Psyche
alle pijlers
Familiegeheimen
donderdag 8 augustus 2013 om 15:34
quote:34vlinder schreef op 07 augustus 2013 @ 20:56:
Bedankt voor jullie reacties.
Ik hoef niet zozeer excuses of erkenning. Ik zou alleen graag met 1 iemand van de familie in vertrouwen mijn kant van het verhaal willen doen. Een therapeut gaat uiteindelijk weer zijn eigen weg, maar met familie moet je nog langer mee om het maar zo te zeggen. Zolang ik het weg houd voelt het als een geheim terwijl mijn leven in de loop der tijd voor een groot deel in het teken is komen te staan van dit geheim.
Als een familielid bij me komt en vraagt 'hoe het toch allemaal zo is gekomen' dan houd ik zowel mezelf als het familielid voor de gek als ik zeg dat het alleen aan het ongeval ligt.
Lieve to, zou het allemaal helpen. Ik ben bang van niet. Omdat het vaak helaas zou is dat mensen een kijk op de zaken hebben. En als jij niet een sociaal voelend persoon voor je hebt. Kan het weleens tegen je keren.
OOK al heb je alle gelijk van de wereld. En dominante mensen die gaan voor niemand aan de kant.
Ik zou mij gaan concentreren op mijzelf. Omdat je daar meer mee wint op de lange duur. Vaak als je begrijpt wilt en jouw gelijk. Dan krijg je het niet. Ook al heb je alle gelijk van de wereld en het recht om je verhaal te vertellen.
Maar vaak worden die dominante mensen gezien als prima kerels. En je moet van goede kom af zijn om hun gedrag te doorzien.
Veel sterkte in je herstel.....
Bedankt voor jullie reacties.
Ik hoef niet zozeer excuses of erkenning. Ik zou alleen graag met 1 iemand van de familie in vertrouwen mijn kant van het verhaal willen doen. Een therapeut gaat uiteindelijk weer zijn eigen weg, maar met familie moet je nog langer mee om het maar zo te zeggen. Zolang ik het weg houd voelt het als een geheim terwijl mijn leven in de loop der tijd voor een groot deel in het teken is komen te staan van dit geheim.
Als een familielid bij me komt en vraagt 'hoe het toch allemaal zo is gekomen' dan houd ik zowel mezelf als het familielid voor de gek als ik zeg dat het alleen aan het ongeval ligt.
Lieve to, zou het allemaal helpen. Ik ben bang van niet. Omdat het vaak helaas zou is dat mensen een kijk op de zaken hebben. En als jij niet een sociaal voelend persoon voor je hebt. Kan het weleens tegen je keren.
OOK al heb je alle gelijk van de wereld. En dominante mensen die gaan voor niemand aan de kant.
Ik zou mij gaan concentreren op mijzelf. Omdat je daar meer mee wint op de lange duur. Vaak als je begrijpt wilt en jouw gelijk. Dan krijg je het niet. Ook al heb je alle gelijk van de wereld en het recht om je verhaal te vertellen.
Maar vaak worden die dominante mensen gezien als prima kerels. En je moet van goede kom af zijn om hun gedrag te doorzien.
Veel sterkte in je herstel.....
donderdag 8 augustus 2013 om 20:57
quote:kipkluifje schreef op 07 augustus 2013 @ 20:44:
[...]
Enigszins herkenbaar, en door erover te praten valt de last die jij al die jaren eenzaam en alleen hebt gedragen van je schouders. In mijn geval voelde dat als een opluchting. Zeker omdat ik het besprak met de familie. Dat was voor mij toch wat krachtiger dan een brief verbranden of een therapeut bepraten. Ik heb geen excuses of erkenning gekregen. Het lijkt me zinloos om die te verwachten. Het heeft tot een permanente breuk met een aantal familieleden geleid, dat had ik al voorzien dus dat was geen verrassing.
Hoi kipkluifje (grappig naam trouwens
)
Helemaal waar! ''door erover te praten valt hopelijk de last die ik al die jaren eenzaam en alleen hebt gedragen van mijn schouders''.
Die last dragen is iets wat je van een kind eigenlijk helemaal niet kan en mag verwachten! Want ik was nog jong toen alles begon. Dit is ook simpelweg de enige reden dat ik het wil vertellen. Omdat ik het niet meer trek om die schijn op te houden, en die last te dragen. Want je sleept het toch dagelijks met je mee, al zou je het anders willen. Wat fijn dat het in jouw geval als opluchting heeft gevoeld. Heb jij je verhaal in vertrouwen tegen 1 familielid kunnen zeggen off?
[...]
Enigszins herkenbaar, en door erover te praten valt de last die jij al die jaren eenzaam en alleen hebt gedragen van je schouders. In mijn geval voelde dat als een opluchting. Zeker omdat ik het besprak met de familie. Dat was voor mij toch wat krachtiger dan een brief verbranden of een therapeut bepraten. Ik heb geen excuses of erkenning gekregen. Het lijkt me zinloos om die te verwachten. Het heeft tot een permanente breuk met een aantal familieleden geleid, dat had ik al voorzien dus dat was geen verrassing.
Hoi kipkluifje (grappig naam trouwens
)Helemaal waar! ''door erover te praten valt hopelijk de last die ik al die jaren eenzaam en alleen hebt gedragen van mijn schouders''.
Die last dragen is iets wat je van een kind eigenlijk helemaal niet kan en mag verwachten! Want ik was nog jong toen alles begon. Dit is ook simpelweg de enige reden dat ik het wil vertellen. Omdat ik het niet meer trek om die schijn op te houden, en die last te dragen. Want je sleept het toch dagelijks met je mee, al zou je het anders willen. Wat fijn dat het in jouw geval als opluchting heeft gevoeld. Heb jij je verhaal in vertrouwen tegen 1 familielid kunnen zeggen off?
donderdag 8 augustus 2013 om 20:59
quote:kipkluifje schreef op 07 augustus 2013 @ 22:37:
[...]
Ben je ook bang dat die vertrouwenspersoon schrikt?
Hoi Kipkluifje,
Ja ik ben vooral bang dat de persoon die ik het wil vertellen zou schrikken. Omdat men misschien alleen maar denkt van ach die is slachtoffer van het ongeval en kan daardoor de draad niet meer oppakken.. Terwijl er dus veel meer heeft gespeeld.
[...]
Ben je ook bang dat die vertrouwenspersoon schrikt?
Hoi Kipkluifje,
Ja ik ben vooral bang dat de persoon die ik het wil vertellen zou schrikken. Omdat men misschien alleen maar denkt van ach die is slachtoffer van het ongeval en kan daardoor de draad niet meer oppakken.. Terwijl er dus veel meer heeft gespeeld.
donderdag 8 augustus 2013 om 21:09
quote:Bosbes81 schreef op 08 augustus 2013 @ 05:18:
Ik snap niet zo goed wat het geheim is?
Hoi Bosbes,
Als je mijn verhaal goed leest zul je zien wat het geheim is. Ik ben opgegroeid in een gezin met een dominante agressieve vader en en een fysiek agressieve broer die daarnaast mentaal naar mij over grenzen ging. Hier heb ik veel onder geleden en ik heb het hierdoor jarenlang heel zwaar gehad thuis. Hierna kwam een ongeval waarbij ik blijvende gevolgen heb opgelopen. Al met al lukt het niet meer om mijn leven op te pakken zoals ik dat wil. Voor de buitenwereld is het makkelijk om dit op het ongeval af te schuiven maar is er veel meer gebeurd. En dit heeft natuurlijk ook veel impact als je als kind nog 'in wording' bent. De situaties die mij het meest pijn gedaan hebben en mij gemaakt hebben tot wie ik ben zijn die van mijn broer en vader. Alleen hier kan ik naar buiten toe niet veel over zeggen omdat zowel mijn vader als broer liever niet willen dat ik vertel hoe ze zich gedragen hebben tegenover mij. Dit werd vanaf het moment dat het speelde als non verbaal duidelijk gemaakt. De buitenwereld mocht er niets van te weten komen. Ook doen zowel mijn vader als broer zich heel leuk voor in de buitenwereld dit maakt dat het voor mij heel moeilijk is om er voor uit te komen dat dit gespeeld heeft.
Soms hoor je deze verhalen ook wel van vrouwen, die na een huwelijk van jaren gaan scheiden. Dan komt alle ellende op tafel. Simpelweg omdat ze het nu durven te vertellen.
Dit is in mijn geval niet zo. Mijn moeder wist van het gedrag van mijn vader maar heeft hier nooit iets aan gedaan. Ze heeft altijd voor mijn vader gekozen. Dit zelfde geldt voor het gedrag van broer. De schijn ophouden noem ik dit.
Nu ben ik op een punt dat ik het ooit wil vertellen aan 1 iemand binnen de familie. Omdat ik hier al zolang mee loop. Terwijl vader en broer rustig en relaxed verder leven. Zij hebben er immers geen last van. Ik verdien dat niet. Ik verdien het ook om mijn verhaal te doen.
Ik snap niet zo goed wat het geheim is?
Hoi Bosbes,
Als je mijn verhaal goed leest zul je zien wat het geheim is. Ik ben opgegroeid in een gezin met een dominante agressieve vader en en een fysiek agressieve broer die daarnaast mentaal naar mij over grenzen ging. Hier heb ik veel onder geleden en ik heb het hierdoor jarenlang heel zwaar gehad thuis. Hierna kwam een ongeval waarbij ik blijvende gevolgen heb opgelopen. Al met al lukt het niet meer om mijn leven op te pakken zoals ik dat wil. Voor de buitenwereld is het makkelijk om dit op het ongeval af te schuiven maar is er veel meer gebeurd. En dit heeft natuurlijk ook veel impact als je als kind nog 'in wording' bent. De situaties die mij het meest pijn gedaan hebben en mij gemaakt hebben tot wie ik ben zijn die van mijn broer en vader. Alleen hier kan ik naar buiten toe niet veel over zeggen omdat zowel mijn vader als broer liever niet willen dat ik vertel hoe ze zich gedragen hebben tegenover mij. Dit werd vanaf het moment dat het speelde als non verbaal duidelijk gemaakt. De buitenwereld mocht er niets van te weten komen. Ook doen zowel mijn vader als broer zich heel leuk voor in de buitenwereld dit maakt dat het voor mij heel moeilijk is om er voor uit te komen dat dit gespeeld heeft.
Soms hoor je deze verhalen ook wel van vrouwen, die na een huwelijk van jaren gaan scheiden. Dan komt alle ellende op tafel. Simpelweg omdat ze het nu durven te vertellen.
Dit is in mijn geval niet zo. Mijn moeder wist van het gedrag van mijn vader maar heeft hier nooit iets aan gedaan. Ze heeft altijd voor mijn vader gekozen. Dit zelfde geldt voor het gedrag van broer. De schijn ophouden noem ik dit.
Nu ben ik op een punt dat ik het ooit wil vertellen aan 1 iemand binnen de familie. Omdat ik hier al zolang mee loop. Terwijl vader en broer rustig en relaxed verder leven. Zij hebben er immers geen last van. Ik verdien dat niet. Ik verdien het ook om mijn verhaal te doen.
donderdag 8 augustus 2013 om 21:44
Ach lieve TO hoe mooi mensen zich ook voordoen, jouw familie heeft heus wel iets gemerkt. Ik dacht dat ik het geheim niet begreep, maar ik begrijp het wel. Ik had een moeilijke band met mijn moeder. Ik dacht ook dat niemand dat wist. Nu praat ik er heel makkelijk over en blijkt dat familie het wel heeft gezien. Maar wat konden ze ermee? Niets! Net als jouw familie? Probeer het niet meer te zien als het geheim. Begin luchtig te praten over dat je door het ongeval bent gaan beseffen dat er meer mis is gegaan. Onder andere door vader en broer. Jouw vader en broer hebben verkeerde dingen gedaan en hebben dat nu uitgesproken. Jij mag gewoon praten over nare dingen uit je jeugd. In ieder huishouden zijn er dingen. Als jij er open over praat, zullen mensen jou dat misschien ook vertellen. Misschien relativeert het een beetje? Ik besef heel goed dat als je in de put zit je het moeilijk kan overzien, maar er is meer in jou dan vroeger en het ongeluk. Probeer daar ook energie in te stoppen, zodat het wat lichter word. Ik hoop dat ik het goed op je overkrijg. Ik snap dat je met dingen zit, dat mag en kan. Maar probeer er niet 2 keer aan onder door te gaan. Snap je een beetje wat ik bedoel?
donderdag 8 augustus 2013 om 22:01
quote:34vlinder schreef op 08 augustus 2013 @ 20:57:Heb jij je verhaal in vertrouwen tegen 1 familielid kunnen zeggen off?In mijn geval weet de hele familie nu van mijn geaardheid.quote:34vlinder schreef op 08 augustus 2013 @ 20:59:Ja ik ben vooral bang dat de persoon die ik het wil vertellen zou schrikken.quote:34vlinder schreef op 08 augustus 2013 @ 21:09:De situaties die mij het meest pijn gedaan hebben en mij gemaakt hebben tot wie ik ben zijn die van mijn broer en vader. Mijn moeder wist van het gedrag van mijn vader maar heeft hier nooit iets aan gedaan. Ze heeft altijd voor mijn vader gekozen. Dit zelfde geldt voor het gedrag van broer. De schijn ophouden noem ik dit. Nu ben ik op een punt dat ik het ooit wil vertellen aan 1 iemand binnen de familie. Ik verdien het ook om mijn verhaal te doen.Zeg je dan over je angst voor een afwijzende reactie van de vertrouwenspersoon heen en lucht je hart. Sterkte.
zaterdag 10 augustus 2013 om 10:27
Het is verschrikkelijk dat je bepaalde familiegeheimen voor jezelf moet houden anders zorgt dat voor onrust of ongeloof in de familie.
Ik heb er nog steeds psychische problemen aan over gehouden ondanks degene die mij misbruikt heeft OVERLEDEN is.
Mijn man snap niks van mijn woede aanvallen,instabiliteit e.d., ik kan hem niet vertellen wat mij overkomen is, vaak wil ik verlost worden van dit alles.
Ik heb 2 dochters en hoop dat dit ze NOOIT overkomt, verschrikkelijk gewoon, daarom ben ik te overbezorgd naar ze toe en neem verkeerde beslissingen.
Ik kan me helemaal in je probleem verplaatsen, het is niet makkelijk je daaruit te worstelen.
Ik hoop dat je eruit komt, maar voor mij blijft mijn geheim van mij ben bang verder beschadigt te worden door het prijs te geven.
Ook voor mij geld dat de buitenwereld denkt dat ik alles voormekaar heb, maar de waarheid is anders.
Ja, ik heb een knappe man met een goede baan, een goed leven, twee knappe dochters, huis met alles erop en eraan, auto, ik kom niks tekort alleen psychisch soms in de knoop door mijn verleden
Ben heel erg bang dit over te dragen aan mijn dochters, als ik had geweten dat het leven soms zo zwaar zou zijn had ik nooit voor kinderen gekozen,want toen ik kinderloos was had ik het psychisch niet zo zwaar als nu met kinderen.
Sterkte en heel veel succes TO!!!!!!
Ik heb er nog steeds psychische problemen aan over gehouden ondanks degene die mij misbruikt heeft OVERLEDEN is.
Mijn man snap niks van mijn woede aanvallen,instabiliteit e.d., ik kan hem niet vertellen wat mij overkomen is, vaak wil ik verlost worden van dit alles.
Ik heb 2 dochters en hoop dat dit ze NOOIT overkomt, verschrikkelijk gewoon, daarom ben ik te overbezorgd naar ze toe en neem verkeerde beslissingen.
Ik kan me helemaal in je probleem verplaatsen, het is niet makkelijk je daaruit te worstelen.
Ik hoop dat je eruit komt, maar voor mij blijft mijn geheim van mij ben bang verder beschadigt te worden door het prijs te geven.
Ook voor mij geld dat de buitenwereld denkt dat ik alles voormekaar heb, maar de waarheid is anders.
Ja, ik heb een knappe man met een goede baan, een goed leven, twee knappe dochters, huis met alles erop en eraan, auto, ik kom niks tekort alleen psychisch soms in de knoop door mijn verleden
Ben heel erg bang dit over te dragen aan mijn dochters, als ik had geweten dat het leven soms zo zwaar zou zijn had ik nooit voor kinderen gekozen,want toen ik kinderloos was had ik het psychisch niet zo zwaar als nu met kinderen.
Sterkte en heel veel succes TO!!!!!!
