Psyche
alle pijlers
Gebroken met moeder en zus
donderdag 18 augustus 2016 om 12:21
Hoi allemaal,
Ik heb een nieuw topic aangemaakt, niet omdat ik niet genoeg reacties meer kreeg op mijn vorige topic, maar omdat ik inmiddels verder ben. Jullie inzichten en advies hebben me verder geholpen, maar ik heb meer advies nodig. Dit gaat niet om de directe aanleiding, maar de onderliggende aanleiding.
Ik twijfel ook of dit onder relaties of psyche moet.
De aanleiding van deze breuk kun je terugvinden als je me loept, de korte versie is dat ik niet langer wilde meewerken aan de reizen van mijn moeder en zus naar turkije, waar zus een getrouwd vriendje heeft, die ook nog eens de neef is van haar vorige getrouwde vriendje.
Van de week wilde moeder ineens praten over het gezeik, de ruzie. Dat kwam omdat broer had geprobeert te middelen tussen ons, ze zou de volgende dag langskomen. Dat deed ze ook, maar haar eerste woorden waren: praat maar. Toen ik aangaf dat ik van haar een uitleg verwachtte (zij had tenslotte een belofte ingetrokken zonder enige uitleg) werd ze boos. Aleen maar boos, geen verdriet of bezorgdheid of een andere emotie, puur en alleen woede. Ze wees met een vinger naar me, zei dat ik degene was die de deur dicht gooide en vertrok. Volgens haar komt mijn gedrag voort uit jaloezie, vanwege de band die zij met zus heeft.
Dat is niet zo, ik hoef helemaal niet zo'n innige band, ze zijn eerder elkaars beste vriendin/levenspartner dan moeder en dochter.
Hoe dan ook, ik heb veel nagedacht de afgelopen week. Over mijn eigen gedrag, over hun gedrag. Andere rare dingen in onze familie. Ik heb hier op het forum om een spiegel gevraagd, en die ook gekregen. Ook via pb's, hele zinnige dingen, ook pijnlijke dingen. Niet lullig bedoeld, maar zo ontzettend de waarheid.
Ik ben niet de eerste waarmee moeder gebroken heeft. Onze familie is heel klein, naast moeder en zus heb ik alleen nog een broer. Die vertelde me vandaag dat hij hierover met zijn vader heeft gesproken. Die is zowat de duivel, alles aan hem is fout. Zelf vind ik het een vriendelijke man, attenter dan nodig naar mij, ik ben niets van hem. Toch kwam hij mij halen toen broer in het ziekenhuis lag.
Ik heb het idee dat moeder grenzeloos is, er mag haar geen beperking opgelegd worden. Zus en zij versterken dat gedrag bij elkaar. Ze vormen ook de kern van de familie, broer en ik hangen er maar wat bij, we zijn veel minder belangrijk. Voorbeeld: zus haar hond had de oppas omver getrokken toen we een weekend weg waren, traktatie van broer. Zus kon op dat moment niets doen voor de oppas, die ook aangaf dat ze niet hoefde te komen. Zus in de stress, de eerste opmerking van moeder is: dan gaan we nu naar huis. En ze ging.
Een paar weken geleden werd broer opgenomen, levensgevaarlijke bloeddruk. Moeder en zus waren op een uitje, die kwamen niet meteen. Ze hebben mij verteld dat ze in de avond zouden gaan. Ze zijn niet geweest, te moe van hun uitje.
Ook wordt er nooit veel interesse getoond naar ons, alles wat zus leuk vindt wordt gedaan. Moeder toont alleen interesse als dat een voordeel voorhaar inhoudt.
In mijn vorige topic kwam naar voren dat ik teveel verantwoordelijk op me neem, jaren geleden, onder een andere nick heb jullie me dat ook gezegd, op relationeel vlak. Dat had ik van mezelf niet door, tot jullie me dit vertelden, en jullie hadden daar ook geheel gelijk in. In mijn vorige topic kwam voornamelijk: laat los! naar voren. Dat probeer ik, en dat gaat heel redelijk.
Ik merk nu dat er veel dingen in mijn jeugd zijn die raar waren, moeder die smst dat ik nog niet thuis kan komen omdat haar minnaar er was. Ze liet me achter bij vader, die zwaar alcoholist was. Daar ben ik op mijn 14e of 15e ook mee gebroken, over gevoelens werd niet gepraat. Mijn moeder heeft zelfs de kant van exvriendjes gekozen boven de mijne, en geloof me, ik had een hele slechte smaak (redderscomplex).
Mijn vraag aan jullie is als volgt: ik merk dat ik veel nieuwe inzichten krijg, in mijn eigen gedrag en dat van hen, doordat mensen, ook in mijn eigen omgeving, me vragen stellen. Met hun eigen ervaringen met verknipte familie dynamiek komen.
Kunnen jullie me de dingen vragen die bij jullie opkomen als je deze OP leest? Verhalen delen waarvan jullie het idee hebben dat het leerzaam voor me is?
Voorbeeld waarvan het forum ook nuttig voor me was: ik kwam er pas hier achter dat het pedagogisch onverantwoord is om je kinderen aan elke relatie voor te stellen. Ik heb alle vriendjes leren kennen, was op de hoogte van het feit dat mijn moeder een getrouwde minnaar had. Dat vond ik heel normaal. Nog steeds eigenlijk, maar ik kan voor mezelf niet verklaren waarom ik dat vind, de rest van mijn morele kompas is veel strikter.
Oh, en ja ik weet dat ik in therapie moet. Ga ik ook doen.
Ik heb een nieuw topic aangemaakt, niet omdat ik niet genoeg reacties meer kreeg op mijn vorige topic, maar omdat ik inmiddels verder ben. Jullie inzichten en advies hebben me verder geholpen, maar ik heb meer advies nodig. Dit gaat niet om de directe aanleiding, maar de onderliggende aanleiding.
Ik twijfel ook of dit onder relaties of psyche moet.
De aanleiding van deze breuk kun je terugvinden als je me loept, de korte versie is dat ik niet langer wilde meewerken aan de reizen van mijn moeder en zus naar turkije, waar zus een getrouwd vriendje heeft, die ook nog eens de neef is van haar vorige getrouwde vriendje.
Van de week wilde moeder ineens praten over het gezeik, de ruzie. Dat kwam omdat broer had geprobeert te middelen tussen ons, ze zou de volgende dag langskomen. Dat deed ze ook, maar haar eerste woorden waren: praat maar. Toen ik aangaf dat ik van haar een uitleg verwachtte (zij had tenslotte een belofte ingetrokken zonder enige uitleg) werd ze boos. Aleen maar boos, geen verdriet of bezorgdheid of een andere emotie, puur en alleen woede. Ze wees met een vinger naar me, zei dat ik degene was die de deur dicht gooide en vertrok. Volgens haar komt mijn gedrag voort uit jaloezie, vanwege de band die zij met zus heeft.
Dat is niet zo, ik hoef helemaal niet zo'n innige band, ze zijn eerder elkaars beste vriendin/levenspartner dan moeder en dochter.
Hoe dan ook, ik heb veel nagedacht de afgelopen week. Over mijn eigen gedrag, over hun gedrag. Andere rare dingen in onze familie. Ik heb hier op het forum om een spiegel gevraagd, en die ook gekregen. Ook via pb's, hele zinnige dingen, ook pijnlijke dingen. Niet lullig bedoeld, maar zo ontzettend de waarheid.
Ik ben niet de eerste waarmee moeder gebroken heeft. Onze familie is heel klein, naast moeder en zus heb ik alleen nog een broer. Die vertelde me vandaag dat hij hierover met zijn vader heeft gesproken. Die is zowat de duivel, alles aan hem is fout. Zelf vind ik het een vriendelijke man, attenter dan nodig naar mij, ik ben niets van hem. Toch kwam hij mij halen toen broer in het ziekenhuis lag.
Ik heb het idee dat moeder grenzeloos is, er mag haar geen beperking opgelegd worden. Zus en zij versterken dat gedrag bij elkaar. Ze vormen ook de kern van de familie, broer en ik hangen er maar wat bij, we zijn veel minder belangrijk. Voorbeeld: zus haar hond had de oppas omver getrokken toen we een weekend weg waren, traktatie van broer. Zus kon op dat moment niets doen voor de oppas, die ook aangaf dat ze niet hoefde te komen. Zus in de stress, de eerste opmerking van moeder is: dan gaan we nu naar huis. En ze ging.
Een paar weken geleden werd broer opgenomen, levensgevaarlijke bloeddruk. Moeder en zus waren op een uitje, die kwamen niet meteen. Ze hebben mij verteld dat ze in de avond zouden gaan. Ze zijn niet geweest, te moe van hun uitje.
Ook wordt er nooit veel interesse getoond naar ons, alles wat zus leuk vindt wordt gedaan. Moeder toont alleen interesse als dat een voordeel voorhaar inhoudt.
In mijn vorige topic kwam naar voren dat ik teveel verantwoordelijk op me neem, jaren geleden, onder een andere nick heb jullie me dat ook gezegd, op relationeel vlak. Dat had ik van mezelf niet door, tot jullie me dit vertelden, en jullie hadden daar ook geheel gelijk in. In mijn vorige topic kwam voornamelijk: laat los! naar voren. Dat probeer ik, en dat gaat heel redelijk.
Ik merk nu dat er veel dingen in mijn jeugd zijn die raar waren, moeder die smst dat ik nog niet thuis kan komen omdat haar minnaar er was. Ze liet me achter bij vader, die zwaar alcoholist was. Daar ben ik op mijn 14e of 15e ook mee gebroken, over gevoelens werd niet gepraat. Mijn moeder heeft zelfs de kant van exvriendjes gekozen boven de mijne, en geloof me, ik had een hele slechte smaak (redderscomplex).
Mijn vraag aan jullie is als volgt: ik merk dat ik veel nieuwe inzichten krijg, in mijn eigen gedrag en dat van hen, doordat mensen, ook in mijn eigen omgeving, me vragen stellen. Met hun eigen ervaringen met verknipte familie dynamiek komen.
Kunnen jullie me de dingen vragen die bij jullie opkomen als je deze OP leest? Verhalen delen waarvan jullie het idee hebben dat het leerzaam voor me is?
Voorbeeld waarvan het forum ook nuttig voor me was: ik kwam er pas hier achter dat het pedagogisch onverantwoord is om je kinderen aan elke relatie voor te stellen. Ik heb alle vriendjes leren kennen, was op de hoogte van het feit dat mijn moeder een getrouwde minnaar had. Dat vond ik heel normaal. Nog steeds eigenlijk, maar ik kan voor mezelf niet verklaren waarom ik dat vind, de rest van mijn morele kompas is veel strikter.
Oh, en ja ik weet dat ik in therapie moet. Ga ik ook doen.
donderdag 18 augustus 2016 om 13:56
Zusters dat moet zwaar geweest zijn, met je hormonen.
Wat chantal ook zegt hierboven, die trouwdag krijgt dan toch een pijnlijk randje.
Vind je het niet moeilijk, om het voor je kinderen beter te doen, zo zonder goed voorbeeld? Ben je niet bang om fouten te maken? Ik heb zelf geen kinderwens, maar dat lijkt me heel lastig, zonder voorbeeld om.op terug te vallen.
Ik probeer me ook te richten op wat ik wel heb. Het verbaast me tegelijkertijd ook. Mijn schoonouders ken ik pas kort eigenlijk, nog geen jaar. Ze wonen ver weg, vaak zie ik ze niet. En toch zijn ze zo ontzettend goed voor me. Ze geven me begrip, een luisterend oor. Advies.
Jullie ken ik helemaal niet, ik weet van de meeste niet eens of jullie een man of een vrouw zijn. En toch zijn jullie nu meer waardevol, jullie zien mij. De hele mij. Niet alleen de stukjes die lekker in je straatje passen.
Ik ken jullie niet eens, en toch vind ik meer begrip en compassie dan bij mijn eigen moeder en zus. Dat is verwarrend
Wat chantal ook zegt hierboven, die trouwdag krijgt dan toch een pijnlijk randje.
Vind je het niet moeilijk, om het voor je kinderen beter te doen, zo zonder goed voorbeeld? Ben je niet bang om fouten te maken? Ik heb zelf geen kinderwens, maar dat lijkt me heel lastig, zonder voorbeeld om.op terug te vallen.
Ik probeer me ook te richten op wat ik wel heb. Het verbaast me tegelijkertijd ook. Mijn schoonouders ken ik pas kort eigenlijk, nog geen jaar. Ze wonen ver weg, vaak zie ik ze niet. En toch zijn ze zo ontzettend goed voor me. Ze geven me begrip, een luisterend oor. Advies.
Jullie ken ik helemaal niet, ik weet van de meeste niet eens of jullie een man of een vrouw zijn. En toch zijn jullie nu meer waardevol, jullie zien mij. De hele mij. Niet alleen de stukjes die lekker in je straatje passen.
Ik ken jullie niet eens, en toch vind ik meer begrip en compassie dan bij mijn eigen moeder en zus. Dat is verwarrend
donderdag 18 augustus 2016 om 13:56
quote:Steampunkcat88 schreef op 18 augustus 2016 @ 13:44:
[...]Zelf heb ik geen goede band met mijn moeder, maar dat komt toch niet in de buurt van hoe het voor jou is als ik je zo lees.
Het lijkt me ontzettend moeilijk om je nu, als volwassene, te beseffen dat je zo veel te kort bent gekomen en je zo lang een verkeerd beeld hebt gehad van hou een gezonde ouder / kind relatie eigenlijk hoort te zijn.
Ik denk niet dat ik me dat nu ten volle besef.
Lieverd toch, bij mij kwam dat besef toen ik de familie van mijn man al een flink aantal jaar kende.
De steun, aandacht voor elkaar en de onvoorwaardelijke liefde die ik daar elke keer zie en voel....
Ik heb veel dingen als klein kind geleerd die ik pas had moeten beseffen als volwassene en andere dingen nooit geleerd die ik als kind juist had moeten leren.
Dat lag niet alleen aan de slechte band met mijn moeder maar het heeft zeker wel mee gespeeld.
Het stomme is dat ik een jaar geleden niet eens vond dat de band met mijn moeder slecht was, wel anders en minder onvoorwaardelijk.
Toen het besef echt ten volle binnen kwam ben ik echt even flink van slag geweest en heb ik veel verdriet gehad. Inmiddels neem ik het aan voor wat het is, veranderen kan ik het niet en dus deel ik de dingen die er voor mij toe doen of die nare reactie oproepen niet meer met haar. Ze voelt dat ik flink veel afstand genomen heb maar voor mij voelt dit beter en dus laat ik het zo.
[...]Zelf heb ik geen goede band met mijn moeder, maar dat komt toch niet in de buurt van hoe het voor jou is als ik je zo lees.
Het lijkt me ontzettend moeilijk om je nu, als volwassene, te beseffen dat je zo veel te kort bent gekomen en je zo lang een verkeerd beeld hebt gehad van hou een gezonde ouder / kind relatie eigenlijk hoort te zijn.
Ik denk niet dat ik me dat nu ten volle besef.
Lieverd toch, bij mij kwam dat besef toen ik de familie van mijn man al een flink aantal jaar kende.
De steun, aandacht voor elkaar en de onvoorwaardelijke liefde die ik daar elke keer zie en voel....
Ik heb veel dingen als klein kind geleerd die ik pas had moeten beseffen als volwassene en andere dingen nooit geleerd die ik als kind juist had moeten leren.
Dat lag niet alleen aan de slechte band met mijn moeder maar het heeft zeker wel mee gespeeld.
Het stomme is dat ik een jaar geleden niet eens vond dat de band met mijn moeder slecht was, wel anders en minder onvoorwaardelijk.
Toen het besef echt ten volle binnen kwam ben ik echt even flink van slag geweest en heb ik veel verdriet gehad. Inmiddels neem ik het aan voor wat het is, veranderen kan ik het niet en dus deel ik de dingen die er voor mij toe doen of die nare reactie oproepen niet meer met haar. Ze voelt dat ik flink veel afstand genomen heb maar voor mij voelt dit beter en dus laat ik het zo.
"Mensen zullen vergeten wat je zei. Mensen zullen vergeten wat je deed. Maar mensen zullen nooit vergeten hoe je hen liet voelen." ( Maya Angelou )
donderdag 18 augustus 2016 om 14:07
Dat stukje onvoorwaardelijke liefde. Hier is haar liefde duidelijk verbonden aan voorwaarden. En het wordt me nu pas duidelijk hoe ontzettend voorwaardelijk het is.
Er zijn al eerder familieruzies geweest, meestal eindigde dat met dat broer zijn bek opentrok om voor me op te komen. Daarna werd er nooit meer over gesproken.
Daar begon moeder dus bij dat gesprek vorige week over, dat ze dit gezeik al eerder met me gehad hadden. En ze begon die dingen ook op te noemen. Maar mijn beeld van die situaties is heel anders. Mijn moeder vind het altijd mijn schuld.
Zo was er gezeik op een familiereis, zus zat continue op me te vitten, dan deed ik de afwas niet goed, dan weer wat anders. Het eindigde dat ik jankend op bed lag, broer hoorde me uit en trok zijn smoel open. Vorige week toen moeder dat weer opbracht voor het eerst in 10 jaar, zei ze dat die ruzie ging over een zak chocola die broer en ik hadden leeggegeten. En dat we irritant deden en weigerden mee te helpen met het huishouden. Zus deed natuurlijk niets fout, die is een engel.
Vorige week, voor dat gesprek zag ik zus op haar werk, in de supermarkt. Ze zag mij en vriend wel, draaide haar kop om en ging snel naar kantoor. Dat heb ik tegen broer verteld, dit was voor de breuk, maar heel raar gedrag. Broer heeft dit met moeder besproken, zus had ons helemaal niet gezien, zus had niets fout gedaan en ik zat te stoken.
Er zijn al eerder familieruzies geweest, meestal eindigde dat met dat broer zijn bek opentrok om voor me op te komen. Daarna werd er nooit meer over gesproken.
Daar begon moeder dus bij dat gesprek vorige week over, dat ze dit gezeik al eerder met me gehad hadden. En ze begon die dingen ook op te noemen. Maar mijn beeld van die situaties is heel anders. Mijn moeder vind het altijd mijn schuld.
Zo was er gezeik op een familiereis, zus zat continue op me te vitten, dan deed ik de afwas niet goed, dan weer wat anders. Het eindigde dat ik jankend op bed lag, broer hoorde me uit en trok zijn smoel open. Vorige week toen moeder dat weer opbracht voor het eerst in 10 jaar, zei ze dat die ruzie ging over een zak chocola die broer en ik hadden leeggegeten. En dat we irritant deden en weigerden mee te helpen met het huishouden. Zus deed natuurlijk niets fout, die is een engel.
Vorige week, voor dat gesprek zag ik zus op haar werk, in de supermarkt. Ze zag mij en vriend wel, draaide haar kop om en ging snel naar kantoor. Dat heb ik tegen broer verteld, dit was voor de breuk, maar heel raar gedrag. Broer heeft dit met moeder besproken, zus had ons helemaal niet gezien, zus had niets fout gedaan en ik zat te stoken.
donderdag 18 augustus 2016 om 14:07
quote:Steampunkcat88 schreef op 18 augustus 2016 @ 13:16:
Centurychild, dank je voor je verhaal. Ik zie de herkenning en overeenkomsten. Het achter je rug om lullen, check.
Of ik ze mis? Ja. Ik mis ze. Maar ik ben er nog niet over uit of ik hen nou mis of het beeld dat ik van ze had.
Mijn beste vriendin is trouwens psycholoog, en eerlijk genoeg om het me te zeggen als ze denkt dat ik nu hulp nodig heb. Ze is van mening dat als mijn manier me verder brengt op de juiste weg, dat dat prima is. Ik probeer mijn gevoel ook gewoon over me heen te laten komen, inclusief de pijnlijke zure dingen. Ik heb genoeg dingen weggestopt voor de lieve vrede, en dat gedrag is niet goed voor me.
Century, wat je zegt over die vader. Dat is iets waar ik nog niet over gedacht heb. Misschien is het wel heel nuttig voor me om hem te vragen om een gesprek hierover, ik denk dat hij hier wel voor open staat.Weet je wat het is lieve TO? Jij mag er ook zijn, net als je broer. Je moeder realiseert zich dat niet en gunt jullie dat niet. Dat is hard, maar het lijkt alsof je je dat nu beseft. Die ruimte voor jezelf mag je gewoon opeisen, want die verdien je. Misschien kan je in die vader van je broer een vaderfiguur vinden die je zelf nooit hebt gehad en vind je bij hem steun en liefde die je verdient en nodig hebt.
Centurychild, dank je voor je verhaal. Ik zie de herkenning en overeenkomsten. Het achter je rug om lullen, check.
Of ik ze mis? Ja. Ik mis ze. Maar ik ben er nog niet over uit of ik hen nou mis of het beeld dat ik van ze had.
Mijn beste vriendin is trouwens psycholoog, en eerlijk genoeg om het me te zeggen als ze denkt dat ik nu hulp nodig heb. Ze is van mening dat als mijn manier me verder brengt op de juiste weg, dat dat prima is. Ik probeer mijn gevoel ook gewoon over me heen te laten komen, inclusief de pijnlijke zure dingen. Ik heb genoeg dingen weggestopt voor de lieve vrede, en dat gedrag is niet goed voor me.
Century, wat je zegt over die vader. Dat is iets waar ik nog niet over gedacht heb. Misschien is het wel heel nuttig voor me om hem te vragen om een gesprek hierover, ik denk dat hij hier wel voor open staat.Weet je wat het is lieve TO? Jij mag er ook zijn, net als je broer. Je moeder realiseert zich dat niet en gunt jullie dat niet. Dat is hard, maar het lijkt alsof je je dat nu beseft. Die ruimte voor jezelf mag je gewoon opeisen, want die verdien je. Misschien kan je in die vader van je broer een vaderfiguur vinden die je zelf nooit hebt gehad en vind je bij hem steun en liefde die je verdient en nodig hebt.
Noem me lief nu ik nog leef!
donderdag 18 augustus 2016 om 14:14
Zus heeft vriend ook verwijderd van Facebook vandaag, die twee zijn de enige die een acount hebben.
In mijn hoofd begin ik ze steeds zieliger te vinden, zo'n gebrek aan inlevingsvermogen naar anderen. Moeder denkt dat ik jaloers ben, maar dat kan ik niet zijn. Waarop moet ik jaloers zijn?
Het is niet de band die ze hebben, die is me veel te raar. Ze bellen dagelijks een uur, zien elkaar meerdere malen per week, eten vaak samen, nog afgezien van het familie eten zondags. Ze gaan in totaal minimaal 5 weken per jaar op vakantie.
Zus heeft 5 getrouwde vriendjes, 5 denk ik. Er wordt wat geheimzinnig over gedaan. Van 1 weet ik dat mijn broer het absoluut niet mag weten, want die kent hem.
Een van de vriendjes is een paar jaar geleden getrouwd, met zijn vrouw die ms heeft. Zus was woedend. Niet om het feit dat ze trouwden, maar omdat ze niet uitgenodigd was voor de bruiloft. Ze had namelijk verwacht dat zij getuige zou zijn. Ze moest het horen via facebook, die vent had natuurlijk trouwfoto's daarop gezet.
Ze was echt witheet dat ze niet als getuige was gevraagd. Ze heeft het hem een week later wel vergeven, ze is nog steeds zijn minnares.
In mijn hoofd begin ik ze steeds zieliger te vinden, zo'n gebrek aan inlevingsvermogen naar anderen. Moeder denkt dat ik jaloers ben, maar dat kan ik niet zijn. Waarop moet ik jaloers zijn?
Het is niet de band die ze hebben, die is me veel te raar. Ze bellen dagelijks een uur, zien elkaar meerdere malen per week, eten vaak samen, nog afgezien van het familie eten zondags. Ze gaan in totaal minimaal 5 weken per jaar op vakantie.
Zus heeft 5 getrouwde vriendjes, 5 denk ik. Er wordt wat geheimzinnig over gedaan. Van 1 weet ik dat mijn broer het absoluut niet mag weten, want die kent hem.
Een van de vriendjes is een paar jaar geleden getrouwd, met zijn vrouw die ms heeft. Zus was woedend. Niet om het feit dat ze trouwden, maar omdat ze niet uitgenodigd was voor de bruiloft. Ze had namelijk verwacht dat zij getuige zou zijn. Ze moest het horen via facebook, die vent had natuurlijk trouwfoto's daarop gezet.
Ze was echt witheet dat ze niet als getuige was gevraagd. Ze heeft het hem een week later wel vergeven, ze is nog steeds zijn minnares.
donderdag 18 augustus 2016 om 14:19
quote:CenturyChild schreef op 18 augustus 2016 @ 14:07:
[...]
Weet je wat het is lieve TO? Jij mag er ook zijn, net als je broer. Je moeder realiseert zich dat niet en gunt jullie dat niet. Dat is hard, maar het lijkt alsof je je dat nu beseft. Die ruimte voor jezelf mag je gewoon opeisen, want die verdien je. Misschien kan je in die vader van je broer een vaderfiguur vinden die je zelf nooit hebt gehad en vind je bij hem steun en liefde die je verdient en nodig hebt.Ik ben ergens blij dat jij en anderen ditzelfde hebben doormaakt. Jullie zijn zoveel verder in dit proces. Of ik daar een vaderfiguur in kan vinden, dat weet ik niet. Ik weet ook niet of ik dat nodig heb. Het is voor mij nu ook raar om hem te zien als een bedrogen echtgenoot, ik heb mijn hele leven gehoord dat hij vreemdging. Terwijl het verhaal dat mijn broer me vertelde, dat sluit veel beter aan op de feiten. Hij is ook nog steeds samen met de vrouw waarmee hij verder ging.
[...]
Weet je wat het is lieve TO? Jij mag er ook zijn, net als je broer. Je moeder realiseert zich dat niet en gunt jullie dat niet. Dat is hard, maar het lijkt alsof je je dat nu beseft. Die ruimte voor jezelf mag je gewoon opeisen, want die verdien je. Misschien kan je in die vader van je broer een vaderfiguur vinden die je zelf nooit hebt gehad en vind je bij hem steun en liefde die je verdient en nodig hebt.Ik ben ergens blij dat jij en anderen ditzelfde hebben doormaakt. Jullie zijn zoveel verder in dit proces. Of ik daar een vaderfiguur in kan vinden, dat weet ik niet. Ik weet ook niet of ik dat nodig heb. Het is voor mij nu ook raar om hem te zien als een bedrogen echtgenoot, ik heb mijn hele leven gehoord dat hij vreemdging. Terwijl het verhaal dat mijn broer me vertelde, dat sluit veel beter aan op de feiten. Hij is ook nog steeds samen met de vrouw waarmee hij verder ging.
donderdag 18 augustus 2016 om 14:22
quote:Steampunkcat88 schreef op 18 augustus 2016 @ 13:24:
[...]
Thanks voor de knuffel. Rust in mijn beslissing heb ik nog niet, ik ben er veel mee bezig in mijn hoofd. Ik heb eerder gebroken met familie, vader en oma tegelijk. Maar dat kon ik verklaren, oma was bang vader in het harnas te jagen en was bang de vuile was buiten te hangen. Vader was ziek, zo verslaafd dat hij de werkelijkheid niet meer kon zien. Dat kon ik verklaren, al was ik nog zo jong.
Maar die woede van zus en moeder, die totale onbegrensdheid in hun gedrag, ik snap het niet. Ik voelde me eerst ook echt een zeikerd, zie vorige topic. Iemand vroeg me daar ook of ik mijn geluk of mijn gelijk wilde. Maar geluk was geen optie, of mijzelf wegcijferen of mijn gelijk. Dat waren de twee mogelijkheden. Vorige topic stelden veel mensen ook een middenweg voor. Als in: ik ben het niet met jullie eens, maar doe wat je niet laten kan en hou mij erbuiten. Dat wilde ik wel, maar dat houdt weer een beperking in van hun gedrag dus dat kon niet. Dat bedoel ik ook met grenzeloos.Zij begrijpen jou ook niet. Begrip is niet wat je doel moet zijn in deze.
[...]
Thanks voor de knuffel. Rust in mijn beslissing heb ik nog niet, ik ben er veel mee bezig in mijn hoofd. Ik heb eerder gebroken met familie, vader en oma tegelijk. Maar dat kon ik verklaren, oma was bang vader in het harnas te jagen en was bang de vuile was buiten te hangen. Vader was ziek, zo verslaafd dat hij de werkelijkheid niet meer kon zien. Dat kon ik verklaren, al was ik nog zo jong.
Maar die woede van zus en moeder, die totale onbegrensdheid in hun gedrag, ik snap het niet. Ik voelde me eerst ook echt een zeikerd, zie vorige topic. Iemand vroeg me daar ook of ik mijn geluk of mijn gelijk wilde. Maar geluk was geen optie, of mijzelf wegcijferen of mijn gelijk. Dat waren de twee mogelijkheden. Vorige topic stelden veel mensen ook een middenweg voor. Als in: ik ben het niet met jullie eens, maar doe wat je niet laten kan en hou mij erbuiten. Dat wilde ik wel, maar dat houdt weer een beperking in van hun gedrag dus dat kon niet. Dat bedoel ik ook met grenzeloos.Zij begrijpen jou ook niet. Begrip is niet wat je doel moet zijn in deze.
donderdag 18 augustus 2016 om 14:29
ik heb het alleen mee gemaakt bij mijn vriend maar zoals het bij jou en anderen in dit topic gaat, is het niet gegaan en totaal ander verhaal ook (waarin hij zelf ook fouten heeft gemaakt
maar toch herken ik ook veel en zie echt veel ongezonde dingen..
maar toch herken ik ook veel en zie echt veel ongezonde dingen..
"Not making a decision Is a BIIIIIIIIIIG decision"
donderdag 18 augustus 2016 om 14:33
quote:Steampunkcat88 schreef op 18 augustus 2016 @ 14:19:
[...]
Ik ben ergens blij dat jij en anderen ditzelfde hebben doormaakt. Jullie zijn zoveel verder in dit proces. Of ik daar een vaderfiguur in kan vinden, dat weet ik niet. Ik weet ook niet of ik dat nodig heb. Het is voor mij nu ook raar om hem te zien als een bedrogen echtgenoot, ik heb mijn hele leven gehoord dat hij vreemdging. Terwijl het verhaal dat mijn broer me vertelde, dat sluit veel beter aan op de feiten. Hij is ook nog steeds samen met de vrouw waarmee hij verder ging.
Voor mij ging het proces overigens vanzelf. Ik was woedend op mijn opa, hij weigerde langs te komen voor zoons verjaardag omdat mijn huis 'niet af' is, het zag er niet uit volgens hem. Daarbij heeft hij mijn broer letterlijk gezegd 'dat hij toch maar eens aan de vrouw moest'. Mijn broer heeft het er lastig mee dat hij geen vriendin heeft, maar mijn opa vond het niet nodig zijn excuus te maken, broer moest maar ruggengraat kweken. En zo nog veel en veel meer. Nu ik eraan terugdenk, word ik weer boos, maar veel minder dan op dat moment.
Pas het laatste jaar hoor ik van mijn moeder hoe het vroeger was en blijkt dat hij vroeger ook al zo was. Maar voor mij als klein meisje was hij een leuke lieve grappige opa. Maar hij ging vreemd, woonde ook tijdelijk ergens anders, mijn oma heeft haar toen 9-jarige dochter (mijn tante ) hem laten terughalen. Mijn moeder was het goedmakertje. Mijn tante, ooms en moeder hebben een rottige jeugd gehad. Mijn moeder is daar behoorlijk extreem van losgebroken, door met mijn vader naar de andere kant van het land te verhuizen (niet daarom, kwam toevallig zo uit). Zij ziet nu ook in wat de gevolgen waren in de opvoeding en wat ze nu nog zijn. Mijn familie weigert dat te erkennen en doet of er niks aan de hand is, maar ze kunnen nog steeds niet met emoties omgaan en reageren superoverdreven vaak. Voorbeeld: één tante lag al drie maanden op sterven, kanker. Iedereen wist dat ze vroeg of laat zou gaan. Maar toen het overlijden bekend werd was mijn familie compleet in shock, ze stonden te trillen van schrik en hadden het níet verwacht. En zo reageren ze op alles. Ik ben zó klaar met dat drama.
Soms mis ik een normale familie. Gewoon een leuke familie, waarbij ik leuke dingen kan doen met neven / nichten (mijn neven en nichten in mijn moeders familie zijn allemaal véél ouders, mijn moeder was een nakomertje) en waarbij ik gezellig op de koffie kan bij tantes en ooms. Mijn vaders familie is wat dat betreft een stuk normaler maar die wonen veel verder weg. Maar de familie die ik heb, mis ik niet.
[...]
Ik ben ergens blij dat jij en anderen ditzelfde hebben doormaakt. Jullie zijn zoveel verder in dit proces. Of ik daar een vaderfiguur in kan vinden, dat weet ik niet. Ik weet ook niet of ik dat nodig heb. Het is voor mij nu ook raar om hem te zien als een bedrogen echtgenoot, ik heb mijn hele leven gehoord dat hij vreemdging. Terwijl het verhaal dat mijn broer me vertelde, dat sluit veel beter aan op de feiten. Hij is ook nog steeds samen met de vrouw waarmee hij verder ging.
Voor mij ging het proces overigens vanzelf. Ik was woedend op mijn opa, hij weigerde langs te komen voor zoons verjaardag omdat mijn huis 'niet af' is, het zag er niet uit volgens hem. Daarbij heeft hij mijn broer letterlijk gezegd 'dat hij toch maar eens aan de vrouw moest'. Mijn broer heeft het er lastig mee dat hij geen vriendin heeft, maar mijn opa vond het niet nodig zijn excuus te maken, broer moest maar ruggengraat kweken. En zo nog veel en veel meer. Nu ik eraan terugdenk, word ik weer boos, maar veel minder dan op dat moment.
Pas het laatste jaar hoor ik van mijn moeder hoe het vroeger was en blijkt dat hij vroeger ook al zo was. Maar voor mij als klein meisje was hij een leuke lieve grappige opa. Maar hij ging vreemd, woonde ook tijdelijk ergens anders, mijn oma heeft haar toen 9-jarige dochter (mijn tante ) hem laten terughalen. Mijn moeder was het goedmakertje. Mijn tante, ooms en moeder hebben een rottige jeugd gehad. Mijn moeder is daar behoorlijk extreem van losgebroken, door met mijn vader naar de andere kant van het land te verhuizen (niet daarom, kwam toevallig zo uit). Zij ziet nu ook in wat de gevolgen waren in de opvoeding en wat ze nu nog zijn. Mijn familie weigert dat te erkennen en doet of er niks aan de hand is, maar ze kunnen nog steeds niet met emoties omgaan en reageren superoverdreven vaak. Voorbeeld: één tante lag al drie maanden op sterven, kanker. Iedereen wist dat ze vroeg of laat zou gaan. Maar toen het overlijden bekend werd was mijn familie compleet in shock, ze stonden te trillen van schrik en hadden het níet verwacht. En zo reageren ze op alles. Ik ben zó klaar met dat drama.
Soms mis ik een normale familie. Gewoon een leuke familie, waarbij ik leuke dingen kan doen met neven / nichten (mijn neven en nichten in mijn moeders familie zijn allemaal véél ouders, mijn moeder was een nakomertje) en waarbij ik gezellig op de koffie kan bij tantes en ooms. Mijn vaders familie is wat dat betreft een stuk normaler maar die wonen veel verder weg. Maar de familie die ik heb, mis ik niet.
Noem me lief nu ik nog leef!
donderdag 18 augustus 2016 om 14:43
Ik herken een hoop verhalen vanaf de zijlijn, mijn man lijkt niet meer te bestaan voor zijn ouders.
Als partner heb ik een hoop dingen gezien die niet normaal zijn in de relatie tussen hem en zijn ouders. Ik heb hem altijd gesteund omdat hij toch graag contact met ze wilde, maar ik zag gewoon hoeveel pijn ze hem deden met hun gedrag. Zijn ouders voelen zich superieur en het komt er eigenlijk op neer dat alles wat mijn man doet toch nooit goed genoeg is.
Uiteindelijk was de keuze: ongelukkig zijn met zijn ouders in ons leven of gelukkig zijn zonder ze. Soms moet je jezelf beschermen tegen schadelijk gedrag van anderen, hoe pijnlijk dat ook kan zijn.
Als partner heb ik een hoop dingen gezien die niet normaal zijn in de relatie tussen hem en zijn ouders. Ik heb hem altijd gesteund omdat hij toch graag contact met ze wilde, maar ik zag gewoon hoeveel pijn ze hem deden met hun gedrag. Zijn ouders voelen zich superieur en het komt er eigenlijk op neer dat alles wat mijn man doet toch nooit goed genoeg is.
Uiteindelijk was de keuze: ongelukkig zijn met zijn ouders in ons leven of gelukkig zijn zonder ze. Soms moet je jezelf beschermen tegen schadelijk gedrag van anderen, hoe pijnlijk dat ook kan zijn.
Just when the caterpillar thought the world was over, it became a butterfly
donderdag 18 augustus 2016 om 15:53
Heel erg veel herkenning helaas...
Allereerst een en respect voor alle sterke vrouwen hier die ervoor hebben gekozen om te breken of het aan het overwegen zijn met eigen geluk in de focus.
Zelf een soortgelijke situatie en ben nu heel erg ah twijfelen of ik het wel goed wil maken/uit wil praten of dat ik gewoon doorgaan zoals nu, geen contact met met zusje en mondjesmaat met moeder. Vind het echt heel lastig omdat ik niet kan benoemen of erkennen wat het is wat mij dwars zit en wat ik wil. Of zoals mijn beste vriendin mij vroeg: wat kunnen zij zeggen zodat jij het ze kan vergeven? Soms denk ik ook dat ik in gesprek met iemand moet gaan hierover...ik lees wel gewoon mee want zoals gezegd: veel herkenning hier
Allereerst een en respect voor alle sterke vrouwen hier die ervoor hebben gekozen om te breken of het aan het overwegen zijn met eigen geluk in de focus.
Zelf een soortgelijke situatie en ben nu heel erg ah twijfelen of ik het wel goed wil maken/uit wil praten of dat ik gewoon doorgaan zoals nu, geen contact met met zusje en mondjesmaat met moeder. Vind het echt heel lastig omdat ik niet kan benoemen of erkennen wat het is wat mij dwars zit en wat ik wil. Of zoals mijn beste vriendin mij vroeg: wat kunnen zij zeggen zodat jij het ze kan vergeven? Soms denk ik ook dat ik in gesprek met iemand moet gaan hierover...ik lees wel gewoon mee want zoals gezegd: veel herkenning hier
Slowly getting there....
donderdag 18 augustus 2016 om 16:11
Is er iets gebeurd tussen jullie Wanhopia? Weidt er rustig over uit als je dat wil, wie weet kan iemand jou ook wat zinnigs zeggen.
In ieder geval vast een dikke knuffel voor jou! Ik snap dat onbestemde gevoel van je wel, bij mij was dit blijkbaar nodig om te kunnen uitvinden wat er nou precies mis is. Ik kon er ook nooit de vinger op leggen.
Je weet dat er iets niet klopt, maar alle betrokkenen doen net alsof alles perfect is. Niets aan het handje.
In ieder geval vast een dikke knuffel voor jou! Ik snap dat onbestemde gevoel van je wel, bij mij was dit blijkbaar nodig om te kunnen uitvinden wat er nou precies mis is. Ik kon er ook nooit de vinger op leggen.
Je weet dat er iets niet klopt, maar alle betrokkenen doen net alsof alles perfect is. Niets aan het handje.
donderdag 18 augustus 2016 om 16:13
Ik ben niet de eerste waarmee moeder gebroken heeft. Onze familie is heel klein, naast moeder en zus heb ik alleen nog een broer. Die vertelde me vandaag dat hij hierover met zijn vader heeft gesproken. Die is zowat de duivel, alles aan hem is fout. Zelf vind ik het een vriendelijke man, attenter dan nodig naar mij, ik ben niets van hem. Toch kwam hij mij halen toen broer in het ziekenhuis lag.
Jij en broer hebben een andere vader? Verder, heel veel herkenning hier. Totaal geen contact met moeder en halfzussen, ik zou het ook niet meer willen. Mijn moeder heeft me jarenlang geslagen en geestelijk mishandeld, maar ontkent tot op de dag van vandaag. Mijn zussen geloven haar, en dat doet pijn. Ik weet niet goed wat ik tegen je moet zeggen, maar wil je wel een hart onder de riem steken.
Jij en broer hebben een andere vader? Verder, heel veel herkenning hier. Totaal geen contact met moeder en halfzussen, ik zou het ook niet meer willen. Mijn moeder heeft me jarenlang geslagen en geestelijk mishandeld, maar ontkent tot op de dag van vandaag. Mijn zussen geloven haar, en dat doet pijn. Ik weet niet goed wat ik tegen je moet zeggen, maar wil je wel een hart onder de riem steken.
“Happiness can be found, even in the darkest of times, if one only remembers to turn on the light.”
donderdag 18 augustus 2016 om 16:22
Century, dat is wel heel fout, een negenjarige inzetten voor volwassen problemen
Dat extreme drama maken over zaken, dat is hier totaal tegenovergesteld. Er is geen drama. Nooit. Over niks. En waag het niet om te zeggen dat er wel degelijk iets mis is. Tenzij het over anderen gaat, dan zijn ze de eerste om er een mening over te hebben. Wel achter die personen hun rug om.
Er zijn steeds meer dingen waar ik aan twijfel, een paar jaar geleden brak mijn moeder met haar basisschoolvriendin. Ze waren al meer dan 50 jaar vriendinnen. Het fijne weet ik er niet van eigenlijk, maar mijn moeder tierde over het feit dat ze het zat was om op het matje geroepen te worden door vriendin. Weer een ongeoorloofde beperking dus, maar wat? Zus had daarvoor ook een goede band met die vriendin, dat was ook onmiddelijk over. Nu is zus ook goed bevriend met de nieuwe beste vriendin van moeder. Ik mag haar ook graag.
Maar ik was wel stomverbaasd (zij ook) toen we elkaar spraken en de vriendin niets wist van de huilbui van mij waar dit hele gezeik mee begon, en de ruzie tussen mij en zus die daar op volgde.
Vriendin gaf aan dat ze helemaal niets gehoord had, maar dat ze dacht dat moeder dat niet wilde bespreken omdat vriendin mijn kant koos. Die vriendin is ook fel tegen vreemdgaan met getrouwde mannen. Dat wordt dus ook nooit besproken.
Dat extreme drama maken over zaken, dat is hier totaal tegenovergesteld. Er is geen drama. Nooit. Over niks. En waag het niet om te zeggen dat er wel degelijk iets mis is. Tenzij het over anderen gaat, dan zijn ze de eerste om er een mening over te hebben. Wel achter die personen hun rug om.
Er zijn steeds meer dingen waar ik aan twijfel, een paar jaar geleden brak mijn moeder met haar basisschoolvriendin. Ze waren al meer dan 50 jaar vriendinnen. Het fijne weet ik er niet van eigenlijk, maar mijn moeder tierde over het feit dat ze het zat was om op het matje geroepen te worden door vriendin. Weer een ongeoorloofde beperking dus, maar wat? Zus had daarvoor ook een goede band met die vriendin, dat was ook onmiddelijk over. Nu is zus ook goed bevriend met de nieuwe beste vriendin van moeder. Ik mag haar ook graag.
Maar ik was wel stomverbaasd (zij ook) toen we elkaar spraken en de vriendin niets wist van de huilbui van mij waar dit hele gezeik mee begon, en de ruzie tussen mij en zus die daar op volgde.
Vriendin gaf aan dat ze helemaal niets gehoord had, maar dat ze dacht dat moeder dat niet wilde bespreken omdat vriendin mijn kant koos. Die vriendin is ook fel tegen vreemdgaan met getrouwde mannen. Dat wordt dus ook nooit besproken.
donderdag 18 augustus 2016 om 16:56
quote:mariposita schreef op 18 augustus 2016 @ 15:53:
Daar zit wel wat in, Flower3666.Tja, weetje, ik zou hier hele gesprekken tussen mij en mijn moeder online kunnen zetten. Ik probeerde open te communiceren. Haar de ruimte te geven. Mezelf de ruimte te geven. Ik snapte haar niet, en wou haar begrijpen. Stelde vragen naar haar motivatie. Het zou je klomp breken als je het hele verhaal zou weten en wat er aan vooraf ging. Ze kapte het gesprek af. Ze hoefde zich niet te verantwoorden. Daarna nog wel uit proberen te leggen wat er voor mij gebeurde, hoe ik me voelde, wat voor effect het op me had. Ik kreeg hele teksten terug uit het boekje "omgaan met borderline", waar ze mijn gedrag mee kon "verklaren". Jup. Werd het weer op mijn diagnose afgeschoven allemaal. Oneerlijk, is niks meer tegen te beginnen. Voor mij is dat een vorm van een godwin. Niets meer tegenin te brengen.
Daar zit wel wat in, Flower3666.Tja, weetje, ik zou hier hele gesprekken tussen mij en mijn moeder online kunnen zetten. Ik probeerde open te communiceren. Haar de ruimte te geven. Mezelf de ruimte te geven. Ik snapte haar niet, en wou haar begrijpen. Stelde vragen naar haar motivatie. Het zou je klomp breken als je het hele verhaal zou weten en wat er aan vooraf ging. Ze kapte het gesprek af. Ze hoefde zich niet te verantwoorden. Daarna nog wel uit proberen te leggen wat er voor mij gebeurde, hoe ik me voelde, wat voor effect het op me had. Ik kreeg hele teksten terug uit het boekje "omgaan met borderline", waar ze mijn gedrag mee kon "verklaren". Jup. Werd het weer op mijn diagnose afgeschoven allemaal. Oneerlijk, is niks meer tegen te beginnen. Voor mij is dat een vorm van een godwin. Niets meer tegenin te brengen.
donderdag 18 augustus 2016 om 17:20
quote:Steampunkcat88 schreef op 18 augustus 2016 @ 16:22:
Century, dat is wel heel fout, een negenjarige inzetten voor volwassen problemen
Dat extreme drama maken over zaken, dat is hier totaal tegenovergesteld. Er is geen drama. Nooit. Over niks. En waag het niet om te zeggen dat er wel degelijk iets mis is. Tenzij het over anderen gaat, dan zijn ze de eerste om er een mening over te hebben. Wel achter die personen hun rug om.
Er zijn steeds meer dingen waar ik aan twijfel, een paar jaar geleden brak mijn moeder met haar basisschoolvriendin. Ze waren al meer dan 50 jaar vriendinnen. Het fijne weet ik er niet van eigenlijk, maar mijn moeder tierde over het feit dat ze het zat was om op het matje geroepen te worden door vriendin. Weer een ongeoorloofde beperking dus, maar wat? Zus had daarvoor ook een goede band met die vriendin, dat was ook onmiddelijk over. Nu is zus ook goed bevriend met de nieuwe beste vriendin van moeder. Ik mag haar ook graag.
Maar ik was wel stomverbaasd (zij ook) toen we elkaar spraken en de vriendin niets wist van de huilbui van mij waar dit hele gezeik mee begon, en de ruzie tussen mij en zus die daar op volgde.
Vriendin gaf aan dat ze helemaal niets gehoord had, maar dat ze dacht dat moeder dat niet wilde bespreken omdat vriendin mijn kant koos. Die vriendin is ook fel tegen vreemdgaan met getrouwde mannen. Dat wordt dus ook nooit besproken.
Kan je die basisschoolvriendin vragen hoe dat zat?
Overigens pikt mijn familie het ook niet dat mijn moeder ze uitlegde hoe zij zich voelde doordat ze nog steeds (ze is 60) behandeld wordt als 'het kleine zusje'. Haar gevoel werd volledig onder het tapijt geschoven en afgedaan als 'niet waar'. Alleen hun eigen waarheid is waar, niet wat een ander daarvan vindt / zich daarbij voelt.
Century, dat is wel heel fout, een negenjarige inzetten voor volwassen problemen
Dat extreme drama maken over zaken, dat is hier totaal tegenovergesteld. Er is geen drama. Nooit. Over niks. En waag het niet om te zeggen dat er wel degelijk iets mis is. Tenzij het over anderen gaat, dan zijn ze de eerste om er een mening over te hebben. Wel achter die personen hun rug om.
Er zijn steeds meer dingen waar ik aan twijfel, een paar jaar geleden brak mijn moeder met haar basisschoolvriendin. Ze waren al meer dan 50 jaar vriendinnen. Het fijne weet ik er niet van eigenlijk, maar mijn moeder tierde over het feit dat ze het zat was om op het matje geroepen te worden door vriendin. Weer een ongeoorloofde beperking dus, maar wat? Zus had daarvoor ook een goede band met die vriendin, dat was ook onmiddelijk over. Nu is zus ook goed bevriend met de nieuwe beste vriendin van moeder. Ik mag haar ook graag.
Maar ik was wel stomverbaasd (zij ook) toen we elkaar spraken en de vriendin niets wist van de huilbui van mij waar dit hele gezeik mee begon, en de ruzie tussen mij en zus die daar op volgde.
Vriendin gaf aan dat ze helemaal niets gehoord had, maar dat ze dacht dat moeder dat niet wilde bespreken omdat vriendin mijn kant koos. Die vriendin is ook fel tegen vreemdgaan met getrouwde mannen. Dat wordt dus ook nooit besproken.
Kan je die basisschoolvriendin vragen hoe dat zat?
Overigens pikt mijn familie het ook niet dat mijn moeder ze uitlegde hoe zij zich voelde doordat ze nog steeds (ze is 60) behandeld wordt als 'het kleine zusje'. Haar gevoel werd volledig onder het tapijt geschoven en afgedaan als 'niet waar'. Alleen hun eigen waarheid is waar, niet wat een ander daarvan vindt / zich daarbij voelt.
Noem me lief nu ik nog leef!
donderdag 18 augustus 2016 om 17:28
quote:Steampunkcat88 schreef op 18 augustus 2016 @ 16:11:
Is er iets gebeurd tussen jullie Wanhopia? Weidt er rustig over uit als je dat wil, wie weet kan iemand jou ook wat zinnigs zeggen
Dankjewel voor je knuffel..
En sja er is heel veel gebeurd en zou het graag willen vertellen maar als ik eraan denk word ik weer erg verdrietig en woedend, waardoor ik ook weer besef dat ik alles vanuit mijzelf zie en beleef en dat ik mijzelf beperk hiermee ofzo. En als ik het dan vanuit hen ga bekijken word ik weer kwaad en word ik weer kwaad op mijzelf...kan het niet uitleggen ofzo.
Is er iets gebeurd tussen jullie Wanhopia? Weidt er rustig over uit als je dat wil, wie weet kan iemand jou ook wat zinnigs zeggen
Dankjewel voor je knuffel..
En sja er is heel veel gebeurd en zou het graag willen vertellen maar als ik eraan denk word ik weer erg verdrietig en woedend, waardoor ik ook weer besef dat ik alles vanuit mijzelf zie en beleef en dat ik mijzelf beperk hiermee ofzo. En als ik het dan vanuit hen ga bekijken word ik weer kwaad en word ik weer kwaad op mijzelf...kan het niet uitleggen ofzo.
anoniem_236379 wijzigde dit bericht op 19-08-2016 13:53
Reden: Eventuele herkenbaarheid
Reden: Eventuele herkenbaarheid
% gewijzigd
Slowly getting there....
donderdag 18 augustus 2016 om 18:07
quote:Steampunkcat88 schreef op 18 augustus 2016 @ 16:25:
Wat naar Roos, eerst mishandeld en dan ben je ook nog een leugenaar. Alsof je express zo'n verhaal bedenkt om eens lekker te stoken.
Alsof je wakker wordt en bedenkt: goh, laat ik eens lekker de hele familie tegen elkaar opzetten.Niet echt inderdaad.... Daarom probeer ik alle kennissen en vrienden ervan te overtuigen hoe belangrijk zo'n band is. Uiteraard doe ik dat niet als er psychische pijn, of lichamelijke pijn, is toegebracht. Jij en ik, en jammer genoeg nog meer vrouwen in dit topic weten hoe het voelt.
Wat naar Roos, eerst mishandeld en dan ben je ook nog een leugenaar. Alsof je express zo'n verhaal bedenkt om eens lekker te stoken.
Alsof je wakker wordt en bedenkt: goh, laat ik eens lekker de hele familie tegen elkaar opzetten.Niet echt inderdaad.... Daarom probeer ik alle kennissen en vrienden ervan te overtuigen hoe belangrijk zo'n band is. Uiteraard doe ik dat niet als er psychische pijn, of lichamelijke pijn, is toegebracht. Jij en ik, en jammer genoeg nog meer vrouwen in dit topic weten hoe het voelt.
“Happiness can be found, even in the darkest of times, if one only remembers to turn on the light.”
donderdag 18 augustus 2016 om 18:08
quote:Roos_85 schreef op 18 augustus 2016 @ 18:07:
[...]
Niet echt inderdaad.... Daarom probeer ik alle kennissen en vrienden ervan te overtuigen hoe belangrijk zo'n band is. Uiteraard doe ik dat niet als er psychische pijn, of lichamelijke pijn, is toegebracht. Jij en ik, en jammer genoeg nog meer vrouwen in dit topic weten hoe het voelt.Wat ik me dan afvraag over je zussen: hebben die dan nooit iets gemerkt? Deed je moeder het alleen als zij er niet waren ofzo?
[...]
Niet echt inderdaad.... Daarom probeer ik alle kennissen en vrienden ervan te overtuigen hoe belangrijk zo'n band is. Uiteraard doe ik dat niet als er psychische pijn, of lichamelijke pijn, is toegebracht. Jij en ik, en jammer genoeg nog meer vrouwen in dit topic weten hoe het voelt.Wat ik me dan afvraag over je zussen: hebben die dan nooit iets gemerkt? Deed je moeder het alleen als zij er niet waren ofzo?
Noem me lief nu ik nog leef!
