Psyche
alle pijlers
Hoe doorgaan
donderdag 23 januari 2014 om 17:28
Jeetje TO, wat ben je meteen aangebrand! Het gaat maar om een klein detail: getrouwd, relatie, whatever... Je hebt iig een levenslang verbond omdat je kinderen hebt en dat verbond loopt niet lekker.
Maar dat lijkt tevens een beetje een patroon: je focus lijkt telkens te liggen op de 'bijzaken' ipv het werkelijke probleem bij de lurven te pakken.
Ik heb zelf ooit in therapie gezeten en vond het heel fijn. Er waren overigens weinig concrete opdrachten, vooral veel vragen die me over mezelf lieten nadenken. Een spiegel. Maar je moet wel durven om erin te kijken!
Fijn dat er ook nog dingen zijn die wel goed gaan.
Maar dat lijkt tevens een beetje een patroon: je focus lijkt telkens te liggen op de 'bijzaken' ipv het werkelijke probleem bij de lurven te pakken.
Ik heb zelf ooit in therapie gezeten en vond het heel fijn. Er waren overigens weinig concrete opdrachten, vooral veel vragen die me over mezelf lieten nadenken. Een spiegel. Maar je moet wel durven om erin te kijken!
Fijn dat er ook nog dingen zijn die wel goed gaan.
donderdag 23 januari 2014 om 19:19
En toch denk ik dat je je op meer dingen zou moeten richten dan alleen dat werken. Waar word je nou echt blij van TO? Welke dingen maken je gelukkig? Waar ga je van stralen? Waar lees je graag over? Welke televisieprogramma's boeien je?
Hobby's zijn geen verplichtingen; het gaat om de dingen waar je blij van wordt.
Ik geniet bijvoorbeeld enorm van een dagje sauna (met een vriendin). Of een massage. Of een lange fietstocht samen met mijn dochter door de duinen. Lekker lunchen aan het strand. Een goed boek (in bed). In bad gaan. Tuinieren. Af en toe een stukje hardlopen. Dansen met mijn dochter. Lekker kletsen (en klagen) met een vriendin.
Hobby's zijn geen verplichtingen; het gaat om de dingen waar je blij van wordt.
Ik geniet bijvoorbeeld enorm van een dagje sauna (met een vriendin). Of een massage. Of een lange fietstocht samen met mijn dochter door de duinen. Lekker lunchen aan het strand. Een goed boek (in bed). In bad gaan. Tuinieren. Af en toe een stukje hardlopen. Dansen met mijn dochter. Lekker kletsen (en klagen) met een vriendin.
vrijdag 24 januari 2014 om 14:20
quote:khaleesidragon7 schreef op 23 januari 2014 @ 17:16:
[...]
Om er inhoudelijk op in te gaan: ik heb dus een relatie die niet altijd helemaal lekker loopt. De oudste heeft wat dingen waar we mee bezig zijn, daar wordt dus aan gewerkt. Sociaal netwerk, niet wat de meesten daaronder verstaan maar daar heb ik dan ook niet zo'n behoefte aan cq tijd voor. Dus dat is niet zozeer een probleem. Als ik straks wat collega's om me heen heb vind ik dat prima.
Wat goed gaat: ik ben gezond, mijn vriend en kinderen zijn gezond (kleine kwaaltjes van oudste na), hebben een mooi huis, eigen auto, geld op de bank.
Ik haak af...eerst leken de gezondheidsproblemen van je oudste best pittig, je haalde er ziekenhuisopnames en ambulanceritten bij en het is al vanaf de geboorte niet goed, maar hier beschrijf je het als 'kleine kwaaltjes'. Ook was het zwaar vanwege woordenwisselingen met je vriend en zaten jullie vaak niet op 1 lijn m.b.t. de kinderen, nu is het slechts 'niet helemaal lekker' lopen. Je voelde je geïsoleerd en juist dat je geen contacten had maakte het allemaal nog zwaarder schreef je, hierboven geef je aan geen behoefte te hebben aan een breder sociaal netwerk.
Ik geloof dat de gedragsproblemen van je oudste veel energie kosten en weet hoe slopend het is om constant te moeten zorgen voor een kind terwijl het elke keer net niet lukt of je van het ene brandje naar het volgende gaat. Gelukkig wordt daar binnenkort goed naar gekeken.
Ik gun je eigenlijk dat je je gelukkiger en fijner gaat voelen en dat dat meer binnen bereik voor je komt. Ik geloof echt dat je zelf ook wat hierin kan doen en vind het zonde dat je alles van die baan laat afhangen, want wie weet of er in deze tijd een baan snel komt en dan nog is het nogal hoopvol om te denken dat dat de oplossing is. Ik denk echt dat een betere oplossing dichterbij ligt en dat je het meer in de hand hebt. Zonde dat je het aan je voorbij laat gaan.
Maar goed, succes verder.
[...]
Om er inhoudelijk op in te gaan: ik heb dus een relatie die niet altijd helemaal lekker loopt. De oudste heeft wat dingen waar we mee bezig zijn, daar wordt dus aan gewerkt. Sociaal netwerk, niet wat de meesten daaronder verstaan maar daar heb ik dan ook niet zo'n behoefte aan cq tijd voor. Dus dat is niet zozeer een probleem. Als ik straks wat collega's om me heen heb vind ik dat prima.
Wat goed gaat: ik ben gezond, mijn vriend en kinderen zijn gezond (kleine kwaaltjes van oudste na), hebben een mooi huis, eigen auto, geld op de bank.
Ik haak af...eerst leken de gezondheidsproblemen van je oudste best pittig, je haalde er ziekenhuisopnames en ambulanceritten bij en het is al vanaf de geboorte niet goed, maar hier beschrijf je het als 'kleine kwaaltjes'. Ook was het zwaar vanwege woordenwisselingen met je vriend en zaten jullie vaak niet op 1 lijn m.b.t. de kinderen, nu is het slechts 'niet helemaal lekker' lopen. Je voelde je geïsoleerd en juist dat je geen contacten had maakte het allemaal nog zwaarder schreef je, hierboven geef je aan geen behoefte te hebben aan een breder sociaal netwerk.
Ik geloof dat de gedragsproblemen van je oudste veel energie kosten en weet hoe slopend het is om constant te moeten zorgen voor een kind terwijl het elke keer net niet lukt of je van het ene brandje naar het volgende gaat. Gelukkig wordt daar binnenkort goed naar gekeken.
Ik gun je eigenlijk dat je je gelukkiger en fijner gaat voelen en dat dat meer binnen bereik voor je komt. Ik geloof echt dat je zelf ook wat hierin kan doen en vind het zonde dat je alles van die baan laat afhangen, want wie weet of er in deze tijd een baan snel komt en dan nog is het nogal hoopvol om te denken dat dat de oplossing is. Ik denk echt dat een betere oplossing dichterbij ligt en dat je het meer in de hand hebt. Zonde dat je het aan je voorbij laat gaan.
Maar goed, succes verder.
maandag 27 januari 2014 om 14:03
quote:dubiootje schreef op 20 januari 2014 @ 19:54:
[...]
Wat geeft je het idee dat een baan de oplossing is? Het feit dat je kinderen dan onder de pannen zijn betekent niet dat je daar de energie spaart die je dan kan besteden aan werken. Het combineren van een baan met zeer jonge kinderen is op zijn zachtst gezegd pittig. Veel werkende moeders kunnen erover meepraten dat het soms een verademing is om naar je werk te gaan maar daar staat veel geregel en gejongleer tegenover.
Inderdaad, je moet gaan, ook als je gesloopt bent, ook als je geen zin hebt, ook als je kind ziek is, ook als je somber bent, ook als je een vervelende collega hebt, ook als je door de regen naar de bus moet lopen, ook als je slecht geslapen hebt, ook als je het werk niet leuk vindt, ook als je geen zin hebt om met mensen te praten.
Dat zijn allemaal dingen die kunnen gebeuren als je werkt, en een deel ervan ga je zeker meemaken. Daarnaast zijn er allerlei voordelen aan: je moet elke dag opstaan en de deur uit, je brengt geld in het laatje, je hebt sociale contacten, je sluit misschien wel vriendschappen, je haalt voldoening uit het feit dat je werkt, je hebt het gevoel dat je bijdraagt aan de economie, je hebt de kinderen niet om je heen, je hebt 's avonds verhalen te vertellen aan je man, je kan opleidingen volgen, je bouwt een cv op.
Je bent behoorlijk negatief over de oplossingen en suggesties die hier worden voorgesteld. Hoe positief zul jij omgaan met tegenslagen die het werken ongetwijfeld met zich mee zullen brengen? Je hebt geen zin in hobby's en hebt geen energie die je kan steken in nieuwe contacten. Hoe gaat een baan dan een oplossing zijn? Daar moet je allerlei dingen doen waar je geen zin in hebt, of je nu energie hebt of niet. Daar moet je met mensen praten, of je het nu wilt of niet. Hoe zie je dat zitten?Dit dus, je klampt je vast aan die baan, dan komt het allemaal goed, maar in de praktijk zoals dubiootje hierboven beschrijft, komt er heel wat bij kijken: de combinatie werk en zorg voor je gezin is zeker geen eenvoudige.
[...]
Wat geeft je het idee dat een baan de oplossing is? Het feit dat je kinderen dan onder de pannen zijn betekent niet dat je daar de energie spaart die je dan kan besteden aan werken. Het combineren van een baan met zeer jonge kinderen is op zijn zachtst gezegd pittig. Veel werkende moeders kunnen erover meepraten dat het soms een verademing is om naar je werk te gaan maar daar staat veel geregel en gejongleer tegenover.
Inderdaad, je moet gaan, ook als je gesloopt bent, ook als je geen zin hebt, ook als je kind ziek is, ook als je somber bent, ook als je een vervelende collega hebt, ook als je door de regen naar de bus moet lopen, ook als je slecht geslapen hebt, ook als je het werk niet leuk vindt, ook als je geen zin hebt om met mensen te praten.
Dat zijn allemaal dingen die kunnen gebeuren als je werkt, en een deel ervan ga je zeker meemaken. Daarnaast zijn er allerlei voordelen aan: je moet elke dag opstaan en de deur uit, je brengt geld in het laatje, je hebt sociale contacten, je sluit misschien wel vriendschappen, je haalt voldoening uit het feit dat je werkt, je hebt het gevoel dat je bijdraagt aan de economie, je hebt de kinderen niet om je heen, je hebt 's avonds verhalen te vertellen aan je man, je kan opleidingen volgen, je bouwt een cv op.
Je bent behoorlijk negatief over de oplossingen en suggesties die hier worden voorgesteld. Hoe positief zul jij omgaan met tegenslagen die het werken ongetwijfeld met zich mee zullen brengen? Je hebt geen zin in hobby's en hebt geen energie die je kan steken in nieuwe contacten. Hoe gaat een baan dan een oplossing zijn? Daar moet je allerlei dingen doen waar je geen zin in hebt, of je nu energie hebt of niet. Daar moet je met mensen praten, of je het nu wilt of niet. Hoe zie je dat zitten?Dit dus, je klampt je vast aan die baan, dan komt het allemaal goed, maar in de praktijk zoals dubiootje hierboven beschrijft, komt er heel wat bij kijken: de combinatie werk en zorg voor je gezin is zeker geen eenvoudige.
maandag 27 januari 2014 om 19:08
quote:khaleesidragon7 schreef op 27 januari 2014 @ 11:57:
[...]
Ja ik ben net een kluizenaar, kom soms dagen/weken niet buiten. Ik heb dus ook ernstig gebrek aan energie, voel me heel futloos. In het weekend slaap ik zo tot 12 of 13 uur. Vaak zit ik ook de hele dag in mijn pyjama, zelfs geen puf (en ook tijd) om me aan te kleden.
En jij denkt dat je kinderen hier niets van meekrijgen?
Je bent nu volwassen en je bent moeder. Je kan niet je hele leven je moeder de schuld blijven geven van hoe je leven is. Neem je verantwoordelijkheid! Anders krijgen je kinderen net zo'n leven als jij. Wil je dat?
[...]
Ja ik ben net een kluizenaar, kom soms dagen/weken niet buiten. Ik heb dus ook ernstig gebrek aan energie, voel me heel futloos. In het weekend slaap ik zo tot 12 of 13 uur. Vaak zit ik ook de hele dag in mijn pyjama, zelfs geen puf (en ook tijd) om me aan te kleden.
En jij denkt dat je kinderen hier niets van meekrijgen?
Je bent nu volwassen en je bent moeder. Je kan niet je hele leven je moeder de schuld blijven geven van hoe je leven is. Neem je verantwoordelijkheid! Anders krijgen je kinderen net zo'n leven als jij. Wil je dat?
Ga in therapie!
maandag 27 januari 2014 om 21:44
quote:khaleesidragon7 schreef op 27 januari 2014 @ 21:38:
[...]
Wat maakt het uit? Daar gaat het toch niet om.Jij denkt dat een baan de oplossing is voor je isolatie, ik wijs je erop dat een baan in combinatie met een gezin ook allerlei uitdagingen met zich meebrengt, jij zegt dat je daar oplossingen voor hebt. Dan ben ik benieuwd welke oplossingen.
[...]
Wat maakt het uit? Daar gaat het toch niet om.Jij denkt dat een baan de oplossing is voor je isolatie, ik wijs je erop dat een baan in combinatie met een gezin ook allerlei uitdagingen met zich meebrengt, jij zegt dat je daar oplossingen voor hebt. Dan ben ik benieuwd welke oplossingen.
Ga in therapie!
maandag 27 januari 2014 om 21:53
TO, niet om het een of ander hoor, maar ik heb je uitgelegd hoe je aan hulp kunt komen, de gezinshulp waar je om vroeg. Op dat moment gaf je ook aan dat je misschien wel iets had aan een dagbehandeling/opname, dat leek je zinvoller dan 1 x per 2 weken een gesprekje. Toen je hoorde wat erbij kwam kijken om gezinshulp te krijgen, was dat weer een te zwaar middel, en was het allemaal maar overbodig.
Later geef je aan tips te willen en adviezen voor hulp. 1 a 2 pagina's hiervoor heb je die nog gekregen. Tegelijkertijd geef je aan dat het zeer wisselend met je gaat, en ook dat de crisisdienst er al eens bij betrokken is geweest.
Zal ik je eens wat zeggen TO? Ik heb een diagnose, een behandelaar en een behandelplan. Ik geef zelf aan wat ik voor hulp nodig heb, en vervolgens geeft mijn behandelaar aan wat daarin mogelijk is, bij haar of bij een van haar collegae van de instelling. Soms komt ze zelf ook met een suggestie, maar het meeste komt van mij. Mijn advies aan jou is heel simpel: zorg dat je een behandelaar en een behandelplan krijgt, en geef aan wat jij nodig hebt/denkt te hebben. Dat is de enige manier om hulp te krijgen, of iig passende hulp.
Als je daar geen zin/tijd/puf/energie voor hebt, of je vindt het allemaal maar onzin, dan hoop ik voor jou dat de Participatiewet snel van kracht wordt. Mag je nietjes uit papieren halen en dat soort dingen. Volgens mij ga je daar heeeeel gelukkig van worden!
Later geef je aan tips te willen en adviezen voor hulp. 1 a 2 pagina's hiervoor heb je die nog gekregen. Tegelijkertijd geef je aan dat het zeer wisselend met je gaat, en ook dat de crisisdienst er al eens bij betrokken is geweest.
Zal ik je eens wat zeggen TO? Ik heb een diagnose, een behandelaar en een behandelplan. Ik geef zelf aan wat ik voor hulp nodig heb, en vervolgens geeft mijn behandelaar aan wat daarin mogelijk is, bij haar of bij een van haar collegae van de instelling. Soms komt ze zelf ook met een suggestie, maar het meeste komt van mij. Mijn advies aan jou is heel simpel: zorg dat je een behandelaar en een behandelplan krijgt, en geef aan wat jij nodig hebt/denkt te hebben. Dat is de enige manier om hulp te krijgen, of iig passende hulp.
Als je daar geen zin/tijd/puf/energie voor hebt, of je vindt het allemaal maar onzin, dan hoop ik voor jou dat de Participatiewet snel van kracht wordt. Mag je nietjes uit papieren halen en dat soort dingen. Volgens mij ga je daar heeeeel gelukkig van worden!
dinsdag 28 januari 2014 om 20:18
quote:khaleesidragon7 schreef op 28 januari 2014 @ 18:09:
[...]
Jij wou weten hoe ik het ga regelen met werken en de kinderen. Dat lijkt me niet bepaald interessant voor jou om te weten. Dan zeg ik kdv of gastouder of vriend werkt zoveel uur. Wat maakt het uit.Mijn vraag was hoe je omgaat met de tegenslagen en lastige situaties waar je als werkende ouder steevast mee te maken krijgt. Jij hebt daar oplossingen voor bedacht, en ik ben erin geïnteresseerd te weten welke. Ik kan je misschien nog wel wat tips geven.
[...]
Jij wou weten hoe ik het ga regelen met werken en de kinderen. Dat lijkt me niet bepaald interessant voor jou om te weten. Dan zeg ik kdv of gastouder of vriend werkt zoveel uur. Wat maakt het uit.Mijn vraag was hoe je omgaat met de tegenslagen en lastige situaties waar je als werkende ouder steevast mee te maken krijgt. Jij hebt daar oplossingen voor bedacht, en ik ben erin geïnteresseerd te weten welke. Ik kan je misschien nog wel wat tips geven.
Ga in therapie!
dinsdag 28 januari 2014 om 20:46
Ik kan mobiel niet quoten TO, maar vind je antwoord op mijn vraag wel zorgelijk. Je beleeft dus eigenlijk nergens plezier aan ? Er zijn geen dingen waar je blij van wordt of die je motiveren?
Misschien dat je kinderen daar direct weinig van mee zullen krijgen, maar indirect - in de zin van: een voorbeeld van 'niets geeft nut' en 'het leven is niet leuk' - lijkt de invloed me verre van wenselijk. Je bent het aan je kinderen verplicht om ze te leren dat het leven wel leuk kan zijn. Jij bent hun voorbeeld van hoe ze later in het leven staan!
Volgens mij kan je via de gemeente vergoedingen voor kinderopvang krijgen als je dagtherapie volgt, maar dat weet ik niet zeker. Volgens mij is dagtherapie ook vaak in groepen, wat je misschien ook wat uit je isolement zou kunnen halen.
Wat precies verwacht je dat een baan jou geeft en wat voor werk doe je eigenlijk (als he werk hebt)?
Misschien dat je kinderen daar direct weinig van mee zullen krijgen, maar indirect - in de zin van: een voorbeeld van 'niets geeft nut' en 'het leven is niet leuk' - lijkt de invloed me verre van wenselijk. Je bent het aan je kinderen verplicht om ze te leren dat het leven wel leuk kan zijn. Jij bent hun voorbeeld van hoe ze later in het leven staan!
Volgens mij kan je via de gemeente vergoedingen voor kinderopvang krijgen als je dagtherapie volgt, maar dat weet ik niet zeker. Volgens mij is dagtherapie ook vaak in groepen, wat je misschien ook wat uit je isolement zou kunnen halen.
Wat precies verwacht je dat een baan jou geeft en wat voor werk doe je eigenlijk (als he werk hebt)?
