing!