Psyche
alle pijlers
help! verward over moeder
woensdag 14 maart 2012 om 15:06
Hoi mensen,
Ik lees nu al een tijdje mee op het forum en het viel mij op dat er hier vaak goed advies wordt gegeven vanuit een empathische grondhouding.
Nu zit ik helaas zelf al een hele tijd met wat problemen betreffende de relatie met mijn moeder.
Vanaf mijn tweede levensjaar ben ik door mijn moeder alleen opgevoed. Nog nooit contact gehad met mijn vader tot aan augustus vorig jaar. Hij stond opeens voor de deur en mijn moeder liet hem hier een maandje verblijven. Het hoe en waarom dit zo plotseling heeft kunnen gebeuren laat ik nu achterwege ivm privacy.
Die periode heb ik als zeer pijnlijk mogen ervaren. Elke nacht huilen en aan zelfmoord denken en plannen. Erg afgevallen, geen eetlust.
Ik heb sinds mijn twaalfde mijn moeder ondersteund. Ze kent de taal niet, weigert het ook. Nu zorg ik nog steeds voor haar. Ze maakt problematische schulden, heeft een bmi van 52 weegt zelf 150 kg. Is bij 5 artsen geweest. Die vertelden haar dat ze moet afvallen, maar mevrouw weigert, zij heeft geen overgewicht. Heeft allerlei klachten als gevolg van haar morbide obesitas maar wil het al die jaren niet onder ogen zien. Is verder ontzettend afhankelijk, geestelijk en fysiek. Wanneer ik haar dmv babystapjes los probeer te laten wordt ze hysterisch! Dan trapt ze me de grond in, zegt dan dat ze haar hele leven heeft opgegeven voor mij. Laatst vertelde ik haar dat ik niet verantwoordelijk ben voor haar geluk, toen begon ze midden op straat te gillen.. Wanneer ik mijn grenzen aangeef is het huis opeens te klein en ben ik 'verwesterd'. Ze weigert de taal te leren, weigert af te vallen, weigert psychologische hulp en het belangrijkste van alles: weigert mijn moeder te zijn. Ik voel mij behoorlijk eenzaam en in de steek gelaten. Mijn vader kwam regelmatig te dichtbij waardoor ik mijn kamer altijd op slot deed uit angst dat er iets zou gebeuren. Ik vertelde haar een paar keer, huilend, dat ze hem weg moest sturen omdat ik mij niet veilig voelde. Ik mocht hem zelf ook niet wegsturen want dan zou ze mijn leven verzieken.
Een nogal warrig verhaal zoals ik het nu teruglees. In mijn hoofd is het nog meer een warboel, heb er voor zoveel mogelijk structuur in proberen te brengen. Hoop dat dat gelukt is.
Mijn vraag is of er iemand advies voor mij heeft..?
Kamp met behoorlijke concentratiestoornissen en geheugenproblemen..
Alvast bedankt voor de reacties.
Madeline
Ik lees nu al een tijdje mee op het forum en het viel mij op dat er hier vaak goed advies wordt gegeven vanuit een empathische grondhouding.
Nu zit ik helaas zelf al een hele tijd met wat problemen betreffende de relatie met mijn moeder.
Vanaf mijn tweede levensjaar ben ik door mijn moeder alleen opgevoed. Nog nooit contact gehad met mijn vader tot aan augustus vorig jaar. Hij stond opeens voor de deur en mijn moeder liet hem hier een maandje verblijven. Het hoe en waarom dit zo plotseling heeft kunnen gebeuren laat ik nu achterwege ivm privacy.
Die periode heb ik als zeer pijnlijk mogen ervaren. Elke nacht huilen en aan zelfmoord denken en plannen. Erg afgevallen, geen eetlust.
Ik heb sinds mijn twaalfde mijn moeder ondersteund. Ze kent de taal niet, weigert het ook. Nu zorg ik nog steeds voor haar. Ze maakt problematische schulden, heeft een bmi van 52 weegt zelf 150 kg. Is bij 5 artsen geweest. Die vertelden haar dat ze moet afvallen, maar mevrouw weigert, zij heeft geen overgewicht. Heeft allerlei klachten als gevolg van haar morbide obesitas maar wil het al die jaren niet onder ogen zien. Is verder ontzettend afhankelijk, geestelijk en fysiek. Wanneer ik haar dmv babystapjes los probeer te laten wordt ze hysterisch! Dan trapt ze me de grond in, zegt dan dat ze haar hele leven heeft opgegeven voor mij. Laatst vertelde ik haar dat ik niet verantwoordelijk ben voor haar geluk, toen begon ze midden op straat te gillen.. Wanneer ik mijn grenzen aangeef is het huis opeens te klein en ben ik 'verwesterd'. Ze weigert de taal te leren, weigert af te vallen, weigert psychologische hulp en het belangrijkste van alles: weigert mijn moeder te zijn. Ik voel mij behoorlijk eenzaam en in de steek gelaten. Mijn vader kwam regelmatig te dichtbij waardoor ik mijn kamer altijd op slot deed uit angst dat er iets zou gebeuren. Ik vertelde haar een paar keer, huilend, dat ze hem weg moest sturen omdat ik mij niet veilig voelde. Ik mocht hem zelf ook niet wegsturen want dan zou ze mijn leven verzieken.
Een nogal warrig verhaal zoals ik het nu teruglees. In mijn hoofd is het nog meer een warboel, heb er voor zoveel mogelijk structuur in proberen te brengen. Hoop dat dat gelukt is.
Mijn vraag is of er iemand advies voor mij heeft..?
Kamp met behoorlijke concentratiestoornissen en geheugenproblemen..
Alvast bedankt voor de reacties.
Madeline
woensdag 14 maart 2012 om 15:09
Beste Madeline,
Wat een heftig verhaal! Wat me niet helder is waarom je angst hebt voor je vader. Heeft hij je aangeraakt op een manier zoals je niet wilt? Of geweld aangedaan?
En hoe oud ben je? Woon je bij je moeder in huis?
Hoe moeilijk het ook is, je zult moeten kiezen voor je eigen leven. En je los gaan maken van je moeder. Dat is zwaar, angstig en vreselijk ingewikkeld, maar ik denk dat daar de oplossing in zit. Maar ik ben wel benieuwd hoe oud je bent en of er mogelijkheden zijn.
Wat een heftig verhaal! Wat me niet helder is waarom je angst hebt voor je vader. Heeft hij je aangeraakt op een manier zoals je niet wilt? Of geweld aangedaan?
En hoe oud ben je? Woon je bij je moeder in huis?
Hoe moeilijk het ook is, je zult moeten kiezen voor je eigen leven. En je los gaan maken van je moeder. Dat is zwaar, angstig en vreselijk ingewikkeld, maar ik denk dat daar de oplossing in zit. Maar ik ben wel benieuwd hoe oud je bent en of er mogelijkheden zijn.
woensdag 14 maart 2012 om 15:19
ik wil je niet ontmoedigen, maar heb ook een zeer moeilijke moeder herken dingen in je verhaal.
de huisarts doet niets. ik ben periodes echt knettergek geworden. als ik a deed moest ik b doen als ik b deed gilde ze dat ik gestoord was en a moest doen.
ik zou geen goede moeder zijn zij zou zo ziek lief trots en flink zijn en verwaarloosd worden en ga zo maar door...
huisarts doet niets. ben vaker doorvewrezen door hem. dat bleek niet goed te zijn, geen klik met de therapeut kom ik weer terug haalt hij zijn schouders op...
de huisarts doet niets. ik ben periodes echt knettergek geworden. als ik a deed moest ik b doen als ik b deed gilde ze dat ik gestoord was en a moest doen.
ik zou geen goede moeder zijn zij zou zo ziek lief trots en flink zijn en verwaarloosd worden en ga zo maar door...
huisarts doet niets. ben vaker doorvewrezen door hem. dat bleek niet goed te zijn, geen klik met de therapeut kom ik weer terug haalt hij zijn schouders op...
woensdag 14 maart 2012 om 15:21
Je schrijft dat je moeder de taal niet kent, ze komt naar ik aanneem niet uit Nederland. Dat betekent waarschijnlijk ook dat je uit een andere cultuur komt en dat maakt het voor jou en voor je moeder extra moeilijk, jij bent hier opgegroeid in een cultuur die je moeder vreemd is.
verba volant, scripta manent.
woensdag 14 maart 2012 om 15:23
Bedankt voor jullie reacties!
Ik ben 21 en woon bij haar in. als ik uit huis ga, dan valt ze en staat ze nooit meer op, al is het om mij in te wrijven dat ik de oorzaak van haar ongeluk ben.. Verder maakt mijn cultuur dit zo mogelijk nog moeilijker. Als ik uit huis ga stuurt ze ook zo m'n mannelijke familieleden op mij af..
Ik ben 21 en woon bij haar in. als ik uit huis ga, dan valt ze en staat ze nooit meer op, al is het om mij in te wrijven dat ik de oorzaak van haar ongeluk ben.. Verder maakt mijn cultuur dit zo mogelijk nog moeilijker. Als ik uit huis ga stuurt ze ook zo m'n mannelijke familieleden op mij af..
woensdag 14 maart 2012 om 15:26
TO, ik zou het advies om hulp in te schakelen ter harte nemen... Stel je huisarts op de hoogte, roep hulp in van iedereen die het je kan bieden want hier kom je niet alleen doorheen, niet op een gezonde manier iig.
Verder heel veel sterkte, hele nare situatie lijkt me. Bah!
Verder heel veel sterkte, hele nare situatie lijkt me. Bah!
life ain't a perfect story, write it while you live it
woensdag 14 maart 2012 om 15:28
quote:madeline01 schreef op 14 maart 2012 @ 15:23:
Bedankt voor jullie reacties!
Ik ben 21 en woon bij haar in. als ik uit huis ga, dan valt ze en staat ze nooit meer op, al is het om mij in te wrijven dat ik de oorzaak van haar ongeluk ben.. Verder maakt mijn cultuur dit zo mogelijk nog moeilijker. Als ik uit huis ga stuurt ze ook zo m'n mannelijke familieleden op mij af..Madeline, je moet echt voor jezelf gaan kiezen en leren loslaten. Ga je eigen dingen doen en een eigen huisje regelen. Over je moeder; ik geloof echt niet dat zij dan gewoon gaat liggen en dood gaat. Ik denk dat ze meer kan dan jij denkt maar het wel makkelijk vind zo. Op een manier manipuleert ze je hiermee.
Bedankt voor jullie reacties!
Ik ben 21 en woon bij haar in. als ik uit huis ga, dan valt ze en staat ze nooit meer op, al is het om mij in te wrijven dat ik de oorzaak van haar ongeluk ben.. Verder maakt mijn cultuur dit zo mogelijk nog moeilijker. Als ik uit huis ga stuurt ze ook zo m'n mannelijke familieleden op mij af..Madeline, je moet echt voor jezelf gaan kiezen en leren loslaten. Ga je eigen dingen doen en een eigen huisje regelen. Over je moeder; ik geloof echt niet dat zij dan gewoon gaat liggen en dood gaat. Ik denk dat ze meer kan dan jij denkt maar het wel makkelijk vind zo. Op een manier manipuleert ze je hiermee.
woensdag 14 maart 2012 om 15:29
woensdag 14 maart 2012 om 15:33
We wonen hier al bijna 20 jaar. Het klopt dat de cultuur haar vreemd is. Dat begrijp ik en heb haar ook altijd met respect behandeld. Ik begrijp alleen niet waarom ze alles, bewust, doet wat slecht is voor haar. Ze weet dondersgoed dat het slecht is en ik moet het weer voor haar oplossen. Ze sleurt mij onbeschaamd mee in haar ellende, en o wee als ik het niet oplos. Dan breekt de hel los en stuurt ze mijn mannelijke familieleden op mij af. Verder zegt ze regelmatig dat ze spijt heeft van haar huwelijk maar dat ze onder druk is gezet en ze mij veel beter bij mijn vader had kunnen dumpen want dan leefde ze nu nietzo. Maar tegelijkertijd had ze geen keus want haar moederliefde was te groot en als ze mij bij hem had gedumpt was ik nu uitgehuwelijkt aan een of andere neef. Ze heeft mij een dienst bewezen, zeg ze. Iets wat ik haar altijd verschuldigd zou blijven; haar jeugd.
woensdag 14 maart 2012 om 15:39
Maja82, ik sta moederziel alleen, het probleem is alleen mijn huisarts die alles aan haar doorverteld. ik wil van huisarts veranderen, hij zit in een andere stad dan de mijne. Mijn vorige hisarts in mijn eigen stad was ontzettend laks, dus daar wil ik niet meer naartoe. Ik weet niet hoe ik mijn huisarts kan veranderen.
woensdag 14 maart 2012 om 15:44
Wat vervelend dat je verantwoordelijk wordt gehouden voor het levensgeluk van je moeder. Dat je de schuld krijgt van het opofferen van haar jeugd. Je bent daar niet schuldig aan. Je bent daar niet verantwoordelijk voor. Jij hebt niet om zo'n opgave gevraagd. Je moeder pleegt sabotage: ze leeft slecht om je bij haar te houden. Zonder jou voelt ze zich alleen gelaten in een wereld die ze niet alleen denkt aan te kunnen.
Zoek hulp. Voor jezelf. Bij een psycholoog, een therapeut. Liefst iemand met kennis van zaken van 'jullie' cultuur. Zodat je moeder geleidelijk kan wennen aan je zelfstandigheid. Zoek (op termijn?) eigen woonruimte.
Je bent oud genoeg geworden om je eigen vleugels uit te slaan.
Sterkte.
woensdag 14 maart 2012 om 15:47
Madeline, ik weet niet of je nog op een opleiding zit?
Vaak is er op scholen en universiteiten een vertrouwenspersoon waar je nar toe kunt. Zij zijn er ook, juist, voor persoonlijke verhalen als het jouwe. Ze kunnen lang niet altijd praktisch helpen, maar wel alvast een luisterend oor bieden.
Dan hoef je ook niet op zoek naar een andere huisarts. Want als je moeder daar achter komt zal het ook wel weer ruzie geven?
Vaak is er op scholen en universiteiten een vertrouwenspersoon waar je nar toe kunt. Zij zijn er ook, juist, voor persoonlijke verhalen als het jouwe. Ze kunnen lang niet altijd praktisch helpen, maar wel alvast een luisterend oor bieden.
Dan hoef je ook niet op zoek naar een andere huisarts. Want als je moeder daar achter komt zal het ook wel weer ruzie geven?
woensdag 14 maart 2012 om 15:47
quote:madeline01 schreef op 14 maart 2012 @ 15:39:
Maja82, ik sta moederziel alleen, het probleem is alleen mijn huisarts die alles aan haar doorverteld. ik wil van huisarts veranderen, hij zit in een andere stad dan de mijne. Mijn vorige hisarts in mijn eigen stad was ontzettend laks, dus daar wil ik niet meer naartoe. Ik weet niet hoe ik mijn huisarts kan veranderen.
Maar je zegt dat ze je mannelijke familieleden op je afstuurt? Dan is er toch familie?
En als jou huisarts alles aan haar doorverteld dan moet je hem aangeven bij het tuchtcollega want dat mag niet.
w.b. overstappen, bel een ander en ga daar heen.
Maja82, ik sta moederziel alleen, het probleem is alleen mijn huisarts die alles aan haar doorverteld. ik wil van huisarts veranderen, hij zit in een andere stad dan de mijne. Mijn vorige hisarts in mijn eigen stad was ontzettend laks, dus daar wil ik niet meer naartoe. Ik weet niet hoe ik mijn huisarts kan veranderen.
Maar je zegt dat ze je mannelijke familieleden op je afstuurt? Dan is er toch familie?
En als jou huisarts alles aan haar doorverteld dan moet je hem aangeven bij het tuchtcollega want dat mag niet.
w.b. overstappen, bel een ander en ga daar heen.
woensdag 14 maart 2012 om 15:53
woensdag 14 maart 2012 om 15:59
Je schreef dat je huisarts in een andere stad is dan waar jij woont? Dat is sowieso niet handig. Het lijkt me verstandig een rondje te bellen naar verschillende huisartsen en kijken waar je terecht kunt. Iemand zal dan heus wel een plekje voor je hebben. Je hebt gewoon recht op een huisarts in de buurt!
Verder wat betreft je familie/ moeder: sterkte! Het lijkt me heel erg moeilijk om met zo'n moeder om te gaan en de "dreiging" te weten van mannelijke familieleden.
Verder wat betreft je familie/ moeder: sterkte! Het lijkt me heel erg moeilijk om met zo'n moeder om te gaan en de "dreiging" te weten van mannelijke familieleden.
woensdag 14 maart 2012 om 16:32
Ik vermoed, correct me if I 'm wrong, dat je (moeder) uit een land komt waar eerwraak nog als een normaal verschijnsel wordt beschouwd. Er zijn verschillende landen waar men er zo over denkt (o.a. Afghanistan, de Jezeïeten in Turkije). Zoek eerst hulp voor jezelf, je hebt hier recht op een eigen veilig leven, je moeder krijgt wel hulp van de andere familieleden. Ik zal niet beweren dat het makkelijk is om afstand te nemen van je familie maar je mag best aan jezelf denken.
verba volant, scripta manent.
woensdag 14 maart 2012 om 16:36
Je kan ook bellen met steunpunt huiselijk geweld. Dit valt m.i. onder psychische mishandeling.
http://shginfo.nl/slachtoffer
http://shginfo.nl/slachtoffer
woensdag 14 maart 2012 om 16:40
Ik denk idd dat de situatie bij jou thuis ongezond en onhoudbaar is. De manier waarop jouw moeder jou emotioneel chanteert, zien wij in onze cultuur (en inmiddels ook jouw cultuur) als onaanvaardbaar. Weggaan met gevaar voor eigen leven, lijkt mij ook niet verstandig. Maar er zijn instanties die meisje zoals jij helpen om te verhuizen naar een geheim adres. Ik denk dat maatschappelijk werk jou hierbij zal kunnen helpen, en als het op enig moment echt dringend wordt kan ook de politie jou hierbij helpen. Sterkte!
woensdag 14 maart 2012 om 18:19
Wat een rotsituatie!
Maar je kunt wel van huisarts veranderen hoor. Zeker als je eigen huisarts in een andere stad zit. Het kan wel zijn dat je eerst op een wachtlijst komt.
Maar wat naar dat je moeder je zo manipuleert. Je hebt wel gelijk! Jij bent niet verantwoordelijk voor haar geluk. Dat is ze echt zelf. Ik kan me wel voorstellen dat het met jouw achtergrond moeilijk is om het huis uit te gaan. Misschien kun je meer tips krijgen op fora waar meer vrouwen uit jouw cultuur komen. Men zal hier toch eerder vanuit Nederlands perspectief denken.
Is het als tussenoplossing mogelijk dat je meer je eigen gang gaat dan vroeger? Niet meteen je moeder helpen maar eerst vragen wat ze zelf al heeft gedaan?
Kun je een opleiding volgen in een andere stad waarvoor je het huis wel uit moet? Heb je eigenlijk broers en zussen?
Als je moeder familie heeft die ze achter je aan kan sturen dan heeft ze dus mensen die ook voor haar zouden kunnen zorgen.
Maar je kunt wel van huisarts veranderen hoor. Zeker als je eigen huisarts in een andere stad zit. Het kan wel zijn dat je eerst op een wachtlijst komt.
Maar wat naar dat je moeder je zo manipuleert. Je hebt wel gelijk! Jij bent niet verantwoordelijk voor haar geluk. Dat is ze echt zelf. Ik kan me wel voorstellen dat het met jouw achtergrond moeilijk is om het huis uit te gaan. Misschien kun je meer tips krijgen op fora waar meer vrouwen uit jouw cultuur komen. Men zal hier toch eerder vanuit Nederlands perspectief denken.
Is het als tussenoplossing mogelijk dat je meer je eigen gang gaat dan vroeger? Niet meteen je moeder helpen maar eerst vragen wat ze zelf al heeft gedaan?
Kun je een opleiding volgen in een andere stad waarvoor je het huis wel uit moet? Heb je eigenlijk broers en zussen?
Als je moeder familie heeft die ze achter je aan kan sturen dan heeft ze dus mensen die ook voor haar zouden kunnen zorgen.
vrijdag 16 maart 2012 om 01:39
Bedankt allen voor jullie steun en advies. Het doet me goed te lezen dat mijn bedenkingen bij mijn situatie terecht zijn en zich niet alleen in mijn hoofd afspelen.. Helaas moet ik toegeven dat ik mij een soort van vastgebonden voel, door het gebrek aan steun in mijn echte omgeving, onbegrip, de dreiging, de cultuur, haar lakse, afhankelijke karakter.
En als reactie op pyridine: dat is het ironische eraan, ze heeft inderdaad familie die ze achter mij aan kan (en zal) sturen, maar die trappen haarzelf ook de grond in wanneer ze één klein dingetje voor haar doen .
Denk dat ik inderdaad maar eens aan psychologische hulp moet denken..
Iemand had het erover om een zorgverlener te vinden die meer kennis heeft over mijn achtergrond, maar ik voel mij vaak zo ongemakkelijk juist bij mensen die ongeveer dezelfde achtergrond delen of daar kennis over hebben want vaak zijn het landgenoten..
Ik denk dat ik toch maar een gokje ga wagen bij de 'reguliere' ggz.
Ben alleen bang dat het extra kosten gaat opbrengen?
Weet iemand daar meer over?
Heb 0,0 cent extra te besteden per maand en heb geen aanvullende verzekering.
Nogmaals heel erg bedankt voor alle reacties. Moet zeggen dat het in mijn hoofd wat ordelijker is en ik nu sommige dingen in het juiste hokje kan plaatsen.
En als reactie op pyridine: dat is het ironische eraan, ze heeft inderdaad familie die ze achter mij aan kan (en zal) sturen, maar die trappen haarzelf ook de grond in wanneer ze één klein dingetje voor haar doen .
Denk dat ik inderdaad maar eens aan psychologische hulp moet denken..
Iemand had het erover om een zorgverlener te vinden die meer kennis heeft over mijn achtergrond, maar ik voel mij vaak zo ongemakkelijk juist bij mensen die ongeveer dezelfde achtergrond delen of daar kennis over hebben want vaak zijn het landgenoten..
Ik denk dat ik toch maar een gokje ga wagen bij de 'reguliere' ggz.
Ben alleen bang dat het extra kosten gaat opbrengen?
Weet iemand daar meer over?
Heb 0,0 cent extra te besteden per maand en heb geen aanvullende verzekering.
Nogmaals heel erg bedankt voor alle reacties. Moet zeggen dat het in mijn hoofd wat ordelijker is en ik nu sommige dingen in het juiste hokje kan plaatsen.
vrijdag 16 maart 2012 om 01:42
Oh en pyridine, ik ben wat meer op zoek naar tussenoplossingen zoals de jouwe. Wat meer mijn eigen gang gaan helpt inderdaad. Maar zelfs dáár zijn er ook weer tussen-tussenoplossingen voor nodig want als ik haar vraag wat ze zelf al gedaan heeft (niets) dan gaat ze klagen en zeuren en begint het hele verhaal van voren af aan.
vrijdag 16 maart 2012 om 01:47
quote:junamietje schreef op 14 maart 2012 @ 15:19:
ik wil je niet ontmoedigen, maar heb ook een zeer moeilijke moeder herken dingen in je verhaal.
de huisarts doet niets. ik ben periodes echt knettergek geworden. als ik a deed moest ik b doen als ik b deed gilde ze dat ik gestoord was en a moest doen.
ik zou geen goede moeder zijn zij zou zo ziek lief trots en flink zijn en verwaarloosd worden en ga zo maar door...
huisarts doet niets. ben vaker doorvewrezen door hem. dat bleek niet goed te zijn, geen klik met de therapeut kom ik weer terug haalt hij zijn schouders op...Vetgedrukte gedeelte is zó herkenbaar helaas.
ik wil je niet ontmoedigen, maar heb ook een zeer moeilijke moeder herken dingen in je verhaal.
de huisarts doet niets. ik ben periodes echt knettergek geworden. als ik a deed moest ik b doen als ik b deed gilde ze dat ik gestoord was en a moest doen.
ik zou geen goede moeder zijn zij zou zo ziek lief trots en flink zijn en verwaarloosd worden en ga zo maar door...
huisarts doet niets. ben vaker doorvewrezen door hem. dat bleek niet goed te zijn, geen klik met de therapeut kom ik weer terug haalt hij zijn schouders op...Vetgedrukte gedeelte is zó herkenbaar helaas.
