Psyche
alle pijlers
flashbacks na een scheiding
zaterdag 9 augustus 2014 om 18:34
Een maand of zeven geleden ben ik vrij plotsklaps gescheiden. Een maand lang wilde mijn ex nadenken, nadat ik er achter kwam dat hij stiekem contact had met de vrouw met wie hij nu een relatie heeft. Na deze maand van nadenken - en verder een heel harmonieuze relatie van bijna twaalf jaar - was ik ineens alleen.
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
De afgelopen maanden stond ik volkomen in de survivalstand. Omdat het zo snel ging, denk ik, heb ik niet echt gerouwd. Mijn ex ging 'gewoon' weg bij onze dochter en mij en omdat het zo makkelijk leek te gaan, voor hem, durfde ik mijn enorme verdriet om dit verlies niet echt toe te laten. Ik duwde herinneringen snel weg, genoeg andere rottigheid om mee te dealen.
En nu, na zeven maanden, terwijl de ergste pijn nu wel weg zou moeten zijn, word ik echt gekweld door flashbacks van mijn huwelijk. Random herinneringen lijken het. Doorlopende beelden van twaalf jaar erg gelukkig zijn. Er zit geen enkele logica in, het is een caleidoscoop van plaatjes, filmpjes, woorden, momenten....
Zijn er mensen die dit herkennen? Dat je iemand zo verschrikkelijk mist door de beelden die je de hele dag door je onderbewuste gepresenteerd krijgt?
Ik wil mijn ex niet terug, ik heb vrede met het scheiden op zich maar word helemaal dol van de ongewenste trip down memory lane die ik continu maak.
Gisteren was het zo erg dat ik hem bijna belde. Om zijn stem even te horen, terwijl ik zelfs nooit gevraagd heb of hij het nog eens met me wilde proberen toen hij de scheiding aankondigde. Na meer dan een half jaar zou de ergste pijn toch weg moeten zijn zou je zeggen.
Vanzelfsprekend ben ik niet de enige die dit ervaart. Neem ik aan.
Hoe lang duurde dit bij jou?
Wat deed je er mee of misschien tegen?
Ik word er soms bijna fysiek onpasselijk van, kennen jullie dat?
vrijdag 30 januari 2015 om 19:07
quote:MEFunny schreef op 29 januari 2015 @ 10:07:
Idd fijn je wat vaker terug te lezen. Voor mij ben je altijd een held geweest!Voor mij ook en wij zijn vast niet de enigen.
Idd fijn je wat vaker terug te lezen. Voor mij ben je altijd een held geweest!Voor mij ook en wij zijn vast niet de enigen.
I’m doing superhero stuff. I’m staying focused. If anybody comes in here looking for trouble, oh, they’re going to meet my partners. We’re talking about paw and order.
donderdag 5 februari 2015 om 09:46
Ha Eleonora, wat goed om te horen. Jouw zinnetje 'komt vast wel weer', met een lachje erachter. Je weet het al. Het gaat in fases. Ik ben nu al een hele poos gescheiden (maar nog altijd lang niet zo lang gescheiden als dat ik getrouwd was, bedenk ik me terwijl ik dit schrijf). En heb waar jij dit topic mee begon op dit moment: flashbacks. Niet naar de mooie momenten, nee, naar de vreselijk nare. Blijkbaar moet ik weer, of nu pas echt, voelen hoe veel niet-liefde er was. Ik word er naar van. Ben dan blij om te lezen dat jij 'goed' zegt als we vragen hoe het met je gaat. Want dan weet ik weer: het gaat in fases. De flashbacks gaan weer verdwijnen. Ik spreek ze nu ook uit trouwens, die toch wel rotbeelden, rotgebeurtenissen. Heb ze heel lang verdrongen, dat is ook prima, maar nu ze zich weer opdringen, denk ik: vertel wat er is gebeurd. Daar komt schaamte bij. Toch denk ik dat het bevrijdend gaat werken als ik het nu niet oppot, maar er uit gooi. Die woede ook. Zit je wel te wachten op dit verhaal? Ach. Ik maak jou niet wijzer dan je al bent. Je weet het al. Vandaar die zin 'komt vast wel weer' en dat lachje. Blijf goed voor jezelf zorgen!
dinsdag 24 februari 2015 om 06:28
Lief dat je dat vraagt Roorndoosje!
Ach ja, het gaat wel hoor. Ik ga over het algemeen best ok. Nog steeds. Al zitten er behoorlijk wat dingen tegen. Maar daar zal ik ongetwijfeld niet de enige in zijn en het heeft ook niks met de scheiding te maken.
Beetje erge tegenslag gehad afgelopen week, de auto was stuk en zonder auto ben je totaal onthand hier, waar ik woon.
Nu doet 'ie het weer, sinds gisteren maar ik ben er wel totaal op leeggelopen, plus een restschuld bij de garage.
En ja, daar lig ik dan weer wakker van.
Je begrijpt.
Van die dingen. Die iedereen heeft, denk ik. Ruk, maar niet scheidingsgerelateerd. Al gooit het me wel terug in de verwerking.
Verder gaat het qua verdriet wel ok. Als in: niet vaak verdrietig. Wel steeds vaker kwaad en dat is een voor mij onbekende gemoedstoestand. Ik vind het erg vervelend om me zo te voelen. Op de gekste momenten ben ik ineens woest.
Tijdens het stofzuigen vooral. Waarom weet ik niet maar als ik stofzuig ga ik nadenken, komen er doorlopend herinneringen binnen en ik zie ook hele scenario's voor me waarin ik mijn ex eens flink mijn waarheid vertel.
Het feit dat mijn gevoel hem nooit geïnteresseerd heeft maakt me alleen nog maar woester. Heel naar vind ik het.
Ik kreeg de tip om EMDR therapie te gaan doen, misschien een goed plan want dit is doodvermoeiend.
Het zal wel weer een fase zijn en ik zie gelukkig zelf ook dat ik hier en daar onredelijk ben. Zelfs slecht weer is momenteel zijn schuld hahaha!
Ik probeer de moed er in te houden.
Dat lukt de ene keer beter dan de andere keer.
Momenteel ben ik een beetje moedeloos en gedeprimeerd maar ik neem aan dat dat ook gewoon tijdelijk is, zoals alle gevoelens en stemmingen die de revue gepasseerd hebben het afgelopen jaar.
Graag zou ik me weer eens een tijdje 'normaal' voelen. Maar goed, ik weet misschien niet meer wat 'normaal' is en wie weet herken ik het daarom niet en bén ik alweer helemaal normaal.
Zou ook kunnen.
Ongezellig verhaal he?
Bah, vind ik ook. Sorry girls.
Met mijn dochter gaat het trouwens wél vrij goed. Die is begonnen met gedragstherapie vanwege de Asperger diagnose en ze went aan het idee dat ze 'iets' heeft.
Op school helaas nog steeds weinig anschluss maar ze is ook niet doodongelukkig.
Ik hoop verschrikkelijk dat ze iets gaat hebben aan wat ze bij de gedragstherapeut leert.
En nu maar eens opstaan, dan maak ik er een lange dag van achter de laptop want de inschrijvingen blijven binnenstromen bij mijn castingbureau. Nu nog eens een paar opdrachten en dan hoor je mij niet meer!
Ach ja, het gaat wel hoor. Ik ga over het algemeen best ok. Nog steeds. Al zitten er behoorlijk wat dingen tegen. Maar daar zal ik ongetwijfeld niet de enige in zijn en het heeft ook niks met de scheiding te maken.
Beetje erge tegenslag gehad afgelopen week, de auto was stuk en zonder auto ben je totaal onthand hier, waar ik woon.
Nu doet 'ie het weer, sinds gisteren maar ik ben er wel totaal op leeggelopen, plus een restschuld bij de garage.
En ja, daar lig ik dan weer wakker van.
Je begrijpt.
Van die dingen. Die iedereen heeft, denk ik. Ruk, maar niet scheidingsgerelateerd. Al gooit het me wel terug in de verwerking.
Verder gaat het qua verdriet wel ok. Als in: niet vaak verdrietig. Wel steeds vaker kwaad en dat is een voor mij onbekende gemoedstoestand. Ik vind het erg vervelend om me zo te voelen. Op de gekste momenten ben ik ineens woest.
Tijdens het stofzuigen vooral. Waarom weet ik niet maar als ik stofzuig ga ik nadenken, komen er doorlopend herinneringen binnen en ik zie ook hele scenario's voor me waarin ik mijn ex eens flink mijn waarheid vertel.
Het feit dat mijn gevoel hem nooit geïnteresseerd heeft maakt me alleen nog maar woester. Heel naar vind ik het.
Ik kreeg de tip om EMDR therapie te gaan doen, misschien een goed plan want dit is doodvermoeiend.
Het zal wel weer een fase zijn en ik zie gelukkig zelf ook dat ik hier en daar onredelijk ben. Zelfs slecht weer is momenteel zijn schuld hahaha!
Ik probeer de moed er in te houden.
Dat lukt de ene keer beter dan de andere keer.
Momenteel ben ik een beetje moedeloos en gedeprimeerd maar ik neem aan dat dat ook gewoon tijdelijk is, zoals alle gevoelens en stemmingen die de revue gepasseerd hebben het afgelopen jaar.
Graag zou ik me weer eens een tijdje 'normaal' voelen. Maar goed, ik weet misschien niet meer wat 'normaal' is en wie weet herken ik het daarom niet en bén ik alweer helemaal normaal.
Zou ook kunnen.
Ongezellig verhaal he?
Bah, vind ik ook. Sorry girls.
Met mijn dochter gaat het trouwens wél vrij goed. Die is begonnen met gedragstherapie vanwege de Asperger diagnose en ze went aan het idee dat ze 'iets' heeft.
Op school helaas nog steeds weinig anschluss maar ze is ook niet doodongelukkig.
Ik hoop verschrikkelijk dat ze iets gaat hebben aan wat ze bij de gedragstherapeut leert.
En nu maar eens opstaan, dan maak ik er een lange dag van achter de laptop want de inschrijvingen blijven binnenstromen bij mijn castingbureau. Nu nog eens een paar opdrachten en dan hoor je mij niet meer!
dinsdag 24 februari 2015 om 09:31
He Leo,
Je schrijft erg duidelijk en herkenbaar denk ik voor anderen.
Niet fijn dat jij je zo moet voelen. Al vind ik kwaad worden/zijn zelf altijd wel een lekker gevoel. Zeker als ik het eruit gooi.
Het schijnt een fase in je proces te zijn. Kwaad. Dus volgens mij ga je de goeie kant op.
Goed bezig vrouw!
Je schrijft erg duidelijk en herkenbaar denk ik voor anderen.
Niet fijn dat jij je zo moet voelen. Al vind ik kwaad worden/zijn zelf altijd wel een lekker gevoel. Zeker als ik het eruit gooi.
Het schijnt een fase in je proces te zijn. Kwaad. Dus volgens mij ga je de goeie kant op.
Goed bezig vrouw!
dinsdag 24 februari 2015 om 10:08
Hoi Leo,
Vervelend dat dingen nog niet allemaal even fijn lopen, soms komt ook alles samen.
Wel heel fijn dat 't met je dochter wel vrij goed gaat. In ieder geval een lichtpuntje.
Heb via een Psychologe 't advies voor EMDR gehad?
Ik heb twee jaar geleden EMDR gehad. Heel raar vond ik 't. Ik vond 't ook moeilijk omdat ik iets te rationeel en ongeduldig ben waardoor ik me er niet helemaal aan kon overgeven. Je moet je helemaal focussen op die therapie maar na een paar seconden zat ik alweer een boodschappenlijstje in mijn hoofd te maken.
Toch heb ik er heel veel aan gehad. En ik ben heel blij dat ik 't gedaan heb.
Ik had 't voor andere problemen maar misschien kan 't jou inderdaad ook helpen om alles een plek te geven.
Vervelend dat dingen nog niet allemaal even fijn lopen, soms komt ook alles samen.
Wel heel fijn dat 't met je dochter wel vrij goed gaat. In ieder geval een lichtpuntje.
Heb via een Psychologe 't advies voor EMDR gehad?
Ik heb twee jaar geleden EMDR gehad. Heel raar vond ik 't. Ik vond 't ook moeilijk omdat ik iets te rationeel en ongeduldig ben waardoor ik me er niet helemaal aan kon overgeven. Je moet je helemaal focussen op die therapie maar na een paar seconden zat ik alweer een boodschappenlijstje in mijn hoofd te maken.
Toch heb ik er heel veel aan gehad. En ik ben heel blij dat ik 't gedaan heb.
Ik had 't voor andere problemen maar misschien kan 't jou inderdaad ook helpen om alles een plek te geven.
Misschien klopt het niet allemaal, maar het is wel waar
dinsdag 24 februari 2015 om 10:34
quote:MEFunny schreef op 24 februari 2015 @ 09:31:
He Leo,
Je schrijft erg duidelijk en herkenbaar denk ik voor anderen.
Niet fijn dat jij je zo moet voelen. Al vind ik kwaad worden/zijn zelf altijd wel een lekker gevoel. Zeker als ik het eruit gooi.
Het schijnt een fase in je proces te zijn. Kwaad. Dus volgens mij ga je de goeie kant op.
Goed bezig vrouw!
Haha, ik hoor het inderdaad meer, dat het feit dat ik boos ben positief is. Ik moet er alleen zelf nog erg aan wennen merk ik.
Het geeft me (nog) niet echt extra kracht.
Dat komt denk ik omdat ik soms zó lig te koken van woede dat ik er niet van slaap.
Nah ja, ik neem het maar weer zoals het komt.
He Leo,
Je schrijft erg duidelijk en herkenbaar denk ik voor anderen.
Niet fijn dat jij je zo moet voelen. Al vind ik kwaad worden/zijn zelf altijd wel een lekker gevoel. Zeker als ik het eruit gooi.
Het schijnt een fase in je proces te zijn. Kwaad. Dus volgens mij ga je de goeie kant op.
Goed bezig vrouw!
Haha, ik hoor het inderdaad meer, dat het feit dat ik boos ben positief is. Ik moet er alleen zelf nog erg aan wennen merk ik.
Het geeft me (nog) niet echt extra kracht.
Dat komt denk ik omdat ik soms zó lig te koken van woede dat ik er niet van slaap.
Nah ja, ik neem het maar weer zoals het komt.
dinsdag 24 februari 2015 om 10:36
quote:Gatti schreef op 24 februari 2015 @ 10:08:
Hoi Leo,
Vervelend dat dingen nog niet allemaal even fijn lopen, soms komt ook alles samen.
Wel heel fijn dat 't met je dochter wel vrij goed gaat. In ieder geval een lichtpuntje.
Heb via een Psychologe 't advies voor EMDR gehad?
Ik heb twee jaar geleden EMDR gehad. Heel raar vond ik 't. Ik vond 't ook moeilijk omdat ik iets te rationeel en ongeduldig ben waardoor ik me er niet helemaal aan kon overgeven. Je moet je helemaal focussen op die therapie maar na een paar seconden zat ik alweer een boodschappenlijstje in mijn hoofd te maken.
Toch heb ik er heel veel aan gehad. En ik ben heel blij dat ik 't gedaan heb.
Ik had 't voor andere problemen maar misschien kan 't jou inderdaad ook helpen om alles een plek te geven.
Nee, ik kreeg het advies van een paar mensen die er positieve ervaringen mee hadden eigenlijk.
Momenteel heb ik zelf geen psychologische hulp omdat ik vorig jaar weg ben gegaan bij de BEO-achtige mevrouw die me was toegewezen en waar ik echt helemaal ellendig van werd.
Ik denk dat ik het eerst maar eens met de huisarts bespreek en dan kijk wat hij zegt over doorverwijzen etc.
Hoi Leo,
Vervelend dat dingen nog niet allemaal even fijn lopen, soms komt ook alles samen.
Wel heel fijn dat 't met je dochter wel vrij goed gaat. In ieder geval een lichtpuntje.
Heb via een Psychologe 't advies voor EMDR gehad?
Ik heb twee jaar geleden EMDR gehad. Heel raar vond ik 't. Ik vond 't ook moeilijk omdat ik iets te rationeel en ongeduldig ben waardoor ik me er niet helemaal aan kon overgeven. Je moet je helemaal focussen op die therapie maar na een paar seconden zat ik alweer een boodschappenlijstje in mijn hoofd te maken.
Toch heb ik er heel veel aan gehad. En ik ben heel blij dat ik 't gedaan heb.
Ik had 't voor andere problemen maar misschien kan 't jou inderdaad ook helpen om alles een plek te geven.
Nee, ik kreeg het advies van een paar mensen die er positieve ervaringen mee hadden eigenlijk.
Momenteel heb ik zelf geen psychologische hulp omdat ik vorig jaar weg ben gegaan bij de BEO-achtige mevrouw die me was toegewezen en waar ik echt helemaal ellendig van werd.
Ik denk dat ik het eerst maar eens met de huisarts bespreek en dan kijk wat hij zegt over doorverwijzen etc.
dinsdag 24 februari 2015 om 11:12
quote:Eleonora schreef op 24 februari 2015 @ 06:28:
Op de gekste momenten ben ik ineens woest.
Tijdens het stofzuigen vooral. Waarom weet ik niet maar als ik stofzuig ga ik nadenken, komen er doorlopend herinneringen binnen en ik zie ook hele scenario's voor me waarin ik mijn ex eens flink mijn waarheid vertel.
Ik moet hier even op reageren. Ik heb dat lang gehad met tuinieren. Ik kon geen schoffel pakken of ik stond te janken. Brullend bladeren harken, snikkend gras maaien, door de enorme waterlanders het onkruid dat je aan het wieden bent bijna niet meer zien. Alsof alle verdriet om een relatie of om andere dingen daarop had gewacht.
Boos ben ik juist meestal als ik alleen in de auto zit. Daar win ik iedere discussie.
Ik dacht altijd dat ik raar was.
Op de gekste momenten ben ik ineens woest.
Tijdens het stofzuigen vooral. Waarom weet ik niet maar als ik stofzuig ga ik nadenken, komen er doorlopend herinneringen binnen en ik zie ook hele scenario's voor me waarin ik mijn ex eens flink mijn waarheid vertel.
Ik moet hier even op reageren. Ik heb dat lang gehad met tuinieren. Ik kon geen schoffel pakken of ik stond te janken. Brullend bladeren harken, snikkend gras maaien, door de enorme waterlanders het onkruid dat je aan het wieden bent bijna niet meer zien. Alsof alle verdriet om een relatie of om andere dingen daarop had gewacht.
Boos ben ik juist meestal als ik alleen in de auto zit. Daar win ik iedere discussie.
Ik dacht altijd dat ik raar was.
If none of us is prepared to die for freedom, then all of us will die under tyranny.
dinsdag 24 februari 2015 om 11:37
Onredelijk is het vást, maar ook praktisch: die kutex van jou heeft zelfs hier voor slecht weer gezorgd! Als ik hem in mijn klauwen krijg zet ik hem in zijn onflatteuze onderbroek in de regen
( het idee alleen al zorgt hier voor een zonnestraaltje)
Huishouden is ook hier dé gelegenheid voor bepaalde gevoelens om zich op te dringen.
Hoe gaat het tussen je dochter en haar vader?
( het idee alleen al zorgt hier voor een zonnestraaltje)
Huishouden is ook hier dé gelegenheid voor bepaalde gevoelens om zich op te dringen.
Hoe gaat het tussen je dochter en haar vader?
Je hebt zo’n 26.000 dagen tussen níets en eeuwigheid, je kunt lachen, je kunt klagen, maar elke dag ben je voor eeuwig kwijt.
