Psyche
alle pijlers
help! verward over moeder
woensdag 14 maart 2012 om 15:06
Hoi mensen,
Ik lees nu al een tijdje mee op het forum en het viel mij op dat er hier vaak goed advies wordt gegeven vanuit een empathische grondhouding.
Nu zit ik helaas zelf al een hele tijd met wat problemen betreffende de relatie met mijn moeder.
Vanaf mijn tweede levensjaar ben ik door mijn moeder alleen opgevoed. Nog nooit contact gehad met mijn vader tot aan augustus vorig jaar. Hij stond opeens voor de deur en mijn moeder liet hem hier een maandje verblijven. Het hoe en waarom dit zo plotseling heeft kunnen gebeuren laat ik nu achterwege ivm privacy.
Die periode heb ik als zeer pijnlijk mogen ervaren. Elke nacht huilen en aan zelfmoord denken en plannen. Erg afgevallen, geen eetlust.
Ik heb sinds mijn twaalfde mijn moeder ondersteund. Ze kent de taal niet, weigert het ook. Nu zorg ik nog steeds voor haar. Ze maakt problematische schulden, heeft een bmi van 52 weegt zelf 150 kg. Is bij 5 artsen geweest. Die vertelden haar dat ze moet afvallen, maar mevrouw weigert, zij heeft geen overgewicht. Heeft allerlei klachten als gevolg van haar morbide obesitas maar wil het al die jaren niet onder ogen zien. Is verder ontzettend afhankelijk, geestelijk en fysiek. Wanneer ik haar dmv babystapjes los probeer te laten wordt ze hysterisch! Dan trapt ze me de grond in, zegt dan dat ze haar hele leven heeft opgegeven voor mij. Laatst vertelde ik haar dat ik niet verantwoordelijk ben voor haar geluk, toen begon ze midden op straat te gillen.. Wanneer ik mijn grenzen aangeef is het huis opeens te klein en ben ik 'verwesterd'. Ze weigert de taal te leren, weigert af te vallen, weigert psychologische hulp en het belangrijkste van alles: weigert mijn moeder te zijn. Ik voel mij behoorlijk eenzaam en in de steek gelaten. Mijn vader kwam regelmatig te dichtbij waardoor ik mijn kamer altijd op slot deed uit angst dat er iets zou gebeuren. Ik vertelde haar een paar keer, huilend, dat ze hem weg moest sturen omdat ik mij niet veilig voelde. Ik mocht hem zelf ook niet wegsturen want dan zou ze mijn leven verzieken.
Een nogal warrig verhaal zoals ik het nu teruglees. In mijn hoofd is het nog meer een warboel, heb er voor zoveel mogelijk structuur in proberen te brengen. Hoop dat dat gelukt is.
Mijn vraag is of er iemand advies voor mij heeft..?
Kamp met behoorlijke concentratiestoornissen en geheugenproblemen..
Alvast bedankt voor de reacties.
Madeline
Ik lees nu al een tijdje mee op het forum en het viel mij op dat er hier vaak goed advies wordt gegeven vanuit een empathische grondhouding.
Nu zit ik helaas zelf al een hele tijd met wat problemen betreffende de relatie met mijn moeder.
Vanaf mijn tweede levensjaar ben ik door mijn moeder alleen opgevoed. Nog nooit contact gehad met mijn vader tot aan augustus vorig jaar. Hij stond opeens voor de deur en mijn moeder liet hem hier een maandje verblijven. Het hoe en waarom dit zo plotseling heeft kunnen gebeuren laat ik nu achterwege ivm privacy.
Die periode heb ik als zeer pijnlijk mogen ervaren. Elke nacht huilen en aan zelfmoord denken en plannen. Erg afgevallen, geen eetlust.
Ik heb sinds mijn twaalfde mijn moeder ondersteund. Ze kent de taal niet, weigert het ook. Nu zorg ik nog steeds voor haar. Ze maakt problematische schulden, heeft een bmi van 52 weegt zelf 150 kg. Is bij 5 artsen geweest. Die vertelden haar dat ze moet afvallen, maar mevrouw weigert, zij heeft geen overgewicht. Heeft allerlei klachten als gevolg van haar morbide obesitas maar wil het al die jaren niet onder ogen zien. Is verder ontzettend afhankelijk, geestelijk en fysiek. Wanneer ik haar dmv babystapjes los probeer te laten wordt ze hysterisch! Dan trapt ze me de grond in, zegt dan dat ze haar hele leven heeft opgegeven voor mij. Laatst vertelde ik haar dat ik niet verantwoordelijk ben voor haar geluk, toen begon ze midden op straat te gillen.. Wanneer ik mijn grenzen aangeef is het huis opeens te klein en ben ik 'verwesterd'. Ze weigert de taal te leren, weigert af te vallen, weigert psychologische hulp en het belangrijkste van alles: weigert mijn moeder te zijn. Ik voel mij behoorlijk eenzaam en in de steek gelaten. Mijn vader kwam regelmatig te dichtbij waardoor ik mijn kamer altijd op slot deed uit angst dat er iets zou gebeuren. Ik vertelde haar een paar keer, huilend, dat ze hem weg moest sturen omdat ik mij niet veilig voelde. Ik mocht hem zelf ook niet wegsturen want dan zou ze mijn leven verzieken.
Een nogal warrig verhaal zoals ik het nu teruglees. In mijn hoofd is het nog meer een warboel, heb er voor zoveel mogelijk structuur in proberen te brengen. Hoop dat dat gelukt is.
Mijn vraag is of er iemand advies voor mij heeft..?
Kamp met behoorlijke concentratiestoornissen en geheugenproblemen..
Alvast bedankt voor de reacties.
Madeline
vrijdag 16 maart 2012 om 01:59
quote:madeline01 schreef op 14 maart 2012 @ 15:23:
Bedankt voor jullie reacties!
Ik ben 21 en woon bij haar in. als ik uit huis ga, dan valt ze en staat ze nooit meer op, al is het om mij in te wrijven dat ik de oorzaak van haar ongeluk ben.. Verder maakt mijn cultuur dit zo mogelijk nog moeilijker. Als ik uit huis ga stuurt ze ook zo m'n mannelijke familieleden op mij af..Klinkt als een heeeerlijke cultuur...
Dat terzijde, is er een manier waarop je wellicht in aanmerking komt voor een blijf van mijn lijf huis of iets? Of misschien zou je zelfs naar het buitenland kunnen gaan. Hoeft niet ver, net over de grens of zo, maar waar ze je niet kunnen vinden? Dat dit zo niet door kan gaan lijkt me duidelijk.
Mijn vader is ook een zeer veeleisende en moeilijke man. Ik heb het geluk nog dat mijn familie niet uit jouw cultuur komt en volledig begrijpt dat ik nauwelijks contact met m heb, ook al hebben ze zelf wel contact met hem.
Bedankt voor jullie reacties!
Ik ben 21 en woon bij haar in. als ik uit huis ga, dan valt ze en staat ze nooit meer op, al is het om mij in te wrijven dat ik de oorzaak van haar ongeluk ben.. Verder maakt mijn cultuur dit zo mogelijk nog moeilijker. Als ik uit huis ga stuurt ze ook zo m'n mannelijke familieleden op mij af..Klinkt als een heeeerlijke cultuur...
Dat terzijde, is er een manier waarop je wellicht in aanmerking komt voor een blijf van mijn lijf huis of iets? Of misschien zou je zelfs naar het buitenland kunnen gaan. Hoeft niet ver, net over de grens of zo, maar waar ze je niet kunnen vinden? Dat dit zo niet door kan gaan lijkt me duidelijk.
Mijn vader is ook een zeer veeleisende en moeilijke man. Ik heb het geluk nog dat mijn familie niet uit jouw cultuur komt en volledig begrijpt dat ik nauwelijks contact met m heb, ook al hebben ze zelf wel contact met hem.
vrijdag 16 maart 2012 om 02:05
quote:_minny schreef op 16 maart 2012 @ 01:59:
[...]
Klinkt als een heeeerlijke cultuur...
Dat terzijde, is er een manier waarop je wellicht in aanmerking komt voor een blijf van mijn lijf huis of iets? Of misschien zou je zelfs naar het buitenland kunnen gaan. Hoeft niet ver, net over de grens of zo, maar waar ze je niet kunnen vinden? Dat dit zo niet door kan gaan lijkt me duidelijk.
Mijn vader is ook een zeer veeleisende en moeilijke man. Ik heb het geluk nog dat mijn familie niet uit jouw cultuur komt en volledig begrijpt dat ik nauwelijks contact met m heb, ook al hebben ze zelf wel contact met hem.
Inderdaad..
Minny, ik wil allereerst mijn studie afmaken en dan zou het buitenland zelfs een optie kunnen zijn.
[...]
Klinkt als een heeeerlijke cultuur...
Dat terzijde, is er een manier waarop je wellicht in aanmerking komt voor een blijf van mijn lijf huis of iets? Of misschien zou je zelfs naar het buitenland kunnen gaan. Hoeft niet ver, net over de grens of zo, maar waar ze je niet kunnen vinden? Dat dit zo niet door kan gaan lijkt me duidelijk.
Mijn vader is ook een zeer veeleisende en moeilijke man. Ik heb het geluk nog dat mijn familie niet uit jouw cultuur komt en volledig begrijpt dat ik nauwelijks contact met m heb, ook al hebben ze zelf wel contact met hem.
Inderdaad..
Minny, ik wil allereerst mijn studie afmaken en dan zou het buitenland zelfs een optie kunnen zijn.
vrijdag 16 maart 2012 om 02:09
Als je ooit een leven voor jezelf wilt dan zul je haast wel moeten als ik het zo lees. Tenzij je dmv huwelijk kan ontsnappen, maar kan me nauwelijks voorstellen dat je dat nou zo'n fijn idee vindt.
En wat betreft je moeder niet teveel schuldgevoel hebben, zij bekommert zich zo te lezen ook bar weinig om jouw geluk. Jij hebt het volste recht om gelukkig te zijn, net als ieder ander. Dat zij er ooit zelf voor koos om jou op de wereld te zetten schept verplichtingen voor haar, niet per se voor jou, want dat was niet jouw keuze.
Hoop dat je verder wel leuke dingen in je leven hebt?
En krijg je geen studiefinanciering?
En wat betreft je moeder niet teveel schuldgevoel hebben, zij bekommert zich zo te lezen ook bar weinig om jouw geluk. Jij hebt het volste recht om gelukkig te zijn, net als ieder ander. Dat zij er ooit zelf voor koos om jou op de wereld te zetten schept verplichtingen voor haar, niet per se voor jou, want dat was niet jouw keuze.
Hoop dat je verder wel leuke dingen in je leven hebt?
En krijg je geen studiefinanciering?
