Psyche
alle pijlers
Gek van mezelf
woensdag 6 november 2013 om 18:09
Daar gaan we weer. En het ging zo goed!
Mijn vriend ken ik al heel lang. We hebben ook al eens eerder een relatie gehad, maar door mijn zenuwen,- en misselijkheidsprobleem is dit stuk gelopen (hij wist hier niks van mijn zenuwen etc.)
Het is meer dan drie maanden uit geweest, ook geen contact gehad, tot eind augustus. We kwamen elkaar tegen op een feest en we hadden het heel gezellig.
Om onverklaarbare redenen werd ik tijdens onze vorige relatie ontzettend misselijk bij mijn vriend thuis. Hierdoor moest ik ook echt overgeven en daardoor kwam ik in een cirkel terecht dat ik niet maar naar hem toe durfde, bang om misselijk te worden.
Ik heb eind augustus toch besloten om er weer voor te gaan en het ging goed. Wel heel erg zenuwachtig als ik daar heenging, maar ik werd niet misselijk. Ik voelde me helemaal geweldig!
Maar nu begint het weer. Of het nou door hormonen komt, door mijn winterdepressie of omdat ik gewoon niet goed snik ben.
Ik voel me constant zenuwachtig. Begin aan alles te twijfelen en mijn gedachten en gevoelens gaan alle kanten op.
Ik vind mijn vriend geweldig, hij is super lief en hij weet nu ook van mijn "probleem" en reageert daar heel goed op. Maar zelfs aan hem begin ik te twijfelen, maar volgens mij komt dat gewoon puur door de angst om weer misselijk te worden.
Zelfs als ik naast hem zit denk ik het ene moment "oh, wil ik dit wel, ik voel me er helemaal niet lekker bij" en een minuut later denk ik met een verliefd gevoel "hij is zo lief!"
Ik word gek! Ik wil niet weer constant lopen te zenuwen en misselijk zijn. Gadverdamme.
Sorry, ik moest het even van me afschrijven. Ik word er gewoon heel erg verdrietig van en ben zo bang dat het door mij weer stuk loopt.
Mijn vriend ken ik al heel lang. We hebben ook al eens eerder een relatie gehad, maar door mijn zenuwen,- en misselijkheidsprobleem is dit stuk gelopen (hij wist hier niks van mijn zenuwen etc.)
Het is meer dan drie maanden uit geweest, ook geen contact gehad, tot eind augustus. We kwamen elkaar tegen op een feest en we hadden het heel gezellig.
Om onverklaarbare redenen werd ik tijdens onze vorige relatie ontzettend misselijk bij mijn vriend thuis. Hierdoor moest ik ook echt overgeven en daardoor kwam ik in een cirkel terecht dat ik niet maar naar hem toe durfde, bang om misselijk te worden.
Ik heb eind augustus toch besloten om er weer voor te gaan en het ging goed. Wel heel erg zenuwachtig als ik daar heenging, maar ik werd niet misselijk. Ik voelde me helemaal geweldig!
Maar nu begint het weer. Of het nou door hormonen komt, door mijn winterdepressie of omdat ik gewoon niet goed snik ben.
Ik voel me constant zenuwachtig. Begin aan alles te twijfelen en mijn gedachten en gevoelens gaan alle kanten op.
Ik vind mijn vriend geweldig, hij is super lief en hij weet nu ook van mijn "probleem" en reageert daar heel goed op. Maar zelfs aan hem begin ik te twijfelen, maar volgens mij komt dat gewoon puur door de angst om weer misselijk te worden.
Zelfs als ik naast hem zit denk ik het ene moment "oh, wil ik dit wel, ik voel me er helemaal niet lekker bij" en een minuut later denk ik met een verliefd gevoel "hij is zo lief!"
Ik word gek! Ik wil niet weer constant lopen te zenuwen en misselijk zijn. Gadverdamme.
Sorry, ik moest het even van me afschrijven. Ik word er gewoon heel erg verdrietig van en ben zo bang dat het door mij weer stuk loopt.
woensdag 6 november 2013 om 18:18
Just because you are paranoid does noet mean you are not beeing followed.
Wat ik daarmee wil zeggen is, dat iedereen weleens twijfel in zijn relatie ervaart en dat hoeft niet het einde of het ergste te zijn. Ook jij zou van je zelf af en toe moeten mogen twijfelen. Wat is het ergste dat er kan gebeuren?
Wat ik daarmee wil zeggen is, dat iedereen weleens twijfel in zijn relatie ervaart en dat hoeft niet het einde of het ergste te zijn. Ook jij zou van je zelf af en toe moeten mogen twijfelen. Wat is het ergste dat er kan gebeuren?
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
woensdag 6 november 2013 om 18:21
quote:himalaya schreef op 06 november 2013 @ 18:16:
Heb je al eens hulp gezocht voor je 'misselijk zijn als je bij hem in huis bent'?
En heb je dat alleen bij hem thuis? Of ook als hij bij jou is? Wonen jullie op jezelf?
Tegenwoordig heb ik dat niet meer bij hem thuis, maar de vorige keer dat we wat hadden wel. Dat ik er nu geen last meer van had vond ik zo super! Maar omdat ik me nu dagelijks zenuwachtig voel ben ik er wel gevoeliger/banger voor.
Wel durf ik nog steeds niet bij hem te eten en te slapen.
Hij moet altijd bij mij slapen. Ik wil wel bij hem slapen, maar ik durf het niet aan.
En wat eten betreft, als ik alleen al een pepernoot eet o.i.d. kan ik wel weer misselijk worden. Ik snap er niks van!
We wonen allebei nog bij onze ouders.
Ik ben 19 en hij is 20.
Heb je al eens hulp gezocht voor je 'misselijk zijn als je bij hem in huis bent'?
En heb je dat alleen bij hem thuis? Of ook als hij bij jou is? Wonen jullie op jezelf?
Tegenwoordig heb ik dat niet meer bij hem thuis, maar de vorige keer dat we wat hadden wel. Dat ik er nu geen last meer van had vond ik zo super! Maar omdat ik me nu dagelijks zenuwachtig voel ben ik er wel gevoeliger/banger voor.
Wel durf ik nog steeds niet bij hem te eten en te slapen.
Hij moet altijd bij mij slapen. Ik wil wel bij hem slapen, maar ik durf het niet aan.
En wat eten betreft, als ik alleen al een pepernoot eet o.i.d. kan ik wel weer misselijk worden. Ik snap er niks van!
We wonen allebei nog bij onze ouders.
Ik ben 19 en hij is 20.
woensdag 6 november 2013 om 18:44
woensdag 6 november 2013 om 18:47
Ik weet het bootje, voel me ook heel stom tegenover de mensen die dit wéér moeten lezen, maar ik moet het ergens kwijt.
Ik vind het zo raar dat ik in het begin nergens last van had en nu ik juist vaak bij hem kom en dus juist zo moeten wennen, het weer begint!
Om precies te zijn: sinds de klok een uur terug gezet is. Vast toeval
Ik vind het zo raar dat ik in het begin nergens last van had en nu ik juist vaak bij hem kom en dus juist zo moeten wennen, het weer begint!
Om precies te zijn: sinds de klok een uur terug gezet is. Vast toeval
woensdag 6 november 2013 om 19:11
Ik weet dat ik naar een psycholoog of iets dergelijks zou moeten, maar ik ben nogal huiverig voor psychologisch gedoe.
Ik heb een opleiding gedaan waar je heel erg met jezelf bezig bent en hierdoor zat ik niet lekker in mijn vel.
Mijn zus heeft therapie gehad, maar kwam er nog slechter uit dan dat ze erin ging.
Een kennis heeft psychische hulp gehad, en die heeft uiteindelijk zelfmoord gepleegd.
Ik heb een opleiding gedaan waar je heel erg met jezelf bezig bent en hierdoor zat ik niet lekker in mijn vel.
Mijn zus heeft therapie gehad, maar kwam er nog slechter uit dan dat ze erin ging.
Een kennis heeft psychische hulp gehad, en die heeft uiteindelijk zelfmoord gepleegd.
woensdag 6 november 2013 om 19:13
Ik vraag me af of jij dan het hele verhaal hebt verteld bij je huisarts. Eerlijk gezegd vraag ik me af of je überhaupt geweest bent. Je zegt het al op zo'n manier dat ik denk 'tja...'.
Je bent "ooit eens geweest"??
Maar goed. Ga terug. En vertel het complete verhaal. Je hoeft je niet te schamen, ik snap dat het lastig is. Maar dit is psychisch. En heel goed te verhelpen met cognitieve therapie. Driehonderd topics op Viva openen gaat het niet voor je doen lieverd. Echt, zoek hulp.
Je bent "ooit eens geweest"??
Maar goed. Ga terug. En vertel het complete verhaal. Je hoeft je niet te schamen, ik snap dat het lastig is. Maar dit is psychisch. En heel goed te verhelpen met cognitieve therapie. Driehonderd topics op Viva openen gaat het niet voor je doen lieverd. Echt, zoek hulp.
woensdag 6 november 2013 om 19:16
quote:zomerfreak schreef op 06 november 2013 @ 19:13:
Ik vraag me af of jij dan het hele verhaal hebt verteld bij je huisarts. Eerlijk gezegd vraag ik me af of je überhaupt geweest bent. Je zegt het al op zo'n manier dat ik denk 'tja...'.
Je bent "ooit eens geweest"??
Maar goed. Ga terug. En vertel het complete verhaal. Je hoeft je niet te schamen, ik snap dat het lastig is. Maar dit is psychisch. En heel goed te verhelpen met cognitieve therapie. Driehonderd topics op Viva openen gaat het niet voor je doen lieverd. Echt, zoek hulp.Ik heb inderdaad niet het hele verhaal verteld, want ik schaam me dood.
Ik vraag me af of jij dan het hele verhaal hebt verteld bij je huisarts. Eerlijk gezegd vraag ik me af of je überhaupt geweest bent. Je zegt het al op zo'n manier dat ik denk 'tja...'.
Je bent "ooit eens geweest"??
Maar goed. Ga terug. En vertel het complete verhaal. Je hoeft je niet te schamen, ik snap dat het lastig is. Maar dit is psychisch. En heel goed te verhelpen met cognitieve therapie. Driehonderd topics op Viva openen gaat het niet voor je doen lieverd. Echt, zoek hulp.Ik heb inderdaad niet het hele verhaal verteld, want ik schaam me dood.
woensdag 6 november 2013 om 19:22
Je hoeft je niet te schamen. Ik snap wel dat het moeilijk is, maar echt als iemand jou stom vindt dan heeft diegene een gebrek aan inleveningsvermogen. Ik denk dat je huisarts het misschien wel begrijpt.
This user may use sarcasm and cynicism in a way you are not accustomed to. You might suffer severe mental damage.
woensdag 6 november 2013 om 19:29
Niu dat gaat als volgt. Je gaat naar je huisarts en zegt dat dit speelt. Vertel dat het je belemmert in je dagelijks leven, dat je er gek van wordt, dat je hulp nodig hebt. Dan zegt je huisarts dat je naar een psycholoog kunt als je dat wil. Dan antwoordt je met ja. Huisarts maakt een verwijsbrief en tadaa!
woensdag 6 november 2013 om 19:34
quote:jovo schreef op 06 november 2013 @ 19:15:
Oke, maar kan iemand vertellen hoe zoiets in zijn werk gaat? Daar ben ik wel benieuwd naar. Cognitieve therapie bijvoorbeeld zoals hierboven genoemd wordt.Angst is aangeleerd. Je denkt dat je in gevaar bent terwijl dat niet zo is, de fysieke reactie kan heel heftig zijn. Je leert wat angst is, hoe het werk, hoe jouw gedachten daarop van invloed zijn en andere manieren om er mee om te gaan. Echt een paar sessies kunnen al een wereld van verschil maken. En je bent heus niet gek, dit komt vrij veel voor, vooral bij vrouwen. En schamen hoef je je al helemaal niet
Oke, maar kan iemand vertellen hoe zoiets in zijn werk gaat? Daar ben ik wel benieuwd naar. Cognitieve therapie bijvoorbeeld zoals hierboven genoemd wordt.Angst is aangeleerd. Je denkt dat je in gevaar bent terwijl dat niet zo is, de fysieke reactie kan heel heftig zijn. Je leert wat angst is, hoe het werk, hoe jouw gedachten daarop van invloed zijn en andere manieren om er mee om te gaan. Echt een paar sessies kunnen al een wereld van verschil maken. En je bent heus niet gek, dit komt vrij veel voor, vooral bij vrouwen. En schamen hoef je je al helemaal niet
woensdag 6 november 2013 om 19:43
quote:jovo schreef op 06 november 2013 @ 19:11:
Ik weet dat ik naar een psycholoog of iets dergelijks zou moeten, maar ik ben nogal huiverig voor psychologisch gedoe.
Ik heb een opleiding gedaan waar je heel erg met jezelf bezig bent en hierdoor zat ik niet lekker in mijn vel.
Mijn zus heeft therapie gehad, maar kwam er nog slechter uit dan dat ze erin ging.
Een kennis heeft psychische hulp gehad, en die heeft uiteindelijk zelfmoord gepleegd.
Ik lees dat mensen je vaker het advies hebben gegeven om hulp te zoeken (tevens mij advies, denk ook meer dat het iets mentaals is). Maar met de houding en gedachten die je hierboven weergeeft heeft het geen nut, aangezien je er niet voor open staat.
Lijkt me lastig voor je en tevens tegenstrijdig. Je geeft hier op het forum aan hulp te willen, maar anderszijds sta je er niet voor open
Ik weet dat ik naar een psycholoog of iets dergelijks zou moeten, maar ik ben nogal huiverig voor psychologisch gedoe.
Ik heb een opleiding gedaan waar je heel erg met jezelf bezig bent en hierdoor zat ik niet lekker in mijn vel.
Mijn zus heeft therapie gehad, maar kwam er nog slechter uit dan dat ze erin ging.
Een kennis heeft psychische hulp gehad, en die heeft uiteindelijk zelfmoord gepleegd.
Ik lees dat mensen je vaker het advies hebben gegeven om hulp te zoeken (tevens mij advies, denk ook meer dat het iets mentaals is). Maar met de houding en gedachten die je hierboven weergeeft heeft het geen nut, aangezien je er niet voor open staat.
Lijkt me lastig voor je en tevens tegenstrijdig. Je geeft hier op het forum aan hulp te willen, maar anderszijds sta je er niet voor open
