gelukkig met borderline

Ja hier! Ik durf zelfs te beweren dat ik geen borderline (meer) heb. Hoewel ik wel weet dat ik nog wel echt veel borderlinetrekken heb, maar ik heb hier mijn weg in gevonden.



Als ik me afgewezen voel (zo'n 5 x per week), dan weet ik dat dat mijn BPS is en negeer ik het. Als ik mezelf haat, dan weet ik waardoor dat komt en zet ik me er overheen.



Met name door de komst van mijn kinderen, heb ik veel geleerd en positief ervaren. Ik vind mezelf ook niet zielig: ik heb een leuk leven.



Het enige waar ik nog met vlagen last van heb, is een eetstoornis. Dit is leefbaar (wel baal ik ervan) en ook daar word ik steeds minder destructief in!

Herkenning Ik heb een prima leven, al 10+ jaar dezelfde baan, zit in laatste jaar van mijn deeltijdstudie, die ik naar alle waarschijnlijkheid binnen de tijd en met diploma ga beeindigen. Heb geen grote vriendenclub maar wel vrienden waar ik al jaren mee bevriend ben. Heb redelijk om leren gaan (en leer nog steeds mee om te gaan) met de zware emotionele ladingen van BPS en functioneer eigenlijk prima in het dagelijkse leven!



Heb meerdere relaties gehad maar blijf dat een moeilijk stuk vinden en nu weer vrijgezel zijnde geeft me dat heel veel rust en vrede met mezelf. Al wil ik dat stuk toch tzt wel weer aan gaan en ook daar een goede weg in vinden.



Geen verslavingen (of overwonnen) maar af en toe nog een emotionele drinker (maar ook dat bijna helemaal onder controle nu) Zie mezelf niet echt als iemand met borderline en dat is gelijk mijn valkuil omdat ik wel alert moet blijven op die kant.



Maar eigenlijk na al die jaren kan ik nu wel zeggen dat borderline mij niet (meer zo heel erg) schaadt en het ook een verrijking kan zijn!

Als partner van iemand met borderline vraag ik me dan steeds af hoe lang dat 'gelukkig zijn' blijft hangen. Er zijn natuurlijk betere momenten maar weg gaan doet het niet. Ook voor de partner is het telkens vaak weer een slag om geconfronteerd te worden met een terugval na een periode waarvan je dacht 'zou het over zijn?'.

Heb zelf geen borderline... Maar wat schrijf je leuk! En vind het ook prettig om te lezen dat er ook nog mensen zijn die ondanks alles positief zijn en het goed voor elkaar hebben.

quote:wijnglas schreef op 29 oktober 2013 @ 20:04:

...

Tuurlijk merk ik soms, he dat is echt borderline gedrag maar, ik doe niemand pijn, niet per ongeluk, niet met opzet en het beheerst mijn leven niet meer.

Hoe is het met jou partner?

...



Ik vind het al heel wat als je bepaalde trekken van jezelf herkend als borderlinetrekken. Bij mijn partner is dat moeilijker. Ze ziet soms mensen die haar bewust pijn willen doen, meestal diegene die ze het liefste ziet en dat ben ik. Soms krijg ik dan te horen dat ze me haat en zo. Dat doet vaak vragen rijzen. Maar ze heeft er zelf niet voor gekozen uiteraard. Ze is slachtoffer van haar omgeving toen ze zeer klein was. Ze is heel breekbaar maar wil vaak zo hard overkomen.

Als ze geconfronteerd wordt met haar borderline-trekken legt ze vaak de oorzaak bij anderen (de anderen doen haar opzettelijk pijn, schenden haar vertrouwen, dagen haar uit, denken alleen aan zichzelf,...) en niet bij haarzelf wat ik ook begrijp. Zij is niet diegene die schuld treft aan haar borderline. Dat zijn de andere demonen uit een ver verleden. Maar daar wil ze ook geen schuld aan geven. Dat laat ze niet toe. Ze richt die woede die ze tegenover de daders zou moeten uiten naar zichzelf of naar mij.

Maar zoals ik zei, ik hou van haar. Ze is een vrouw die geleefd heeft. Die de diepten heeft verkend waar anderen nooit in de buurt komen. Broken, beat and scarred.

Ze heeft therapie. Ze heeft 1 jaar opname gehad na een suïcidepoging en gaat nu 1 keer per week op consult. Sinds de opname is er veel verbetering. Ze heeft nooit medicatie genomen omdat ze dat echt niet wil. Zelf neem ik aardig wat medicatie, angstremmers, maar ze ziet ook dat daar risico's aanhangen en ze is als de dood om afhankelijk van medicijnen te worden, wat ik wel ben.

Al bij al hebben we de afgelopen 3 jaar een zeer goede periode gehad waar ik moed uit put in moeilijkere momenten.

Hier! Borderline is bij mij vastgesteld en ik heb met grote ogen zitten kijken. "He?! Ik?!"

Ja, ik voelde me soms in de war en depressief, maar borderline? Dat is waren toch van die geflipte mensen? Ook een verkeerd beeld. Een beeld dat veel mensen hebben en dat kun je ze niet kwalijk nemen.



Ik ben altijd enkele jaren gestopt met zelfbeschadiging, maar slechte dagen heb ik nog wel eens. Ik kan nu beter relativeren en mezelf onder controle houden. Dan ga ik een potje janken en denk ik "Ook deze dag gaat voorbij". Dan kruip ik lekker tegen vriend aan, die inmiddels weet hoe hij ermee om moet gaan. De volgende dag met een helder hoofd terugkijken en tot de conclusie komen dat het allemaal niet zo zwart-wit is.



Fijn dat het goed met je gaat

Hooi!



Wat fijn om te horen dat er een positief getint topic is rondom BPS! Ik begin net een relatie met jongen/man, die een aantal weken geleden heeft aangegeven BPS te hebben. Ik vond het heel stoer van hem dat hij er zo eerlijk over is, vond dat ik wel moest weten waar ik aan begon. Hij heeft elke week therapie, we zijn allebei 28.



Ik ben wel erg bang dat de relatie geen lang leven beschoren is. Dat ik nu geweldig ben, en over een jaar verschrikkelijk. Het liefst zou ik een positieve, begripvolle factor in zijn leven willen zijn. Maar ik ben wel bang op het beslag dat het op mij gaat leggen.. ik ben zelf ook niet de meest stabiele persoon, dus ik weet niet of ik het aan ga kunnen.



@ThomasM hoe ga je om met momenten dat je het mikpunt bent van alle woede? Heb je het idee dat (ook al is het met veel ups en downs) dat een evenwichtige relatie mogelijk is? Kan zij er voor jou zijn?



@Wijnglas sorry als dit niet je bedoeling was van je topic, ik hoop juist hier positieve verhalen te horen over hoe het wel kan!

@zinizstar

Vriend en ik zijn 3 jaar samen en ik moet zeggen dat hij juist mijn hou-vast is. Ik word niet boos/agrssief tegen hem. Vriendschappen onderhouden heb ik het zelf veel moeilijker mee. Het enige waarvan hij 'last' kan ondervinden is dat ik soms claimerig ben (onzeker, verlatingsangst). Veel praten is belangrijk. Hij zet me weer met beide benen op de grond. Soms storm ik weg omdat ik ergens onzeker over ben. Hij komt me dan bewust niet achterna. Die negatieve gevoelens moet je niet voeden. Meestal heb ik dan een moment nodig voor mezelf, uithuilen etc. daarna kom ik tot bezinnen en is het weer goed.



Dit is natuurlijk wel persoonlijk, enkele jaren geleden toen ik nog aan zelfbeschadiging deed was bovenstaande juist geen goede oplossing geweest. Maar daarom, praat erover, wat heeft hij nodig en kun jij dit geven?

Je moet jezelf niet wegcijferen. Hoelang zit hij al in therapie en merkt hij verbetering?



Ik denk dat het zeker mogelijk is om een gelijkwaardige relatie te hebben, ook met BPS. Ik vind het lief dat je er voor open staat om je te verdiepen in zijn gedachten.

quote:ziniztar schreef op 30 oktober 2013 @ 20:45:

Wat fijn om te horen dat er een positief getint topic is rondom BPS!



Ja dat is wel leuk. Maar voor degenen die (tot het bot) zijn gekwetst door een (ex) partner met borderline is het wrang.



Vanwege alle energie die je in zo iemand hebt gestoken en hoe je zelf bent behandeld. Ik zie dat jullie -degenen in dit topic met BPS- "high functioning borderlines" zijn. Dat k

àn blijkbaar goed gaan. Maar ook heel erg niet. Het is mijn eigen ervaring dat het zuur is om te zien hoe de omgeving zo iemand ziet als geweldig. Als charmant, innemend, vrolijk. Maar geen weet heeft van de zwart/witte wereld waarin ze leeft. Waardoor ze haar partner geweldig vindt, maar die opeens weer mag doodvallen. Die bps ziet geen nuances. Is egocentrisch; als het met hààr maar goed gaat. En dat alles heel erg slim. Want doordat een bepaalde groep borderlines gewoon normaal intelligent is, verbloemen ze heel goed wat er onder het laagje bladgoud ligt.



Nee, als haar omgeving eens wist welk masker ze op heeft.

Dus zo positief als het hier wordt neergezet, veruit de meeste ervaringen vertellen een ander verhaal.

-

Cirrus, heel erg naar voor je dat je dit mee hebt gemaakt en ik kan me helemaal voorstellen dat het voor de partner van mensen met een BPS ontzettend zwaar kan zijn. Wanneer je het mikpunt bent van de negatieve uitingen er van, er voor iemand wil zijn maar er niet voor diegene mag zijn en de vernederingen moet ondergaan terwijl anderen die wereld niet zien, lijkt me dat ontzettend moeilijk. Ik lees dat het je ex is en ik ben blij voor je dat het je ex is, als je er zelf zo aan onderdoor gaat. Ik kan me daarom ook voorstellen dat je kijk op dit onderwerp zeer negatief is.

Toch vind ik het fijn dat hier een topic is ( die er volgens mij wel vaker zijn geweest maar schijnbaar en ook voor velen logischerwijs nog heel gevoelig ligt) over mensen met BPS (gerelateerde) problemen waarin naar voren komt dat er ook een groep mensen zijn met BPS die proberen om te gaan met die problemen. Die inzage erin hebben, die ontzettend moeilijke emoties en gedachte ervaren waarin ze zichzelf werkelijk zo minderwaardig kunnen voelen waardoor ze het zichzelf niet waard achten anderen in hun omgeving liefdevol toe te laten in hun leven. Mensen die ontzettend onzeker kunnen zijn, angst hebben en het liefst anderen van zich weg willen duwen om te voorkomen dat ze in de steek gelaten worden, beter zelf iemand van je af duwen dan in de steek gelaten te worden.

BPS is ontzettend moeilijk, zeker voor de omgeving maar ook voor degene zelf. Ik vergelijk het maar als een klein kind in een volwassen lijf die nooit met z'n emoties om heeft leren gaan en wanhopig op zoek is naar liefdevolle aandacht maar het nooit vindt.



Er zijn mensen met borderline, die zelfinzicht hebben, die anderen niet bewust willen kwetsen, die willen leren in het leven om, om te gaan met die moeilijke emotionele kant en die er echt het beste uit willen halen voor zichzelf en anderen. Er zijn mensen die kunnen groeien, die juist hierdoor veel sterker en bewuster kunnen worden en een heel prettig, gevoelig en empathisch persoon kunnen worden voor anderen, juist door hier mee te dealen.

Is dit topic dan de plek om zo'n bericht te plaatsen? Als net aangegeven word dat mensen het leuk vinden dat er een positief topic is? Beetje flauw of niet?

@ysl: Tja, flauw wil het niet noemen. Maar wel realistisch. Ik probeerde eigenlijk het begrip "high functioning borderline" weer te geven. En daarbij dat dit voor de buitenwacht verbloemt hoe men wèrkelijk is. Wat kwetsend is voor degenen die de borderline kennen, zoals partner en familie. "ze moesten eens weten" wordt vaak gezegd. Waarbij "ze" dan slaat op collega's etc. Omdat ze de schijn zo goed weten op te houden en op allerlei gebied best goed meekomen. Alleen emotioneel en empathisch onvolgroeid.



@lizzx: Eigenlijk "DE vraag" die mij blijft bezighouden is waarom zo iemand toch niet terugkomt op iets wat speelde. Want ik kan me niet voorstellen dat niet op een later moment het besef daagt dat het niet klopt om iemand zó te negeren. Hoe kwetsend dat is. Om iemand het gevoel te geven welhaast de slechtste van de wereld te zijn. Terwijl je daarvoor niet stuk kon.



Begrijp me goed hoor: Ik vind het echt heel goed als iemand met borderline beseft dat het gedrag niet klopt. En er iets aan doet. Maar dat zou tevens "moeten" inhouden om terug te komen op eerder gedrag. Ik snap inmiddels dat dit een knieval zou betekenen. Dat een borderline hiermee zichzelf kwetsbaar opstelt en minder perfect dan wat ze graag wil lijken.



Je zegt overigens heel goed hoe de vork in de steel zit. Zeker ook dat het een kind in een volwassen lijf kan lijken. Dat is dan gelijk weer de tegenstrijdigheid: Natuurlijk kun je van een driejarige geen redelijkheid verwachten. Maar waarom dan wèl zo goed functioneren in het dagelijks bestaan...?

-

@ Cirrus; Ik als 'high functioning borderliner' kan me staande houden in de buitenwereld omdat die niet zo dicht bij komt en inderdaad niet mijn werkelijke angsten en onzekerheden laat zien. Voor mijn gevoel is de buitenwereld voor mij ontzettend 'hard' en dien ik een masker op te zetten. Dat is overigens niet alleen iets wat ik doe of een borderliner maar iets wat iedereen in min of meerdere mate doet.



Ik kan zeker wel terugkomen op mijn 'fouten' of wanneer ik te ver ben gegaan. Hier ga ik met mijn partner over in gesprek, waar we beide van leren. Natuurlijk is dit een proces geweest en is dit niet altijd zo geweest maar ik heb door ervaring geleerd dat kwetsbaar opstellen je binnen een relatie verder laat komen. Dus bij mij persoonlijk is redelijkheid en emapthie zeer zeker wel aanwezig. Ik heb in een therapiegroep gezeten met verschillende mensen waar ik die groei en ontwikkeling ook gezien heb.



Wat jij hebt meegemaakt is een kant van het verhaal. Dat was bij jou ex zo, maar het is niet zo dat dit generaliserend te zeggen is voor BPS. Ik ken er namelijk genoeg die hier anders mee omgaan. Wanneer ik ruzie had met mijn partner (die soms in excessen gingen) kwamen wij daar altijd op terug, en werd daar altijd over gepraat en van beide kanten inzichten gecreëerd



Ik denk dat er tussen je ex en jou meer speelde dan alleen de borderline problematiek.



Echter ik en mensen die ik ken met borderline in een relatie kunnen heel goed in een relatie zitten waarin borderline niet meer de hoofdtoon voert en er wederzijds respect en empathie is.



Het leven is niet zo zwart-wit net zoals BPS dat niet is.

Hmm kan me hier niet echt meer in vinden... is het dan juist niet dat je niet meer aan de diagnose voldoet? Ik voel me bij vlagen ook heel goed maar word altijd teruggegooid ... dus kan me hier moeilijk in vinden... maar jullie zijn ook wat ouder en dan neemt de heftigheid af.. tis juist dat het leven een 'achtbaan' is van emoties en dat maakt 't moeilijk gelukkig te zijn! Maar wel tof dat jij je er zo goed bij voelt.. dan heb je denk ik ook hard aan jezelf gewerkt!

@cirrus Ik vind het heel erg vervelend voor je dat je zo veel naars hebt meegemaakt. Ik weet uit eigen ervaring dat mensen je keer op keer kunnen teleurstellen en bijna leeg kunnen zuigen. Toch krijg ik het idee dat het veel uitmaakt in welke gradatie iemand aan BPS lijdt en hoe die persoon er naar kijkt = of kan kijken. Ik waardeer je relativering dus, toch kies ik er heel bewust voor om te kijken naar wat kan.



@Ikzegniks, dank je, ik denk dat het het enige is wat ik kan doen. Ik heb al eens eerder een relatie gehad met een jongen met een verslechterde impulscontrole. Dat resulteerde er bij hem in dat hij constant aan het liegen was, verschrikkelijk vond ik dat. Hulp kwam maar moeizaam op gang en het lukt hem niet dat vol te houden. Toen ben ik ermee gestopt en ik ben nog steeds blij met die keuze.



Ik was dus behoorlijk verdrietig toen deze jongen me dit vertelde. Ik dacht een leuke 'normale' gast te hebben gevonden, maar nu blijkt hij nog even een schepje 'erger'. Grote verschillen zijn wel dat hij al uit zichzelf hulp is gaan zoeken (nu een half jaar), dat hij er heel veel aan heeft, en dat hij er uit zichzelf zo eerlijk over is. Ik heb liever iemand die pijnlijk eerlijk is dan iemand die tegen me liegt. Maar goed, ook dat heeft grenzen… hij praat er in ieder geval goed over en dat vind ik nu het belangrijkst. Ik probeer de vragen die ik voor hem heb een beetje te bundelen, zodat we het er niet elke keer dat we bij elkaar zijn het er over moeten hebben. Dan wordt het zo'n ding, en ook hij vindt het toch lastig het erover te hebben.



I'll keep you posted. Vind het heel fijn om ieders ervaringen te lezen hier!

Ook hier een happy story met BPS. Fijn om dat ook eens te lezen.



BPS vastgesteld toen ik 21 was, inmiddels 10 jaar verder, en ik leef een goed leven, maar denk over bepaalde dingen veel dieper na. Ben trots dat ik altijd een baan heb gehad en heb kunnen behouden, tenzij het m'n eigen keus was om over te stappen (en niet omdat ontslag er aan zat te komen).

Ik maak het vooral mezelf lastig, en heb vooral last van impulsiviteit (in de zin 5 weken heel enthousiast over iets, alles er voor aangeschaft en er dan toch weinig zin in hebben). Verder een vertekend zelfbeeld, ik ben slank, heb een HBO-opleiding, maar voel me te dik en te dom.



Heb een fijne relatie, en kan als ik aan voel komen dat ik onredelijk boos ga worden ook zeggen dat ik even een kwartiertje naar buiten ben om af te koelen.

Ik heb gepraat met psychologen van zo'n bijeenkomst voor familie/naasten van mensen met borderline.



Heel duidelijk dat de ene de andere niet is (in hoe het zich manifesteert) en dat je er zelfs helemaal overheen kan groeien, veel minder last van kan hebben als je ouder wordt.



Ik denk dat het grote verschil ligt in de mate waarin je die trekken hebt of last van hebt, maar ook in of je jezelf er bewust van bent of niet, of je medicijnen/therapie hebt (gehad) of op eoa manier mee om hebt leren gaan. En last but not least of je je leven zo'n beetje op orde hebt (financieel, langdurig werk hebt, partner, eea lekker loopt, vaste structuren die "zekerheid" geven).



Ik geloof dat je leven redelijk onder controle hebben, weinig zorgen, zoveel mogelijk zekerheid (langdurige relaties, werk enz) een zekere veiligheid geeft, die zeker wel bijdraagt aan (mensen) vertrouwen en zelfvertrouwen.



Goede ervaringen dragen bij iedereen bij tot vertrouwen krijgen en "goed in je vel zitten", dus dat geldt evengoed voor mensen met BPS..



En ik denk dat voor gediagnostiseerde mensen met BPS het heel veel scheelt dat ze zichzelf niet (langer) de schuld geven (zelfhaat bijv), maar een "etiketje" juist ook voor hun tot zelfbegrip (en zelfcompassie) kan leiden. Het verklaart ook voor zichzelf veel! Het is niemands schuld (tenzij vroegere negatieve ervaringen en mensen) en dat lucht misschien wel (enorm) op!



Zoals sommigen hierboven zelf zeggen: als er iets opspeelt, scheelt het om te weten waar het vandaan komt en dat het ook weer voorbij gaat. Het tekenende van of de ander heeft de schuld of juist zichzelf de schuld geven (zelfhaat, besef van anderen pijn doen) wordt weggenomen als je weet dat je er zelf ook niks aan kan doen en ervaart dat je meer controle hebt op je eigen sterke emoties door therapie en/of medicijnen.



Het moet voor mensen met BPS ook namelijk heel eenzaam en angstig zijn, hoe dat ervaren wordt, met al dat wantrouwen jegens geliefde mensen rondlopen, achterdocht, (verlatings)angst, afhankelijk voelen van anderen, enz.



Als het beestje eenmaal een naam heeft, dat er dan ook hulp bij is, mensen die het begrijpen en je omgeving het beter begrijpt (ipv je een slecht persoon te vinden) jou leren jezelf te begrijpen.. en de omgeving hoe ze het beste kunnen reageren, zodat dingen niet langer hoeven te escaleren (ook voor de persoon zelf met BPS geen feest).



Dus ja, ik geloof zeker dat je een normaal en gelukkig leven kan hebben met BPS, zeker naarmate je ouder wordt (en meer positieve levenservaringen hebt opgedaan, dus steeds "zekerder" wordt), op jezelf leert te vertrouwen door steeds bewijzen dat je wel bestendig werk en relaties hebt weten op te bouwen..



De negatieve verhalen zijn voornl over ervaringen met mensen met BPS die het niet van zichzelf weten/erkennen en alle oorzaken van (de vele) conflicten enz buiten zichzelf blijven leggen..

quote:ikzegniks schreef op 30 oktober 2013 @ 22:43:

@zinizstar

Vriend en ik zijn 3 jaar samen en ik moet zeggen dat hij juist mijn hou-vast is. Ik word niet boos/agrssief tegen hem. Vriendschappen onderhouden heb ik het zelf veel moeilijker mee. Het enige waarvan hij 'last' kan ondervinden is dat ik soms claimerig ben (onzeker, verlatingsangst). Veel praten is belangrijk. Hij zet me weer met beide benen op de grond. Soms storm ik weg omdat ik ergens onzeker over ben. Hij komt me dan bewust niet achterna. Die negatieve gevoelens moet je niet voeden. Meestal heb ik dan een moment nodig voor mezelf, uithuilen etc. daarna kom ik tot bezinnen en is het weer goed.



Dit is natuurlijk wel persoonlijk, enkele jaren geleden toen ik nog aan zelfbeschadiging deed was bovenstaande juist geen goede oplossing geweest. Maar daarom, praat erover, wat heeft hij nodig en kun jij dit geven?

Je moet jezelf niet wegcijferen. Hoelang zit hij al in therapie en merkt hij verbetering?



Ik denk dat het zeker mogelijk is om een gelijkwaardige relatie te hebben, ook met BPS. Ik vind het lief dat je er voor open staat om je te verdiepen in zijn gedachten.





@ikzegniks en TO: wat had je vroeger een goede reactie gevonden van een partner/geliefd persoon toen je er nog middenin zat? Daar ben ik benieuwd naar. Hoe kan een partner/omgeving wel "goed" reageren? Liep je toen zelf ook ff weg voor time-out en tot jezelf komen? Hoe ervaarde je het als de partner/ naaste wegliep omdat ie (buitenproportionele/ "onterechte") beschuldigingen bijv niet langer wilde aanhoren en zichzelf terugtrok (dus jou idd afwees op dat moment/ verliet?)..



Hoe kan je "goed" reageren als partner als je het negatieve niet wil voeden, maar ook niet het mikpunt wil zijn (of klaagmuur) zolang die kwade bui voortduurt? Hoe kan die partner zichzelf beschermen tegen "gemene" dingen die gezegd worden in woede (en later wel of geen sorry voor komt)?