Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
maandag 29 september 2014 om 19:09
Dag lieve vrouwen,
Een paar heftige dagen achter de rug.
Ik kwam er vrijdag achter dat ik financieel verschrikkelijk belazerd ben door een opdrachtgever.
Het hele weekend gekauwd op wat ik weet, vanmorgen gebeld en geen klap opgeschoten, waarschijnlijk geen poot om op te staan.
Heel moeilijk dit, het gaat om iemand die ik al heel lang ken.
En ja, op zulke momenten mis ik mijn man.
Heel erg.
Hoewel ik weet dat het business is, ik ben zelf de business, het gaat in dit geval om mijn stem en ik voel me bestolen.
Ik ben niet in paniek, niet aan het janken of zit niet dippig te wezen maar realiseer me weer eens dat ik véél harder moet worden. En dat vind ik zooooo jammer.
Een paar heftige dagen achter de rug.
Ik kwam er vrijdag achter dat ik financieel verschrikkelijk belazerd ben door een opdrachtgever.
Het hele weekend gekauwd op wat ik weet, vanmorgen gebeld en geen klap opgeschoten, waarschijnlijk geen poot om op te staan.
Heel moeilijk dit, het gaat om iemand die ik al heel lang ken.
En ja, op zulke momenten mis ik mijn man.
Heel erg.
Hoewel ik weet dat het business is, ik ben zelf de business, het gaat in dit geval om mijn stem en ik voel me bestolen.
Ik ben niet in paniek, niet aan het janken of zit niet dippig te wezen maar realiseer me weer eens dat ik véél harder moet worden. En dat vind ik zooooo jammer.
maandag 29 september 2014 om 19:31
Ha Leo,
Tjezuus, je krijgt het wel voor je kiezen zeg! Wat vervelend, zeker als je het gevoel krijgt dat je hard moet worden, terwijl je dat eigenlijk niet bent.
Ik hoop dat je toch een manier vindt om genoegdoening / je recht te krijgen.
Fijn dat je niet direct in een dip belandt, dat wel, maar ik kan me voorstellen dat je hier echt niet op zit te wachten, net nu het weer wat beter gaat.
Succes!
Tjezuus, je krijgt het wel voor je kiezen zeg! Wat vervelend, zeker als je het gevoel krijgt dat je hard moet worden, terwijl je dat eigenlijk niet bent.
Ik hoop dat je toch een manier vindt om genoegdoening / je recht te krijgen.
Fijn dat je niet direct in een dip belandt, dat wel, maar ik kan me voorstellen dat je hier echt niet op zit te wachten, net nu het weer wat beter gaat.
Succes!
maandag 29 september 2014 om 23:09
Owja...dat is echt een enorm klotegevoel. Ik ken het, behalve dat je je geld miet krijgt waar je op gerekend hebt, extra bedrogen omdat iemand die met je doet en en rotgevoel naar jezelf omdat je zo te goeder trouw bent geweest.
Fijn dat het je niet naar beneden haalt ofwel, dat jij je er niet door naar beneden laat halen
Fijn dat het je niet naar beneden haalt ofwel, dat jij je er niet door naar beneden laat halen
dinsdag 30 september 2014 om 05:51
Leo, je hoeft niet harder te worden. Zaken zijn zaken, daarvoor hoef je niet harder te worden. Zakelijk timmer ik altijd alles dicht en ben ik keihard. Dat hoeft totaal niet door te sijpelen naar je persoonlijk leven en jij hoeft zelf al helemaal niet harder te worden. Zuinig is meer het woord, zuinig op je talent en je bronnen.
You know how I know? Because I reeaally think so!
dinsdag 30 september 2014 om 06:16
donderdag 2 oktober 2014 om 10:26
Hé girls,
Ja, het gaat wel ok.
Ik heb veel te doen, dat is eigenlijk heel fijn, al vind ik het doodeng, een bedrijf hebben.
Ik merk dat het verdriet wat ik voel altijd ergens aanwezig is momenteel maar niet op de voorgrond.
Snappen jullie wat ik bedoel?
Er is geen grote zwarte hond meer, de hele dag, die hinderlijk met zijn dikke togus voor mijn neus gaat zitten.
Er is wel de hele dag zo'n vlaag van verdriet in mijn keel en maag en dan loert die grote zwarte hond naar me, van achter een kast of zo. Soms is 'ie zelfs even weg.
Maar....dan komt 'ie toch weer terug. Op de achtergrond.
Volgens mij is dit wat veel van jullie bedoelden. Dat er steeds meer momenten komen waarin je merkt dat het beter gaat. Niet óver maar beter.
Mijn grote dip van een paar weken terug en de onthulling van de waarheid hebben me eigenlijk gewoon heel goed gedaan. Ik moest helemaal op de bodem zitten om omhoog te kunnen. De waarheid en bevestiging van hoe het werkelijk in elkaar zat stuwde me daarna nog meer omhoog.
Jammer dat ik nog steeds verdriet heb, de man mis, nog steeds wel eens nauwelijks kan geloven dat het echt gebeurd is en dat ik zelfs nog weleens hoop dat het goedkomt (waar ik mezelf snel goedmoedig om uitlach, want no way dat ik die man nog terug wil natuurlijk. Daar hoef ik na zo'n gevoelbevlieging nog geen seconde over na te denken.)
Opvallend is ook dat als ik pijn voel, hem mis etc. dat altijd terugverlangen is naar de tijd voordat we in Drenthe woonden.
Zonder uitzondering.
Nooit maar dan ook nooit denk ik met weemoed terug aan onze tijd hier, in dat grote huis.
Ik verlang dus terug naar vijf, zes jaar geleden! Niet naar de laatste ruim vijf jaar van onze relatie. Wauw.....
Dat is wel even een realitycheck hoor.
Nu dus nog even dealen met de heimwee naar echt al best lang terug en me nóg meer realiseren hoe erg ik besodemieterd ben door een vertrouweling en dan hopelijk aanvaarding en de daarbij horende onverschilligheid.
Daar kijk ik halsreikend naar uit.
Ja, het gaat wel ok.
Ik heb veel te doen, dat is eigenlijk heel fijn, al vind ik het doodeng, een bedrijf hebben.
Ik merk dat het verdriet wat ik voel altijd ergens aanwezig is momenteel maar niet op de voorgrond.
Snappen jullie wat ik bedoel?
Er is geen grote zwarte hond meer, de hele dag, die hinderlijk met zijn dikke togus voor mijn neus gaat zitten.
Er is wel de hele dag zo'n vlaag van verdriet in mijn keel en maag en dan loert die grote zwarte hond naar me, van achter een kast of zo. Soms is 'ie zelfs even weg.
Maar....dan komt 'ie toch weer terug. Op de achtergrond.
Volgens mij is dit wat veel van jullie bedoelden. Dat er steeds meer momenten komen waarin je merkt dat het beter gaat. Niet óver maar beter.
Mijn grote dip van een paar weken terug en de onthulling van de waarheid hebben me eigenlijk gewoon heel goed gedaan. Ik moest helemaal op de bodem zitten om omhoog te kunnen. De waarheid en bevestiging van hoe het werkelijk in elkaar zat stuwde me daarna nog meer omhoog.
Jammer dat ik nog steeds verdriet heb, de man mis, nog steeds wel eens nauwelijks kan geloven dat het echt gebeurd is en dat ik zelfs nog weleens hoop dat het goedkomt (waar ik mezelf snel goedmoedig om uitlach, want no way dat ik die man nog terug wil natuurlijk. Daar hoef ik na zo'n gevoelbevlieging nog geen seconde over na te denken.)
Opvallend is ook dat als ik pijn voel, hem mis etc. dat altijd terugverlangen is naar de tijd voordat we in Drenthe woonden.
Zonder uitzondering.
Nooit maar dan ook nooit denk ik met weemoed terug aan onze tijd hier, in dat grote huis.
Ik verlang dus terug naar vijf, zes jaar geleden! Niet naar de laatste ruim vijf jaar van onze relatie. Wauw.....
Dat is wel even een realitycheck hoor.
Nu dus nog even dealen met de heimwee naar echt al best lang terug en me nóg meer realiseren hoe erg ik besodemieterd ben door een vertrouweling en dan hopelijk aanvaarding en de daarbij horende onverschilligheid.
Daar kijk ik halsreikend naar uit.
donderdag 2 oktober 2014 om 18:49
"Opvallend is ook dat als ik pijn voel, hem mis etc. dat altijd terugverlangen is naar de tijd voordat we in Drenthe woonden.
Zonder uitzondering.
Nooit maar dan ook nooit denk ik met weemoed terug aan onze tijd hier, in dat grote huis.
Ik verlang dus terug naar vijf, zes jaar geleden! Niet naar de laatste ruim vijf jaar van onze relatie. Wauw.....
Dat is wel even een realitycheck hoor."
Oh jee. Je hebt wat ik had. En bij mij stopt het tot op de dag van vandaag niet. Ik kan steeds beter zien wat 'niet goed zat'. En heb ook zo'n scheidslijn, niet in woonplaats maar in een andere belangrijke gebeurtenis. Ik probeer steeds te kijken naar wat het me zegt, wat het over míj zegt. Ik wil geen slachtofferrol, ik wil geen nare man maken van mijn ex, ik wil zien wat was, maar dat wat ik zie dat was, is realitycheck in het kwadraat. Ik wil er verdriet om mogen hebben. Ik wil het niet meer allemaal begrijpen. Ik wil accepteren dat het in het leven zo gaat. Hechten duurt een poos, onthechten ook. En dat onthechten is vrees ik veel eerder begonnen dan op de dag dat ik zijn affaire ontdekte. Dat is een harde werkelijkheid. Eerst vond ik het horror. Nu vind ik het soms troostend. Troostend om te weten dat er echt wel 'wat was' toen het mis ging. Troostend om te weten dat ik nog zo veel jaren voor me heb liggen (hoop ik, wens ik!) waarin ik beter voor mezelf kan zorgen. Wat ben je dapper. Zorg jij ook maar goed voor jezelf.
Zonder uitzondering.
Nooit maar dan ook nooit denk ik met weemoed terug aan onze tijd hier, in dat grote huis.
Ik verlang dus terug naar vijf, zes jaar geleden! Niet naar de laatste ruim vijf jaar van onze relatie. Wauw.....
Dat is wel even een realitycheck hoor."
Oh jee. Je hebt wat ik had. En bij mij stopt het tot op de dag van vandaag niet. Ik kan steeds beter zien wat 'niet goed zat'. En heb ook zo'n scheidslijn, niet in woonplaats maar in een andere belangrijke gebeurtenis. Ik probeer steeds te kijken naar wat het me zegt, wat het over míj zegt. Ik wil geen slachtofferrol, ik wil geen nare man maken van mijn ex, ik wil zien wat was, maar dat wat ik zie dat was, is realitycheck in het kwadraat. Ik wil er verdriet om mogen hebben. Ik wil het niet meer allemaal begrijpen. Ik wil accepteren dat het in het leven zo gaat. Hechten duurt een poos, onthechten ook. En dat onthechten is vrees ik veel eerder begonnen dan op de dag dat ik zijn affaire ontdekte. Dat is een harde werkelijkheid. Eerst vond ik het horror. Nu vind ik het soms troostend. Troostend om te weten dat er echt wel 'wat was' toen het mis ging. Troostend om te weten dat ik nog zo veel jaren voor me heb liggen (hoop ik, wens ik!) waarin ik beter voor mezelf kan zorgen. Wat ben je dapper. Zorg jij ook maar goed voor jezelf.
