Psyche
alle pijlers
Hoe doorgaan
woensdag 15 januari 2014 om 14:59
Ik kan me helemaal voorstellen dat je er doorheen zit, elke dag thuis en dan je oudste zo'n zorgenkind... Lijkt me héél zwaar.
Even een klotevraag: als het zo lastig liep met je oudste en je voelde je zelf ook nog eens somber, waarom dan meteen een tweede? Heb je het jezelf daar niet extra moeilijk mee gemaakt?
Even een klotevraag: als het zo lastig liep met je oudste en je voelde je zelf ook nog eens somber, waarom dan meteen een tweede? Heb je het jezelf daar niet extra moeilijk mee gemaakt?
woensdag 15 januari 2014 om 16:08
Ik kan me ook voorstellen dat het heel zwaar is met zo'n zorgenkindje. Je kunt je dan inderdaad afvragen of een tweede wel zo'n goed idee was, maar dat is achteraf gepraat. Schiet je niets mee op. De situatie is zoals hij is.
Is er niet in de buurt een sportschool met kinderopvang? Of een vriendin die af en toe even op wil passen?
Welke gedachten maken je zo somber? Voel je je nutteloos? Komen de muren op je af? Heb je het idee dat je de opvoeding niet trekt?
Hoe is je sociale netwerk verder? Heb je vriendinnen met wie je leuke dingen kunt doen? Juist ook samen met de kinderen?
Ik heb na de geboorte van mijn dochter ook een tijd thuis gezeten. Ik vond het heerlijk. Ik vind het nu ook weer fijn om te werken, maar niet te veel. Dat gekeuvel thuis bevalt me wel en voor dochter is het ook fijn. We ondernemen namelijk wel veel dingen. Ook samen met anderen.
Is er niet in de buurt een sportschool met kinderopvang? Of een vriendin die af en toe even op wil passen?
Welke gedachten maken je zo somber? Voel je je nutteloos? Komen de muren op je af? Heb je het idee dat je de opvoeding niet trekt?
Hoe is je sociale netwerk verder? Heb je vriendinnen met wie je leuke dingen kunt doen? Juist ook samen met de kinderen?
Ik heb na de geboorte van mijn dochter ook een tijd thuis gezeten. Ik vond het heerlijk. Ik vind het nu ook weer fijn om te werken, maar niet te veel. Dat gekeuvel thuis bevalt me wel en voor dochter is het ook fijn. We ondernemen namelijk wel veel dingen. Ook samen met anderen.
woensdag 15 januari 2014 om 18:53
Dit zou voor iedereen een pittige situatie en juist doordat je weinig contacten hebt wordt het denk ik nog zwaarder voor je. Iedereen heeft het nodig om even te ademen.
Je solliciteert al een hele tijd en hebt niet helemaal in de hand of dit wat gaat worden of niet. Het is misschien goed om te kijken naar opties die je wel meer in de hand hebt, anders blijf je alleen maar afhankelijk. Welke momenten kun je voor jezelf creëren? Inventariseer dit met je vriend, bespreek dit met de mensen die wel om je heen staan, je vriendin, je ouders (?), de ouders van je vriend (?), de buurvrouw (?), een oppas (neem contact op met hogescholen, daar zitten vaak studenten van bijvoorbeeld pedagogiek, PABO of SPH die wel wat uurtjes in de week willen oppassen en een kindje met wat lastiger gedrag aan kunnen). Maak een plan voor jezelf wat je in die uren gaat doen, wat ga je ondernemen voor jezelf waar je rust van kan krijgen? Dat kan van alles zijn, naar de sauna, in bad, een boek lezen, naar de stad, sporten, wandelen, naar het strand, vrijwilligerswerk.....
Als je gaat wachten op werk dat niet gaat komen gaat dit je gevoel van onmacht en wanhoop alleen versterken. Natuurlijk moet je het blijven proberen, maar kijk ook naar wat je zelf kan regelen. Het kost ontzettend veel energie wanneer je depressief bent om in actie te komen, maar je moet, niemand anders gaat het voor je doen, hoe zwaar het ook is (geloof me, ik weet het) je moet echt zelf actie gaan ondernemen en iets gaan doen, al begint het met de kleinste stap - 1 uur per weer die je echt (echt!) aan iets besteedt wat voor jou is. Probeer echt naar mogelijkheden en niet naar onmogelijkheden te kijken, durf met mensen te praten, aan te geven dat je het nu zwaar hebt en wat hulp kan gebruiken. Je energie krijg je steeds meer terug als je in actie komt, maar het eerste begin is echt heel moeilijk.
Fijn dat er naar je oudste gekeken gaat worden, dat lijkt me ook erg belangrijk. Een kindje met heel moeilijk gedrag kost ook heel veel energie. Daarom des te belangrijker dat je goed voor jezelf blijft zorgen.
Sterkte
Je solliciteert al een hele tijd en hebt niet helemaal in de hand of dit wat gaat worden of niet. Het is misschien goed om te kijken naar opties die je wel meer in de hand hebt, anders blijf je alleen maar afhankelijk. Welke momenten kun je voor jezelf creëren? Inventariseer dit met je vriend, bespreek dit met de mensen die wel om je heen staan, je vriendin, je ouders (?), de ouders van je vriend (?), de buurvrouw (?), een oppas (neem contact op met hogescholen, daar zitten vaak studenten van bijvoorbeeld pedagogiek, PABO of SPH die wel wat uurtjes in de week willen oppassen en een kindje met wat lastiger gedrag aan kunnen). Maak een plan voor jezelf wat je in die uren gaat doen, wat ga je ondernemen voor jezelf waar je rust van kan krijgen? Dat kan van alles zijn, naar de sauna, in bad, een boek lezen, naar de stad, sporten, wandelen, naar het strand, vrijwilligerswerk.....
Als je gaat wachten op werk dat niet gaat komen gaat dit je gevoel van onmacht en wanhoop alleen versterken. Natuurlijk moet je het blijven proberen, maar kijk ook naar wat je zelf kan regelen. Het kost ontzettend veel energie wanneer je depressief bent om in actie te komen, maar je moet, niemand anders gaat het voor je doen, hoe zwaar het ook is (geloof me, ik weet het) je moet echt zelf actie gaan ondernemen en iets gaan doen, al begint het met de kleinste stap - 1 uur per weer die je echt (echt!) aan iets besteedt wat voor jou is. Probeer echt naar mogelijkheden en niet naar onmogelijkheden te kijken, durf met mensen te praten, aan te geven dat je het nu zwaar hebt en wat hulp kan gebruiken. Je energie krijg je steeds meer terug als je in actie komt, maar het eerste begin is echt heel moeilijk.
Fijn dat er naar je oudste gekeken gaat worden, dat lijkt me ook erg belangrijk. Een kindje met heel moeilijk gedrag kost ook heel veel energie. Daarom des te belangrijker dat je goed voor jezelf blijft zorgen.
Sterkte
woensdag 15 januari 2014 om 19:13
Goed advies van Blijekip!
TO, je begrijpt me verkeerd voor wat betreft die 12 vergoede sessies. Een onafhankelijke psycholoog werkt nu, naar mijn weten, met zorgzwaarte pakketten en bij het zwaarste pakket krijg je 12 sessies vergoed.
Mensen met complexere situaties worden vaak juist naar de GGZ verwezen, waar geen grens zit aan de hoeveelheid gesprekken die je krijgt.
Ik vind het vreemd dat je al langer medicatie hebt maar hier geen baat bij hebt en dat ze niet iets anders proberen. Niet ieder middel werkt bij iedereen en soms moet je zoeken naar wat wel werkt.
TO, je begrijpt me verkeerd voor wat betreft die 12 vergoede sessies. Een onafhankelijke psycholoog werkt nu, naar mijn weten, met zorgzwaarte pakketten en bij het zwaarste pakket krijg je 12 sessies vergoed.
Mensen met complexere situaties worden vaak juist naar de GGZ verwezen, waar geen grens zit aan de hoeveelheid gesprekken die je krijgt.
Ik vind het vreemd dat je al langer medicatie hebt maar hier geen baat bij hebt en dat ze niet iets anders proberen. Niet ieder middel werkt bij iedereen en soms moet je zoeken naar wat wel werkt.
woensdag 15 januari 2014 om 20:54
Dus er zijn ook relatieproblemen? Waren die er al voordat je depressief werd of zijn ze er het gevolg van? In het laatste geval lijkt het me wel goed deze gedachten uit te spreken naar je vriend, maar is het zeker niet verstandig om uit elkaar te gaan. Gaat hij ook mee naar de therapie?
Ik snap dat je het allemaal niet meer ziet zitten. Omdat het op verschillende fronten niet lekker loopt, gaat het allemaal door elkaar lopen en weet je op een gegeven moment niet meer wat de oorzaken en de gevolgen zijn.
Verder eens met blije kip: begin met kleine stapjes. Zoek naar dingen waar je zelf van ontspant en verplicht jezelf iedere week om hier een paar uur aan te besteden. Probeer ook je netwerk wat uit te breiden. Veel jonge moeders zijn eenzaam en op zoek naar contact: probeer uit te zoeken waar je in contact kan komen met andere moeders en ga eens bij elkaar koffie drinken oid.
Heel veel sterkte!
Ik snap dat je het allemaal niet meer ziet zitten. Omdat het op verschillende fronten niet lekker loopt, gaat het allemaal door elkaar lopen en weet je op een gegeven moment niet meer wat de oorzaken en de gevolgen zijn.
Verder eens met blije kip: begin met kleine stapjes. Zoek naar dingen waar je zelf van ontspant en verplicht jezelf iedere week om hier een paar uur aan te besteden. Probeer ook je netwerk wat uit te breiden. Veel jonge moeders zijn eenzaam en op zoek naar contact: probeer uit te zoeken waar je in contact kan komen met andere moeders en ga eens bij elkaar koffie drinken oid.
Heel veel sterkte!
donderdag 16 januari 2014 om 11:47
Dat is inderdaad niet zo gek
Het lijkt me dat je daardoor ook niet zo goed weet waar te beginnen. Ik denk overigens dat de depressie en de medicijnen de gevoelens voor je vriend ook behoorlijk kunnen afvlakken.
De partner van een goede vriendin van me gaat ook al een tijd niet lekker. Ook twee kleine kinderen en veel ruzietjes thuis die eigenlijk nergens over gaan. Ze zijn nu samen in therapie (ondanks dat hij eigenlijk depressief is), vooral ook omdat het invloed heeft op hun hele gezin. Het helpt heel goed omdat ze nu ook beter weet hoe ze hem kan helpen en waarmee ze juist olie op het vuur gooit. Misschien is dat voor jullie ook een idee? Je zou bijv. ook een hulpverlener in de tweede lijn kunnen zoeken. Volgens mij wordt dat, net als de GGZ, vanuit de basisverzekering vergoed. Maar zoek het wel even uit, want ik weet het niet zeker.
In welke regio woon je? Misschien kunnen we je helpen zoeken naar opties om je sociale netwerk uit te breiden.
Het lijkt me dat je daardoor ook niet zo goed weet waar te beginnen. Ik denk overigens dat de depressie en de medicijnen de gevoelens voor je vriend ook behoorlijk kunnen afvlakken.
De partner van een goede vriendin van me gaat ook al een tijd niet lekker. Ook twee kleine kinderen en veel ruzietjes thuis die eigenlijk nergens over gaan. Ze zijn nu samen in therapie (ondanks dat hij eigenlijk depressief is), vooral ook omdat het invloed heeft op hun hele gezin. Het helpt heel goed omdat ze nu ook beter weet hoe ze hem kan helpen en waarmee ze juist olie op het vuur gooit. Misschien is dat voor jullie ook een idee? Je zou bijv. ook een hulpverlener in de tweede lijn kunnen zoeken. Volgens mij wordt dat, net als de GGZ, vanuit de basisverzekering vergoed. Maar zoek het wel even uit, want ik weet het niet zeker.
In welke regio woon je? Misschien kunnen we je helpen zoeken naar opties om je sociale netwerk uit te breiden.
donderdag 16 januari 2014 om 13:35
quote:khaleesidragon7 schreef op 16 januari 2014 @ 13:13:
Bedankt voor jullie lieve adviezen.
Ik weet inderdaad niet goed waar te beginnen. Ja met een baan maar zolang die er nog niet is. Ik heb wel meer het gevoel dat ik leef als ik de deur uit ben geweest. Voel me dan iets beter omdat ik in een andere omgeving ben geweest en andere mensen heb gesproken. Ik vind het nogal triest dat mijn vriend de enige is die ik spreek.
Relatietherapie denk ik ook weleens aan. Misschien dat we die stap maar moeten zetten. Ik mis alleen bepaalde dingen in hem die ook met therapie niet te behalen zijn. Het gaat dan echt over karaktereigenschappen. De laatste tijd denk ik misschien moet ik maar met de kinderen ergens gaan wonen. Maar waar en hoe ga ik dat allemaal doen?? En soms denk ik ik probeer maar gewoon door te gaan en niet teveel naar mijn gevoel te luisteren alleen dit gaat mij niet goed af, daarvoor ben ik teveel een gevoelsmens en piekeraar.
Netwerk uitbreiden heb ik pogingen voor gedaan (oproepjes). Heb er een vriendin door ontmoet waar ik af en toe mee afspreek.
Je kan toch wel andere dingen doen dan sporten?
Er zijn ook hobby-clubs, opleidngen, cursussen die je vast kan doen.
Daarnaast kun je onbetaald werk gaan doen in bijvoorbeeld de avonduren of 1 dag per weekend?
En ga gewoon de deur uit, alleen! Op koopavond even alleen naar het plein/ de stad/ het dorp. Hoef je niet persé tassen vol te gaan kopen, maar gewoon lekker rondneuzen naar kleding of een thuis komen met een goedkope, maar lekkere douchegel.
En thuis ook even uitgebreid douchen/ in bad en jezelf verzorgen.
Je geeft aan dat je vriend wel even met de kinderen bezig wil zijn, dus dat is al hartstikke fijn.
Ik weet natuurlijk niet hoe jouw relatie er verder uit ziet, maar weet wel wat depressie kan doen. En zolang je nog steeds kampt met depressies kun je haast geen conclusies trekken over je relatie denk ik.
Probeer het voor jezelf beter te maken zolang je geen werk hebt.
Bedankt voor jullie lieve adviezen.
Ik weet inderdaad niet goed waar te beginnen. Ja met een baan maar zolang die er nog niet is. Ik heb wel meer het gevoel dat ik leef als ik de deur uit ben geweest. Voel me dan iets beter omdat ik in een andere omgeving ben geweest en andere mensen heb gesproken. Ik vind het nogal triest dat mijn vriend de enige is die ik spreek.
Relatietherapie denk ik ook weleens aan. Misschien dat we die stap maar moeten zetten. Ik mis alleen bepaalde dingen in hem die ook met therapie niet te behalen zijn. Het gaat dan echt over karaktereigenschappen. De laatste tijd denk ik misschien moet ik maar met de kinderen ergens gaan wonen. Maar waar en hoe ga ik dat allemaal doen?? En soms denk ik ik probeer maar gewoon door te gaan en niet teveel naar mijn gevoel te luisteren alleen dit gaat mij niet goed af, daarvoor ben ik teveel een gevoelsmens en piekeraar.
Netwerk uitbreiden heb ik pogingen voor gedaan (oproepjes). Heb er een vriendin door ontmoet waar ik af en toe mee afspreek.
Je kan toch wel andere dingen doen dan sporten?
Er zijn ook hobby-clubs, opleidngen, cursussen die je vast kan doen.
Daarnaast kun je onbetaald werk gaan doen in bijvoorbeeld de avonduren of 1 dag per weekend?
En ga gewoon de deur uit, alleen! Op koopavond even alleen naar het plein/ de stad/ het dorp. Hoef je niet persé tassen vol te gaan kopen, maar gewoon lekker rondneuzen naar kleding of een thuis komen met een goedkope, maar lekkere douchegel.
En thuis ook even uitgebreid douchen/ in bad en jezelf verzorgen.
Je geeft aan dat je vriend wel even met de kinderen bezig wil zijn, dus dat is al hartstikke fijn.
Ik weet natuurlijk niet hoe jouw relatie er verder uit ziet, maar weet wel wat depressie kan doen. En zolang je nog steeds kampt met depressies kun je haast geen conclusies trekken over je relatie denk ik.
Probeer het voor jezelf beter te maken zolang je geen werk hebt.
Only dead fish go with the flow
donderdag 16 januari 2014 om 15:08
Je zal toch zelf een stap moeten gaan zetten.
Telkens dingen verzinnen om iets niet te hoeven, om je niet ver mee.
Je hoeft echt niet met iets groots te beginnen. Al koop je met de boodschappen een bosje bloemen voor jezelf.
Vraag bij therapie ook om huiswerk/ oefeningen om te doen. Bespreek wat haalbaar is.
Telkens dingen verzinnen om iets niet te hoeven, om je niet ver mee.
Je hoeft echt niet met iets groots te beginnen. Al koop je met de boodschappen een bosje bloemen voor jezelf.
Vraag bij therapie ook om huiswerk/ oefeningen om te doen. Bespreek wat haalbaar is.
Only dead fish go with the flow
donderdag 16 januari 2014 om 20:54
quote:khaleesidragon7 schreef op 15 januari 2014 @ 20:29:
Ik weet dat ik zou moeten denken in mogelijkheden maar ik mis de kracht hier totaal voor. En zie ik ook niet hoe ik hier uit kom.
Daarom is het juist belangrijk te beginnen met heel kleine stapjes. Begin met wat haalbaar is. De hele situatie is niet te overzien, daar word je moedeloos van.
Kan je een kwartier per dag aan jezelf besteden? Kan je 20 minuten alleen wandelen? Wat vond jij altijd ontspannend of fijn om te doen? Begin echt piepklein, al is het maar iets.
Wat ook kan helpen is elke dag opschrijven wat er goed ging of wat lukte, hoe klein ook. Soms schreef ik op 'haar geborsteld' of 'gedoucht' het klinkt klein en onbenullig, maar het helpt en het maakt dat iets lukt en je ziet dat ondanks dat je je zo leeg en futloos voelt je wel dingen goed doet, dingen die goed lukken. Dat moet ook wel, je zorgt dat je kinderen elke dag iets te doen hebben, dat ze goed eten en drinken, je zorgt dat er boodschappen in huis zijn en zo zijn er vast meer dingen die je op een dag doet, misschien speel je een spelletje met je kind of lees je hem/haar voor of gaan jullie naar de eendjes....
Wat goed dat je je beter voelt als je de deur uit bent geweest! Probeer die momentjes ook in te plannen. Het kost vaak veel moeite om te gaan, maar daar komt het weer, je moet jezelf een duwtje geven om in actie te komen, de eerste stappen, weer op gang komen, zijn het moeilijkst, maar het wordt makkelijker. Het wordt echt makkelijker. Alleen als je niks blijft doen kan er ook niks veranderen. Als je zegt niks interesseert me nu spreek af dat je elke avond 10 minuten gaat wandelen. Zeg dat dat het enige is wat je moet, daarna mag je op de bank ploffen en hoef je niks meer, als je maar die 10 minuten hebt gewandeld. Als dat niet haalbaar is zeg je tot het einde van de straat. En doe het dan elke dag. Ik lees dat je nergens zin in hebt en niks leuk vindt, dat kan nu ook niet, je hebt nergens energie voor, je krijgt nergens energie van, maar je moet ergens beginnen. Verwacht niet van jezelf dat je het leuk gaat vinden, spreek alleen af met jezelf dat je het gaat doen.
Kan je 100% open zijn met je therapeut?
Kun je met je partner praten over hoe het gaat? Willen jullie er nog steeds samen voor gaan ondanks jullie verschillen? Zo wel is dat iets gezamenlijke, dat jullie er samen iets van willen maken. Praat met elkaar over hoe je elkaar tegemoet kunt komen in jullie verschillen, hoe jullie het samen fijn kunnen maken in het gezin. Waar kan jij geven en waar kan hij geven. Maar...je moet er dan wel beiden iets van willen maken samen.
Waar woon je?
Ik weet dat ik zou moeten denken in mogelijkheden maar ik mis de kracht hier totaal voor. En zie ik ook niet hoe ik hier uit kom.
Daarom is het juist belangrijk te beginnen met heel kleine stapjes. Begin met wat haalbaar is. De hele situatie is niet te overzien, daar word je moedeloos van.
Kan je een kwartier per dag aan jezelf besteden? Kan je 20 minuten alleen wandelen? Wat vond jij altijd ontspannend of fijn om te doen? Begin echt piepklein, al is het maar iets.
Wat ook kan helpen is elke dag opschrijven wat er goed ging of wat lukte, hoe klein ook. Soms schreef ik op 'haar geborsteld' of 'gedoucht' het klinkt klein en onbenullig, maar het helpt en het maakt dat iets lukt en je ziet dat ondanks dat je je zo leeg en futloos voelt je wel dingen goed doet, dingen die goed lukken. Dat moet ook wel, je zorgt dat je kinderen elke dag iets te doen hebben, dat ze goed eten en drinken, je zorgt dat er boodschappen in huis zijn en zo zijn er vast meer dingen die je op een dag doet, misschien speel je een spelletje met je kind of lees je hem/haar voor of gaan jullie naar de eendjes....
Wat goed dat je je beter voelt als je de deur uit bent geweest! Probeer die momentjes ook in te plannen. Het kost vaak veel moeite om te gaan, maar daar komt het weer, je moet jezelf een duwtje geven om in actie te komen, de eerste stappen, weer op gang komen, zijn het moeilijkst, maar het wordt makkelijker. Het wordt echt makkelijker. Alleen als je niks blijft doen kan er ook niks veranderen. Als je zegt niks interesseert me nu spreek af dat je elke avond 10 minuten gaat wandelen. Zeg dat dat het enige is wat je moet, daarna mag je op de bank ploffen en hoef je niks meer, als je maar die 10 minuten hebt gewandeld. Als dat niet haalbaar is zeg je tot het einde van de straat. En doe het dan elke dag. Ik lees dat je nergens zin in hebt en niks leuk vindt, dat kan nu ook niet, je hebt nergens energie voor, je krijgt nergens energie van, maar je moet ergens beginnen. Verwacht niet van jezelf dat je het leuk gaat vinden, spreek alleen af met jezelf dat je het gaat doen.
Kan je 100% open zijn met je therapeut?
Kun je met je partner praten over hoe het gaat? Willen jullie er nog steeds samen voor gaan ondanks jullie verschillen? Zo wel is dat iets gezamenlijke, dat jullie er samen iets van willen maken. Praat met elkaar over hoe je elkaar tegemoet kunt komen in jullie verschillen, hoe jullie het samen fijn kunnen maken in het gezin. Waar kan jij geven en waar kan hij geven. Maar...je moet er dan wel beiden iets van willen maken samen.
Waar woon je?
vrijdag 17 januari 2014 om 15:44
quote:khaleesidragon7 schreef op 16 januari 2014 @ 15:38:
Ik begrijp dat ik het zelf moet doen. Om ergens heen te gaan is een heel gedoe omdat ik 2 kleine kinderen heb die met slaapjes etc. zitten. Daardoor ben ik sowieso meer aann huis gebonden. Het is ook een hele onderneming om de deur uit te gaan. Bovendien ook niet leuk. Vind er weinig aan om in me eentje of met kleine kinderen te gaan shoppen of wat dan ook.
Een baan zou perfect zijn want dan heb je een doel en je moet wel.
maar dat is toch ook sneu voor je kids??
Met wie zou je dan willen shoppen? Of toch alles wel via internet bestellen?? Ja kijk zo hou je het ook in stand, ik denk dat je juist die patronen moet doorbreken!
Ik begrijp dat ik het zelf moet doen. Om ergens heen te gaan is een heel gedoe omdat ik 2 kleine kinderen heb die met slaapjes etc. zitten. Daardoor ben ik sowieso meer aann huis gebonden. Het is ook een hele onderneming om de deur uit te gaan. Bovendien ook niet leuk. Vind er weinig aan om in me eentje of met kleine kinderen te gaan shoppen of wat dan ook.
Een baan zou perfect zijn want dan heb je een doel en je moet wel.
maar dat is toch ook sneu voor je kids??
Met wie zou je dan willen shoppen? Of toch alles wel via internet bestellen?? Ja kijk zo hou je het ook in stand, ik denk dat je juist die patronen moet doorbreken!
