gelukkig met borderline

Er wordt altijd geadviseerd: negeren, ervan weg lopen (uit die situatie), maar ben eigenlijk benieuwd wat jullie zelf vinden dat je op dat moment eigenlijk nodig had (voor je zelf geleerd had om niet meer vol aan toe te geven, bedoel ik, aan die achtbaan van overheersende emoties van toen)..



Ik vraag dit als oprechte vraag om zelf iets van te leren, omdat jullie hier met positieve veranderingen doorgemaakt te hebben, objectiever op hoe je eerder was terug kunnen kijken nu, met begrip voor beide rollen in een escalatie. Ik heb hier zijdelings mee te maken namelijk..



En zoals TO het zelf pas later wist of merkte, kan het bij familie en vrienden soms ook pas na jaren gaan dagen dat er misschien meer aan de hand is dan "lastig, onredelijk, claimend karakter".. bijv na bepaalde tegenslagen pas bepaald gedrag bovenkomt (of versterkt wordt).. een opeenstapeling wordt van conflicten en negatieve ervaringen voor die persoon zelf.. (en omgeving).. waarbij geen enkel besef dat het voor naaste geliefde personen ook moeilijk is.



Dat is wel een verschil: of er enig begrip is voor dat het ook lastig is voor partners/ familie/ vrienden of zo zelf door in beslag genomen wordt dat daar (logischerwijs?) geen oog voor is.. Ik weet niet of jullie (die zoveel verder zijn) dit herkennen (van vroeger)?



Er wordt door diegene (in mijn omgeving) zo haast vanzelfsprekend aangenomen dat anderen altijd begripvol, geduldig zijn (luisteren en geduldig mee omgaan) en rekening houden met die stemmingen/ rollercoaster aan overmand worden door emoties (en die zo mogelijk proberen te voorkomen), en "perfect" in die rol moeten (kunnen) blijven.. maar zelf lijken te zijn vrijgesteld van rekening houden met die partner/vrienden in begrip, geduld enz. Maw: diegene zorgt er wel voor dat er geen enkel oordeel/commentaar op hem/haar komt, maar heeft zelf wel de focus op (ver)oordelen, kritiek, fouten van anderen, en mag dat (onbegrensd) ventileren ook?!



Wat dat voor de ander betekent om voortdurend alert te zijn op "niks verkeerds doen" om geen ruzie/ heftige emoties "uit te lokken", hoe grenzen stellen aan beschikbaarheid, hulp, klaagmuur zijn (over anderen, over negatieve voorvallen), geheimhouding (niet over mogen praten met anderen ivm wantrouwen/ achterdocht, dus zelf die emoties ook niet kwijt mogen), enz?



Herkennen jullie het van andere mensen (zeker mensen dichtbij, maar ook instanties, werkgevers, collega's oid) een soort eindeloos geduldige, voorkomende engel/ perfecte hulpverlener verwachten, met onvoorwaardelijke steun, liefde, er zijn, wat er ook gebeurt. Maar dat niet van zichzelf verwachten (en gerechtvaardigd vinden waarom dat niet verwacht kan worden).

Hoi,



Vooralsnog merk ik aan mijn vent dat hij als ik redelijk ben, dat hij accepteert dat iets niet kan. Hij vindt het moeilijk en reageert niet altijd meteen begripvol, maar heb m een aantal keer 'fair enough' horen zeggen, omdat ik goed kon beargumenteren waarom ik even voor mezelf koos. Ook kwam hij binnen een kwartier terug op iets wat hij had gezegd wat me duidelijk had gekwetst. In de tussentijd ben ik bij 'm blijven zitten op de bank, maar hij merkte goed aan me dat ik even minder vrolijk was. Toen kwam hij er later dus zelf op terug. Ik denk wel echt dat het uitmaakt dat hij dit soort zaken elke werk bij z'n Psych kan bespreken.



Mijn voordeel is misschien dat ik zelf ontzettend 'grijs' en daarmee flexibel ben. ALS je dan tegen een zwart grensgebied aankomt, sta ik er echt achter om die grens te houden en heb ik er goede argumenten voor.

.

Hoi Atjuuh,



Wat een nare situatie zit je in. Vooral omdat er kinderen spelen is het natuurlijk extra belangrijk dat dit goed verloopt.



Zelf lijkt me een groot verschil zitten tussen mensen die het zich beseffen / een diagnose hebben gehad, en zij die zich dat niet doen. Ik krijg van veel mensen te horen dat ze ergens wel iets wisten, maar zich nooit hadden gerealiseerd hoe de vork echt in de steel zit. Daarom lijkt het me lastig met de ex van de vriend om te gaan.



Zelf zou ik het belang van de kinderen (als ze zelf aangeven hun moeder niet meer te willen zien) bovenop zetten. Tegelijkertijd mag je ze natuurlijk niet zomaar weghouden bij hun moeder. Pogingen van haar om hem te zien zou ik dus nooit blokkeren, maar verder wel zo veel mogelijk negeren en zelf rust zoeken. Mensen die niet geholpen willen worden kan je niet helpen, en jullie lijken me niet de meest aangesproken personen om mogelijke BPS met haar te bespreken. Gezien jullie historie zal die boodschap niet aankomen..



Succes ermee!

.

@Suzy65 Wat betreft het 'vrijgesteld zijn' van rekening houden met, denk ik dat je een onderdeel van het ziektebeeld verward met iets waar BPS'ers bewust zelf controle over zouden hebben. Ze worden vaak al egoisten ervaren, omdat ze vooral met hun eigen emoties bezig zijn en er (vaak) niet kunnen zijn voor anderen. Toch weet ik uit eigen ervaring (geen BPS'er maar zeker niet onbekend met hele heftige emoties), dat je bijna geen kant op kunt als je overspoeld wordt met welke emotie dan ook.



De sterke meningen over anderen in hun omgeving zijn onderdeel van de diagnose. Als je iemand een ontzettende klootzak vindt met alle bijbehorende agressieve emoties van dien, is dat moeilijk tegen te houden omdat je eigenlijk 'rekening moet houden met de ander'.



Tegelijkertijd is ook de andere kant, het verwachten van geduld en begrip in de omgeving, te verklaren. Als je constant bang bent verlaten te worden HOOP je vooral dat je omgeving geduld en begrip blijft houden, omdat je als BPS'er vaak heel goed weet dat je gedrag anderen pijn doet. Op het moment dat het begrip ophoudt, is de kans groot dat ze je verlaten.



Ik probeer geen 'excuus' te verzinnen, maar wel te begrijpen hoe de wereld van BPS'ers eruit ziet en het gedrag dat bepaald wordt door het ziektebeeld, te onderscheiden van iemands persoonlijkheid. Alhoewel dat bijna niet kan, want BPS IS natuurlijk onderdeel van je persoonlijkheid, anders zou het geen persoonlijkheidsstoornis zijn. Als jij ondanks dat je dit ziet, op het punt zit dat je het geduld verliest en het begrip niet meer kan opbrengen, zou ik goed nadenken waar voor jou de grenzen liggen in het contact. Ik weet niet of het je vriend is, of gewoon een platonische vriend(in). Maar voor alle relaties geldt volgens mij (met BPS of niet), dat je er meer energie uit moet halen dan dat je erin stopt. Of het nou om je familie, collega's of vrienden gaat.

quote:atjuuh schreef op 06 november 2013 @ 15:36:

Hoi Ziniztar,



Het is idd een ingewikkelde situatie. Mijn vraag betrof niet de ex van m'n vriend, wat zij met haar leven doet, moet ze zelf weten, maar meer de andere dochter. Ook zij lijkt helaas BPS te hebben en met haar hebben we dus al een half jaar geen contact. Vraag me niet waarom. Zij en haar moeder hangen nogal aan elkaar en lijken elkaar negatief te beïnvloeden en op te stoken. En de pijlen zijn dus nu gericht op m'n vriend en mij.

De jongste dochter woonde sinds de scheiding bij haar moeder, maar na diverse drama's en vreselijke toestanden (die we achteraf pas hoorden) , woont zij nu bij ons. Ze wil voorlopig geen contact met haar moeder. Er is teveel gebeurd. Maar wij zullen haar nooit tegenhouden, hebben we nog nooit gedaan. Ze is net tiener-af en kan prima haar eigen keuzes maken.

Helaas worden er allerlei verhalen de wereld in geholpen en creëert de ex steeds meer afstand tussen haar en haar dochter.

Mijn vraag was dus: moeten wij weer contact zoeken met de andere dochter, ookal heeft ze ons zonder reden de huid volgescholden? Of moeten we het zo laten en maar zien of ze ooit weer contact opneemt?

Ik vind het een waardeloze situatie, waar ik al maanden slecht van slaap. Door het gestook van de ex van mn vriend, ziet zij nu haar jongste dochter niet meer, mn vriend zn andere dochter niet en de jongste dochter is dr zus én dr moeder kwijt....en dat allemaal omdat 2 mensen niet inzien dat ze hulp nodig hebben.... Heb je al nagedacht over professionele hulp? Kinderbescherming of een andere instantie die hierin een onpartijdige bemiddelaar kan zijn?

@Ziniztar: dank voor je reactie.



@Cirrus: jij ook bedankt voor reageren! Ja, ik snap wat dat met je doet..



Mooie uitspraak! Ik wil niet nodig zijn.. integendeel.. nodig zijn duidt voor mij teveel op emotionele afhankelijkheid en daar ben ik allergisch voor (geworden).. ik ben geen redder of helper en dat wil ik ook niet zijn. Ik wil gelijkwaardige wederzijdse fijne relaties. Tijdelijk kan zoiets uit balans zijn en hoeft niet altijd op de weegschaal, maar langere tijd eenzijdig "er zijn voor een volwassen ander" vind ik benauwend en zou ik in geen enkele relatie okay vinden (zowel liefdesrelaties als familie- en vriendschapsrelaties).



"I need to be loved".. elk mens wil dat, neem ik aan.. maar in dit geval is het misschien niet eens dat.. (ik voel me genoeg geliefd door genoeg dierbare mensen om me heen), maar wat ik wel erg vind is als het "verboden" wordt van iemand te (mogen) houden, van wie je al houdt. Die liefde niet mogen/ kunnen geven/ uiten/delen, zeg maar, geen contact mag (met het kind). Daar ligt mijn onmacht en pijnpunt: oprechte liefde die niet mag, omdat je niet meegaat in die "eisen"/ grillen..



Omdat het zo werkt bij diegene: "als je niet helpt, lees: me mijn zin niet geeft in wat ik wil/nodig heb, dan houd je dus niet van me, kan ik niet op je rekenen en dan houd je (in het verlengde daarvan) dus ook niet van mijn kind".



Komt er eigenlijk op de omgekeerde redenatie (van die kant) neer dat normale wederzijdse omgang niet wenselijk/mogelijk is als je geen "helper" of "redder" wil zijn. Of niet genoeg. mij niet onder controle kan krijgen. En dan ben je niet van waarde, dan hoeft het allemaal niet.



En ja, dat doet wel wat met je. Dat is dat "gebruikt" voelen, wat velen kennen, maar zo zie ik het toch niet (en ik kan ook niet boos zijn, ik weet waar het vandaan komt).. Het is nl geen opzet, het is dat zij werkelijk voelen dat ze anderen echt (hard) nodig hebben, die zekerheid een zekere rust zou bieden, (dat je op mensen kan rekenen als het echt echt nodig is en erop aan komt), maar die zekerheid kunnen ze nooit voelen (die moet dus constant bewezen en gecontroleerd worden).



Dat is nu net de kern van BPS volgens mij: onveilige hechting en daardoor onveilig gehechte relaties met anderen. Herhalingen daarvan met anderen, waardoor een patroon ontstaat van "ziejewel"-ervaringen



Voorover leunen, veel te dichtbij, bewonderend of zelfs ophemelen, de ander deinst terug, en dat terugdeinzen dan zien als bewijs van niet gezien/gehoord/ geliefd zijn en dan (ver) van zich af stoten. NIet zien dat het niet de persoon is, of (niet gaat om niet genoeg) houden van, wat die ander doet terugdeinzen, maar macht/ controle willen uitoefenen. Niet uit kwaadaardigheid oid, maar uit enorme behoefte aan zekerheid, zeker weten op iemand('s zorgzaamheid) kunnen rekenen om iemand te kunnen vertrouwen.



Willen hechten door vastklampen eigenlijk.. want dan voelt het pas veilig.. een ingebouwde instelling dat je pas vertrouwt als dat bewezen is, onder allerlei omstandigheden, dat je niet wegloopt, niet diegene verlaat.. En ja, dan zal het uiterste middel zijn jou te verlaten/ dood te zwijgen oid, voordat jij de kans zou krijgen om diegene te verlaten..



Eerder triest en daar kan ik ook niet boos om worden, hoor, dat is alleen maar erg, mn voor diegene zelf!

Ik vind jullie iig kanjers, ben er al jaren van overtuigd dat veel te overwinnen is en niet "zo ben ik nu eenmaal" hoeft te zijn..



En alleen al daarom is dit positieve topic zo belangrijk, jullie zijn het levende voorbeeld dat het kan, een leven als ieder ander mogelijk is en BPS nauwelijks tot geen rol van betekenis meer speelt!

.

@ Suzy: ik lees ontzettend veel emotie in je verhaal. Maar vooral ook de frustratie van de onmacht. Datzelfde ken ik ook. Maar dan in de vorm dat degene die ik kende met BPS gewoon niet meer wilde communiceren. Mij doodzweeg. En ik denk dat je precies begrijpt hoe dat voelt. Zeker als je, zoals jij en ik beiden, alles deden voor iemand. Terwijl diegene zelf nauwelijks ooit de empathie had im te beseffen hoe een ander zich zou voelen.



Het gekke is (hoe voelt een ander dat?) dat het gevoel voor diegene (nog zo) sterk is dat ondanks dat ik mij gebruikt voel, ik toch geen boosheid kan voelen. Hoe kan dit?



Ken je/jullie de site van shari Schreiber? Zij schreef een artikel dat heet: "Do you love to be needed, or need to be loved"? Ik vond het wel treffend. Net als de rest van haar site overigensy maar dat is iets anders.

Ik denk dat hier ook wel een kern in zit.

borderline puber hier

Hoi allemaal,



Mooi dat artikel over "Do you love to be needed, or need to be loved?" . Ik weet zelf heel zeker dat mijn eigen onveilige hechting een reden is waarom ik ervoor kies om de relatie met een BPS'er toch aan te gaan, ook al kan het veel kopzorgen geven. Ik weet dat ik het prettig vind er voor iemand te kunnen zijn, dat ik iemand ben die de niet-zo-perfecten onder ons ook een kans geef. Zoals ik ook graag een kans van anderen wil.



Op de avond dat mijn vriend over zijn BPS vertelde, heb ik hem verteld hoe ik tegen mijn eigen onveilige hechting aankijk. Met een moeder die op mijn 5e is overleden en heel erg aanwezige, veeleisende, maar gevoelige vader, heb ik een flinke tik van de molen gehad. Ik heb er therapie voor gevolgd die inmiddels een jaar op me aan het inwerken is. Ik kan dus oprecht zeggen dat ik door mijn bewustwording hierin andere stappen aan het maken ben, dat merk ik in vriendschappen, werkrelaties, en liefde. Maar het neemt niet weg dat ik van nature graag helemaal in iemand opga, dat ik de hechting soms eng vind omdat ook ik bang ben om verlaten te worden.



Toen ik hem dit vertelde, moest hij glimlachen en zei hij: 'het is net alsof ik mezelf hoor praten'. Het is natuurlijk allemaal erg pril (nu 3 maanden), maar ik merk al wel dat het helpt dat ik hem hierin begrijp – en dat het mij helpt dat hij mij begrijpt. Zijn reactie op gebeurtenissen die hiermee te maken hebben (vrienden die afzeggen bijvoorbeeld) is vele malen heftiger dan die van mij, maar we denken wel in dezelfde richting, waardoor het makkelijker voor mij is begrip op te brengen voor zijn heftige reactie. Een opmerking als 'ga jij lekker bij jou vrienden zitten die wel allemaal perfect zijn' kan ik dan dus een stuk makkelijker van me af laten glijden. Ik snap zijn teleurstelling.



De positieve noot hier dus in: allebei hebben we ruimte nodig (hechting is eng), en willen we helemaal in elkaar opgaan (bevestiging is lekker en constant nodig), en dat wisselt elkaar nu heel goed af. Ik heb er dus ergens baat bij dat de verlatingsangst zo'n onderdeel is van BPS. Waarin straks de (onoverkomelijke?) verschillen gaan ontstaan weet ik nog niet goed, dat zal met de andere kenmerken van zijn BPS te maken hebben. Of misschien komen ze wel niet..

@Atjuuh Dit lijkt me wat voor jou http://gettinbetter.com/goodwife.html

Titel: who's helping you when his ex has BPD?



Fascinerende materie op die site, werkelijk waar.

Hoi! Hier ook een diagnose borderline EN 'high functioning'. Alhoewel.... Aan de buiten kant dan he... Ik heb een mooi koophuis, een superlieve vriend en veel langdurige vriendschappen. Sta positief in het leven en heb er nog nooit aan gedacht om mezelf opzettelijk te beschadigen of erger.



Maar aan de andere kant ben ik op mijn werk ook door een hel gegaan dat uiteindelijk leidde tot mijn ontslag. Nu zaten we in een reorganisatieperiode maar dat leverde mij een verlammende stress op waardoor ik allerlei vreemde sprongen ging maken. Uiteindelijk was ik toch wel wegbezuinigd, maar misschien minder snel... Ook heb ik veel problemen gehad met het misbruik van drank en drugs en kan ik binnenin behoorlijk bizarre en paranoia gedachten hebben.



Eigenlijk pas sinds kort therapie en ben een stuk rustiger gaan leven. Ik vind het goed te doen nu en zie het als iets fijns dat ik dankzij de therapie nu eindelijk eens in contact kom met mijn emoties.

Hoi!

Wat fijn! Eindelijk een topic met wat positiefs over Borderline! Ik heb daar echt behoefte aan:) Ikzelf heb nu ongeveer twee jaar geleden de diagnose trekken van borderline gehad. Ik heb die diagnose gekregen in een tijd dat het om allerlei redenen niet goed ging (relatie over, geen fijne studie, geen fijne woonomgeving). Ik heb in de periode daarvoor ook 'typisch' borderline gedrag vertoond: zelfbeschadiging, egocentrisme, stemmingswisselingen, woedeaanvallen, zo jaloers en bang om verlaten te worden, ik was overwerkt/burn-out en zo eenzaam. Ook was ik heel veeleisend tegen mijn toen (nu ex)vriend. Dus Suzy, wat jij beschrijft over borderline herken ik wel.

Ik ga proberen een beetje antwoord te geven op jou vraag. Ik weet niet zeker of ik het goed heb begrepen, dus ik hoop dat het lukt:

In die tijd had ik bovenal het gevoel dat ik liefde niet verdiende en dat ik voor liefde heel hard moest werken, nooit goed genoeg was. Als mensen je dan dus liefde proberen te geven, kan je het niet zien, niet accepteren, of vind je het zo eng dat je er (inwendig of uitwendig) over flipt. Maar als je het dan wél accepteert, voel je je weer heel afhankelijk en angstig, heb je het gevoel er iets terug voor te moeten doen. Maar als je er dan iets voor terug doet (wat je op zichzelf al heel eng vind) heb je het gevoel dat dat toch niet goed genoeg is. En als iemand zegt dat dat wél goed genoeg is, geloof je het niet. Ik leefde dus in een constante staat van angst, afstraffing naar mezelf en anderen, een 'zie je wel ik ben toch nooit goed genoeg mentaliteit'.

In mijn geval ging dat ik dat zo straffend was naar mezelf, uiteindelijk ook uiten naar anderen, vooral mijn ex. Het is een soort verdedigings/controle-mechanisme om om te gaan met permanente onzekerheid. Je moet de borderliner eigenlijk zien als een soort volwassene denk ik, die van binnen een verlaten, hulpeloos en verdrietig klein kind is. Volwassenen om hem heen test hij/zij constant, om een gevoel van zekerheid te krijgen wat hij/zij zelf niet heeft. Als ik destijds merkte dat mensen daar op een 'verkeerde' (=mijn inziens toen onoprechte of niet sterke) manier in meegingen, ervaarde ik dat als 'o, die kan ik dus nog meer manipuleren', 'zij is zwak'. Niet echt gedachten waar ik trots op ben.

Wat je bij iemand met Borderline dus het beste kan doen denk ik, als ik vanuit mijzelf spreek, is oprecht maar vooral ook consequent zijn. Zo kom je betrouwbaar en niet manipuleerbaar over. Dat is in ieder geval hoe ik er nu mee om ga. Bij sommige van mijn vrienden herken ik wel het egocentrisme, de instabiliteit, alles je persoonlijk aantrekken. Maar ik ontkracht dat, of ga er niet in mee, ben consequent in een andere visie op de wereld naar hen overbrengen. Als ze onredelijk zijn blijf ik rustig, genuanceerd, bij mijzelf, desnoods mijn standpunt eindeloos herhalend. En soms laat ik ze in hun sop gaarkoken omdat ik niet denk dat het goed is aandacht te schenken aan overtrokken passief-agressief gedrag. Ik weet niet of dat de beste manier is, en kan me voorstellen dat het lastiger is naarmate mensen meer en meer dichtbij staan, maar dat is hoe ik er mee om ga. Ik hoop dat het een beetje duidelijk is...maar als je vragen hebt hoor ik het graag.

Oja, en het is dus idd juist goed denk ik als je geen 'redder' wilt zijn. Ik denk niet dat mensen met Borderline heel erg geholpen zijn bij zo'n houding omdat redders (is mijn ervaring dan) net zoals Borderliners moeite hebben met grenzen. Dat versterkt elkaar alleen maar.

En verder wilde ik om het optimistisch te houden zeggen dat het met mij al een tijd goed gaat. Ik heb nog steeds wel therapie, maar een leuke, grote vriendengroep, een nieuwe studie die erg bevalt, ik ga beter om met eisen aan mezelf, denk veel véél minder zwart-wit (soms vind ik mezelf zelfs genuanceerder denken dan sommige 'gezonde' mensen), heb een fijn huis, ga beter om met de verdeling van mijn energie, leef gezond, ik heb geen verslavingen, ik heb een normale baan, geen woedeaanvallen. Ik functioneer dus denk ik best wel goed. Het enige wat ik op dit moment niet heb is een vriend en dat is het enige waar ik nog echt onzeker over ben: ik ben bang dat als ik me weer aan iemand bind, de kenmerken misschien weer bovenkomen. Ik ben bang om iemand weer te kwetsen zoals ik mijn ex heb gedaan. Ik heb verder bijna geen last meer van de kenmerken. Als je me naast de DSM zou leggen zou ik denk ik niet meer aan de kenmerken voldoen. Maar soms voel ik het gevoel van de ziekte nog wel - hoewel dat misschien een beetje vaag klinkt. Ik voel het als ik rust moet nemen, tot 10 moet tellen, als ik me dingen te persoonlijk aantrek of juist misschien 'te hard' ben of te streng. Ik voel het verschil tussen wie ik ben en de symptomen van mijn ziekte. Voor mij lag de oplossing vooral in rust, eigenliefde, iets doen aan die strengheid. Met behulp van therapie kan ik nu zelf dat gekwetste kind in mij troosten, voor zover dat kleine kind er nog is. Dus het kan beter worden:)

God, wat een herkenning allemaal! Ben zo blij ook eens positieve verhalen te lezen! Heb zelf ook BPS (en PTSS), al is het door veel therapie enzo erg goed leefbaar geworden. Gebruik wel medicatie. Is zeer recent ook pijnlijk duidelijk geworden dat ik er niet zonder kan. Maar goed, dat is dan helaas maar zo. Ik kan ook steeds beter accepteren hoe ik in elkaar steek en dat ik een heftig temperament heb en dingen heel intens beleef. Ook de positieve dingen beleef ik heel intens, dat is dan weer het voordeel . Al met al gaat het momenteel best goed en heb ik alles redelijk voor elkaar. Heb een leuke vriend waar ik mee samen woon en veel vrienden. Mijn vriend zegt dat hij af en toe de handrem mist bij mij, maar dat hij dat ook wel een hele leuke kant van mij vindt.



Ik heb nog wel wat behandeling momenteel, voor onder andere een eetstoornis en ik zit nog steeds in een nazorggroep vanuit mijn dagbehandeling. Ik merk dat ik me nog door blijf ontwikkelen, met name op het gebied van de gevolgen van de emotionele verwaarlozing uit mijn jeugd. Het gaat dan vooral om het omgaan met de leegte die ik hierdoor nog vaak ervaar en wat ik gemist heb in mijn jeugd. Ik blijf dit echt een ingewikkeld iets vinden. Ook moet ik erop gaan leren vertrouwen dat ik het zonder hulp kan. Dat ik er niet van in paniek raak als ik me wat minder goed voel. Ik zal nooit een heel stabiel iemand worden, maar ik heb alles wel een stuk beter onder controle en daar moet ik op gaan leren vertrouwen. Dat ik er wel weer uit kom als ik een dip heb. Dat ik hiervoor de hulpverlening niet nodig heb. Maar dat ik dit dus ZELF kan. Daarnaast heb ik een vriend en zat lieve mensen om me heen. Dus dat moet ook gewoon kunnen.

Baal er zo van dat er nog altijd iets in me zit dat niet op zichzelf durft te vertrouwen, dat anderen nodig heeft om vertrouwen te krijgen. Hoop ook echt dat ik daar nog in ga groeien.



Maar goed, als ik kijk naar waar ik vandaan kom mag ik echt niet klagen! Er zullen altijd moeilijkheden blijven, dat hoort nu eenmaal bij het leven. Het kan niet altijd feest zijn.

Hoi Framb00sjes en Littleme, welkom op dit forum . Ik vind het ook fijn hier op een positieve manier met BPS bezig te kunnen zijn, en prettig om te lezen dat jullie er op een positieve manier naar kunnen kijken. Goed om te horen dat jullie het voor elkaar hebben gekregen stappen in de goede richting te zetten. Voor mij werkt het soms om successen die ik al behaald heb (niet op BPS vlak maar anderen) te verzamelen en op te schrijven, elke dag, waarmee ik dwing op een positieve manier naar mijn dag te kijken. Al is het maar 5 minuten, dan mag ik daarna weer vervallen in negatieve gedachtes.. Alleen vaak wil ik dat dan niet meer . Maar goed, misschien werkt dat voor jullie wel weer anders?



Ik had een vraagje. Voor mij is het best cruciaal dat mijn kersverse vriend-met-BPS naar z'n psych gaat. Ik wil graag dat er vooruitgang in blijft zitten, dat hij er aan blijft werken. Ik heb eerder in een relatie gezeten waar iemand loog over zijn bezoek aan z'n psych en ik werd er behoorlijk gek van; ging constant controleren of hij wel een afspraak had, of hij er wel heen ging. Daarin ben ik heel vaak teleurgesteld omdat hij tegen me loog. Daar heb ik dus absoluut geen zin meer in.



Nu weet ik dat hij vrijdag erg laat bij mij wegging en ik vermoed dus dat hij niet naar z'n afspraak is geweest met z'n Psych. Normaal gesproken heeft hij die elke week en ik weet dat zij niet snel met afspraken zal schuiven, omdat ze betrouwbaar moet zijn om een band met hem te kunnen opbouwen. Ik heb 'm er ook niet over horen praten, terwijl hij normaal gesproken wel vertelt dat hij is geweest of wat hij (kort) met 'r heeft besproken.



Eigenlijk ben ik dus bang dat hij niet is geweest, en dan gaan er bij mij meteen alarmbellen rinkelen. Ik weet alleen niet zo goed hoe en of ik dit tegen hem moet zeggen. Mijn redenering: als ik nu vertel dat naar de psych gaan een dealbreaker voor me is, gaat hij het misschien wel uittesten. Tegelijkertijd moet ik zeggen dat die redenering is gebaseerd op wat ik over borderline heb GELEZEN, niet wat mijn directe ervaring met hem is.. Ik wil me het liefst niet bemoeien met zijn afspraken (doodvermoeiend), maar toch is het belangrijk voor me te weten dat hij gaat. Hoe kan ik dit nu het beste bespreken? Ik wil hem graag vertrouwen en het voordeel van dat twijfel geven, maar heb ook gemerkt dat mijn intuïtie hierin vroeger altijd goed zat (en dat dat voordeel van de twijfel dus niet terecht was).

@Framb00sjes:

Dank voor je antwoord, daar heb ik wel wat aan. En dat was tevens ook mijn valkuil: het doorzien dat diegene dat niet expres doet, maar het kleine, angstige eenzame kind is dat zich hulpeloos voelt, het zonder hulp niet denkt te redden. Maar die hulp idd in anderen zoekt, en niet professionele hulp (helaas), zoals jij dat wel hebt gedaan.



Het erge is dat je zo iemand, die je al je hele leven kent, en van wie je houdt, zo ziet worstelen en ongelukkig zijn, al jaren eigenlijk burnout en ziet dat het niet meer is dan "overleven".. en allerlei "trekjes" tot op zekere hoogte kan begrijpen, en waarom.



Zelf ben ik ivm een opleiding ook gecoacht en dat heeft me zoveel gebracht, dat ik weet dat dat zo verhelderend en fijn is, als je bepaalde dingen van jezelf inziet en (oude) emoties "opruimt".. Als je jezelf en je eigen mechanismen begrijpt, begrijp je anderen ook veel beter!



Ik vind het super om te lezen hoe goed het met je gaat, wat heb jij een sprongen gemaakt in positieve zin, meid! Je mag trots op jezelf zijn, eerlijk waar!

En die vriend komt ook wel, als je er aan toe bent, eerst nu zelf lekker voor elkaar hebben, super dat je nu iig ook je eigen kracht en zelfvertrouwen hebt leren kennen!



Elk mens heeft in een bepaalde mate andere mensen nodig, hoor, dat is normaal! En ik denk niet dat het streven 100% moet zijn om alles zelf & alleen te (moeten) kunnen. Het verschil ligt er denk ik in dat als je (als in: men) niet (meer) dringend noodzakelijk alleen maar op anderen vertrouwt en leunt, mensen om je heen graag bereid zijn iets voor je te doen.



Mijn recente aanvaring met diegene heeft er aardig ingehakt en zelfs afstand hebben voelt (nog) niet beter. Ik denk dat ik wel een paar sessietjes ga doen om hier zelf weer mee te dealen, met mijn eigen gevoelens hierbij.. dat ben ik aan mezelf verplicht, omdat dit afgelopen jaren mijn grootste "energie-lek" is.. wat ik goed kon handellen, (mezelf coachen zeg maar), maar samen met eigen nieuwe uitdagingen (oa nieuwe opleiding begonnen) toch fijner is om dat nu meteen grondig aan te pakken (in mijzelf).



Het doet me daarom enorm veel goed om te zien dat hier diverse sterke meiden zijn die hun leven wel die positieve wending hebben weten te geven, zoals jij! Echt petje af! Het is al zoveel fijner als je eenmaal kennis hebt gemaakt met je eigen kracht, waar je vroeger niet in geloofde, maar nu weet dat je die bezit, he?!

Dan nog mag je nu en dan best wat support, waardering en bevestiging van anderen nodig hebben, dat heeft iedereen. Zolang je ook maar vertrouwt op dat je zelf veel krachtiger blijkt te zijn dan je ooit had kunnen denken!



Vind het echt super dat je deze stappen (sprongen!) gezet hebt! En hoe meer eigen "succesjes" en positieve ervaringen, hoe sterker dat zelfvertrouwen wordt!

Manipulatie lees ik hier. Ja, dat is waar ik ook behoorlijk veel mee te maken kreeg. In de zin van emotioneel gemanipuleerd worden. Eigenlijk een soort misbruik om iemand emotioneel aan je te binden door misbruik voor te wenden. Vroeger, en door een ex. Waardoor ik het sterke en beschermende gevoel kreeg (en dat ook uitstraalde): met MIJ gaat dat niet gebeuren. Dus ja, een "redder" ben ik wel. Wat tegelijk mijn valkuil is want grenzen daarin bewaken? Wist ik veel! Ik wilde er gewoon voor haar zijn. Zoals normaal is, in een relatie. Een absolute boost daarin was het gevoel "nódig" te zijn. (Daar istie weer: love to be needed)



Ik besefte pas later dat het de controle was, die zij absoluut nodig had. Controle over de relatie. Hoe vaak we elkaar zagen, wel leuk vinden als ik een contactmoment voorstelde, maar dan pas op het laatste moment willen zeggen of het uitkwam. En daarbij dus alle optie openhoudend. Zulke dingen. Ook op die manier besef ik nu gemanipuleerd te zijn. Het dubbele is dat zij wel verwachtte dat ik haar corrigeerde, maar boos werd als ik dat deed. (Damned if you do and damned if you don't zoals Shari Schreiber zo treffend zegt)



Is dit herkenbaar voor jullie? En zo ja, hoe gaan jullie hier nu mee om? Is empathie dan soms ook iets waardoor je jezelf "zwak" opstelt en daarmee minder perfect lijkt naar de buitenwereld?

Waardoor je jezelf wellicht minder zeker voelt? Herkenbaar?

-

Hier een veertiger met borderline. Ik kan beter zeggen, borderline trekken, want mijn borderline is door jaren van therapie, opnames en medicijnen een stuk milder geworden. Ik ben nu orap aan het afbouwen, een van de medicijnen die ik slik, en ik merk dat ik wel een korter lontje heb, en ben van binnen wel agressief, maar ik krijg niet meer van die woedeuitbarstingen. Daar ben ik wel blij mee, want het kostte me altijd dagen om daar weer uit te komen, en je huwelijk doet het ook geen goed. Mijn man kan vreselijk lief zijn, maar ook ontzettend bot en zeurderig uit de hoek komen en daar reageerde ik dan op met zo,n woedeuitbarsting. Tegenwoordig wijs ik hem erop dat hij ontzettend onaardig bezig is en dat ik er geen ruzie over wil hebben. Dat gaat een stuk beter.



Structuur en rust is voor mij heel belangrijk, voor jullie allemaal denk ik, als ik teveel doe word ik gauw overprikkeld en dan gaat het negatieve weer aan de gang. Ik heb naast BPS ook een bipolaire stoornis waar ik de rest van mijn leven lithium voor moet slikken. Bij mijn therapie is de borderline eigenlijk afgesloten, en moet ik zien te dealen met mijn extreme stemmingswisselingen. Ik zit in de WAO en heb daar nu eindelijk vrede mee, Ik wandel graag, lees graag en heb vrijwilligerswerk wat ik leuk vind. Ook pas ik sinds een maand op mijn neefjes, en merk dat ik daar absoluut geen agressie naar toe heb als ze eens vervelend zijn of drammen, ik kan er heel goed mee omgaan. Het zijn zulke heerlijke kinderen, ik krijg er energie van maar moet ook weer uitkijken dat ik dan naar het hypere doorsla. Mijn leven is een stuk beter dan pakweg een jaar of 5, 6 geleden, met nog altijd ups en downs, maar ik klaag niet. Iedereen hier ook heel veel sterkte met alles!