Gebroken met moeder en zus

Hoi allemaal,



Ik heb een nieuw topic aangemaakt, niet omdat ik niet genoeg reacties meer kreeg op mijn vorige topic, maar omdat ik inmiddels verder ben. Jullie inzichten en advies hebben me verder geholpen, maar ik heb meer advies nodig. Dit gaat niet om de directe aanleiding, maar de onderliggende aanleiding.



Ik twijfel ook of dit onder relaties of psyche moet.



De aanleiding van deze breuk kun je terugvinden als je me loept, de korte versie is dat ik niet langer wilde meewerken aan de reizen van mijn moeder en zus naar turkije, waar zus een getrouwd vriendje heeft, die ook nog eens de neef is van haar vorige getrouwde vriendje.



Van de week wilde moeder ineens praten over het gezeik, de ruzie. Dat kwam omdat broer had geprobeert te middelen tussen ons, ze zou de volgende dag langskomen. Dat deed ze ook, maar haar eerste woorden waren: praat maar. Toen ik aangaf dat ik van haar een uitleg verwachtte (zij had tenslotte een belofte ingetrokken zonder enige uitleg) werd ze boos. Aleen maar boos, geen verdriet of bezorgdheid of een andere emotie, puur en alleen woede. Ze wees met een vinger naar me, zei dat ik degene was die de deur dicht gooide en vertrok. Volgens haar komt mijn gedrag voort uit jaloezie, vanwege de band die zij met zus heeft.

Dat is niet zo, ik hoef helemaal niet zo'n innige band, ze zijn eerder elkaars beste vriendin/levenspartner dan moeder en dochter.



Hoe dan ook, ik heb veel nagedacht de afgelopen week. Over mijn eigen gedrag, over hun gedrag. Andere rare dingen in onze familie. Ik heb hier op het forum om een spiegel gevraagd, en die ook gekregen. Ook via pb's, hele zinnige dingen, ook pijnlijke dingen. Niet lullig bedoeld, maar zo ontzettend de waarheid.



Ik ben niet de eerste waarmee moeder gebroken heeft. Onze familie is heel klein, naast moeder en zus heb ik alleen nog een broer. Die vertelde me vandaag dat hij hierover met zijn vader heeft gesproken. Die is zowat de duivel, alles aan hem is fout. Zelf vind ik het een vriendelijke man, attenter dan nodig naar mij, ik ben niets van hem. Toch kwam hij mij halen toen broer in het ziekenhuis lag.



Ik heb het idee dat moeder grenzeloos is, er mag haar geen beperking opgelegd worden. Zus en zij versterken dat gedrag bij elkaar. Ze vormen ook de kern van de familie, broer en ik hangen er maar wat bij, we zijn veel minder belangrijk. Voorbeeld: zus haar hond had de oppas omver getrokken toen we een weekend weg waren, traktatie van broer. Zus kon op dat moment niets doen voor de oppas, die ook aangaf dat ze niet hoefde te komen. Zus in de stress, de eerste opmerking van moeder is: dan gaan we nu naar huis. En ze ging.



Een paar weken geleden werd broer opgenomen, levensgevaarlijke bloeddruk. Moeder en zus waren op een uitje, die kwamen niet meteen. Ze hebben mij verteld dat ze in de avond zouden gaan. Ze zijn niet geweest, te moe van hun uitje.



Ook wordt er nooit veel interesse getoond naar ons, alles wat zus leuk vindt wordt gedaan. Moeder toont alleen interesse als dat een voordeel voorhaar inhoudt.



In mijn vorige topic kwam naar voren dat ik teveel verantwoordelijk op me neem, jaren geleden, onder een andere nick heb jullie me dat ook gezegd, op relationeel vlak. Dat had ik van mezelf niet door, tot jullie me dit vertelden, en jullie hadden daar ook geheel gelijk in. In mijn vorige topic kwam voornamelijk: laat los! naar voren. Dat probeer ik, en dat gaat heel redelijk.



Ik merk nu dat er veel dingen in mijn jeugd zijn die raar waren, moeder die smst dat ik nog niet thuis kan komen omdat haar minnaar er was. Ze liet me achter bij vader, die zwaar alcoholist was. Daar ben ik op mijn 14e of 15e ook mee gebroken, over gevoelens werd niet gepraat. Mijn moeder heeft zelfs de kant van exvriendjes gekozen boven de mijne, en geloof me, ik had een hele slechte smaak (redderscomplex).



Mijn vraag aan jullie is als volgt: ik merk dat ik veel nieuwe inzichten krijg, in mijn eigen gedrag en dat van hen, doordat mensen, ook in mijn eigen omgeving, me vragen stellen. Met hun eigen ervaringen met verknipte familie dynamiek komen.



Kunnen jullie me de dingen vragen die bij jullie opkomen als je deze OP leest? Verhalen delen waarvan jullie het idee hebben dat het leerzaam voor me is?



Voorbeeld waarvan het forum ook nuttig voor me was: ik kwam er pas hier achter dat het pedagogisch onverantwoord is om je kinderen aan elke relatie voor te stellen. Ik heb alle vriendjes leren kennen, was op de hoogte van het feit dat mijn moeder een getrouwde minnaar had. Dat vond ik heel normaal. Nog steeds eigenlijk, maar ik kan voor mezelf niet verklaren waarom ik dat vind, de rest van mijn morele kompas is veel strikter.



Oh, en ja ik weet dat ik in therapie moet. Ga ik ook doen.

Gelukkig wel liberty. Hij houdt zich vooralsnog afzijdig, hij kiest geen kant.

Zo heeft hij afgelopen zondag bij het wekelijkse familie eten ook meteen aangegeven het er niet over te willen hebben. Maar hij is ook aan het denken gezet, heeft dit ook met zijn vader (de duivel) besproken.



Dat hij me vandaag vertelde dat juist moeder vreemdging ipv vader, was geheel nieuw voor me. Broer heeft een paar naar geleden al aangegeven dat hij geen vuilspuiterij meer wilde aanhoren over zijn vader, dat hij anders niet meer langs zou komen. Dat wordt geaccepteerd, nu deden ze het alleen nog waar hij niet bij was.

Ze zien hem ook niet voor vol aan, dat hij nog wel contact houdt met zijn vader. Hij zou alles wel verdrongen hebben.



Broer praat wel met mij, het was altijd als team moeder en zus, en broer en ik.

Ik vind het van mezelf ook raar dat de klap veel minder hard aankomt dan verwacht. Ik ben veel minder overstuur, ik weet niet of dat nou komt dat het niet de eerste keer is dat ze weigeren tegen me te praten (toen ik 16 was) of dat het komt omdat ik al eerder permanent met een ouder ben gebroken (alcoholistische vader) of dat het gewoon nog niet is doorgedrongen.



Maar het plaatje van hoe de familie werkt wordt steeds helderder. Maar ik ben nog niet heel erg in contact met mijn gevoelens hierover. Eerst voelde ik me verraden, afgewezen. Ik diende zo'n beetje als klapvee voor die twee, ik gaf mijn mening niet zodat ze me lief vonden. Alles wat zij doen is geweldig, hun gedrag mag geen grenzen kennen.



Ik ben nu in de ogen van zus de grote boze heks. Ze is op veel vlakken heel kinderlijk, ze lijkt in een fantasiewereld te leven waarbij zij de prinses is. De efteling is heel belangrijk, de magie is nog steeds zo levend dat we er 1 a 2 keer per jaar heen gingen, ondanks dat broer en ik met regelmaat aangaven dat we ook wel eens ergens anders heen wilden. Ik ben ook een paar keer niet meegeweest, dan hoorde ik constat dat dat toch wel heel ongezellig van me is. Het enige van de efteling wat me nu nog boeit zijn de mooie tuinen, maar in droomvlucht bekijk ik voornamelijk welke beelden nu weer aftandser zijn geworden.

Zus is ook helemaal idolaat van andere kinderzooi. Er staat nog steeds een lelijk plastic hobbelpaard in haar huis, terwijl niemand een kinderwens heeft. Laatst had ze een disneypop gekocht, eerst foto's laten zien, daarna in het echt showen. Ik zei dat ik hem ook heel mooi vond, maar bij mezelf dacht ik iets heel anders.

quote:minnimouse schreef op 18 augustus 2016 @ 12:36:

Ik heb je vorige topic ook redelijk gevolgd. Je zit in een lastige situatie. Het is niet makkelijk om te breken met je familie, maar het lijkt alsof je een vreemde band met je moeder hebt.

Vraag jezelf af wat je nog haalt uit het contact met haar. Heeft je broer nog wel contact met haar?



Dat is een vraag waar ik zelf ook mee zit, wat haal ik eruit? Ik weet het niet zo goed, ik kom niet verder dan: contact. Dat beantwoordt de vraag niet. Het is wel gezellig hoor, maar ze kent me niet. Als ik met iets zit heb ik, naast wat afleiding, geen steun aan haar. Als ik over iets wil praten, dan kan dat alleen als het niet over haar of zus gaat. Dat gaat ze namelijk enorm emotioneel manipuleren, daar heb ik in het vorige topic ook voorbeelden van gegeven. Ik heb mezelf er ook op betrapt dat ik heel veel voor me houd, liever alleen de veilige onderwerpen, dingen waarmee ik een sterk afwijkende mening heb deel ik maar niet.



Eigenlijk is de reden van de hele breuk dat ik een beetje begrip wilde voor het feit dat ik me zorgen maak, omdat ik van hen hou. Maar dat hield in dat ze hun grenzeloosheid in gedrag moesten aanpassen, inperken. Zelfs de mogelijkheid was al genoeg om mij eruit te gooien. Moeder wilde na het droppen van die bom (ondanks eerdere belofte ga ik toch naar turkije waar de getrouwde minnaar zit) ook weer op de oude tour door, doen alsof er niets aan de hand is.



Zus heeft helemaal het inlevingsvermogen vam een stuk brie, die begon meteen met het showen van foto's van nieuwe cadeautjes voor de kinderen van minnaar. Als visueel bewijs dat ze haar zin gekregen had, zo voelde het voor mij iig. Ik was daarna ook boos op mezelf, dat ik weer mijn standaard praatje van ' oh mooi' gehouden had. Maar dat kan ik mezelf niet kwalijk nemen, dat is gedrag dat er diel ingeramd zit, als ik dat niet doe gaan ze zeuren over mijn (en broers) desinteresse.



Ik had haar een sms gestuurd daarna, dat ik het echt een kutstreek van haar vind. Niet netjes, wat weet ik. Ik kreeg terug: het zij zo.



De volgende dag een uitnodiging om gezellig naar ikea te gaan. Alsof er niets aan de hand is. Maar dat kan ik niet meer.

quote:mariposita schreef op 18 augustus 2016 @ 12:47:

Misschien voel je wel opluchting? Je hoeft nu niet meer met hun drama om te gaan. Maareh, geef jezelf de tijd. Het is allemaal nog heel vers en fragiel.



Opluchting. Daar zeg je zo wat. Zou best eens kunnen dat dat een onderdeel van de mix is.



Dat het daarom niet zo vreselijk hard aankomt?



Ik weet dat het vers en fragiel is, en ik accepteer dat ik niet precies weet wat mijn mening is, wat mijn gevoel is.



Maar op deze manier met onbekenden praten is voor mij een hele goede manier om het te verwerken, soms kan ik niets met een antwoord, of niet meteen, maar het helpt me verder te denken dan het kringetje in mijn hoofd. Therapie is bedoeld dat je zelf achter nieuwe inzichten komt toch? Dat je gezonder gedrag gaat vertonen voor jezelf? Vooralsnog ben ik nog niet vastgelopen, en werkt dit (topic en veel praten met bekenden) heel goed voor me.



Dat delen van problemen en vragen om feedback op eigen gedrag is trouwens ook iets wat ik van huis niet heb meegekregen. Ik heb nooit therapie gehad, maar heb dat zelf aangepakt. Je blootgeven aan mensen. Ook mijn redderscomplex heb ik zelf, met behulp van vrienden en forum, zelf aangepakt. Therapie vond ik daarna niet meer nodig, omdat ik ruim voldoende hadvatten gekregen had en ik goed doordrongen was van mijn eigen valkuilen. Ik kon ze herkennen en vermijden.



Mocht ik wel vastlopen, of vinden dat het me boven het hoofd groeit, dan schaam.ik.me niet om hulp te zoeken hoor. Maar deze manier is in het verleden heel nuttig en effectief voor me geweest. Ik ben een betere versie van mijzelf geworden, die beter grenzen aangeeft, en dingen niet meer alleen probeert op te lossen. Mijn zelfbeeld is verbeterd, ik ben goed zoals ik ben, zelfs als mijn mening niet in dezelfde lijn ligt als anderen.

Centurychild, dank je voor je verhaal. Ik zie de herkenning en overeenkomsten. Het achter je rug om lullen, check.



Of ik ze mis? Ja. Ik mis ze. Maar ik ben er nog niet over uit of ik hen nou mis of het beeld dat ik van ze had.



Mijn beste vriendin is trouwens psycholoog, en eerlijk genoeg om het me te zeggen als ze denkt dat ik nu hulp nodig heb. Ze is van mening dat als mijn manier me verder brengt op de juiste weg, dat dat prima is. Ik probeer mijn gevoel ook gewoon over me heen te laten komen, inclusief de pijnlijke zure dingen. Ik heb genoeg dingen weggestopt voor de lieve vrede, en dat gedrag is niet goed voor me.



Century, wat je zegt over die vader. Dat is iets waar ik nog niet over gedacht heb. Misschien is het wel heel nuttig voor me om hem te vragen om een gesprek hierover, ik denk dat hij hier wel voor open staat.

quote:Lumos schreef op 18 augustus 2016 @ 13:14:

Het klinkt alsof je hier goed aan hebt gedaan, ik wilde net een hele lange reactie typen, iets over dat het geen schande is als je geen klik hebt met familie. En dat dat wordt verwacht, want je bent immers familie. En dat daar zo zwaar aan wordt getild. Ja het is mooi en fijn en handig als je met je familie kan opschieten, maar het is niet erg als dat niet het geval is. Maar daar ben je al achter en ik hoop dat je snel de rust vindt in je beslissing.



Thanks voor de knuffel. Rust in mijn beslissing heb ik nog niet, ik ben er veel mee bezig in mijn hoofd. Ik heb eerder gebroken met familie, vader en oma tegelijk. Maar dat kon ik verklaren, oma was bang vader in het harnas te jagen en was bang de vuile was buiten te hangen. Vader was ziek, zo verslaafd dat hij de werkelijkheid niet meer kon zien. Dat kon ik verklaren, al was ik nog zo jong.



Maar die woede van zus en moeder, die totale onbegrensdheid in hun gedrag, ik snap het niet. Ik voelde me eerst ook echt een zeikerd, zie vorige topic. Iemand vroeg me daar ook of ik mijn geluk of mijn gelijk wilde. Maar geluk was geen optie, of mijzelf wegcijferen of mijn gelijk. Dat waren de twee mogelijkheden. Vorige topic stelden veel mensen ook een middenweg voor. Als in: ik ben het niet met jullie eens, maar doe wat je niet laten kan en hou mij erbuiten. Dat wilde ik wel, maar dat houdt weer een beperking in van hun gedrag dus dat kon niet. Dat bedoel ik ook met grenzeloos.

quote:zusters schreef op 18 augustus 2016 @ 13:17:

Soms moet je accepteren dat sommige mensen in je leven niet passen bij jezelf als mens, ook al is dat familie. Daarnaast moet contact voornamelijk iets positiefs teweegbrengen, gebeurt dit niet, vraag jezelf dan eens af waarom dat contact nog in stand gehouden word.

Ik heb pasgeleden gebroken met mijn ouders , verleden van fysiek en emotioneel geweld, therapieën gevolgd en veel advies gekregen om te stoppen met contact. 4 maanden geleden is het mij pas gelukt om het echt volledig te verbreken. In het begin erg pittig en veel gehuild maar inmiddels is het heerlijk! Had ik dat maar veel en veel eerder gedaan



Dus to, houd het contact oppervlakkig, zonder enige verwachtingen of breek met ze, wanneer je daar echt aan toe bent. Sterkte!



Het voelt dus veel minder pittig dan het hoort te voelen voor mijn gevoel. Bijna alsof ik afgestompt ben. Maar als je afgestompt ben, dan valt alles toch weg? Ik ben zo gelukkig met mijn vriend, mijn beste vriendin die me zo ontzettend steunt. Mijn schoonouders, die zich openstellen tegen mij als buitenstaander over hun eigen pijnlijke familie geschiedenis, om mij te helpen. Jullie, die de moeite willen nemen om naar me te luisteren. Ik kan zo blij zijn om kleine dingetjes nu, die nieuwe kat die stiekem aan mijn oude kat snuffelt. Dat is allemaal net zo helder en mooi als altijd. Alleen het diepe verdriet over deze breuk, het mist. Het voelt niet onderdrukt, het is er niet. En dat vind ik heel raar van mezelf.



Wat je zegt over oppervlakkig contact, dat kan dus niet. Het is alles of niets voor hun. Er is geen grijs gebied.



Je bent voor ze, of tegen ze. En als je niet voor ze bent, dan ben je automatisch tegen.



Broer merkte dat ook op, ze proberen heel erg zieltjes te winnen. Ze kunnen het ook echt niet hebben dat hij geen openlijke kant kiest.

quote:BJF33 schreef op 18 augustus 2016 @ 13:30:

:hug:Het klinkt alsof jij ( en broer ook?) er niet mochten zijn tenzij je/jullie hun beeld van de werkelijkheid konden versterken, hun mening deelden.



Ja! Zo voel ik het. Ik kon het niet goed onder woorden brengen.



Hebben jullie alle drie een andere vader? Uit je verhaal begrijp ik dat je een andere vader hebt dan je broer.

Hoe is de band tussen je moeder en de vader(s) van haar kinderen?



Nee. Broer en zus van 1 vader, waarvan broer nog goed contact heeft met hem, en zus niet. Niet omdat die vader dat niet geprobeerd heeft, maar omdat hij de duivel is in hun ogen. Hij kan werkelijk niets goed doen, hij is de grootste klootzak die ooit geleefd heeft.

Moeder en zus delen uiteraard de mening.



Mijn vader is inmiddels overleden aan de alcohol, daar had moeder al weinig contact mee toen ik nog nog wel met hem omging, na de breuk niets meer. Zij heeft geen poging gedaan om te bemiddelen, hij heeft ook geen poging gedaan om het contact te vernieuwen. Ik vond het stukken beter zonder hem, ik zag hem toch al nauwelijks en ik kon me totaal niet vinden in zijn levensstijl. Hij deed ook meer moeite voor zijn vriendinnetjes en hun kinderen dan voor mij,zowel qua tijd als geld. (Geld is heel belangrijk aan vaders kant)



Het lijkt er op dat je moeder een duidelijke voorkeur heeft voor 1 van haar kinderen.

Ik kan dergelijke ouders nooit zo goed begrijpen, je kinderen zijn je toch allemaal even lief?



Tja, dat snap ik dus ook niet. Maar ergens op een rationeel vlak wel. Toen moeder scheidde van hun vader, werd zus ingezet als doorgeefluik en praatpaal. Zij had het grootste nut toen, zeker toen broer weigerde te breken met vader. Zus stimuleert het grenzeloze gedrag van moeder, en omgekeerd. Ze zullen het nooit oneens zijn met elkaar. Terwijl ik uit eigen gesprekken en die met broer weet, dat moeder hetzelfde denkt als broer en ik over de relatie van zus, met die getrouwde minnaar die continue om geld bedelt bij haar.



Zelf heb ik geen goede band met mijn moeder, maar dat komt toch niet in de buurt van hoe het voor jou is als ik je zo lees.

Het lijkt me ontzettend moeilijk om je nu, als volwassene, te beseffen dat je zo veel te kort bent gekomen en je zo lang een verkeerd beeld hebt gehad van hou een gezonde ouder / kind relatie eigenlijk hoort te zijn. Ik denk niet dat ik me dat nu ten volle besef.