Psyche
alle pijlers
Genieten van het moment
donderdag 16 juli 2020 om 01:38
Beste allemaal,
Ik ben 21 jaar oud en een paar maanden geleden kreeg ik een depressie. Dit kwam door een opstapeling van stress, sociale angst (nieuwe contacten leggen en verdiepen), eenzaamheid en een laag zelfbeeld. Het ging dus echt extreem slecht met mij. Ik deed bijna niks meer met mijn dagen, omdat ik niet naar school kon en door mijn sociale angst bijna geen contacten had waarmee ik dingen kon ondernemen of mee kon praten.
Inmiddels gaat het al een stuk beter met mij; ik heb zelfbeeldtraining gehad, start binnen een maand met mijn therapie voor sociale angst, vul mijn weken met al wat meer activiteiten, ga zomerwerk doen en na de vakantie weer aan de slag met mijn studie (ik was hiermee al begonnen). De depressieve gedachten heb ik al een stuk meer onder controle, al ben ik er nog lang niet aangezien ik nog steeds in strijd ben met mijn zelfbeeld, sociale angst en ik heel veel nadenk. Er is dus nog zeker wat werk aan de winkel.
Het punt is dat het voelt alsof ik nu een beetje weer proef van het sociale leven en zo steeds meer wil. Ik zou bijvoorbeeld nog heel graag een beste vriendinnetje en een uitgaansgroepje willen. De contacten die ik nu heb zijn prima, maar ik kan mijn weken er niet mee vullen. Zij hebben vriendjes en andere vrienden om hun dagen mee vol te plannen. Ik merk dat ik hierdoor een beetje jaloers raak, ik gun ze natuurlijk de wereld, maar ik zou ook zo graag meer willen nu ik merk hoe leuk het is om dit soort dingen te ondernemen.
Ik ben daardoor (mede dankzij mijn zelfbeeld) mijn leven continu aan het vergelijken met die van hun. Ik zie dan hoeveel huisfeestjes en activiteiten ze hebben met hun leuke vriendjes en vriendengroepen en dan wil ik dat ook heel graag.
Soms word ik er zo onzeker van dat het mij niet goed lukt om te genieten van de dingen die ik doe. Het voelt voor mij alsof iemand anders altijd weer een leuker leven heeft als ik. Ik heb bijvoorbeeld een dagje pretpark op de planning staan met een groep en dan ben ik nu alweer bezig met dat ik weet als het voorbij is ik weer in een soort ''gat'' val van een paar dagen waarin ik niks sociaals op de planning heb staan. Deze onzekerheid gaat vervolgens mijn leuk dagje uit beïnvloeden. Dit terwijl ik juist zo graag wil genieten van de dag zelf en niet wil denken aan iets anders.
Het voelt alsof iedereen een leuk ''thuishaventje'' heeft (bijvoorbeeld een vriendje waar ze altijd naartoe kunnen, gezellige zus of een close vriendengroepje). Dat heb ik niet zo direct, dus ik moet het met mezelf doen, want nieuwe vrienden maken kun je niet forceren.
Ik probeer me altijd te bedenken dat ik heel erg ben gegroeid en dat ik moet genieten van wat ik heb i.p.v. altijd meer te willen, maar dat is soms wel lastig. Een dagje alleen zijn vind ik top, maar na een dag heb ik het ook wel weer gezien. Voor mijn sociale angst is het daarnaast ook goed om te blijven ondernemen.
Herkent iemand dit en heeft iemand tips of advies om met deze onzekerheid om te gaan? Hoe geniet ik van mijn dag zonder op te kijken naar die saaie dagen en hoe vergelijk ik mezelf niet zo met het leven van anderen?
Ik ben 21 jaar oud en een paar maanden geleden kreeg ik een depressie. Dit kwam door een opstapeling van stress, sociale angst (nieuwe contacten leggen en verdiepen), eenzaamheid en een laag zelfbeeld. Het ging dus echt extreem slecht met mij. Ik deed bijna niks meer met mijn dagen, omdat ik niet naar school kon en door mijn sociale angst bijna geen contacten had waarmee ik dingen kon ondernemen of mee kon praten.
Inmiddels gaat het al een stuk beter met mij; ik heb zelfbeeldtraining gehad, start binnen een maand met mijn therapie voor sociale angst, vul mijn weken met al wat meer activiteiten, ga zomerwerk doen en na de vakantie weer aan de slag met mijn studie (ik was hiermee al begonnen). De depressieve gedachten heb ik al een stuk meer onder controle, al ben ik er nog lang niet aangezien ik nog steeds in strijd ben met mijn zelfbeeld, sociale angst en ik heel veel nadenk. Er is dus nog zeker wat werk aan de winkel.
Het punt is dat het voelt alsof ik nu een beetje weer proef van het sociale leven en zo steeds meer wil. Ik zou bijvoorbeeld nog heel graag een beste vriendinnetje en een uitgaansgroepje willen. De contacten die ik nu heb zijn prima, maar ik kan mijn weken er niet mee vullen. Zij hebben vriendjes en andere vrienden om hun dagen mee vol te plannen. Ik merk dat ik hierdoor een beetje jaloers raak, ik gun ze natuurlijk de wereld, maar ik zou ook zo graag meer willen nu ik merk hoe leuk het is om dit soort dingen te ondernemen.
Ik ben daardoor (mede dankzij mijn zelfbeeld) mijn leven continu aan het vergelijken met die van hun. Ik zie dan hoeveel huisfeestjes en activiteiten ze hebben met hun leuke vriendjes en vriendengroepen en dan wil ik dat ook heel graag.
Soms word ik er zo onzeker van dat het mij niet goed lukt om te genieten van de dingen die ik doe. Het voelt voor mij alsof iemand anders altijd weer een leuker leven heeft als ik. Ik heb bijvoorbeeld een dagje pretpark op de planning staan met een groep en dan ben ik nu alweer bezig met dat ik weet als het voorbij is ik weer in een soort ''gat'' val van een paar dagen waarin ik niks sociaals op de planning heb staan. Deze onzekerheid gaat vervolgens mijn leuk dagje uit beïnvloeden. Dit terwijl ik juist zo graag wil genieten van de dag zelf en niet wil denken aan iets anders.
Het voelt alsof iedereen een leuk ''thuishaventje'' heeft (bijvoorbeeld een vriendje waar ze altijd naartoe kunnen, gezellige zus of een close vriendengroepje). Dat heb ik niet zo direct, dus ik moet het met mezelf doen, want nieuwe vrienden maken kun je niet forceren.
Ik probeer me altijd te bedenken dat ik heel erg ben gegroeid en dat ik moet genieten van wat ik heb i.p.v. altijd meer te willen, maar dat is soms wel lastig. Een dagje alleen zijn vind ik top, maar na een dag heb ik het ook wel weer gezien. Voor mijn sociale angst is het daarnaast ook goed om te blijven ondernemen.
Herkent iemand dit en heeft iemand tips of advies om met deze onzekerheid om te gaan? Hoe geniet ik van mijn dag zonder op te kijken naar die saaie dagen en hoe vergelijk ik mezelf niet zo met het leven van anderen?
donderdag 16 juli 2020 om 09:24
Ik herken het deels. Ben nooit iemand geweest met een grote vriendengroep of een druk sociaal leven. Ook in andere opzichten is mijn leven anders verlopen dan "normaal": bijv studeren, relatie, carriere en kinderen.
Toen ik jonger was dacht ik regelmatig dat ik dat ook zou moeten (willen).
Tot ik langzaam ging inzien dat "dit is wat het is" en "dit is wie ik ben".
En vanuit die acceptatie heb ik mijn leven vorm gegeven en ben ik steeds meer mijn keuzes gaan maken. Ik zal nooit een grote vriendenkring hebben, want dat past niet bij me. Prima.
Ik heb geleerd dat het probleem niet is dat ik meself vergeleek met anderen. Maar juist dat ik mezelf vergeleek met een beeld dat ik had over hoe ik zou moeten zijn. En dat beeld klopte niet.
Depressief zijn is klote, succes met daar uit komen. En met het vinden van jouw eigen weg.
Toen ik jonger was dacht ik regelmatig dat ik dat ook zou moeten (willen).
Tot ik langzaam ging inzien dat "dit is wat het is" en "dit is wie ik ben".
En vanuit die acceptatie heb ik mijn leven vorm gegeven en ben ik steeds meer mijn keuzes gaan maken. Ik zal nooit een grote vriendenkring hebben, want dat past niet bij me. Prima.
Ik heb geleerd dat het probleem niet is dat ik meself vergeleek met anderen. Maar juist dat ik mezelf vergeleek met een beeld dat ik had over hoe ik zou moeten zijn. En dat beeld klopte niet.
Depressief zijn is klote, succes met daar uit komen. En met het vinden van jouw eigen weg.
donderdag 16 juli 2020 om 09:33
Ik herken het wel deels.
Een heel belangrijk onderdeel is, wat ik geleerd heb, om jezelf onafhankelijk te maken van anderen. Als je jezelf heel erg vastklampt aan vrienden en afspraken word je vaak teleurgesteld.
Moet je niet willen.
Onderneem zelf ook eens wat. Ga vrijwilligerswerk doen of trek er op uit om te sporten of om te winkelen.
Ik heb anderen (niet) meer nodig om gelukkig te zijn. Vaak genoeg teleurgesteld en zo kom je er achter wat je vrienden zijn.
Probeer van jezelf te houden. Motiveer jezelf om goed te eten, lekker te sporten en om te genieten van de kleine dingen in het leven.
Persoonlijk heb ik ook heel bewust geen social media. De perfecte vakantiefoto's, het pronken met vanalles en nog wat.. Waarom? Missen deze mensen iets of wat is dat toch? Ik zal daar als dertiger ongetwijfeld 'ouderwets' in zijn maar ik heb er gewoon niks mee.
Probeer eens iets van bovenstaande dingen.
Heel veel sterkte! Je kan het.
Een heel belangrijk onderdeel is, wat ik geleerd heb, om jezelf onafhankelijk te maken van anderen. Als je jezelf heel erg vastklampt aan vrienden en afspraken word je vaak teleurgesteld.
Moet je niet willen.
Onderneem zelf ook eens wat. Ga vrijwilligerswerk doen of trek er op uit om te sporten of om te winkelen.
Ik heb anderen (niet) meer nodig om gelukkig te zijn. Vaak genoeg teleurgesteld en zo kom je er achter wat je vrienden zijn.
Probeer van jezelf te houden. Motiveer jezelf om goed te eten, lekker te sporten en om te genieten van de kleine dingen in het leven.
Persoonlijk heb ik ook heel bewust geen social media. De perfecte vakantiefoto's, het pronken met vanalles en nog wat.. Waarom? Missen deze mensen iets of wat is dat toch? Ik zal daar als dertiger ongetwijfeld 'ouderwets' in zijn maar ik heb er gewoon niks mee.
Probeer eens iets van bovenstaande dingen.
Heel veel sterkte! Je kan het.
