Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
vrijdag 3 oktober 2014 om 03:34
Dag lieverds,
Het is drie uur geweest maar ik heb nog niet geslapen.
Gaat niet.
Morgen is het vrijdag, kind gaat een extra weekend naar haar vader, ik zie er niet eens zo heel erg tegenop maar doe toch geen oog dicht.
Na jouw post, Wiebeltje, ben ik na gaan denken. En dat was nogal confronterend.
Ik vond het ook al langere tijd niet leuk meer allemaal maar weet dat aan van alles behalve aan mijn relatie.
Tot mijn grote schrik moet ik toegeven dat ik er na de enige relatiecrisis die we ooit hadden, ook niet zo veel zin meer in had, in mijn huwelijk.
Ik wilde in 2010 van hem scheiden omdat ik er achter kwam dat hij toen al jaren een internetseksrelatie had met een ex collega.
Nooit in het echt, zei hij, maar goed, dat was niet te controleren. Ik ging door een diep dal, mijn vertrouwen was aan diggelen geslagen en ik wilde scheiden.
Hij ging kapot. Totaal kapot. En dat trok ik niet.
Dus in therapie gegaan, samen. We klauterden uit de diepe put maar het werd natuurlijk nooit meer hetzelfde.
Hij had me verteld dat hij in zijn vorige huwelijk ook verliefd was geweest op een vriendin van zijn vrouw en dat dat uit de hand was gelopen.
Alleen gezoend, zei hij.
Jáh....
De alarmbellen hadden toen luidkeels af moeten gaan maar omdat ik niet beter wist dan dat de ex vrouw een vreselijk mens was was ik zo arrogant om te denken dat hij mij zulke dingen niet aan zou doen.
Dr. Phil zou me hierop terechtwijzen en stressen dat gedrag uit het verleden een graadmeter is voor gedrag in de toekomst.
En Dr. Phil heeft gelijk.
Enniehoe, na onze crisis en mijn ontzettende teleurstelling, was het niet meer hetzelfde.
Als mensen me vertelden dat ik zo bofte met mijn man dan werd ik weleens cynisch of schamper. Mijn blinde vertrouwen was a goner.
Het lijkt wel alsof ik dit vergeten was. Tot dus vandaag.
En nu ben ik woest.
Op mezelf nog het meest geloof ik.
Wat een blinde vink ben ik geweest. Wat een zwakkeling. Ik had in 2010 al moeten nokken maar nee, hij was zo zielig en verdrietig.
Alles om ons huwelijk te redden deed hij.
Alles.
Behalve praten en eerlijk zijn.
En toen hij nieuwe schoenen aangeboden kreeg kon hij daar naar goed oud des mans gebruik geen weerstand aan bieden.
Logisch.
De oude schoenen konden nu gewoon weg en hij liet me vallen als een baksteen.
Ik me de eerste maanden nog afvragen of hij me zo liet stikken omdat het hem zo'n pijn deed allemaal maar hij had bet druk met zijn barracuda te behagen.
Zelfs toen een van mijn beste vriendinnen stierf, vier dagen na onze scheiding, wist hij niet meer uit te brengen dan 'wat erg, doe rustig aan'. Vervolgens hing hij gewoon weer in de kroonluchter. Mijn verdriet heeft hem nooit een moer kunnen schelen.
Waarom ik verdriet om hem heb is me eigenlijk een raadsel. Ja, ik weet het wel, tuurlijk. Ook fijne dingen, jaren zelfs, een kind etc. maar feitelijk zou ik mezelf moeten feliciteren met ons uit elkaar gaan en zijn nieuwe scharrel van harte geluk en sterkte wensen.
Boosheid.
Weer een nieuwe fase waarschijnlijk.
Om moe van te worden.
Bah.
Het is drie uur geweest maar ik heb nog niet geslapen.
Gaat niet.
Morgen is het vrijdag, kind gaat een extra weekend naar haar vader, ik zie er niet eens zo heel erg tegenop maar doe toch geen oog dicht.
Na jouw post, Wiebeltje, ben ik na gaan denken. En dat was nogal confronterend.
Ik vond het ook al langere tijd niet leuk meer allemaal maar weet dat aan van alles behalve aan mijn relatie.
Tot mijn grote schrik moet ik toegeven dat ik er na de enige relatiecrisis die we ooit hadden, ook niet zo veel zin meer in had, in mijn huwelijk.
Ik wilde in 2010 van hem scheiden omdat ik er achter kwam dat hij toen al jaren een internetseksrelatie had met een ex collega.
Nooit in het echt, zei hij, maar goed, dat was niet te controleren. Ik ging door een diep dal, mijn vertrouwen was aan diggelen geslagen en ik wilde scheiden.
Hij ging kapot. Totaal kapot. En dat trok ik niet.
Dus in therapie gegaan, samen. We klauterden uit de diepe put maar het werd natuurlijk nooit meer hetzelfde.
Hij had me verteld dat hij in zijn vorige huwelijk ook verliefd was geweest op een vriendin van zijn vrouw en dat dat uit de hand was gelopen.
Alleen gezoend, zei hij.
Jáh....
De alarmbellen hadden toen luidkeels af moeten gaan maar omdat ik niet beter wist dan dat de ex vrouw een vreselijk mens was was ik zo arrogant om te denken dat hij mij zulke dingen niet aan zou doen.
Dr. Phil zou me hierop terechtwijzen en stressen dat gedrag uit het verleden een graadmeter is voor gedrag in de toekomst.
En Dr. Phil heeft gelijk.
Enniehoe, na onze crisis en mijn ontzettende teleurstelling, was het niet meer hetzelfde.
Als mensen me vertelden dat ik zo bofte met mijn man dan werd ik weleens cynisch of schamper. Mijn blinde vertrouwen was a goner.
Het lijkt wel alsof ik dit vergeten was. Tot dus vandaag.
En nu ben ik woest.
Op mezelf nog het meest geloof ik.
Wat een blinde vink ben ik geweest. Wat een zwakkeling. Ik had in 2010 al moeten nokken maar nee, hij was zo zielig en verdrietig.
Alles om ons huwelijk te redden deed hij.
Alles.
Behalve praten en eerlijk zijn.
En toen hij nieuwe schoenen aangeboden kreeg kon hij daar naar goed oud des mans gebruik geen weerstand aan bieden.
Logisch.
De oude schoenen konden nu gewoon weg en hij liet me vallen als een baksteen.
Ik me de eerste maanden nog afvragen of hij me zo liet stikken omdat het hem zo'n pijn deed allemaal maar hij had bet druk met zijn barracuda te behagen.
Zelfs toen een van mijn beste vriendinnen stierf, vier dagen na onze scheiding, wist hij niet meer uit te brengen dan 'wat erg, doe rustig aan'. Vervolgens hing hij gewoon weer in de kroonluchter. Mijn verdriet heeft hem nooit een moer kunnen schelen.
Waarom ik verdriet om hem heb is me eigenlijk een raadsel. Ja, ik weet het wel, tuurlijk. Ook fijne dingen, jaren zelfs, een kind etc. maar feitelijk zou ik mezelf moeten feliciteren met ons uit elkaar gaan en zijn nieuwe scharrel van harte geluk en sterkte wensen.
Boosheid.
Weer een nieuwe fase waarschijnlijk.
Om moe van te worden.
Bah.
vrijdag 3 oktober 2014 om 05:16
Lieve Leo, ik hoop dat je uiteindelijk toch nog iets van nachtrust hebt gehad.
Misschien is het niet zo slecht dat je nu die woede voelt. Je ondergaat het niet meer, maar begint juist een eigen opinie te vormen over de situatie. Volgens mij ben je nu officieel uit survival-modus.
Lieve schat, hoop dat je toch nog een fijne dag hebt vandaag
Misschien is het niet zo slecht dat je nu die woede voelt. Je ondergaat het niet meer, maar begint juist een eigen opinie te vormen over de situatie. Volgens mij ben je nu officieel uit survival-modus.
Lieve schat, hoop dat je toch nog een fijne dag hebt vandaag
vrijdag 3 oktober 2014 om 06:21
Tjeez, Eleonora wat heeft die man jouw verraden. Niet alleen nu dus maar ook al eerder. Geen wonder dat je met terug werkende kracht alsnog pislink bent. En terecht, zo ga je niet met elkaar om.
En ja, je zou blij moeten zijn dat je van zo'n pipo af bent, daar wordt je niet gelukkig van. Maar ja..iets met gevoelens hé..
Boosheid helpt afstand nemen, en dat is wat je uiteindelijk ook gaat doen. Ik wens z'n nieuwe vriendin veel succes met hem..
Voor jou een dikke
En ja, je zou blij moeten zijn dat je van zo'n pipo af bent, daar wordt je niet gelukkig van. Maar ja..iets met gevoelens hé..
Boosheid helpt afstand nemen, en dat is wat je uiteindelijk ook gaat doen. Ik wens z'n nieuwe vriendin veel succes met hem..
Voor jou een dikke
vrijdag 3 oktober 2014 om 06:53
Tjee, Leo. Dat zijn geen leuke dingen om je te realiseren. Maar geef jezelf niet zo op de kop. Het is toch te prijzen dat je zoveel gedaan hebt om deze relatie te redden? Sommige dingen vallen pas láter op hun plek.
Ik hoop dat je toch nog wat slaap hebt kunnen pakken. Ook dit is een fase, waar je doorheen moet en dat kún je!
Ik hoop dat je toch nog wat slaap hebt kunnen pakken. Ook dit is een fase, waar je doorheen moet en dat kún je!
Your life could depend on this. Don't blink. Don't even blink. Blink and you're dead. They are fast. Faster than you can believe. Don't turn your back, don't look away, and don't blink! Good luck. - The Doctor
vrijdag 3 oktober 2014 om 07:01
Oh lieve Leo, ze zeggen niet voor niets liefde maakt blind. En dat siert jou ook weer, jij hield echt oprecht heel erg veel van hem en gaf hem dus ook t voordeel van de twijfel. Dat is niet stom, dat is hoe relaties als ze goed in elkaar zitten ook werken. Helaas is hij wel een egoïstische zak die er niet bij stil stond wat dit met jou zou doen. Hij verdiende jou vertrouwen niet en het is goed als je kwaad wordt ipv verdrietig. Heb je niet toevallig nog iets van hem wat kapot kan
vrijdag 3 oktober 2014 om 07:21
quote:Ismene schreef op 03 oktober 2014 @ 05:16:
Lieve Leo, ik hoop dat je uiteindelijk toch nog iets van nachtrust hebt gehad.
Misschien is het niet zo slecht dat je nu die woede voelt. Je ondergaat het niet meer, maar begint juist een eigen opinie te vormen over de situatie. Volgens mij ben je nu officieel uit survival-modus.
Lieve schat, hoop dat je toch nog een fijne dag hebt vandaag
Eens met Ismene, jouw woede hoort erbij, na de vertwijfeling. En ook die woede wordt weer minder over een tijdje.
Ik ben het niet met je eens dat je boos op jezelf bent, want wat je toen hebt gedaan is hoop hebben en dat is een groot goed. Als mensen direct maar de hoop lieten varen bij elke tegenslag kwam er van de wereld niets terecht. Net als wanneer mensen elkaar nooit meer een tweede kans geven.
Dat jouw hoop (en liefde en goede wil) uiteindelijk niet hebben geleid tot een gelukkige relatie moet je jezelf niet aanrekenen.
Ik wens je een goede dag. Veel succes met je bedrijf, het klinkt echt superleuk! Je bent echt een tof mens, dat je dat gaat doen en nu zo actief bent met je nieuwe leven!
Lieve Leo, ik hoop dat je uiteindelijk toch nog iets van nachtrust hebt gehad.
Misschien is het niet zo slecht dat je nu die woede voelt. Je ondergaat het niet meer, maar begint juist een eigen opinie te vormen over de situatie. Volgens mij ben je nu officieel uit survival-modus.
Lieve schat, hoop dat je toch nog een fijne dag hebt vandaag
Eens met Ismene, jouw woede hoort erbij, na de vertwijfeling. En ook die woede wordt weer minder over een tijdje.
Ik ben het niet met je eens dat je boos op jezelf bent, want wat je toen hebt gedaan is hoop hebben en dat is een groot goed. Als mensen direct maar de hoop lieten varen bij elke tegenslag kwam er van de wereld niets terecht. Net als wanneer mensen elkaar nooit meer een tweede kans geven.
Dat jouw hoop (en liefde en goede wil) uiteindelijk niet hebben geleid tot een gelukkige relatie moet je jezelf niet aanrekenen.
Ik wens je een goede dag. Veel succes met je bedrijf, het klinkt echt superleuk! Je bent echt een tof mens, dat je dat gaat doen en nu zo actief bent met je nieuwe leven!
vrijdag 3 oktober 2014 om 07:37
Veel dingen worden achteraf pas duidelijk, soms jaren later. Naarmate je meer afstand neemt gebeurt dat. En ook als je opeens iets ontdekt waardoor stukjes op de plek vallen.
Ik ben bijna 10 jaar gescheiden en ontdek nog steeds nieuwe dingen waar ik soms van denk: jeetje, dat ik dát nooit heb gemerkt! Maar naarmate de tijd verstrijkt schokt het me ook minder. O.a. de recente ontdekking dat ex een stevige vreemdganger was (hij wist het goed te verbergen). Een paar jaar geleden zou ik me vies en gebruikt voelen. Nu denk ik: de lul, maar ja, niets verrast me meer...
En ook mijn eigen aandeel wordt me steeds duidelijk. Geen grenzen durven stellen, zo over me heen laten lopen...
Verwerken kost tijd.
Een paar jaar geleden hadden we hier een langlopend topic over foute mannen, zeg maar. Iets met "tranen" in de topictitel. Volgens mij zat jij daar ook regelmatig, klopt dat?
Ik ben bijna 10 jaar gescheiden en ontdek nog steeds nieuwe dingen waar ik soms van denk: jeetje, dat ik dát nooit heb gemerkt! Maar naarmate de tijd verstrijkt schokt het me ook minder. O.a. de recente ontdekking dat ex een stevige vreemdganger was (hij wist het goed te verbergen). Een paar jaar geleden zou ik me vies en gebruikt voelen. Nu denk ik: de lul, maar ja, niets verrast me meer...
En ook mijn eigen aandeel wordt me steeds duidelijk. Geen grenzen durven stellen, zo over me heen laten lopen...
Verwerken kost tijd.
Een paar jaar geleden hadden we hier een langlopend topic over foute mannen, zeg maar. Iets met "tranen" in de topictitel. Volgens mij zat jij daar ook regelmatig, klopt dat?
vrijdag 3 oktober 2014 om 08:24
Eleonora, ik geef je allereerst een heel dikke knuffel. Ik zag het aan je verhaal, dat het niet de eerste keer was. Cumulus zegt het zoals het is: geen grenzen durven stellen.
Mijn ex heeft op alle mogelijke manieren die grenzen overschreden als het gaat om vrouwen, en ook nog wel in andere dingen. Ik heb het altijd gevoeld, maar had geen benul wat ik dan voelde. Nu zie ik het als totale onveiligheid.
Een deel er van heeft hij me verteld toen we zogenaamd nagingen of het er nog in zat met ons. Nu denk ik: WE gingen niets na, IK hing daar en vond het allemaal vreselijk. Ons gezin kapot, de kinderen. Die man die ik toch ook met goed fatsoen ziek in zijn hoofd zou kunnen noemen, zo zielig. En nu weet ik: ik was totaal grenzeloos. Dacht zelfs dat ik de grenzen niet voelde. Tot ik misselijk werd, moest kokhalzen, zo maar ineens, alsof het uit het niets kwam. Toen wist ik: hé, dat moet een grens zijn. Mijn lijf kan wat mijn geest niet kon. Zeggen dat het genoeg was.
Weet je, ik vind het nog steeds geen excuus, dat grenzeloos zijn, alles doen om de boel te redden; geen excuus voor dat iemand die grenzen dan ook gewoon met voeten treedt. Dat ligt toch echt nog steeds bij de leugenaar, de bedrieger. Ik was gewoon een makkelijke partner wat dat betreft. En nu zie ik dat dat ook in ons gewone dagelijkse (gezins)leven zo is geweest. Tijdens een flink deel van onze relatie, toen we nog geen kinderen hadden en vooral toen die kwamen.
Ik wist precies wat ik wel en niet 'mocht'. Wat zijn goed- en vooral afkeuring wegdroeg. En had dus een levenswijze opgebouwd waarin ik hiermee rekening hield. Altijd checken: is het nog oké, zijn wij nog oké? En nu weet ik dus: al die tijd was er dat bedrog, zo veelkleurig als de regenboog, voor mij gitzwart.
Nu, na drie jaar ruim, zie ik dat dat van hém is. Ik was misschien grenzeloos, maar heb het nooit gefaciliteerd. Het enige wat ik deed was proberen de liefde te bewaren en mijn gezin bij elkaar te houden. En nu, na drie jaar, kan ik 's ochtends wakker worden, dat sluimerende verdriet van 'alles is kapot' nog voelen (is het onderweg naar helemaal weg?) en tegelijk voelen: is het leven echt zo simpel? Kan ik leven zonder dat dingen fout en goed zijn? Zonder besmeurdheid? Zonder angst? Ja, dat kan. Het is vreselijk wennen, maar het kan.
Misschien is het voor jou helemaal anders, maar eerlijk gezegd klinkt het niet zo. Toch een beerput(je). Dan is het ook niet zo gek dat die wolf van jou daar rondloopt hè lieverd. Misschien loopt-ie er wel om je te beschermen. Of op z'n minst te alarmeren. Wees lief en mild voor jezelf. Jouw trouw blijft bestaan. Jouw liefde blijft bestaan. Jij en ik mogen alleen met meer attentie stilstaan bij wie die liefde en trouw krijgen. In de liefde. In het leven. Hoop dat je nog slaapt. En echt kunt rusten.
Mijn ex heeft op alle mogelijke manieren die grenzen overschreden als het gaat om vrouwen, en ook nog wel in andere dingen. Ik heb het altijd gevoeld, maar had geen benul wat ik dan voelde. Nu zie ik het als totale onveiligheid.
Een deel er van heeft hij me verteld toen we zogenaamd nagingen of het er nog in zat met ons. Nu denk ik: WE gingen niets na, IK hing daar en vond het allemaal vreselijk. Ons gezin kapot, de kinderen. Die man die ik toch ook met goed fatsoen ziek in zijn hoofd zou kunnen noemen, zo zielig. En nu weet ik: ik was totaal grenzeloos. Dacht zelfs dat ik de grenzen niet voelde. Tot ik misselijk werd, moest kokhalzen, zo maar ineens, alsof het uit het niets kwam. Toen wist ik: hé, dat moet een grens zijn. Mijn lijf kan wat mijn geest niet kon. Zeggen dat het genoeg was.
Weet je, ik vind het nog steeds geen excuus, dat grenzeloos zijn, alles doen om de boel te redden; geen excuus voor dat iemand die grenzen dan ook gewoon met voeten treedt. Dat ligt toch echt nog steeds bij de leugenaar, de bedrieger. Ik was gewoon een makkelijke partner wat dat betreft. En nu zie ik dat dat ook in ons gewone dagelijkse (gezins)leven zo is geweest. Tijdens een flink deel van onze relatie, toen we nog geen kinderen hadden en vooral toen die kwamen.
Ik wist precies wat ik wel en niet 'mocht'. Wat zijn goed- en vooral afkeuring wegdroeg. En had dus een levenswijze opgebouwd waarin ik hiermee rekening hield. Altijd checken: is het nog oké, zijn wij nog oké? En nu weet ik dus: al die tijd was er dat bedrog, zo veelkleurig als de regenboog, voor mij gitzwart.
Nu, na drie jaar ruim, zie ik dat dat van hém is. Ik was misschien grenzeloos, maar heb het nooit gefaciliteerd. Het enige wat ik deed was proberen de liefde te bewaren en mijn gezin bij elkaar te houden. En nu, na drie jaar, kan ik 's ochtends wakker worden, dat sluimerende verdriet van 'alles is kapot' nog voelen (is het onderweg naar helemaal weg?) en tegelijk voelen: is het leven echt zo simpel? Kan ik leven zonder dat dingen fout en goed zijn? Zonder besmeurdheid? Zonder angst? Ja, dat kan. Het is vreselijk wennen, maar het kan.
Misschien is het voor jou helemaal anders, maar eerlijk gezegd klinkt het niet zo. Toch een beerput(je). Dan is het ook niet zo gek dat die wolf van jou daar rondloopt hè lieverd. Misschien loopt-ie er wel om je te beschermen. Of op z'n minst te alarmeren. Wees lief en mild voor jezelf. Jouw trouw blijft bestaan. Jouw liefde blijft bestaan. Jij en ik mogen alleen met meer attentie stilstaan bij wie die liefde en trouw krijgen. In de liefde. In het leven. Hoop dat je nog slaapt. En echt kunt rusten.
vrijdag 3 oktober 2014 om 09:57
Goedemorgen lieve vrouwen,
Ik was voor zevenen alweer op. Kind naar school en zo.
Twee uur geslapen of zo.
Ja lieve Koor, heel vermoeiend.
Sowieso hoor, ik ben helemaal klaar met al die gevoelens. Verdriet, frustratie, woede, machteloosheid, allemaal gevoelens die elkaar afwisselen.
Het gaat trouwens nog steeds best goed.
Ondanks de nogal pittige reactie van gisteren en vannacht. Nog steeds geen paniek of wanhoop.
Volgens mij winst, in vergelijking met een poosje terug.
Dat hou ik mezelf voor, wat jullie allemaal gezegd hebben op enig moment, dat het beter zou gaan en op de schaal van grote rukheid gaat het verdomd aardig.
Maar ja, erg vermoeiend.
Ik ben weer eens blij dat jullie bestaan.
Allemaal. Jullie werken voor mij beter dan mijn therapeute.
Wiebeltje, ik kan er niet over uit hoe erg je me steeds raakt met wat je schrijft.
Met open mond lees ik jouw woorden en dan lijkt het alsof je gezien hebt wat er in mijn leven gebeurd is.
Mijn grenzen bewaken, in relaties, is inderdaad een probleem. Voor mij dan.
Ik vind al snel dat ik zelf moeilijk doe en ben zo makkelijk mogelijk voor mijn omgeving.
En dan ben ik waarschijnlijk gewoon nog steeds ingewikkeld hoor haha! Juist omdat ik niet moeilijk wil zijn.
Nog steeds ben ik bezig met wat ik verkeerd deed. Hoe ik een en ander had kunnen voorkomen, en ik kan alleen maar tot de conclusie komen dat ik mijn best heb gdaan, oprecht van mijn ex hield en veel over had om mijn gezin bij elkaar te houden.
Dat hij andere keuzes maakte moet ik inderdaad bij mijn ex laten.
Misschien is het wel hoogmoedig te denken dat ik het tij wel had kunnen keren. Daar zijn er nog altijd twee voor nodig.
Wat jij beschrijft, na drie jaar nog pijn voelen om wat verloren raakte, daar zie ik tegenop.
Óver moet het zijn. Ó-verrrrrrr.....
Zo snel mogelijk. Gaat niet maar dat wens ik ontzettend.
Maar ik ben er nog niet.
Dat snap ik heel goed.
Ik was voor zevenen alweer op. Kind naar school en zo.
Twee uur geslapen of zo.
Ja lieve Koor, heel vermoeiend.
Sowieso hoor, ik ben helemaal klaar met al die gevoelens. Verdriet, frustratie, woede, machteloosheid, allemaal gevoelens die elkaar afwisselen.
Het gaat trouwens nog steeds best goed.
Ondanks de nogal pittige reactie van gisteren en vannacht. Nog steeds geen paniek of wanhoop.
Volgens mij winst, in vergelijking met een poosje terug.
Dat hou ik mezelf voor, wat jullie allemaal gezegd hebben op enig moment, dat het beter zou gaan en op de schaal van grote rukheid gaat het verdomd aardig.
Maar ja, erg vermoeiend.
Ik ben weer eens blij dat jullie bestaan.
Allemaal. Jullie werken voor mij beter dan mijn therapeute.
Wiebeltje, ik kan er niet over uit hoe erg je me steeds raakt met wat je schrijft.
Met open mond lees ik jouw woorden en dan lijkt het alsof je gezien hebt wat er in mijn leven gebeurd is.
Mijn grenzen bewaken, in relaties, is inderdaad een probleem. Voor mij dan.
Ik vind al snel dat ik zelf moeilijk doe en ben zo makkelijk mogelijk voor mijn omgeving.
En dan ben ik waarschijnlijk gewoon nog steeds ingewikkeld hoor haha! Juist omdat ik niet moeilijk wil zijn.
Nog steeds ben ik bezig met wat ik verkeerd deed. Hoe ik een en ander had kunnen voorkomen, en ik kan alleen maar tot de conclusie komen dat ik mijn best heb gdaan, oprecht van mijn ex hield en veel over had om mijn gezin bij elkaar te houden.
Dat hij andere keuzes maakte moet ik inderdaad bij mijn ex laten.
Misschien is het wel hoogmoedig te denken dat ik het tij wel had kunnen keren. Daar zijn er nog altijd twee voor nodig.
Wat jij beschrijft, na drie jaar nog pijn voelen om wat verloren raakte, daar zie ik tegenop.
Óver moet het zijn. Ó-verrrrrrr.....
Zo snel mogelijk. Gaat niet maar dat wens ik ontzettend.
Maar ik ben er nog niet.
Dat snap ik heel goed.
vrijdag 3 oktober 2014 om 12:05
Hee lief mens, je hebt twaalf jaar van die man gehouden. Met heel je lichaam en heel je geest, tot in het diepst van je ziel en met elke vezel die je in je hebt. Dat schud je niet even van je af als een oude jas. Dat heeft tijd nodig. En dat is geen leuke tijd, maar je slaat je er, als ik je berichten zo lees, goed doorheen. Je hebt alleen de pech dat je eerder al had kennisgemaakt met Beowulf, en dat die daardoor misschien sneller dan bij een ander op de loer ligt om toe te slaan. Maar je kunt het! Juist die liefde die ik altijd lees in je berichten maakt dat je hier doorheen komt. Alleen moet je die liefde niet meer koppelen aan je ex, maar helemaal richten op jezelf, je dochter en de mensen in de omgeving die je steunen. Je bent echt zóveel sterker dan je zelf denkt.
vrijdag 3 oktober 2014 om 12:15
Jeetje je post is zo herkenbaar. Ik wist het helemaal niet, maar door jou post vallen er ineens een paar kwartjes.. Get had ik nou maar niet gekeken hoe het met je ging. Ik ga bijna van huilen en dat wil ik niet. Ik wil zou graag dat het werkte dat ik al jaren struisvogelpolitiek aan het doen ben. Alles steeds vergeven en denken dat ik te moeilijk doe. En ik ben ook moeilijk. Adhd, paar depressief gehad. Wispelturig. En stront eigenwijs. En ik dacht gewoon steeds als er watvoorviel. Sja soof, je bent ook wel een lastpak en daarom doet hij deze dingen. En nog twijfel ik zo erg of ik moet scheiden. Want mijn kinderen en mijn gezin en wat met kerst en nieuwe partners en de financiën en en en. Dom he )0:
Succes met je bedrijf!! Goed zeg, lekker bezig!
Succes met je bedrijf!! Goed zeg, lekker bezig!
vrijdag 3 oktober 2014 om 12:36
Soofjelief, ik kom ook pas nú achter van alles. Wel eerder dan nog binnen mijn huwelijk maar toch rijkelijk laat.
Jouw situatie kan totaal verschillen van de mijne lieverd maar móchten er overeenkomsten zijn dan is daar over nadenken echt nog geen reden voor paniek.
Wie weet kun jij voor jezelf bedenken wat je graag anders zou willen en daar samen met je man aan werken?
Hoe stom het ook mag klinken, ik had het liefst met mijn ex uit onze problemen gekomen hoor.
Echt waar.
Dat scheiden had van mij helemaal niet gehoeven.
Ja, nu wel maar liever had ik het nooit meegemaakt.
Ik hoop oprecht dat jij bínnen je relatie oplossingen vindt schat. Ook ik schiet vol nu, omdat ik dat echt ontzettend hoop voor jou.
Jouw situatie kan totaal verschillen van de mijne lieverd maar móchten er overeenkomsten zijn dan is daar over nadenken echt nog geen reden voor paniek.
Wie weet kun jij voor jezelf bedenken wat je graag anders zou willen en daar samen met je man aan werken?
Hoe stom het ook mag klinken, ik had het liefst met mijn ex uit onze problemen gekomen hoor.
Echt waar.
Dat scheiden had van mij helemaal niet gehoeven.
Ja, nu wel maar liever had ik het nooit meegemaakt.
Ik hoop oprecht dat jij bínnen je relatie oplossingen vindt schat. Ook ik schiet vol nu, omdat ik dat echt ontzettend hoop voor jou.
vrijdag 3 oktober 2014 om 12:39
quote:GrannyWeatherwax schreef op 03 oktober 2014 @ 12:34:
Waarom wil je niet moeilijk doen of zijn?
Mocht niet van mijn vader vroeger en mijn moeder plooide zich naar iedereen die sterker was dan zij, wederom o.a. mijn vader dus, plus zo zit ik in elkaar, ik voel me heel snel schuldig als ik vind dat ik lastig of ingewikkeld doe....
Daarom dus.
Waarom wil je niet moeilijk doen of zijn?
Mocht niet van mijn vader vroeger en mijn moeder plooide zich naar iedereen die sterker was dan zij, wederom o.a. mijn vader dus, plus zo zit ik in elkaar, ik voel me heel snel schuldig als ik vind dat ik lastig of ingewikkeld doe....
Daarom dus.
vrijdag 3 oktober 2014 om 12:42
Dat je langdurig allerlei emoties ervaart (en dat eigenlijk niet wil want het beheerst je zo), zou ik de gedachte ernaast zetten dat je een persoon bent die oprecht van een ander houdt. Het is niet normaal om het direct allemaal kwijt te zijn. Tenminste, ik zou zo niet willen zijn, als een langdurige relatie eindigde...
Misschien enerzijds lekker makkelijk (als je het van de buitenkant bekijkt bij je ex), maar het betekent anderzijds dat hij zich ook niet zo kan binden als jij wel kan.
Misschien enerzijds lekker makkelijk (als je het van de buitenkant bekijkt bij je ex), maar het betekent anderzijds dat hij zich ook niet zo kan binden als jij wel kan.
