Psyche
alle pijlers
Geen vriendinnen
maandag 16 december 2013 om 00:56
Ik heb geen vriendinnen en daar wil ik eigenlijk wel verandering in brengen, maar ik weet gewoonweg niet hoe. Ik ben nu 20, ik studeer aan de universiteit en ik ben getrouwd. Ik heb een hele lieve man die tegelijkertijd mijn allerbeste vriend is. Ik ben op mijn 18e getrouwd (jong, ja, ik weet het) en sinds wij een relatie hebben, doen wij eigenlijk nagenoeg alles samen.
Op de middelbare school, voordat ik mijn man leerde kennen, had ik zat vrienden. Maar sinds ik een relatie met mijn man kreeg, ging dit voorbij. Ik deed alles samen met hem, waardoor ik mijn vriendschappen eigenlijk verwaarloosde (heel slecht, ik weet het). En eigenlijk heb ik sindsdien geen vriendinnen meer. Ik heb in de tussentijd wel dingen gedaan met anderen, maar dat waren of kortstondige relaties met 'vrienden' die weer snel uit mijn leven verdwenen of afspraakjes met 'vrienden' die ik al heel lang ken en met wie ik af en toe wat leuks doe. Maar dat was het ook dan.. ik voel me niet eenzaam, want ik heb mijn man met wie ik een geweldige relatie heb en met wie ik alles doe en kan doen. Maar toch mis ik wel een vriendin (of 2) met wie ik gezellig wat meidendingen kan doen.. winkelen, theeleuten, filmpje kijken.. dat soort dingen. Maar ik weet gewoon niet hoe. Ik ben een leuke meid, eigenlijk heel sociaal en open, totaal niet verlegen (integendeel).. Maar ik weet gewoon niet hoe ik het moet aanpakken? Ik ken gewoon weinig mensen denk ik.. mijn oude vrienden van de middelbare school 'zie' ik niet meer.. ze zitten of in het buitenland of heb ik geen contact meer mee. Daarnaast zit ik wel altijd met twee meiden tijdens hoorcolleges met wie ik het gezellig heb, maar ik heb niet het gevoel dat zij buiten studie om met mij zouden willen optrekken.. Zij hebben namelijk hun eigen levens, hun eigen vrienden met wie ze optrekken buiten de universiteit om en ik heb het gevoel dat ik daar niet 'tussen pas'. Daarnaast heb ik het ook gezellig met een collega op werk, moet ik dan gewoon initiatief tonen en vragen of we wat leuks kunnen doen naast werk? Maar dan denk ik van.. als zij het had gewild, had ze het toch wel zelf al aan mij gevraagd?
Maar verder ken ik gewoon niemand en ik zou niet weten hoe ik mensen zou moeten leren kennen.. Ik ben gewoon bang dat over 20 jaar, als ik terugkijk naar deze tijd, ik enorm veel spijt krijg dat ik niet ontzettend veel leuke en gezellige dingen heb gedaan met vriendinnen. Maar waar leer ik dan in hemelsnaam spontane, gezellige en leuke meiden van mijn leeftijd kennen?
Maar misschien ligt het er ook aan dat ik ontzettend hoge eisen aan mensen stel en ik snel op ze afknap. Misschien wil ik eigenlijk ook niet met dat meisje op werk vaak optrekken.. ik heb het wel gezellig met haar, maar als ik erbij nadenk is ze niet echt intelligent en kan ik geen diepgaande gesprekken met haar voeren. Dan denk ik van.. hmm.. wil ik wel vrienden met haar zijn? En zo analyseer ik eigenlijk iedereen die op mijn pad komt en is er wel bij iedereen een (pietluttige?) negatieve eigenschap op te merken waardoor ik afstand neem van deze persoon.
Aahh.. ik vind het gewoon zo lastig allemaal.
Op de middelbare school, voordat ik mijn man leerde kennen, had ik zat vrienden. Maar sinds ik een relatie met mijn man kreeg, ging dit voorbij. Ik deed alles samen met hem, waardoor ik mijn vriendschappen eigenlijk verwaarloosde (heel slecht, ik weet het). En eigenlijk heb ik sindsdien geen vriendinnen meer. Ik heb in de tussentijd wel dingen gedaan met anderen, maar dat waren of kortstondige relaties met 'vrienden' die weer snel uit mijn leven verdwenen of afspraakjes met 'vrienden' die ik al heel lang ken en met wie ik af en toe wat leuks doe. Maar dat was het ook dan.. ik voel me niet eenzaam, want ik heb mijn man met wie ik een geweldige relatie heb en met wie ik alles doe en kan doen. Maar toch mis ik wel een vriendin (of 2) met wie ik gezellig wat meidendingen kan doen.. winkelen, theeleuten, filmpje kijken.. dat soort dingen. Maar ik weet gewoon niet hoe. Ik ben een leuke meid, eigenlijk heel sociaal en open, totaal niet verlegen (integendeel).. Maar ik weet gewoon niet hoe ik het moet aanpakken? Ik ken gewoon weinig mensen denk ik.. mijn oude vrienden van de middelbare school 'zie' ik niet meer.. ze zitten of in het buitenland of heb ik geen contact meer mee. Daarnaast zit ik wel altijd met twee meiden tijdens hoorcolleges met wie ik het gezellig heb, maar ik heb niet het gevoel dat zij buiten studie om met mij zouden willen optrekken.. Zij hebben namelijk hun eigen levens, hun eigen vrienden met wie ze optrekken buiten de universiteit om en ik heb het gevoel dat ik daar niet 'tussen pas'. Daarnaast heb ik het ook gezellig met een collega op werk, moet ik dan gewoon initiatief tonen en vragen of we wat leuks kunnen doen naast werk? Maar dan denk ik van.. als zij het had gewild, had ze het toch wel zelf al aan mij gevraagd?
Maar verder ken ik gewoon niemand en ik zou niet weten hoe ik mensen zou moeten leren kennen.. Ik ben gewoon bang dat over 20 jaar, als ik terugkijk naar deze tijd, ik enorm veel spijt krijg dat ik niet ontzettend veel leuke en gezellige dingen heb gedaan met vriendinnen. Maar waar leer ik dan in hemelsnaam spontane, gezellige en leuke meiden van mijn leeftijd kennen?
Maar misschien ligt het er ook aan dat ik ontzettend hoge eisen aan mensen stel en ik snel op ze afknap. Misschien wil ik eigenlijk ook niet met dat meisje op werk vaak optrekken.. ik heb het wel gezellig met haar, maar als ik erbij nadenk is ze niet echt intelligent en kan ik geen diepgaande gesprekken met haar voeren. Dan denk ik van.. hmm.. wil ik wel vrienden met haar zijn? En zo analyseer ik eigenlijk iedereen die op mijn pad komt en is er wel bij iedereen een (pietluttige?) negatieve eigenschap op te merken waardoor ik afstand neem van deze persoon.
Aahh.. ik vind het gewoon zo lastig allemaal.
maandag 16 december 2013 om 02:31
quote:strike schreef op 16 december 2013 @ 02:21:
Ik 'geloof' trouwens weinig van die lezing over die hoge eisen. In je openingspost ben je best onzeker of mensen überhaupt wel behoefte aan je hebben. En dat is niet te rijmen met hoge eisen. Het is wel erg veilig om die hoge eisen erbij te slepen, want dat maakt het leven zo lekker maakbaar. Want jij beslist als eisensteller dan zelf over vriendschappen.
Feit is dat je hebt gekozen voor een gehuwd leven. En dat is niet gebruikelijk onder studenten. Als jij op kamers was gaan wonen en je ondergedompeld had in het studentenleven had je echt wel vrienden gemaakt.
In studentensteden wonen ook veel te veel mensen om het op het hangen aan hoge eisen.
Nou ja, ik denk van wel. Het gaat gewoon twee kanten op.. aan de ene kant denk ik soms: nah, ze hebben al een vriendenkring, waarom zou ik er nog bij kunnen? Maar aan de andere kant denk ik ook gewoon heel vaak.. ja, leuk om even met je gepraat te hebben, maar meer hoeft het niet want je bent niet (….). Het is dan heel vaak de gedachte: je bent zó anders dan ik. Je hebt niet dezelfde humor, deelt niet dezelfde gedachten als ik enz.. en dan haak ik af omdat ik dus denk dat ze het niet waard zijn om echt een serieuze vriendschap mee op te bouwen. Ik weet niet, vind het moeilijk om het te verwoorden. Misschien ligt dat ook in elkaars verlengde.. Ik denk dat ik namelijk niet pas in hun vriendenkring, omdat ik vind dat ze zo "anders" zijn dan ik/niet voldoen aan mijn "standaarden".
Ja klopt.
Ik 'geloof' trouwens weinig van die lezing over die hoge eisen. In je openingspost ben je best onzeker of mensen überhaupt wel behoefte aan je hebben. En dat is niet te rijmen met hoge eisen. Het is wel erg veilig om die hoge eisen erbij te slepen, want dat maakt het leven zo lekker maakbaar. Want jij beslist als eisensteller dan zelf over vriendschappen.
Feit is dat je hebt gekozen voor een gehuwd leven. En dat is niet gebruikelijk onder studenten. Als jij op kamers was gaan wonen en je ondergedompeld had in het studentenleven had je echt wel vrienden gemaakt.
In studentensteden wonen ook veel te veel mensen om het op het hangen aan hoge eisen.
Nou ja, ik denk van wel. Het gaat gewoon twee kanten op.. aan de ene kant denk ik soms: nah, ze hebben al een vriendenkring, waarom zou ik er nog bij kunnen? Maar aan de andere kant denk ik ook gewoon heel vaak.. ja, leuk om even met je gepraat te hebben, maar meer hoeft het niet want je bent niet (….). Het is dan heel vaak de gedachte: je bent zó anders dan ik. Je hebt niet dezelfde humor, deelt niet dezelfde gedachten als ik enz.. en dan haak ik af omdat ik dus denk dat ze het niet waard zijn om echt een serieuze vriendschap mee op te bouwen. Ik weet niet, vind het moeilijk om het te verwoorden. Misschien ligt dat ook in elkaars verlengde.. Ik denk dat ik namelijk niet pas in hun vriendenkring, omdat ik vind dat ze zo "anders" zijn dan ik/niet voldoen aan mijn "standaarden".
Ja klopt.
maandag 16 december 2013 om 02:43
quote:sara101 schreef op 16 december 2013 @ 02:25:
[...]
Ja, wat betreft die exclusiviteit heb je wel gelijk. Ik denk dat ik op deze manier heb leren beredeneren, komt omdat ik wellicht gewend ben dat ik optrek met iemand die (in mijn ogen) wél het complete plaatje is (mijn man). Ik vermoed dat ik dus hierdoor de "behoefte" heb dat iedereen die op mijn pad komt zo is. Maar het is inderdaad niet realistisch om dit van iedereen te verwachten en zorgt er juist alleen maar voor dat ik hierdoor géén vriendschappen sluit.
Nee, juist niet.. Ik heb inderdaad gezegd dat het mij leuk lijkt om gezellige/leuke dingen te doen met vrienden, maar het lijkt mij juist heel gaaf om een innige vriendschap te hebben. Dat is ook de reden dat ik bij iedereen die ik leer kennen denk in termen als 'beste vrienden' en dat ik daarom zulke hoge eisen stel aan deze mensen.
Ik doe ook wel individuele dingen hoor.. het is niet dat ik al mijn tijd besteed met mijn man, want ook hij heeft zijn hobby's en zijn dingen.. Maar de dingen die ik doe, doe ik dan solo. Ik hou namelijk niet zo van sociale activiteiten.. Ik ben wel sociaal ingesteld (in de zin dat ik gewoon hartstikke open en enthousiast ben en snel en leuk) met mensen kan praten), maar om met mensen op te trekken die ik niet ken onder het mom van sociaal zijn vind ik vaak.. tja, ik weet niet, geforceerd of iets dergelijks. Dat is ook de reden dat ik niet op een studentenvereniging zit of niet naar borrels ga e.d. Misschien komt dan ook dat neerkijkende van mij erbij kijken.. Ik ga er namelijk vanuit dat ik met mensen moet gaan lullen die ik echt helemaal niks vind. Aah, echt slecht als ik er nu bij nadenk! Misschien moet ik zulke dingen gewoon een kans geven..
Ik houd er ook niet van om met mensen te lullen die ik niets vind, dat herken ik. Maar als beginnende student die voor het eerst naar een grote stad verhuist had ik in ieder geval weinig keuze.
Het was dus lullen, of verzuipen. In eerste instantie klamp je je vast aan een borreltje hier, een feestje daar, een drankje zus, omdat je nog geen sterk sociaal netwerk hebt. En bijna elke beginnende student doet daar vrolijk aan mee.
Jij hebt wat dat betreft de luxe dat het voor jou ook geen noodzaak is, maar dat is ook een gevaar. Je maakt dan simpelweg minder snel vrienden.
Dat geldt overigens ook voor mensen die blijven wonen in hun geboorteplaats en hun vrienden daar allemaal aanhouden. Die vinden ook minder 'aarding' en dus vriendschap in de stad waar ze studeren.
[...]
Ja, wat betreft die exclusiviteit heb je wel gelijk. Ik denk dat ik op deze manier heb leren beredeneren, komt omdat ik wellicht gewend ben dat ik optrek met iemand die (in mijn ogen) wél het complete plaatje is (mijn man). Ik vermoed dat ik dus hierdoor de "behoefte" heb dat iedereen die op mijn pad komt zo is. Maar het is inderdaad niet realistisch om dit van iedereen te verwachten en zorgt er juist alleen maar voor dat ik hierdoor géén vriendschappen sluit.
Nee, juist niet.. Ik heb inderdaad gezegd dat het mij leuk lijkt om gezellige/leuke dingen te doen met vrienden, maar het lijkt mij juist heel gaaf om een innige vriendschap te hebben. Dat is ook de reden dat ik bij iedereen die ik leer kennen denk in termen als 'beste vrienden' en dat ik daarom zulke hoge eisen stel aan deze mensen.
Ik doe ook wel individuele dingen hoor.. het is niet dat ik al mijn tijd besteed met mijn man, want ook hij heeft zijn hobby's en zijn dingen.. Maar de dingen die ik doe, doe ik dan solo. Ik hou namelijk niet zo van sociale activiteiten.. Ik ben wel sociaal ingesteld (in de zin dat ik gewoon hartstikke open en enthousiast ben en snel en leuk) met mensen kan praten), maar om met mensen op te trekken die ik niet ken onder het mom van sociaal zijn vind ik vaak.. tja, ik weet niet, geforceerd of iets dergelijks. Dat is ook de reden dat ik niet op een studentenvereniging zit of niet naar borrels ga e.d. Misschien komt dan ook dat neerkijkende van mij erbij kijken.. Ik ga er namelijk vanuit dat ik met mensen moet gaan lullen die ik echt helemaal niks vind. Aah, echt slecht als ik er nu bij nadenk! Misschien moet ik zulke dingen gewoon een kans geven..
Ik houd er ook niet van om met mensen te lullen die ik niets vind, dat herken ik. Maar als beginnende student die voor het eerst naar een grote stad verhuist had ik in ieder geval weinig keuze.
Het was dus lullen, of verzuipen. In eerste instantie klamp je je vast aan een borreltje hier, een feestje daar, een drankje zus, omdat je nog geen sterk sociaal netwerk hebt. En bijna elke beginnende student doet daar vrolijk aan mee.
Jij hebt wat dat betreft de luxe dat het voor jou ook geen noodzaak is, maar dat is ook een gevaar. Je maakt dan simpelweg minder snel vrienden.
Dat geldt overigens ook voor mensen die blijven wonen in hun geboorteplaats en hun vrienden daar allemaal aanhouden. Die vinden ook minder 'aarding' en dus vriendschap in de stad waar ze studeren.
maandag 16 december 2013 om 02:50
quote:sara101 schreef op 16 december 2013 @ 02:31:
[...]
Nou ja, ik denk van wel. Het gaat gewoon twee kanten op.. aan de ene kant denk ik soms: nah, ze hebben al een vriendenkring, waarom zou ik er nog bij kunnen? Maar aan de andere kant denk ik ook gewoon heel vaak.. ja, leuk om even met je gepraat te hebben, maar meer hoeft het niet want je bent niet (….). Het is dan heel vaak de gedachte: je bent zó anders dan ik. Je hebt niet dezelfde humor, deelt niet dezelfde gedachten als ik enz.. en dan haak ik af omdat ik dus denk dat ze het niet waard zijn om echt een serieuze vriendschap mee op te bouwen. Ik weet niet, vind het moeilijk om het te verwoorden. Misschien ligt dat ook in elkaars verlengde.. Ik denk dat ik namelijk niet pas in hun vriendenkring, omdat ik vind dat ze zo "anders" zijn dan ik/niet voldoen aan mijn "standaarden".
Ja klopt.
Maar zo snel gaat dat ook helemaal niet. Ik ken echt heel veel mensen, en heb heel veel kennissen. Allemaal mensen die ik tegenkom, een dansje mee kan doen, lang kan praten, waar ik zelfs een beroep op kan doen.
Maar ik heb maar een paar vrienden. Mensen die altijd welkom zijn en waar ik me nooit aan erger.
Misschien is het voor mij wel zo dat van de 50 mensen waar ik op kennisniveau goed mee door een deur kan hooguit 1 uitgroeit tot een echte vriend. Of minder.
Dus je leert in je leven heel veel mensen kennen, en het worden niet allemaal vrienden.
Maar wat nu zo lastig is: het is lastig in te schatten wie vrienden worden en wie niet. Er zijn mensen die ik pas na 3 a 4 jaar echt op waarde begon te schatten.
Of mensen die in een paar maanden uit kunnen groeien als vriend maar waarvan het na een half jaar al weer op een laag pitje staat.
Het is niet zo eenduidig en simpel.
Je leert iemand kennen, en drinkt een keer koffie. Dan kom je iemand 4 maanden later weer tegen. En weer is het leuk. Een half jaar later op een verjaardag weer. En zo kan iets langzaam maar zeker groeien. Maar garanties heb je niet.
En verwarrend kan het ook zijn. Want er zijn mensen die je al heel snel 'beste vriend' noemen, terwijl dat in praktijk niet zo is. Maar ook kennissen waarbij je je pas na jaren realiseert dat je eigenlijk gewoon goede vrienden bent.
Daarom is de tip om dingen te gaan waar je mensen ontmoet ook zo belangrijk. Want er is tijd voor nodig, en ruimte om veel mensen te ontmoeten.
En laat die tijd dan in ieder geval ook aangenaam zijn. Geniet dus ook van dat soort kennissen. Die zijn minstens zo nuttig als vrienden, ook al vervullen ze een andere rol.
De maatschappij is organisch. Vriendschappen ontstaan ook in zo'n organische context. Dat kun je niet forceren. Wat je wel kunt (en moet) doen is openstellen voor een mensen. Voor kennissen, vluchtige contacten ook. Sta open voor de wereld. Daar begin het. Denk ik.
[...]
Nou ja, ik denk van wel. Het gaat gewoon twee kanten op.. aan de ene kant denk ik soms: nah, ze hebben al een vriendenkring, waarom zou ik er nog bij kunnen? Maar aan de andere kant denk ik ook gewoon heel vaak.. ja, leuk om even met je gepraat te hebben, maar meer hoeft het niet want je bent niet (….). Het is dan heel vaak de gedachte: je bent zó anders dan ik. Je hebt niet dezelfde humor, deelt niet dezelfde gedachten als ik enz.. en dan haak ik af omdat ik dus denk dat ze het niet waard zijn om echt een serieuze vriendschap mee op te bouwen. Ik weet niet, vind het moeilijk om het te verwoorden. Misschien ligt dat ook in elkaars verlengde.. Ik denk dat ik namelijk niet pas in hun vriendenkring, omdat ik vind dat ze zo "anders" zijn dan ik/niet voldoen aan mijn "standaarden".
Ja klopt.
Maar zo snel gaat dat ook helemaal niet. Ik ken echt heel veel mensen, en heb heel veel kennissen. Allemaal mensen die ik tegenkom, een dansje mee kan doen, lang kan praten, waar ik zelfs een beroep op kan doen.
Maar ik heb maar een paar vrienden. Mensen die altijd welkom zijn en waar ik me nooit aan erger.
Misschien is het voor mij wel zo dat van de 50 mensen waar ik op kennisniveau goed mee door een deur kan hooguit 1 uitgroeit tot een echte vriend. Of minder.
Dus je leert in je leven heel veel mensen kennen, en het worden niet allemaal vrienden.
Maar wat nu zo lastig is: het is lastig in te schatten wie vrienden worden en wie niet. Er zijn mensen die ik pas na 3 a 4 jaar echt op waarde begon te schatten.
Of mensen die in een paar maanden uit kunnen groeien als vriend maar waarvan het na een half jaar al weer op een laag pitje staat.
Het is niet zo eenduidig en simpel.
Je leert iemand kennen, en drinkt een keer koffie. Dan kom je iemand 4 maanden later weer tegen. En weer is het leuk. Een half jaar later op een verjaardag weer. En zo kan iets langzaam maar zeker groeien. Maar garanties heb je niet.
En verwarrend kan het ook zijn. Want er zijn mensen die je al heel snel 'beste vriend' noemen, terwijl dat in praktijk niet zo is. Maar ook kennissen waarbij je je pas na jaren realiseert dat je eigenlijk gewoon goede vrienden bent.
Daarom is de tip om dingen te gaan waar je mensen ontmoet ook zo belangrijk. Want er is tijd voor nodig, en ruimte om veel mensen te ontmoeten.
En laat die tijd dan in ieder geval ook aangenaam zijn. Geniet dus ook van dat soort kennissen. Die zijn minstens zo nuttig als vrienden, ook al vervullen ze een andere rol.
De maatschappij is organisch. Vriendschappen ontstaan ook in zo'n organische context. Dat kun je niet forceren. Wat je wel kunt (en moet) doen is openstellen voor een mensen. Voor kennissen, vluchtige contacten ook. Sta open voor de wereld. Daar begin het. Denk ik.
maandag 16 december 2013 om 05:22
quote:sara101 schreef op 16 december 2013 @ 02:25:
[...]
Ja, wat betreft die exclusiviteit heb je wel gelijk. Ik denk dat ik op deze manier heb leren beredeneren, komt omdat ik wellicht gewend ben dat ik optrek met iemand die (in mijn ogen) wél het complete plaatje is (mijn man). Ik vermoed dat ik dus hierdoor de "behoefte" heb dat iedereen die op mijn pad komt zo is. Maar het is inderdaad niet realistisch om dit van iedereen te verwachten en zorgt er juist alleen maar voor dat ik hierdoor géén vriendschappen sluit.
Nee, juist niet.. Ik heb inderdaad gezegd dat het mij leuk lijkt om gezellige/leuke dingen te doen met vrienden, maar het lijkt mij juist heel gaaf om een innige vriendschap te hebben. Dat is ook de reden dat ik bij iedereen die ik leer kennen denk in termen als 'beste vrienden' en dat ik daarom zulke hoge eisen stel aan deze mensen.
Ik doe ook wel individuele dingen hoor.. het is niet dat ik al mijn tijd besteed met mijn man, want ook hij heeft zijn hobby's en zijn dingen.. Maar de dingen die ik doe, doe ik dan solo. Ik hou namelijk niet zo van sociale activiteiten.. Ik ben wel sociaal ingesteld (in de zin dat ik gewoon hartstikke open en enthousiast ben en snel en leuk) met mensen kan praten), maar om met mensen op te trekken die ik niet ken onder het mom van sociaal zijn vind ik vaak.. tja, ik weet niet, geforceerd of iets dergelijks. Dat is ook de reden dat ik niet op een studentenvereniging zit of niet naar borrels ga e.d. Misschien komt dan ook dat neerkijkende van mij erbij kijken.. Ik ga er namelijk vanuit dat ik met mensen moet gaan lullen die ik echt helemaal niks vind. Aah, echt slecht als ik er nu bij nadenk! Misschien moet ik zulke dingen gewoon een kans geven..
Je klinkt heel herkenbaar voor mij
Ik trek eigenlijk ook heel veel op met m'n man, we gaan weleens naar gezamenlijke vrienden (kletsen, BBQ, gezelschapsspel spelen) maar meestal cocoonen we. Ik met een boek, hij met z'n klusgereedschap. Ook gaan we vaak samen iets doen, wandelen of naar de stad of zo. Ik ben dus best vergroeid met m'n man en merk dat anderen dit soms toch wat minder hebben, hoewel ik ook wel mensen ken die ook zo zijn.
Ik wil zeker niet alleen maar iemand om m'n tijd mee op te vullen, maar vind het gewoon leuk om weleens over vrouwendingen te beppen of gewoon een ander "point of view" te zien/horen. Mede omdat ik ZZP-er ben en dus ook al via m'n werk weinig anderen tegenkom. Kindje maken schijnt goed te helpen om contacten op te doen, maar daar zijn we al twee jaar mee bezig (niet vanwege die contacten hoor ) en dat lukt niet zo goed. Ook daar zou ik bijv. best eens met een vriendin over willen praten. Maar goed, dit ging niet over mij, maar over TO. Voor wie ik weinig concrete tips heb (zelfde schuitje) maar die ik dus wel begrijp.
[...]
Ja, wat betreft die exclusiviteit heb je wel gelijk. Ik denk dat ik op deze manier heb leren beredeneren, komt omdat ik wellicht gewend ben dat ik optrek met iemand die (in mijn ogen) wél het complete plaatje is (mijn man). Ik vermoed dat ik dus hierdoor de "behoefte" heb dat iedereen die op mijn pad komt zo is. Maar het is inderdaad niet realistisch om dit van iedereen te verwachten en zorgt er juist alleen maar voor dat ik hierdoor géén vriendschappen sluit.
Nee, juist niet.. Ik heb inderdaad gezegd dat het mij leuk lijkt om gezellige/leuke dingen te doen met vrienden, maar het lijkt mij juist heel gaaf om een innige vriendschap te hebben. Dat is ook de reden dat ik bij iedereen die ik leer kennen denk in termen als 'beste vrienden' en dat ik daarom zulke hoge eisen stel aan deze mensen.
Ik doe ook wel individuele dingen hoor.. het is niet dat ik al mijn tijd besteed met mijn man, want ook hij heeft zijn hobby's en zijn dingen.. Maar de dingen die ik doe, doe ik dan solo. Ik hou namelijk niet zo van sociale activiteiten.. Ik ben wel sociaal ingesteld (in de zin dat ik gewoon hartstikke open en enthousiast ben en snel en leuk) met mensen kan praten), maar om met mensen op te trekken die ik niet ken onder het mom van sociaal zijn vind ik vaak.. tja, ik weet niet, geforceerd of iets dergelijks. Dat is ook de reden dat ik niet op een studentenvereniging zit of niet naar borrels ga e.d. Misschien komt dan ook dat neerkijkende van mij erbij kijken.. Ik ga er namelijk vanuit dat ik met mensen moet gaan lullen die ik echt helemaal niks vind. Aah, echt slecht als ik er nu bij nadenk! Misschien moet ik zulke dingen gewoon een kans geven..
Je klinkt heel herkenbaar voor mij
Ik trek eigenlijk ook heel veel op met m'n man, we gaan weleens naar gezamenlijke vrienden (kletsen, BBQ, gezelschapsspel spelen) maar meestal cocoonen we. Ik met een boek, hij met z'n klusgereedschap. Ook gaan we vaak samen iets doen, wandelen of naar de stad of zo. Ik ben dus best vergroeid met m'n man en merk dat anderen dit soms toch wat minder hebben, hoewel ik ook wel mensen ken die ook zo zijn.
Ik wil zeker niet alleen maar iemand om m'n tijd mee op te vullen, maar vind het gewoon leuk om weleens over vrouwendingen te beppen of gewoon een ander "point of view" te zien/horen. Mede omdat ik ZZP-er ben en dus ook al via m'n werk weinig anderen tegenkom. Kindje maken schijnt goed te helpen om contacten op te doen, maar daar zijn we al twee jaar mee bezig (niet vanwege die contacten hoor ) en dat lukt niet zo goed. Ook daar zou ik bijv. best eens met een vriendin over willen praten. Maar goed, dit ging niet over mij, maar over TO. Voor wie ik weinig concrete tips heb (zelfde schuitje) maar die ik dus wel begrijp.
maandag 16 december 2013 om 08:44
quote:Nemesis. schreef op 16 december 2013 @ 01:18:
In mijn ervaring zijn vriendschappen namelijk vaker langduriger dan relaties...In mijn ervaring niet maar als ik lees dat TO op haar 18e is getrouwd, haar hele leven voor hem opzij heeft gegooid en wel tien keer vermeldt dat het een 'intense relatie' is (2 jaar al), vrees ik in dit geval het ergste.
In mijn ervaring zijn vriendschappen namelijk vaker langduriger dan relaties...In mijn ervaring niet maar als ik lees dat TO op haar 18e is getrouwd, haar hele leven voor hem opzij heeft gegooid en wel tien keer vermeldt dat het een 'intense relatie' is (2 jaar al), vrees ik in dit geval het ergste.
maandag 16 december 2013 om 08:52
Wanneer je van de middelbare school af gaat, verwateren ook veel vriendschappen. Je gaat naar een andere stad om te studeren, gaat werken, naar het buitenland, etc. Dit geldt eigenlijk voor iedereen, ongeacht of dat je getrouwd bent of niet.
Een studententijd is juist een tijd dat je veel verschillende mensen tegenkomt. Veel studenten zitten ook in een stad waar ze nog weinig mensen kennen, en open staan voor een nieuwe relatie.
Je hebt het wel heel duidelijk over getrouwd zijn en je man. Maar wat is het verschil tussen collega studenten die samenwonen met hun vriend?
Niet iedere student voldoet aan het plaatje van veel zuipen en feesten en vriendjes.
Mijn advies; ga niet alleen naar je hoorcollege's, maar wordt ook lid van een studievereniging, studentenvereniging, sportclub, schaakvereniging, etc. En ga mee wanneer aan het einde van een blok/trimester uit gegaan wordt. Gezellig eten of een borrel (of kop thee, glas cola, of wat dan ook) gedronken wordt.
Vriendinnen maken kan je niet afdwingen. Maar je kan wel je kansen vergroten door andere dingen te gaan doen.
Een studententijd is juist een tijd dat je veel verschillende mensen tegenkomt. Veel studenten zitten ook in een stad waar ze nog weinig mensen kennen, en open staan voor een nieuwe relatie.
Je hebt het wel heel duidelijk over getrouwd zijn en je man. Maar wat is het verschil tussen collega studenten die samenwonen met hun vriend?
Niet iedere student voldoet aan het plaatje van veel zuipen en feesten en vriendjes.
Mijn advies; ga niet alleen naar je hoorcollege's, maar wordt ook lid van een studievereniging, studentenvereniging, sportclub, schaakvereniging, etc. En ga mee wanneer aan het einde van een blok/trimester uit gegaan wordt. Gezellig eten of een borrel (of kop thee, glas cola, of wat dan ook) gedronken wordt.
Vriendinnen maken kan je niet afdwingen. Maar je kan wel je kansen vergroten door andere dingen te gaan doen.
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 16 december 2013 om 08:58
Het leuke aan vriendschap is ook dat je ook heel anders kan zijn. Het zou niet goed zijn wanneer ik alleen maar om zou gaan met "hamerhaai kloontjes".
We respecteren elkaar, ongeacht hoe je denk, wat je achtergrond is, humor, cultuur, met/zonder partner, hoog/laag opgeleid etc.
Mijn ervaring is, is dat het onmogelijk is dat je alle kwaliteiten waarnaar je opzoek bent in 1 persoon vindt. Eentje is onwijs druk en we zien elkaar maar een paar keer per jaar, maar ik kan altijd bij haar terecht en andersom, en wanneer we bij elkaar zijn is het dolle pret. Een ander zie ik veel vaker om gewoon te ouwehoeren, weer een ander sport ik veel mee, etc.
Ik ben zelf geen vriendin om een dagje mee te gaan statten of shoppen. Vreselijk, dus dat mogen mijn vriendinnen met een ander gaan doen. Ik sluit me wel aan wanneer ze aan het einde van de dag een terrasje gaan opzoeken
We respecteren elkaar, ongeacht hoe je denk, wat je achtergrond is, humor, cultuur, met/zonder partner, hoog/laag opgeleid etc.
Mijn ervaring is, is dat het onmogelijk is dat je alle kwaliteiten waarnaar je opzoek bent in 1 persoon vindt. Eentje is onwijs druk en we zien elkaar maar een paar keer per jaar, maar ik kan altijd bij haar terecht en andersom, en wanneer we bij elkaar zijn is het dolle pret. Een ander zie ik veel vaker om gewoon te ouwehoeren, weer een ander sport ik veel mee, etc.
Ik ben zelf geen vriendin om een dagje mee te gaan statten of shoppen. Vreselijk, dus dat mogen mijn vriendinnen met een ander gaan doen. Ik sluit me wel aan wanneer ze aan het einde van de dag een terrasje gaan opzoeken
I can't control the wind but I can adjust the sail
explore, dream & discover
explore, dream & discover
maandag 16 december 2013 om 10:09
Dat leuk om mee te praten maar no thanks kan ook veranderen natuurlijk. Ik vond mijn beste vriendin stom vroeger. Verstrooid, vervelend, was altijd alles kwijt en ik snapte niets van haar. Tot ik haar een keer zag huilen en toch maar even ben gaan praten. Dat was toen ik 15 was. Ben inmiddels 22 en we zijn nog steeds 'samen'. En daar kan ook geen relatie tegenop. Ik heb haar exen zien komen en gaan en zij die van mij. Mijn vriend uit 4jarige relatie vond ze niets maar dat was ook niet erg eigenlijk. Ik vond haar vriend weer een sukkel. Dat wisten we dus dan maar samen leuke dingen doen. Mijn 2 beste vrienden beetje zelfde, ene is een ex waar ik altijd mee ben blijven omgaan en de ander een klasgenoot van de middelbare die ik heel regelmatig zie.
Met mijn beste vriendin ga ik de stad in, koken we samen en gaan we naar de bios en vooral veel praten. Beste vriend 1 is vooral films kijken en wandelen, 2e beste vriend is mijn kroegtijger. Ze zijn allemaal net iets anders dan elkaar en dan ik en dat maakt het júist zo leuk. Geen van hun is perfect, dat ben ik evenmin. Misschien toch je eisen even wegwerken en er 'blanco' ingaan. Je merkt vanzelf wel wie er blijft hangen.
Met mijn beste vriendin ga ik de stad in, koken we samen en gaan we naar de bios en vooral veel praten. Beste vriend 1 is vooral films kijken en wandelen, 2e beste vriend is mijn kroegtijger. Ze zijn allemaal net iets anders dan elkaar en dan ik en dat maakt het júist zo leuk. Geen van hun is perfect, dat ben ik evenmin. Misschien toch je eisen even wegwerken en er 'blanco' ingaan. Je merkt vanzelf wel wie er blijft hangen.
maandag 16 december 2013 om 10:44
Ik vind je verhaal nogal tegenstrijdig. Aan de ene kant schets je een beeld van je leven dat al helemaal perfect/compleet is, vooral gebaseerd op je goede huwelijk. Aan de andere kant zeg je dat je iets mist, vriendinnen.
Ik denk echter dat het heel lastig is om je leven te veranderen (als in: vriendschappen aangaan en onderhouden) als je zo tevreden bent over hoe je leven nu is met je man samen. Dat blijkt wel uit je verleden, waarin je al je vrienden bent kwijt geraakt doordat je blijkbaar genoeg had aan jouw relatie. Wat ga je dan nu anders doen om vriendschappen te onderhouden? Want een keer iets leuks gaan doen met iemand is 1 ding, maar het contact behouden en verdiepen vraagt echt meer tijd en energie van je.
En dat vraagt dan weer van je dat je de meerwaarde ziet van vriendschappen, zonder dit af te zetten tegen jouw relatie. Dus dat je het hebben van een vriendschap belangrijk vindt in jouw leven, los van het hebben van je huwelijk! Vriendschap en huwelijk hebben (in mijn ogen) namelijk niets met elkaar te maken, ze kunnen beide je leven verrijken. Maar als je die vriendschappen enkel nodig hebt voor als je man er niet is of even geen zin heeft om iets met jou samen te doen, dan moet je je misschien afvragen of jij in een vriendschap de ánder wel iets kan bieden (ipv je af te vragen of de ander jóu wel kan bieden wat jij wil).
Ik denk echter dat het heel lastig is om je leven te veranderen (als in: vriendschappen aangaan en onderhouden) als je zo tevreden bent over hoe je leven nu is met je man samen. Dat blijkt wel uit je verleden, waarin je al je vrienden bent kwijt geraakt doordat je blijkbaar genoeg had aan jouw relatie. Wat ga je dan nu anders doen om vriendschappen te onderhouden? Want een keer iets leuks gaan doen met iemand is 1 ding, maar het contact behouden en verdiepen vraagt echt meer tijd en energie van je.
En dat vraagt dan weer van je dat je de meerwaarde ziet van vriendschappen, zonder dit af te zetten tegen jouw relatie. Dus dat je het hebben van een vriendschap belangrijk vindt in jouw leven, los van het hebben van je huwelijk! Vriendschap en huwelijk hebben (in mijn ogen) namelijk niets met elkaar te maken, ze kunnen beide je leven verrijken. Maar als je die vriendschappen enkel nodig hebt voor als je man er niet is of even geen zin heeft om iets met jou samen te doen, dan moet je je misschien afvragen of jij in een vriendschap de ánder wel iets kan bieden (ipv je af te vragen of de ander jóu wel kan bieden wat jij wil).
Ik spreek toch geen Chinees?!
maandag 16 december 2013 om 14:35
Wat kwetsbaar om geen vrienden te hebben juist in de fase van je leven dat je daar normaal gesproken nog alle tijd en ruimte voor hebt.
Straks zijn vriendenkringen inderdaad 'vol', heeft iedereen het 'druk' met de luierfase en om nou te wachten tot je ook met je kleuter op het schoolplein staat...
Van veel oppervlakkige contacten ontwikkelen zich er een paar tot vriendschappen die dieper gaan, mensen waar je een verleden mee deelt, stappen, lol trappen maar ook steun geven en krijgen, zo belangrijk.
Waarom zou je nou je leven beperken tot een iemand?
Straks zijn vriendenkringen inderdaad 'vol', heeft iedereen het 'druk' met de luierfase en om nou te wachten tot je ook met je kleuter op het schoolplein staat...
Van veel oppervlakkige contacten ontwikkelen zich er een paar tot vriendschappen die dieper gaan, mensen waar je een verleden mee deelt, stappen, lol trappen maar ook steun geven en krijgen, zo belangrijk.
Waarom zou je nou je leven beperken tot een iemand?
maandag 16 december 2013 om 14:43
quote:Murdoch schreef op 16 december 2013 @ 08:44:
[...]
In mijn ervaring niet maar als ik lees dat TO op haar 18e is getrouwd, haar hele leven voor hem opzij heeft gegooid en wel tien keer vermeldt dat het een 'intense relatie' is (2 jaar al), vrees ik in dit geval het ergste.
1. Ik heb niet mijn "hele leven" "voor hem" opzij gegooid.
2. Niet dat het zo ontzettend relevant is, maar wij zijn in totaal 5 jaar samen, waarvan 2 getrouwd.
@de rest: bedankt voor de uitgebreide reacties! Ik zal ze dadelijk allemaal lezen en beantwoorden.
[...]
In mijn ervaring niet maar als ik lees dat TO op haar 18e is getrouwd, haar hele leven voor hem opzij heeft gegooid en wel tien keer vermeldt dat het een 'intense relatie' is (2 jaar al), vrees ik in dit geval het ergste.
1. Ik heb niet mijn "hele leven" "voor hem" opzij gegooid.
2. Niet dat het zo ontzettend relevant is, maar wij zijn in totaal 5 jaar samen, waarvan 2 getrouwd.
@de rest: bedankt voor de uitgebreide reacties! Ik zal ze dadelijk allemaal lezen en beantwoorden.
maandag 16 december 2013 om 16:11
Ik herken dat wel, dat je bepaalde dingen verwacht van vriendschappen. Bij mij is dat een bepaalde diepgang. Ik vind van die oppervlakkige contacten (waarmee je een beetje over koetjes en kalfjes praat, maar elkaar verder niet echt iets te melden hebt behalve voor een avondje bij wijze van) niet zo leuk, omdat ik met deze mensen niet echt een klik heb. Ik voel me het meest op mijn gemak bij mensen waarbij ik het gevoel heb dat ik meteen mezelf kan zijn, waarmee ik goed kan praten. Anders heeft het maar weinig zin voor mij.
Maargoed: je bent heel veel samen met je man en hebt daarmee ook een hele goed band. Dat is mooi, want ik heb ook zo'n goede band met mijn vriend. En dat is echtwel iets waard. Alleen lijkt het wel alsof jij heel erg in hem bent opgegaan en je vrienden als het ware bent vergeten. Dat is wel heel zonde, want als je man eens een keertje een avondje/weekje weg is, of stel hij komt te overlijden, dan heb je niemand.
Ik denk dat het heel belangrijk is om je vriendschappen niet uit het oog te verliezen. Hoe hebben je vrienden er eigenlijk op gereageerd dat ze je steeds minder zagen? Misschien vinden ze het wel heel erg rot dat ze je niet meer zien. Wellicht zou je weer eens contact met ze op kunnen nemen.
Enneh, als ik jou was zou ik niet teveel verwachten van nieuwe contacten die je eventueel op doet (omdat je zo selectief bent). Laat het gewoon lekker zijn gang gaan, je merkt het vanzelf als die klik er is. Er téveel mee bezig zijn is ook weer zo geforceerd. Ga gewoon lekker naar die sportvereniging (of wat dan ook) om te sporten voor jezelf. Dan volgt de rest automatisch.
Maargoed: je bent heel veel samen met je man en hebt daarmee ook een hele goed band. Dat is mooi, want ik heb ook zo'n goede band met mijn vriend. En dat is echtwel iets waard. Alleen lijkt het wel alsof jij heel erg in hem bent opgegaan en je vrienden als het ware bent vergeten. Dat is wel heel zonde, want als je man eens een keertje een avondje/weekje weg is, of stel hij komt te overlijden, dan heb je niemand.
Ik denk dat het heel belangrijk is om je vriendschappen niet uit het oog te verliezen. Hoe hebben je vrienden er eigenlijk op gereageerd dat ze je steeds minder zagen? Misschien vinden ze het wel heel erg rot dat ze je niet meer zien. Wellicht zou je weer eens contact met ze op kunnen nemen.
Enneh, als ik jou was zou ik niet teveel verwachten van nieuwe contacten die je eventueel op doet (omdat je zo selectief bent). Laat het gewoon lekker zijn gang gaan, je merkt het vanzelf als die klik er is. Er téveel mee bezig zijn is ook weer zo geforceerd. Ga gewoon lekker naar die sportvereniging (of wat dan ook) om te sporten voor jezelf. Dan volgt de rest automatisch.
maandag 16 december 2013 om 16:31
quote:sara101 schreef op 16 december 2013 @ 14:43:
[...]
1. Ik heb niet mijn "hele leven" "voor hem" opzij gegooid.
2. Niet dat het zo ontzettend relevant is, maar wij zijn in totaal 5 jaar samen, waarvan 2 getrouwd.
@de rest: bedankt voor de uitgebreide reacties! Ik zal ze dadelijk allemaal lezen en beantwoorden.Op de middelbare school, voordat ik mijn man leerde kennen, had ik zat vrienden. Maar sinds ik een relatie met mijn man kreeg, ging dit voorbij. Ik deed alles samen met hem, waardoor ik mijn vriendschappen eigenlijk verwaarloosde (heel slecht, ik weet het). En eigenlijk heb ik sindsdien geen vriendinnen meer
Ik kan beide vetgedrukte teksten niet met elkaar rijmen. Je hebt je man dus leren kennen toen je een jaar of 15 was. Dat is een fase van je leven waarin vrienden een belangrijkere rol in gaan nemen naast je ouders. Sterker nog: in die puberteitsfase zijn vrienden over het algemeen belangrijker dan ouders, omdat je bezig bent je eigen identiteit te ontwikkelen en je daarvoor identificatiefiguren nodig hebt. Dat zijn je vrienden/klasgenoten e.d. In díe periode heb jij ervoor gekozen al je vrienden aan de kant te gooien voor je relatie. Die vrienden, die je dus eigenlijk nodig hebt om je te vormen tot een mens met een eigen identiteit die de basis vormt voor je verdere leven.
Dus in mijn ogen heb jij wel degelijk je hele leven voor hem opzij gegooid, waarmee je nu ook blijkbaar (en niet verrassend in mijn ogen) op een punt terecht bent gekomen waarop je denkt: wat vind ik belangrijk? Wat zoek/verwacht ik in mijn sociale contacten? Hoe bereik ik dit? Niet zo gek dat dit nu gebeurt, want je bent met jouw huidige leeftijd in een nieuwe fase terecht gekomen, waarin je denk ik gaat merken dat je ergens een stukje basis mist dat je nodigt hebt om je leven verder te ontwikkelen.
Ik bedoel het niet als een verwijt, maar misschien geeft dit enig inzicht waarom je nu op dit punt in je leven terecht bent gekomen.
[...]
1. Ik heb niet mijn "hele leven" "voor hem" opzij gegooid.
2. Niet dat het zo ontzettend relevant is, maar wij zijn in totaal 5 jaar samen, waarvan 2 getrouwd.
@de rest: bedankt voor de uitgebreide reacties! Ik zal ze dadelijk allemaal lezen en beantwoorden.Op de middelbare school, voordat ik mijn man leerde kennen, had ik zat vrienden. Maar sinds ik een relatie met mijn man kreeg, ging dit voorbij. Ik deed alles samen met hem, waardoor ik mijn vriendschappen eigenlijk verwaarloosde (heel slecht, ik weet het). En eigenlijk heb ik sindsdien geen vriendinnen meer
Ik kan beide vetgedrukte teksten niet met elkaar rijmen. Je hebt je man dus leren kennen toen je een jaar of 15 was. Dat is een fase van je leven waarin vrienden een belangrijkere rol in gaan nemen naast je ouders. Sterker nog: in die puberteitsfase zijn vrienden over het algemeen belangrijker dan ouders, omdat je bezig bent je eigen identiteit te ontwikkelen en je daarvoor identificatiefiguren nodig hebt. Dat zijn je vrienden/klasgenoten e.d. In díe periode heb jij ervoor gekozen al je vrienden aan de kant te gooien voor je relatie. Die vrienden, die je dus eigenlijk nodig hebt om je te vormen tot een mens met een eigen identiteit die de basis vormt voor je verdere leven.
Dus in mijn ogen heb jij wel degelijk je hele leven voor hem opzij gegooid, waarmee je nu ook blijkbaar (en niet verrassend in mijn ogen) op een punt terecht bent gekomen waarop je denkt: wat vind ik belangrijk? Wat zoek/verwacht ik in mijn sociale contacten? Hoe bereik ik dit? Niet zo gek dat dit nu gebeurt, want je bent met jouw huidige leeftijd in een nieuwe fase terecht gekomen, waarin je denk ik gaat merken dat je ergens een stukje basis mist dat je nodigt hebt om je leven verder te ontwikkelen.
Ik bedoel het niet als een verwijt, maar misschien geeft dit enig inzicht waarom je nu op dit punt in je leven terecht bent gekomen.
Ik spreek toch geen Chinees?!
maandag 16 december 2013 om 16:51
Ik vind dit ook moeilijk. Maar het begon bij al toen ik van de basisschool af was. Op de middelbare school lukte het me niet om nieuwe vriendinnen te maken. Alleen de oude van de basisschool had ik nog. Maar daar heb ik niemand meer van over nu. Die spreek ik nog heel af en toe op Facebook. Vind die meiden ook erg veranderd, heb er geen connectie meer mee.
Bij mij is het probleem dat ik andere interesses heb dan de meesten. Ik heb niks met caffees, disco's, mode en make-up. En dan vinden mensen je gauw saai of raar. Ik ga liever samen sporten, wandelen, bioscoop of braderie.
Mensen komen ook gauw hard op mij over. Alsof ze mij niet goed of vlot genoeg vinden. Op mijn werk heb ik dit ook met meiden van mijn leeftijd, ben zelf 28. Werk op een sociale werkplaats. Voel mij niet tussen die meiden passen.. Zij zijn vooral goed met hun handen, maar zwakbegaafd. Ik ben beter met mijn hoofd (gemiddeld), maar heb een slechte motoriek. En die meiden snappen niet dat ik niet snel kan werken of moeite heb met iets mooi in te pakken. Ze kijken soms naar me en glimlachen dan naar elkaar. Dan voel ik me uitgelachen en vind die meiden gelijk niet (meer) aardig. Er is ook een groepje waar ik wel graag bij zit, maar die zijn rond de 60. Maar daar voel ik me meer op mijn gemak, want voor hun hoeft het niet meer zo snel. Zij hebben meer begrip voor anderen en doen niet zo stom.
Zelf ben ik lid van een vriendenkring. Dan gaan ze met een groep mensen om de paar weken een activiteit doen. Misschien iets voor jou??
Je moet klein beginnen, bijv. iemand die aardig is eens op de koffie vragen. Als diegene jou dan ook eens vraagt, zou het meer kunnen worden. Het moet dus wel van 2 kanten komen
Bij mij is het probleem dat ik andere interesses heb dan de meesten. Ik heb niks met caffees, disco's, mode en make-up. En dan vinden mensen je gauw saai of raar. Ik ga liever samen sporten, wandelen, bioscoop of braderie.
Mensen komen ook gauw hard op mij over. Alsof ze mij niet goed of vlot genoeg vinden. Op mijn werk heb ik dit ook met meiden van mijn leeftijd, ben zelf 28. Werk op een sociale werkplaats. Voel mij niet tussen die meiden passen.. Zij zijn vooral goed met hun handen, maar zwakbegaafd. Ik ben beter met mijn hoofd (gemiddeld), maar heb een slechte motoriek. En die meiden snappen niet dat ik niet snel kan werken of moeite heb met iets mooi in te pakken. Ze kijken soms naar me en glimlachen dan naar elkaar. Dan voel ik me uitgelachen en vind die meiden gelijk niet (meer) aardig. Er is ook een groepje waar ik wel graag bij zit, maar die zijn rond de 60. Maar daar voel ik me meer op mijn gemak, want voor hun hoeft het niet meer zo snel. Zij hebben meer begrip voor anderen en doen niet zo stom.
Zelf ben ik lid van een vriendenkring. Dan gaan ze met een groep mensen om de paar weken een activiteit doen. Misschien iets voor jou??
Je moet klein beginnen, bijv. iemand die aardig is eens op de koffie vragen. Als diegene jou dan ook eens vraagt, zou het meer kunnen worden. Het moet dus wel van 2 kanten komen
