Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
dinsdag 24 februari 2015 om 17:02
quote:Eleonora schreef op 24 februari 2015 @ 10:36:
[...]
Nee, ik kreeg het advies van een paar mensen die er positieve ervaringen mee hadden eigenlijk.
Momenteel heb ik zelf geen psychologische hulp omdat ik vorig jaar weg ben gegaan bij de BEO-achtige mevrouw die me was toegewezen en waar ik echt helemaal ellendig van werd.
Ik denk dat ik het eerst maar eens met de huisarts bespreek en dan kijk wat hij zegt over doorverwijzen etc.
[...]
Nee, ik kreeg het advies van een paar mensen die er positieve ervaringen mee hadden eigenlijk.
Momenteel heb ik zelf geen psychologische hulp omdat ik vorig jaar weg ben gegaan bij de BEO-achtige mevrouw die me was toegewezen en waar ik echt helemaal ellendig van werd.
Ik denk dat ik het eerst maar eens met de huisarts bespreek en dan kijk wat hij zegt over doorverwijzen etc.
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
woensdag 22 april 2015 om 17:40
woensdag 22 april 2015 om 18:29
Ik heb hier al veel te lang niet gekeken.
Doornroosje, lieverd, wat ben je toch trouw...
Wiebeltje, ontzettend lief dat je het vraagt.
Het gaat wel.
Meestal gaat het redelijk, soms goed en soms waardeloos.
Maar het gemis wordt minder, dat is een feit.
Ik heb mijn handen vol aan mijn kind, mijn bedrijf en mijn huis en af en toe aan mezelf
Doornroosje, lieverd, wat ben je toch trouw...
Wiebeltje, ontzettend lief dat je het vraagt.
Het gaat wel.
Meestal gaat het redelijk, soms goed en soms waardeloos.
Maar het gemis wordt minder, dat is een feit.
Ik heb mijn handen vol aan mijn kind, mijn bedrijf en mijn huis en af en toe aan mezelf
woensdag 22 april 2015 om 19:42
woensdag 22 april 2015 om 21:57
Met mijn dochter gaat het wisselend.
Eigenlijk net als met mij haha!
Bij mij thuis gaat het prima maar naar haar vader gaan blijft voor haar een gespannen toestand.
Ze kan niet met hem praten, is niet enthousiast over zijn vriendin en is gestrest als ze bij hem logeert.
Lastig dus.
Mijn bedrijf gaat het nog niet denderend. Het is lastig om een poot aan de grond te krijgen.
Maar, we gaan door!
En ja, druk zijn is fijn. Dat houdt me scherp.
Eigenlijk net als met mij haha!
Bij mij thuis gaat het prima maar naar haar vader gaan blijft voor haar een gespannen toestand.
Ze kan niet met hem praten, is niet enthousiast over zijn vriendin en is gestrest als ze bij hem logeert.
Lastig dus.
Mijn bedrijf gaat het nog niet denderend. Het is lastig om een poot aan de grond te krijgen.
Maar, we gaan door!
En ja, druk zijn is fijn. Dat houdt me scherp.
donderdag 23 april 2015 om 08:48
donderdag 23 april 2015 om 09:32
donderdag 23 april 2015 om 09:34
Herkenbaar allemaal. Ik vind je dapper. Denk door je zinnen heen te horen dat je nog wel eens kukelt, zoals ik het noem. Ineens in zo'n dal vallen. Soms zonder gedachten, maar hup, daar gaat je gevoel. Beetje moedeloos, waardeloos. Bij mij is het minder en minder aan de orde. En soms toch ineens. Bijna alsof het een reflex is. Ik hoop ergens dat jij dit helemaal niet herkent en dat ik het mis heb. Zet 'm op, Eleonora! Ik voel ook veel liefde in je berichtjes. Voor je dochter. En ook wel meer dan eerder voor jezelf. Dat is fijn.
donderdag 23 april 2015 om 09:43
Wat ga je goed want zo lang geleden is het eigenlijk niet. Een bedrijfje starten kost tijd en het zijn de doorzetters die het halen. Blijf geloven in je zelf en doorzetten. Hoe vaak ik in het begin niet op het punt stond om de handdoek in de ring te gooien zijn ontelbaar. Is die woede die je voelt niet een nieuw omslagpunt waar je doorheen moet om in een volgende verwerkingsfase terecht te komen? Een keer moet het er toch uit. Mooi om te lezen zoals je dochter en jij een twee-eenheid aan het vormen zijn, samen werken aan een nieuwe ik. Misschien moet je net als je dochter niet zo schrikken van je zelf, eigenlijk kan het ook mooi zijn dat je nu emoties aanboort die je niet van je zelf had verwacht, ook door kwaadheid of woede leer je je zelf beter kennen. Het maakt je hooguit menselijker.
donderdag 23 april 2015 om 09:52
quote:hgjb266 schreef op 23 april 2015 @ 08:48:
Wat naar voor jullie dat het niet lekker loopt met papa, en als er niet over gepraat kan worden, dan is het helemaal lastig. Zit ie nog steeds met zijn hoofd in de wolken zonder echt oog voor zijn meisje?
Hoe gaat het nu op school, is er ook wat meer begrip na de diagnose?
Mijn ex heeft emotioneel uitgecheckt vorig jaar en heeft nooit meer omgekeken.
Voor hem zijn wij, mijn dochter en ik, bagage uit het verleden waarmee hij moet dealen en dat doet hij dan ook alleen als het echt nodig is.
Dus hij is niet betrokken bij school, bij het psychologische traject waar onze dochter in zit, bij niets anders dan de tweewekelijkse bezoekjes van zijn kind want dát hoort er bij dus daar houdt hij zich mee bezig.
Hij spreekt onze dochter gerust een week niet tussen haar bezoeken door.
Hem er op aanspreken is volkomen zinloos. Hij wil het niet horen en houdt zich dus doof.
Mijn dochter is dus aangewezen op één ouder en dat ben ik.
Het gaat tussen haar en mij fantastisch gelukkig, zelfs nu ze elf is en de puberteit toeslaat.
Op school gaat het erg goed momenteel. We hebben samen een spreekbeurt gedaan over Asperger en haar klasgenoten reageerden erg positief.
Er is absoluut meer begrip voor mijn dochter en ze gaat niet meer met tegenzin naar school.
Wat naar voor jullie dat het niet lekker loopt met papa, en als er niet over gepraat kan worden, dan is het helemaal lastig. Zit ie nog steeds met zijn hoofd in de wolken zonder echt oog voor zijn meisje?
Hoe gaat het nu op school, is er ook wat meer begrip na de diagnose?
Mijn ex heeft emotioneel uitgecheckt vorig jaar en heeft nooit meer omgekeken.
Voor hem zijn wij, mijn dochter en ik, bagage uit het verleden waarmee hij moet dealen en dat doet hij dan ook alleen als het echt nodig is.
Dus hij is niet betrokken bij school, bij het psychologische traject waar onze dochter in zit, bij niets anders dan de tweewekelijkse bezoekjes van zijn kind want dát hoort er bij dus daar houdt hij zich mee bezig.
Hij spreekt onze dochter gerust een week niet tussen haar bezoeken door.
Hem er op aanspreken is volkomen zinloos. Hij wil het niet horen en houdt zich dus doof.
Mijn dochter is dus aangewezen op één ouder en dat ben ik.
Het gaat tussen haar en mij fantastisch gelukkig, zelfs nu ze elf is en de puberteit toeslaat.
Op school gaat het erg goed momenteel. We hebben samen een spreekbeurt gedaan over Asperger en haar klasgenoten reageerden erg positief.
Er is absoluut meer begrip voor mijn dochter en ze gaat niet meer met tegenzin naar school.
donderdag 23 april 2015 om 09:58
quote:Qthee schreef op 23 april 2015 @ 09:32:
[...]
Meestal gaat het redelijk, soms goed en soms waardeloos.
Mooi en herkenbaar geformuleerd. Vroeger op school nooit een vak gehad dat me op het leven voorbereidde.
Nee.
Wel een goed idee trouwens.
Keuzevak 'levenslessen' gegeven door - daarvoor opgeleide - vrijwilligers die uit de doeken doen hoe een leven er zoal uit kan zien.
[...]
Meestal gaat het redelijk, soms goed en soms waardeloos.
Mooi en herkenbaar geformuleerd. Vroeger op school nooit een vak gehad dat me op het leven voorbereidde.
Nee.
Wel een goed idee trouwens.
Keuzevak 'levenslessen' gegeven door - daarvoor opgeleide - vrijwilligers die uit de doeken doen hoe een leven er zoal uit kan zien.
donderdag 23 april 2015 om 10:06
Balen van je ex Leo. Maar wat ontzettend fijn dat je dochter weer beter in haar vel zit op school. En dat ze weer graag naar school gaat. Zo fijn.
Misschien moet je maar gewoon niet meer verwachten van je ex, hoe vreselijk ook m.n. voor dochter. Kennelijk is hij heel anders dan je dacht en hopelijk komt hij ooit tot 't besef.
Gelukkig heeft dochter jou, iemand die haar wil begrijpen en er voor haar is. Ik hoop dat er ook zo iemand voor jou is.
Misschien moet je maar gewoon niet meer verwachten van je ex, hoe vreselijk ook m.n. voor dochter. Kennelijk is hij heel anders dan je dacht en hopelijk komt hij ooit tot 't besef.
Gelukkig heeft dochter jou, iemand die haar wil begrijpen en er voor haar is. Ik hoop dat er ook zo iemand voor jou is.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
donderdag 23 april 2015 om 10:13
quote:wiebeltje schreef op 23 april 2015 @ 09:34:
Herkenbaar allemaal. Ik vind je dapper. Denk door je zinnen heen te horen dat je nog wel eens kukelt, zoals ik het noem. Ineens in zo'n dal vallen. Soms zonder gedachten, maar hup, daar gaat je gevoel. Beetje moedeloos, waardeloos. Bij mij is het minder en minder aan de orde. En soms toch ineens. Bijna alsof het een reflex is. Ik hoop ergens dat jij dit helemaal niet herkent en dat ik het mis heb. Zet 'm op, Eleonora! Ik voel ook veel liefde in je berichtjes. Voor je dochter. En ook wel meer dan eerder voor jezelf. Dat is fijn.
Totaal herkenbaar.
Dat pijnlijke, nare, ijzige gevoel wat me helaas nog regelmatig overvalt.
Eenzaamheid, verdriet, heimwee, rouw, verongelijktheid, woede, machteloosheid, jaloezie, allemaal tegelijk. Het duurt niet meer dagen nu. Of soms wel eigenlijk. Soms duurt het dan dagen maar niet doorlopend zo heftig.
Meestal heb ik het op maandagen en dinsdagen. Waarom weet ik niet maar op de een of andere manier zijn de eerste dagen na een weekend het moeilijkst.
Soms beeld ik me dan in dat mijn ex terugkomt.
Om te voelen wat ik dan zou voelen.
Ik word er niet blij van, van het idee. Voel geen opluchting of ook maar een spoor van blijheid als ik daar aan denk.
Te veel gebeurd, te teleurgesteld, te onverschillig tegenover de man als persoon.
Nee, hem mis ik niet.
Wel het gezin.
De zelfgesponnen cocon van veiligheid en rust.
Het feit dat ik er niet alleen voor stond maar sámen was in zowat alles.
Dat mis ik.
Alleen zijn, met een kind, een verdrietig en verward, teleurgesteld kind, is zwaar. Het keer op keer bevestigen dat papa echt nog steeds van haar houdt op zijn manier en nauwelijks uit kunnen leggen wát die manier dan inhoudt is heel moeilijk. Vind ik althans.
Ik ben papa en mama tegelijk nu en ik kan het. Ik hoef het ook niet helemaal alleen te doen, er zijn belangrijke mensen in ons leven die ons emotioneel en praktisch bijstaan.
Papa/mama ben ik alleen, aangevuld met invloeden van anderen, zo moet ik het denk ik zeggen.
En ja, ik ben mezelf wel wat meer gaan waarderen de laatste tijd.
Ik ben er nog niet maar er wordt aan gewerkt
Herkenbaar allemaal. Ik vind je dapper. Denk door je zinnen heen te horen dat je nog wel eens kukelt, zoals ik het noem. Ineens in zo'n dal vallen. Soms zonder gedachten, maar hup, daar gaat je gevoel. Beetje moedeloos, waardeloos. Bij mij is het minder en minder aan de orde. En soms toch ineens. Bijna alsof het een reflex is. Ik hoop ergens dat jij dit helemaal niet herkent en dat ik het mis heb. Zet 'm op, Eleonora! Ik voel ook veel liefde in je berichtjes. Voor je dochter. En ook wel meer dan eerder voor jezelf. Dat is fijn.
Totaal herkenbaar.
Dat pijnlijke, nare, ijzige gevoel wat me helaas nog regelmatig overvalt.
Eenzaamheid, verdriet, heimwee, rouw, verongelijktheid, woede, machteloosheid, jaloezie, allemaal tegelijk. Het duurt niet meer dagen nu. Of soms wel eigenlijk. Soms duurt het dan dagen maar niet doorlopend zo heftig.
Meestal heb ik het op maandagen en dinsdagen. Waarom weet ik niet maar op de een of andere manier zijn de eerste dagen na een weekend het moeilijkst.
Soms beeld ik me dan in dat mijn ex terugkomt.
Om te voelen wat ik dan zou voelen.
Ik word er niet blij van, van het idee. Voel geen opluchting of ook maar een spoor van blijheid als ik daar aan denk.
Te veel gebeurd, te teleurgesteld, te onverschillig tegenover de man als persoon.
Nee, hem mis ik niet.
Wel het gezin.
De zelfgesponnen cocon van veiligheid en rust.
Het feit dat ik er niet alleen voor stond maar sámen was in zowat alles.
Dat mis ik.
Alleen zijn, met een kind, een verdrietig en verward, teleurgesteld kind, is zwaar. Het keer op keer bevestigen dat papa echt nog steeds van haar houdt op zijn manier en nauwelijks uit kunnen leggen wát die manier dan inhoudt is heel moeilijk. Vind ik althans.
Ik ben papa en mama tegelijk nu en ik kan het. Ik hoef het ook niet helemaal alleen te doen, er zijn belangrijke mensen in ons leven die ons emotioneel en praktisch bijstaan.
Papa/mama ben ik alleen, aangevuld met invloeden van anderen, zo moet ik het denk ik zeggen.
En ja, ik ben mezelf wel wat meer gaan waarderen de laatste tijd.
Ik ben er nog niet maar er wordt aan gewerkt
donderdag 23 april 2015 om 10:21
quote:Eleonora schreef op 23 april 2015 @ 10:13:
[...]
Totaal herkenbaar.
Dat pijnlijke, nare, ijzige gevoel wat me helaas nog regelmatig overvalt.
Eenzaamheid, verdriet, heimwee, rouw, verongelijktheid, woede, machteloosheid, jaloezie, allemaal tegelijk. Het duurt niet meer dagen nu. Of soms wel eigenlijk. Soms duurt het dan dagen maar niet doorlopend zo heftig.
Meestal heb ik het op maandagen en dinsdagen. Waarom weet ik niet maar op de een of andere manier zijn de eerste dagen na een weekend het moeilijkst.
Soms beeld ik me dan in dat mijn ex terugkomt.
Om te voelen wat ik dan zou voelen.
Ik word er niet blij van, van het idee. Voel geen opluchting of ook maar een spoor van blijheid als ik daar aan denk.
Te veel gebeurd, te teleurgesteld, te onverschillig tegenover de man als persoon.
Nee, hem mis ik niet.
Wel het gezin.
De zelfgesponnen cocon van veiligheid en rust.
Het feit dat ik er niet alleen voor stond maar sámen was in zowat alles.
Dat mis ik.
Alleen zijn, met een kind, een verdrietig en verward, teleurgesteld kind, is zwaar. Het keer op keer bevestigen dat papa echt nog steeds van haar houdt op zijn manier en nauwelijks uit kunnen leggen wát die manier dan inhoudt is heel moeilijk. Vind ik althans.
Ik ben papa en mama tegelijk nu en ik kan het. Ik hoef het ook niet helemaal alleen te doen, er zijn belangrijke mensen in ons leven die ons emotioneel en praktisch bijstaan.
Papa/mama ben ik alleen, aangevuld met invloeden van anderen, zo moet ik het denk ik zeggen.
En ja, ik ben mezelf wel wat meer gaan waarderen de laatste tijd.
Ik ben er nog niet maar er wordt aan gewerkt
[...]
Totaal herkenbaar.
Dat pijnlijke, nare, ijzige gevoel wat me helaas nog regelmatig overvalt.
Eenzaamheid, verdriet, heimwee, rouw, verongelijktheid, woede, machteloosheid, jaloezie, allemaal tegelijk. Het duurt niet meer dagen nu. Of soms wel eigenlijk. Soms duurt het dan dagen maar niet doorlopend zo heftig.
Meestal heb ik het op maandagen en dinsdagen. Waarom weet ik niet maar op de een of andere manier zijn de eerste dagen na een weekend het moeilijkst.
Soms beeld ik me dan in dat mijn ex terugkomt.
Om te voelen wat ik dan zou voelen.
Ik word er niet blij van, van het idee. Voel geen opluchting of ook maar een spoor van blijheid als ik daar aan denk.
Te veel gebeurd, te teleurgesteld, te onverschillig tegenover de man als persoon.
Nee, hem mis ik niet.
Wel het gezin.
De zelfgesponnen cocon van veiligheid en rust.
Het feit dat ik er niet alleen voor stond maar sámen was in zowat alles.
Dat mis ik.
Alleen zijn, met een kind, een verdrietig en verward, teleurgesteld kind, is zwaar. Het keer op keer bevestigen dat papa echt nog steeds van haar houdt op zijn manier en nauwelijks uit kunnen leggen wát die manier dan inhoudt is heel moeilijk. Vind ik althans.
Ik ben papa en mama tegelijk nu en ik kan het. Ik hoef het ook niet helemaal alleen te doen, er zijn belangrijke mensen in ons leven die ons emotioneel en praktisch bijstaan.
Papa/mama ben ik alleen, aangevuld met invloeden van anderen, zo moet ik het denk ik zeggen.
En ja, ik ben mezelf wel wat meer gaan waarderen de laatste tijd.
Ik ben er nog niet maar er wordt aan gewerkt
donderdag 23 april 2015 om 10:30
quote:waterplant schreef op 23 april 2015 @ 09:43:
Wat ga je goed want zo lang geleden is het eigenlijk niet. Een bedrijfje starten kost tijd en het zijn de doorzetters die het halen. Blijf geloven in je zelf en doorzetten. Hoe vaak ik in het begin niet op het punt stond om de handdoek in de ring te gooien zijn ontelbaar. Is die woede die je voelt niet een nieuw omslagpunt waar je doorheen moet om in een volgende verwerkingsfase terecht te komen? Een keer moet het er toch uit. Mooi om te lezen zoals je dochter en jij een twee-eenheid aan het vormen zijn, samen werken aan een nieuwe ik. Misschien moet je net als je dochter niet zo schrikken van je zelf, eigenlijk kan het ook mooi zijn dat je nu emoties aanboort die je niet van je zelf had verwacht, ook door kwaadheid of woede leer je je zelf beter kennen. Het maakt je hooguit menselijker.
Ik zet door hoor, op alle fronten.
Ook naast mijn bedrijf ben ik nog druk met van alles.
Er is laatst een korte film waarin ik de hoofdrol speelde in première gegaan en die doet het erg goed. Zo goed dat 'ie vertaald is in het Engels en naar zo'n beetje alle filmfestivals ter wereld gaat die je bedenken kan.
Daardoor heb ik nu wat meer aandacht van de filmmakers, regisseurs en producenten. Nog geen concreet aanbod maar voor het eerst in mijn leven wel iets van vier serieuze plannen met mij in een fikse rol of de hoofdrol.
Al gaat er maar één van door, dan ben ik al heel blij.
Woede is lastig voor me. Ik voel het wel en ik ventileer ook heus hier en daar maar echt kwaad worden hou ik niet vol.
Ik wil altijd redelijk zijn.
Daar word ik zelf vaak niet goed van hoor, want het is vermoeiend om ongewild de boel steeds maar te sussen, half goed te praten of zelfs te bagatelliseren.
Ik zou dolgraag rucksichtlöss woest zijn. Het allemaal alleen van mijn eigen kant bekijken en niet allerlei factoren mee zitten wegen.
Geen idee voor wie ik dat doe.
Verdriet heeft me verlamd vorig jaar, ik was graag kwaad geweest en daar kracht uit hebben geput.
Maar....wie weet komt het echt nog, de woede.
Ik hou het niet tegen in ieder geval
Wat ga je goed want zo lang geleden is het eigenlijk niet. Een bedrijfje starten kost tijd en het zijn de doorzetters die het halen. Blijf geloven in je zelf en doorzetten. Hoe vaak ik in het begin niet op het punt stond om de handdoek in de ring te gooien zijn ontelbaar. Is die woede die je voelt niet een nieuw omslagpunt waar je doorheen moet om in een volgende verwerkingsfase terecht te komen? Een keer moet het er toch uit. Mooi om te lezen zoals je dochter en jij een twee-eenheid aan het vormen zijn, samen werken aan een nieuwe ik. Misschien moet je net als je dochter niet zo schrikken van je zelf, eigenlijk kan het ook mooi zijn dat je nu emoties aanboort die je niet van je zelf had verwacht, ook door kwaadheid of woede leer je je zelf beter kennen. Het maakt je hooguit menselijker.
Ik zet door hoor, op alle fronten.
Ook naast mijn bedrijf ben ik nog druk met van alles.
Er is laatst een korte film waarin ik de hoofdrol speelde in première gegaan en die doet het erg goed. Zo goed dat 'ie vertaald is in het Engels en naar zo'n beetje alle filmfestivals ter wereld gaat die je bedenken kan.
Daardoor heb ik nu wat meer aandacht van de filmmakers, regisseurs en producenten. Nog geen concreet aanbod maar voor het eerst in mijn leven wel iets van vier serieuze plannen met mij in een fikse rol of de hoofdrol.
Al gaat er maar één van door, dan ben ik al heel blij.
Woede is lastig voor me. Ik voel het wel en ik ventileer ook heus hier en daar maar echt kwaad worden hou ik niet vol.
Ik wil altijd redelijk zijn.
Daar word ik zelf vaak niet goed van hoor, want het is vermoeiend om ongewild de boel steeds maar te sussen, half goed te praten of zelfs te bagatelliseren.
Ik zou dolgraag rucksichtlöss woest zijn. Het allemaal alleen van mijn eigen kant bekijken en niet allerlei factoren mee zitten wegen.
Geen idee voor wie ik dat doe.
Verdriet heeft me verlamd vorig jaar, ik was graag kwaad geweest en daar kracht uit hebben geput.
Maar....wie weet komt het echt nog, de woede.
Ik hou het niet tegen in ieder geval
donderdag 23 april 2015 om 10:38
Het is voor mij onbegrijpelijk dat een vader zo met zijn kind omgaat. Kan mij goed voorstellen dat jullie allebei heel erg teleurgesteld zijn in de man die hij blijkbaar is zoals nu. En vooral voor je dochter want een vader kun je niet vervangen. Ik vind het echt heel heel erg sneu voor dit lieve meisje, heb wel eens een foto gezien, het is toch een hele leuke en lieve dochter, snap dat echt niet hoor, dat dat hem blijkbaar onverschillig laat. Echt triest ook dat je zo bent. Gaat blijkbaar helemaal op in zijn nieuwe leven. Maar hoe kun je daar nu gelukkig mee zijn als je 2 mensen achterlaat die je daar ongelukkig door maakt. Voor mij een raadsel hoor. Je eigen kind is toch je alles? Tenminste bij mij wel. En bij jou ook dat lees ik overal. Ze treft het wel met jou als moeder. Denk dat het wel goed blijft gaan, niet ieder kind is heel puberig, heb er niets van gemerkt bij mijn kind, is altijd gebleven zoals altijd.
En fijn dat de spreekbeurt wat meer begrip heeft gebracht.
Ik vind ook dat je altijd zo goed kunt schrijven, zo duidelijk en ook met humor en inzicht.
En fijn dat de spreekbeurt wat meer begrip heeft gebracht.
Ik vind ook dat je altijd zo goed kunt schrijven, zo duidelijk en ook met humor en inzicht.
donderdag 23 april 2015 om 10:42
quote:Gatti schreef op 23 april 2015 @ 10:06:
Balen van je ex Leo. Maar wat ontzettend fijn dat je dochter weer beter in haar vel zit op school. En dat ze weer graag naar school gaat. Zo fijn.
Misschien moet je maar gewoon niet meer verwachten van je ex, hoe vreselijk ook m.n. voor dochter. Kennelijk is hij heel anders dan je dacht en hopelijk komt hij ooit tot 't besef.
Gelukkig heeft dochter jou, iemand die haar wil begrijpen en er voor haar is. Ik hoop dat er ook zo iemand voor jou is.
Je hebt gelijk.
Niks meer verwachten, dat is het beste.
En dat is hardnekkig hoor, die verwachting.
Soms denk ik dat ik er al ben, dat ik wat hij doet accepteer als iets wat bij hém hoort en waar ik verder niks mee hoef of kan en dan tóch betrap ik mezelf op hoop op verandering, op een omslag, een realisatie moment, bij hem.
Dat is het enige waar ik nog wel eens van droom. Dagdroom dus.
Dat hij op een dag komt vertellen dat het hem zo spijt. De leugens, de achterbaksheid, het bedrog, het misbruik maken van mijn vertrouwen, het kapot maken van mijn zelfvertrouwen, het emotioneel slopen van zijn dochter en van mij, puur om nu de loopjongen van een opportunistische vrouw uit te kunnen hangen.
Dat zal niet gebeuren want intussen hebben zij hun eigen versie van hun idylle gemaakt en daarin waren ze verliefden die against all odds bij elkaar kwamen, als in een sprookje, en ben ik de boze ex die het allemaal aan zichzelf te danken heeft.
Zo gaat dat.
Balen van je ex Leo. Maar wat ontzettend fijn dat je dochter weer beter in haar vel zit op school. En dat ze weer graag naar school gaat. Zo fijn.
Misschien moet je maar gewoon niet meer verwachten van je ex, hoe vreselijk ook m.n. voor dochter. Kennelijk is hij heel anders dan je dacht en hopelijk komt hij ooit tot 't besef.
Gelukkig heeft dochter jou, iemand die haar wil begrijpen en er voor haar is. Ik hoop dat er ook zo iemand voor jou is.
Je hebt gelijk.
Niks meer verwachten, dat is het beste.
En dat is hardnekkig hoor, die verwachting.
Soms denk ik dat ik er al ben, dat ik wat hij doet accepteer als iets wat bij hém hoort en waar ik verder niks mee hoef of kan en dan tóch betrap ik mezelf op hoop op verandering, op een omslag, een realisatie moment, bij hem.
Dat is het enige waar ik nog wel eens van droom. Dagdroom dus.
Dat hij op een dag komt vertellen dat het hem zo spijt. De leugens, de achterbaksheid, het bedrog, het misbruik maken van mijn vertrouwen, het kapot maken van mijn zelfvertrouwen, het emotioneel slopen van zijn dochter en van mij, puur om nu de loopjongen van een opportunistische vrouw uit te kunnen hangen.
Dat zal niet gebeuren want intussen hebben zij hun eigen versie van hun idylle gemaakt en daarin waren ze verliefden die against all odds bij elkaar kwamen, als in een sprookje, en ben ik de boze ex die het allemaal aan zichzelf te danken heeft.
Zo gaat dat.
donderdag 23 april 2015 om 11:04
quote:hgjb266 schreef op 23 april 2015 @ 10:38:
Het is voor mij onbegrijpelijk dat een vader zo met zijn kind omgaat. Kan mij goed voorstellen dat jullie allebei heel erg teleurgesteld zijn in de man die hij blijkbaar is zoals nu. En vooral voor je dochter want een vader kun je niet vervangen. Ik vind het echt heel heel erg sneu voor dit lieve meisje, heb wel eens een foto gezien, het is toch een hele leuke en lieve dochter, snap dat echt niet hoor, dat dat hem blijkbaar onverschillig laat. Echt triest ook dat je zo bent. Gaat blijkbaar helemaal op in zijn nieuwe leven. Maar hoe kun je daar nu gelukkig mee zijn als je 2 mensen achterlaat die je daar ongelukkig door maakt. Voor mij een raadsel hoor. Je eigen kind is toch je alles? Tenminste bij mij wel. En bij jou ook dat lees ik overal. Ze treft het wel met jou als moeder. Denk dat het wel goed blijft gaan, niet ieder kind is heel puberig, heb er niets van gemerkt bij mijn kind, is altijd gebleven zoals altijd.
En fijn dat de spreekbeurt wat meer begrip heeft gebracht.
Ik vind ook dat je altijd zo goed kunt schrijven, zo duidelijk en ook met humor en inzicht.
Nee, ik snap het ook niet.
Nou ja, ik snap het wel, ik begrijp het niet.
Ik snap dat hij liever niet omkijkt. Zo is hij. Zijn focus ligt nu elders. De prioriteit is hijzelf en zijn behoeftebevrediging en die is niet meer bij mij, dús deels ook niet bij zijn kind.
Dat zie ik, ik snap hoe dat werkt, begrijpen doe ik het echter niet.
Dat hij niet leeft naar zijn eigen motto's, naar zijn eigen regels betreffende scheiden en kinderen, daar kan ik met mijn pet niet bij.
Onbegrijpelijk dat je jaaaarenlang roept dat mensen als ze kinderen hebben eigenlijk niet kúnnen scheiden omdat dat slecht voor ze is, dat mensen bij elkaar moeten blijven zolang er geen geweld, haat en nijd in het spel is enzovoort, en dan zelf weggaan uit een harmonieuze relatie, geen haat, geen nijd maar liefde, voor een vrouw die toen ze het niet kon vinden op de relatiemarkt, haar pijlen op hem richtte.
Uit noodzaak, berekendheid, niet uit verliefdheid.
Je mond vol hebben over andere mannen, die verhoudingen hadden, die hun gezin verlieten voor iemamd anders. Geen goed woord had hij er voor over. Geen compassie met die mannen. Ook de ex van zijn vriendin was in zijn ogen een lul met vingers want die ging er ook van tussen voor een ander en ging ver weg wonen.
Dat jankverhaal hoorden wij beide aan van zijn huidige verkering toen ze zogenaamd bevriend was met ons allebei.
Ach en wee was het wat de klok sloeg.
Treurnis en verontwaardiging voor haar droeve lot.
En vervolgens doet hij precies, precíes hetzelfde en zowel hij als zij vinden het geen enkel probleem dat hij zijn gezin in de steek liet én 200 kilometer bij zijn dochter vandaan ging wonen.
Want nu betreft het hun en dan moet alles wijken.
Voor hun liefde. *hoest*
Ik kan er oprecht om lachen. Cynisch, dat wel, maar ik ben dól op zwarte humor.
Gelukkig voor mij, want daar hangt mijn leven van aan elkaar haha!
Het is voor mij onbegrijpelijk dat een vader zo met zijn kind omgaat. Kan mij goed voorstellen dat jullie allebei heel erg teleurgesteld zijn in de man die hij blijkbaar is zoals nu. En vooral voor je dochter want een vader kun je niet vervangen. Ik vind het echt heel heel erg sneu voor dit lieve meisje, heb wel eens een foto gezien, het is toch een hele leuke en lieve dochter, snap dat echt niet hoor, dat dat hem blijkbaar onverschillig laat. Echt triest ook dat je zo bent. Gaat blijkbaar helemaal op in zijn nieuwe leven. Maar hoe kun je daar nu gelukkig mee zijn als je 2 mensen achterlaat die je daar ongelukkig door maakt. Voor mij een raadsel hoor. Je eigen kind is toch je alles? Tenminste bij mij wel. En bij jou ook dat lees ik overal. Ze treft het wel met jou als moeder. Denk dat het wel goed blijft gaan, niet ieder kind is heel puberig, heb er niets van gemerkt bij mijn kind, is altijd gebleven zoals altijd.
En fijn dat de spreekbeurt wat meer begrip heeft gebracht.
Ik vind ook dat je altijd zo goed kunt schrijven, zo duidelijk en ook met humor en inzicht.
Nee, ik snap het ook niet.
Nou ja, ik snap het wel, ik begrijp het niet.
Ik snap dat hij liever niet omkijkt. Zo is hij. Zijn focus ligt nu elders. De prioriteit is hijzelf en zijn behoeftebevrediging en die is niet meer bij mij, dús deels ook niet bij zijn kind.
Dat zie ik, ik snap hoe dat werkt, begrijpen doe ik het echter niet.
Dat hij niet leeft naar zijn eigen motto's, naar zijn eigen regels betreffende scheiden en kinderen, daar kan ik met mijn pet niet bij.
Onbegrijpelijk dat je jaaaarenlang roept dat mensen als ze kinderen hebben eigenlijk niet kúnnen scheiden omdat dat slecht voor ze is, dat mensen bij elkaar moeten blijven zolang er geen geweld, haat en nijd in het spel is enzovoort, en dan zelf weggaan uit een harmonieuze relatie, geen haat, geen nijd maar liefde, voor een vrouw die toen ze het niet kon vinden op de relatiemarkt, haar pijlen op hem richtte.
Uit noodzaak, berekendheid, niet uit verliefdheid.
Je mond vol hebben over andere mannen, die verhoudingen hadden, die hun gezin verlieten voor iemamd anders. Geen goed woord had hij er voor over. Geen compassie met die mannen. Ook de ex van zijn vriendin was in zijn ogen een lul met vingers want die ging er ook van tussen voor een ander en ging ver weg wonen.
Dat jankverhaal hoorden wij beide aan van zijn huidige verkering toen ze zogenaamd bevriend was met ons allebei.
Ach en wee was het wat de klok sloeg.
Treurnis en verontwaardiging voor haar droeve lot.
En vervolgens doet hij precies, precíes hetzelfde en zowel hij als zij vinden het geen enkel probleem dat hij zijn gezin in de steek liet én 200 kilometer bij zijn dochter vandaan ging wonen.
Want nu betreft het hun en dan moet alles wijken.
Voor hun liefde. *hoest*
Ik kan er oprecht om lachen. Cynisch, dat wel, maar ik ben dól op zwarte humor.
Gelukkig voor mij, want daar hangt mijn leven van aan elkaar haha!
donderdag 23 april 2015 om 11:05
Hier spuit 11...
Wat enorm fijn dat die spreekbeurt zo goed aan heeft geslagen bij de rest van haar groep. Wat een beetje inzicht al niet kan doen hé.
Ik kan me voorstellen dat het jullie beide even lucht geeft dat ze nu niet met tegenzin naar school hoeft.
En ik vind het knap dat je ondanks alles zo neutraal mogelijk blijft over je ex.
Waarschijnlijk ziet hij het ook echt zo: dit was eerst, dit stop ik weg in een mapje in mijn brein en nu ga ik verder en alles wat er bij die nieuwe relatie komt kijken zit weer in een ander mapje. Hierdoor kijkt hij niet naar de impact die het op jullie dochter en op jou heeft gehad. Mapje is immers dicht...
Dat is een invulling van mij hoor, daar ben ik me van bewust.
Koester die fijne momenten die je samen hebt hé, daar werk jij hard aan mee! Ze heeft vast veel steun aan je, zélfs in die puberteit
een fijne dag gewenst!
Wat enorm fijn dat die spreekbeurt zo goed aan heeft geslagen bij de rest van haar groep. Wat een beetje inzicht al niet kan doen hé.
Ik kan me voorstellen dat het jullie beide even lucht geeft dat ze nu niet met tegenzin naar school hoeft.
En ik vind het knap dat je ondanks alles zo neutraal mogelijk blijft over je ex.
Waarschijnlijk ziet hij het ook echt zo: dit was eerst, dit stop ik weg in een mapje in mijn brein en nu ga ik verder en alles wat er bij die nieuwe relatie komt kijken zit weer in een ander mapje. Hierdoor kijkt hij niet naar de impact die het op jullie dochter en op jou heeft gehad. Mapje is immers dicht...
Dat is een invulling van mij hoor, daar ben ik me van bewust.
Koester die fijne momenten die je samen hebt hé, daar werk jij hard aan mee! Ze heeft vast veel steun aan je, zélfs in die puberteit
een fijne dag gewenst!
