Psyche
alle pijlers
Hoe doorgaan
woensdag 22 januari 2014 om 14:49
quote:khaleesidragon7 schreef op 22 januari 2014 @ 14:43:
[...]
Snap ik als je handvaten, opdrachten, tools, hoe je het noemen wilt, van je psycholoog krijgt. Waar zou anders de psycholoog nog voor zijn? Die kreeg ik dus niet van mijn psycholoog.Dus van de drie psychologen die je hebt bezocht, heeft er geen één je handvatten gegeven? Wat versta je daar eigenlijk onder? Ik kreeg van mijn psycholoog zelden advies bijvoorbeeld. Ze stelde vooral goede vragen, waardoor ik zelf tot inzichten kwam en daar ging ik dan mee verder. Wel stelde ze dingen voor die me zouden kunnen helpen, bv. een overzicht maken van het een of ander, elke dag een uur wandelen (in plaats van antidepressiva), handvatten voor moeilijke gesprekken.
[...]
Snap ik als je handvaten, opdrachten, tools, hoe je het noemen wilt, van je psycholoog krijgt. Waar zou anders de psycholoog nog voor zijn? Die kreeg ik dus niet van mijn psycholoog.Dus van de drie psychologen die je hebt bezocht, heeft er geen één je handvatten gegeven? Wat versta je daar eigenlijk onder? Ik kreeg van mijn psycholoog zelden advies bijvoorbeeld. Ze stelde vooral goede vragen, waardoor ik zelf tot inzichten kwam en daar ging ik dan mee verder. Wel stelde ze dingen voor die me zouden kunnen helpen, bv. een overzicht maken van het een of ander, elke dag een uur wandelen (in plaats van antidepressiva), handvatten voor moeilijke gesprekken.
Ga in therapie!
woensdag 22 januari 2014 om 14:59
quote:khaleesidragon7 schreef op 21 januari 2014 @ 21:46:
[...]
Ik weet dat een baan voor mij de oplossing is omdat ik het nodig heb om een paar dagen per week het huis uit te zijn en wat anders te doen dan alleen verzorgen en het huishouden. Ik spreek inderdaad andere moeders en die zeggen dat ze heel blij zijn dat ze werken en de deur achter zich dicht kunnen trekken op die dagen dat ze werken. Dat ze op hun werk gewoon tot rust komen. Ik kan daar heel goed inkomen. Alles zou beter voor mij in balans zijn als ik zou werken. De afwisseling maakt het dat ik het ook weer leuker vind om thuis te zijn.
(...)
Op mijn werk vind ik het leuk hoor om met collega's te praten en mensen beter te leren kennen.
Tot rust komen op werk?! Ik weet niet wat voor baan je voor ogen hebt, maar mijn ervaring is juist dat de combinatie werk-zorg behoorlijk pittig is.
En een werkgever zal denk ik ook niet staan te trappelen als hij hoort dat je werken vooral leuk vindt om: tot rust te komen, collega's te praten en mensen beter te leren kennen. Dat zijn zaken die je in je vrije tijd behoort te doen.
[...]
Ik weet dat een baan voor mij de oplossing is omdat ik het nodig heb om een paar dagen per week het huis uit te zijn en wat anders te doen dan alleen verzorgen en het huishouden. Ik spreek inderdaad andere moeders en die zeggen dat ze heel blij zijn dat ze werken en de deur achter zich dicht kunnen trekken op die dagen dat ze werken. Dat ze op hun werk gewoon tot rust komen. Ik kan daar heel goed inkomen. Alles zou beter voor mij in balans zijn als ik zou werken. De afwisseling maakt het dat ik het ook weer leuker vind om thuis te zijn.
(...)
Op mijn werk vind ik het leuk hoor om met collega's te praten en mensen beter te leren kennen.
Tot rust komen op werk?! Ik weet niet wat voor baan je voor ogen hebt, maar mijn ervaring is juist dat de combinatie werk-zorg behoorlijk pittig is.
En een werkgever zal denk ik ook niet staan te trappelen als hij hoort dat je werken vooral leuk vindt om: tot rust te komen, collega's te praten en mensen beter te leren kennen. Dat zijn zaken die je in je vrije tijd behoort te doen.
woensdag 22 januari 2014 om 15:18
Ik snap wel wat die vrouwen bedoelen: even geen kinderen om zich heen, de gelegenheid zonder onderbreking een gesprek met een volwassene te voeren. In die zin heb je op je werk meestal niet zo'n last van de chaos van thuis.
Maar je hebt gelijk: juist de combinatie werk en gezin is gewoon zwaar en al helemaal als de kinderen nog heel klein zijn. De meeste vrouwen hebben juist moeite de balans te vinden - eigenlijk blijft dat een permanente strijd - tussen de eisen van het werk en de behoeften van het gezin.
Wat de psychologen betreft, khaleesidragon, in vijf sessies of minder kun je ook iets voor elkaar krijgen. De tweede psycholoog heeft je hopelijk toch in die paar sessies wel wat verder kunnen helpen?
Dat je een jaar lang naar een psycholoog blijft gaan die geen tijd voor je heeft, snap ik niet. Ik begreep dat je 45 minuten had, dat is dan toch duidelijk? Trok ze die tijd vanaf het begin al niet voor je uit?
Maar je hebt gelijk: juist de combinatie werk en gezin is gewoon zwaar en al helemaal als de kinderen nog heel klein zijn. De meeste vrouwen hebben juist moeite de balans te vinden - eigenlijk blijft dat een permanente strijd - tussen de eisen van het werk en de behoeften van het gezin.
Wat de psychologen betreft, khaleesidragon, in vijf sessies of minder kun je ook iets voor elkaar krijgen. De tweede psycholoog heeft je hopelijk toch in die paar sessies wel wat verder kunnen helpen?
Dat je een jaar lang naar een psycholoog blijft gaan die geen tijd voor je heeft, snap ik niet. Ik begreep dat je 45 minuten had, dat is dan toch duidelijk? Trok ze die tijd vanaf het begin al niet voor je uit?
Ga in therapie!
woensdag 22 januari 2014 om 15:20
quote:khaleesidragon7 schreef op 22 januari 2014 @ 15:02:
[...]
Wat het doet met mijn kinderen? Weinig, ik merk er niks van. De jongste is super vrolijk en heel tevreden, hele dag aan het lachen. De oudste is ook vrolijk, heeft wel een pittig karakter. Het is ook niet dat ik hier de hele dag in zak en as zit.
Waarbij stilstaan toen ik voor kinderen koos?Wat het met kinderen doet op met een chronisch depressieve ouder op te groeien.
[...]
Wat het doet met mijn kinderen? Weinig, ik merk er niks van. De jongste is super vrolijk en heel tevreden, hele dag aan het lachen. De oudste is ook vrolijk, heeft wel een pittig karakter. Het is ook niet dat ik hier de hele dag in zak en as zit.
Waarbij stilstaan toen ik voor kinderen koos?Wat het met kinderen doet op met een chronisch depressieve ouder op te groeien.
Ga in therapie!
woensdag 22 januari 2014 om 15:23
quote:khaleesidragon7 schreef op 22 januari 2014 @ 14:34:
[...]
Ik herken me meer in wat hanke321 zegt. Dat het eerder een persoonlijkheidsstoornis is dan dat het voortkomt uit depressie aangezien mijn jeugd hoe het is ontstaan en dat ik er altijd al last van heb. Het is dus niet een depressie die even de kop op steekt.
De oudste zal er binnenkort voor het eerst heengaan Het is overigens een grote organisatie maar waar ik wel vertrouwen in heb voor zover ik nu kan oordelen.
Je schrijft zelf dat je je bijna altijd in meer of mindere mate depressief hebt gevoeld en dat er ook over een mogelijke dysthyme stoornis is gesproken. Alleen een psychiater kan vaststellen of er sprake is van een bepaalde diagnose. Als het niet helemaal goed gaat is het heel gemakkelijk je te herkennen in de lijstjes van persoonlijkheidsstoornissen. Je bent sowieso 'uit balans'. Je wordt gevormd ook voor een groot deel door je verleden en wat je meemaakt in je leven. Dit kan leiden tot persoonlijkheidsproblematiek, of depressie, of allebei of geen van beide, maar dat je toch niet lekker in je vel zit. Maar dit weet je pas als je je volledig laat onderzoeken.
Tegelijkertijd en los van welk etiketje je erop plakt blijft de rest staan. Of je nou depressief bent of een persoonlijkheidsstoornis hebt, of niks, je zult zelf in actie moeten komen als je ontevreden bent met de omstandigheden waarin je leeft. Je moet toch leren om te gaan met de persoon die je bent anders blijf je tegen dezelfde dingen aan lopen. Hier ga je in dit topic steeds toch wel behoorlijk aan voorbij. Wachten op de baan die je gaat redden is ook een optie (alleen nog hopen dat het zo makkelijk op te lossen is, maar simpelweg een baan is beslist geen oplossing voor persoonlijkheidsproblematiek en als dit werkelijk langdurig het antwoord blijkt op al je problemen kan ik met vrij veel zekerheid zeggen dat hier geen sprake is van persoonlijkheidsproblematiek), het is alleen nogal verwarrend voor de lezers hier als je eerst om advies vraagt, maar later blijkt dat je dat toch niet wil.
Maar goed, het is natuurlijk jouw leven en ik hoop dat je je beter gaat voelen. En fijn dat je kind in goede handen is.
[...]
Ik herken me meer in wat hanke321 zegt. Dat het eerder een persoonlijkheidsstoornis is dan dat het voortkomt uit depressie aangezien mijn jeugd hoe het is ontstaan en dat ik er altijd al last van heb. Het is dus niet een depressie die even de kop op steekt.
De oudste zal er binnenkort voor het eerst heengaan Het is overigens een grote organisatie maar waar ik wel vertrouwen in heb voor zover ik nu kan oordelen.
Je schrijft zelf dat je je bijna altijd in meer of mindere mate depressief hebt gevoeld en dat er ook over een mogelijke dysthyme stoornis is gesproken. Alleen een psychiater kan vaststellen of er sprake is van een bepaalde diagnose. Als het niet helemaal goed gaat is het heel gemakkelijk je te herkennen in de lijstjes van persoonlijkheidsstoornissen. Je bent sowieso 'uit balans'. Je wordt gevormd ook voor een groot deel door je verleden en wat je meemaakt in je leven. Dit kan leiden tot persoonlijkheidsproblematiek, of depressie, of allebei of geen van beide, maar dat je toch niet lekker in je vel zit. Maar dit weet je pas als je je volledig laat onderzoeken.
Tegelijkertijd en los van welk etiketje je erop plakt blijft de rest staan. Of je nou depressief bent of een persoonlijkheidsstoornis hebt, of niks, je zult zelf in actie moeten komen als je ontevreden bent met de omstandigheden waarin je leeft. Je moet toch leren om te gaan met de persoon die je bent anders blijf je tegen dezelfde dingen aan lopen. Hier ga je in dit topic steeds toch wel behoorlijk aan voorbij. Wachten op de baan die je gaat redden is ook een optie (alleen nog hopen dat het zo makkelijk op te lossen is, maar simpelweg een baan is beslist geen oplossing voor persoonlijkheidsproblematiek en als dit werkelijk langdurig het antwoord blijkt op al je problemen kan ik met vrij veel zekerheid zeggen dat hier geen sprake is van persoonlijkheidsproblematiek), het is alleen nogal verwarrend voor de lezers hier als je eerst om advies vraagt, maar later blijkt dat je dat toch niet wil.
Maar goed, het is natuurlijk jouw leven en ik hoop dat je je beter gaat voelen. En fijn dat je kind in goede handen is.
woensdag 22 januari 2014 om 15:41
[quote]khaleesidragon7 schreef op 22 januari 2014 @ 15:06:
[...]
Dat is jouw ervaring en dat kan. Ik heb al van een aantal vriendinnen (van vroeger) gehoord dat zij het anders ervaren. Ik begrijp heel goed wat ze daarmee bedoelen.
Dat is ook niet mijn reden om te gaan werken. Laat staan dat ik het zo zou brengen naar een werkgever.[/quote
Ik begrijp uit je berichten hier dat je uit het isolement wilt breken door weer te gaan werken, en je denkt dat dat niet op andere manieren kan omdat hobby's en dat soort dingen jou niet interesseert.
In je openingspost schrijf je dat je wilt werken om weer wat voor jezelf te hebben, en een aantal dagen weg van huis.
Ik denk dat je beter veranderingen in je priveleven moet aanbrengen.
Ik werk in ieder geval om te leven, en niet omgekeerd.
Als ik werkgever zou zijn zou ik ook niet staan te wachten op personeel die werk als een sociaal uitje en uitrustpunt zien.
Bovendien hebben werkende moeders het echt niet makkelijk. Werkgevers verwachten veel van parttimers in de uren/dagen dat ze op werk verschijnen, gezellig uitgebreid koffie drinken / bijkletsen wordt meestal niet gewaardeerd in de beperkte tijd dat ze daar zijn.
Je hebt aangegeven dat je al vaker last had van sombere stemmingen en depressieve klachten, nog voordat je een gezin had.
Je hebt aangegeven dat je al vaker last had van sombere stemmingen en depressieve klachten, nog voordat je een gezin had.
Ik mag hopen dat dit niet algemeen bekend is, want houd er dan rekening mee dat dit extra belemmeringen bij het vinden van een baan kan geven. En houdt er ook rekening mee dat werkgevers vragen zullen stellen waarom je een periode niet hebt gewerkt.
Daarbij is het een gegeven dat vrouwen met kleine kinderen moeilijker een (nieuwe) baan vinden, puur vanwege het feit dat ze kleine kinderen hebben. Werkgevers zijn bang voor verzuim vanwege zieke kinderen, kinderen die met luizen, snotteroogje etc. accuut bij het kinderdagverblijf moeten worden, moeders met een burn out a.g.v. de zware combinatie werk-zorg.
Ga een baan niet teveel romantiseren.
Net zoals de geboorte en zorg van kinderen is dit niet 1 roze wolk.
Probeer dat van tevoren te realiseren en in te calculeren.
[...]
Dat is jouw ervaring en dat kan. Ik heb al van een aantal vriendinnen (van vroeger) gehoord dat zij het anders ervaren. Ik begrijp heel goed wat ze daarmee bedoelen.
Dat is ook niet mijn reden om te gaan werken. Laat staan dat ik het zo zou brengen naar een werkgever.[/quote
Ik begrijp uit je berichten hier dat je uit het isolement wilt breken door weer te gaan werken, en je denkt dat dat niet op andere manieren kan omdat hobby's en dat soort dingen jou niet interesseert.
In je openingspost schrijf je dat je wilt werken om weer wat voor jezelf te hebben, en een aantal dagen weg van huis.
Ik denk dat je beter veranderingen in je priveleven moet aanbrengen.
Ik werk in ieder geval om te leven, en niet omgekeerd.
Als ik werkgever zou zijn zou ik ook niet staan te wachten op personeel die werk als een sociaal uitje en uitrustpunt zien.
Bovendien hebben werkende moeders het echt niet makkelijk. Werkgevers verwachten veel van parttimers in de uren/dagen dat ze op werk verschijnen, gezellig uitgebreid koffie drinken / bijkletsen wordt meestal niet gewaardeerd in de beperkte tijd dat ze daar zijn.
Je hebt aangegeven dat je al vaker last had van sombere stemmingen en depressieve klachten, nog voordat je een gezin had.
Je hebt aangegeven dat je al vaker last had van sombere stemmingen en depressieve klachten, nog voordat je een gezin had.
Ik mag hopen dat dit niet algemeen bekend is, want houd er dan rekening mee dat dit extra belemmeringen bij het vinden van een baan kan geven. En houdt er ook rekening mee dat werkgevers vragen zullen stellen waarom je een periode niet hebt gewerkt.
Daarbij is het een gegeven dat vrouwen met kleine kinderen moeilijker een (nieuwe) baan vinden, puur vanwege het feit dat ze kleine kinderen hebben. Werkgevers zijn bang voor verzuim vanwege zieke kinderen, kinderen die met luizen, snotteroogje etc. accuut bij het kinderdagverblijf moeten worden, moeders met een burn out a.g.v. de zware combinatie werk-zorg.
Ga een baan niet teveel romantiseren.
Net zoals de geboorte en zorg van kinderen is dit niet 1 roze wolk.
Probeer dat van tevoren te realiseren en in te calculeren.
woensdag 22 januari 2014 om 17:02
quote:khaleesidragon7 schreef op 22 januari 2014 @ 14:51:
Ik herken veel in een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis (OPS) van mezelf. Niet alles maar wel veel.
En wat voor werk dacht je te gaan zoeken met deze wetenschap?
In het laboratorium in het verste hoekje? Want menselijke contacten worden behoorlijk ingewikkeld...
Meid, ga alsjeblieft eerst hulp zoeken, het liefst in een intensievere vorm in het begin. Als je veel in OPS herkent, ben je echt niet toe aan werken. Niet doen.
Ga gericht op zoek naar een andere psycholoog, vraag een uitgebreide intake aan bij 2 verschillende en vraag alvast kort naar de mogelijkheden.
Ik herken veel in een ontwijkende persoonlijkheidsstoornis (OPS) van mezelf. Niet alles maar wel veel.
En wat voor werk dacht je te gaan zoeken met deze wetenschap?
In het laboratorium in het verste hoekje? Want menselijke contacten worden behoorlijk ingewikkeld...
Meid, ga alsjeblieft eerst hulp zoeken, het liefst in een intensievere vorm in het begin. Als je veel in OPS herkent, ben je echt niet toe aan werken. Niet doen.
Ga gericht op zoek naar een andere psycholoog, vraag een uitgebreide intake aan bij 2 verschillende en vraag alvast kort naar de mogelijkheden.
Only dead fish go with the flow
donderdag 23 januari 2014 om 13:59
quote:khaleesidragon7 schreef op 23 januari 2014 @ 13:30:
[...]
Zoals ik zei herken ik er dingen in maar niet alles. Meer met betrekking op de dingen die persoonlijk op mij van toepassing zijn niet op sociaal gebied, daar heb ik geen moeite mee. Ik vind het leuk om collega's te hebben.
Slecht advies. Ik ben juist wel heel erg aan werken toe. Het huis uit en afwisseling.
Eigenlijk begrijp ik zelf bijna ook niet meer waarom ik op jou reageer na je bijtende opmerking over 'slecht advies', want ik kan natuurlijk ook gaan terug bijten dat je je dus alleen maar aanstelt omdat je dus eigenlijk geen OPS hebt, maar gewoon even van je af wilt zeuren op een forum. Maar daar schieten we ook niet zoveel mee op of wel??
Dus dan toch maar weer een 'kut-advies' van mijn kant (en waarschijnlijk de laatste):
Ondanks dat je toegeeft dat er meer aan de hand is dan 'gewoon geen zin hebben' ben je nog steeds van mening dat je alleen maar een baan nodig hebt en dan komt het goed.
Ondertussen ga jij je hele leven in twijfel trekken, inclusief je relatie en hoe je zelf in elkaar zit.
Dat ga je niet weg krijgen met een baan. Daarvoor heb je therapie nodig.
Als je het dan niet voor jezelf doet, doe het dan voor je kinderen.
[...]
Zoals ik zei herken ik er dingen in maar niet alles. Meer met betrekking op de dingen die persoonlijk op mij van toepassing zijn niet op sociaal gebied, daar heb ik geen moeite mee. Ik vind het leuk om collega's te hebben.
Slecht advies. Ik ben juist wel heel erg aan werken toe. Het huis uit en afwisseling.
Eigenlijk begrijp ik zelf bijna ook niet meer waarom ik op jou reageer na je bijtende opmerking over 'slecht advies', want ik kan natuurlijk ook gaan terug bijten dat je je dus alleen maar aanstelt omdat je dus eigenlijk geen OPS hebt, maar gewoon even van je af wilt zeuren op een forum. Maar daar schieten we ook niet zoveel mee op of wel??
Dus dan toch maar weer een 'kut-advies' van mijn kant (en waarschijnlijk de laatste):
Ondanks dat je toegeeft dat er meer aan de hand is dan 'gewoon geen zin hebben' ben je nog steeds van mening dat je alleen maar een baan nodig hebt en dan komt het goed.
Ondertussen ga jij je hele leven in twijfel trekken, inclusief je relatie en hoe je zelf in elkaar zit.
Dat ga je niet weg krijgen met een baan. Daarvoor heb je therapie nodig.
Als je het dan niet voor jezelf doet, doe het dan voor je kinderen.
Only dead fish go with the flow
donderdag 23 januari 2014 om 14:07
quote:khaleesidragon7 schreef op 23 januari 2014 @ 13:13:
[...]
Ik snap heel goed wat die vrouwen bedoelen. Ze bedoelen niet dat ze op hun werk achterover in een stoel gaan hangen, koffie drinken en kletsen. Integendeel, het is dan juist fijn om je helemaal in te zetten voor je werk. Ze bedoelen dat ze de chaos en huishoudelijke klussen van thuis even naast zich neer kunnen leggen. Even geen gekrijs en gehuil. Dat wordt er bedoelt met rust krijgen. Dat is heel wat anders.
Dat is ook wat ik zeg. Ik ben het dus met je eens. Je rust niet uit op je werk, dat bedoel je ook niet.
quote:Waarom is de combinatie werk en gezin zo zwaar? Ik vind juist het fulltime thuis zijn zwaarder. De afwisseling zou het voor mij veel draagbaarder maken. Maar goed dit is persoonlijk.Heb je het wel eens gedaan?
[...]
Ik snap heel goed wat die vrouwen bedoelen. Ze bedoelen niet dat ze op hun werk achterover in een stoel gaan hangen, koffie drinken en kletsen. Integendeel, het is dan juist fijn om je helemaal in te zetten voor je werk. Ze bedoelen dat ze de chaos en huishoudelijke klussen van thuis even naast zich neer kunnen leggen. Even geen gekrijs en gehuil. Dat wordt er bedoelt met rust krijgen. Dat is heel wat anders.
Dat is ook wat ik zeg. Ik ben het dus met je eens. Je rust niet uit op je werk, dat bedoel je ook niet.
quote:Waarom is de combinatie werk en gezin zo zwaar? Ik vind juist het fulltime thuis zijn zwaarder. De afwisseling zou het voor mij veel draagbaarder maken. Maar goed dit is persoonlijk.Heb je het wel eens gedaan?
Ga in therapie!
donderdag 23 januari 2014 om 14:09
quote:khaleesidragon7 schreef op 23 januari 2014 @ 13:16:
[...]
Zoals ik al zei is het bij mij niet zo overduidelijk/ernstig. Ik zit niet de hele dagen zwaar depressief thuis. Je merkt eigenlijk niks aan me. Het komt ook meer met periodes. De kinderen hebben er daarom ook geen last van ze zijn erg vrolijk.Ik ben blij dat te horen. Uit je OP kreeg ik de indruk dat je er helemaal doorheen zat en zo niet verder kon, maar dat valt dus blijkbaar mee. Je verwacht dat een baan soelaas geeft, bent druk aan het solliciteren, dus het komt vast goed! Succes ermee.
[...]
Zoals ik al zei is het bij mij niet zo overduidelijk/ernstig. Ik zit niet de hele dagen zwaar depressief thuis. Je merkt eigenlijk niks aan me. Het komt ook meer met periodes. De kinderen hebben er daarom ook geen last van ze zijn erg vrolijk.Ik ben blij dat te horen. Uit je OP kreeg ik de indruk dat je er helemaal doorheen zat en zo niet verder kon, maar dat valt dus blijkbaar mee. Je verwacht dat een baan soelaas geeft, bent druk aan het solliciteren, dus het komt vast goed! Succes ermee.
Ga in therapie!
donderdag 23 januari 2014 om 15:29
quote:khaleesidragon7 schreef op 23 januari 2014 @ 14:51:
[...]
Ik heb altijd een fulltime baan gehad. Parttime gewerkt in combinatie met kinderen nog niet. Maar ik doe dat liever dan alleen maar voor de kinderen zorgen.Dat is wel een heel ander verhaal hoor Zorg dus dat je goed voorbereid bent als je eenmaal die baan hebt gevonden, want juist de combinatie is behoorlijk pittig. Echt heel anders dan thuiskomen in een huishouden zonder kinderen. Ik ervaar het eigenlijk als twee banen. Maak goede afspraken over de taakverdeling met je partner en vooral: zorg voor een goed vangnet. In geval van ziekte, onvoorziene omstandigheden, voor praktische dingen (bv. als je naar de dokter moet en niet beide kinderen wil meenemen) maar ook om af en toe tijd voor jezelf te hebben is het essentieel om zo'n vangnet te hebben. Ik zou daar dus nu in gaan investeren.
[...]
Ik heb altijd een fulltime baan gehad. Parttime gewerkt in combinatie met kinderen nog niet. Maar ik doe dat liever dan alleen maar voor de kinderen zorgen.Dat is wel een heel ander verhaal hoor Zorg dus dat je goed voorbereid bent als je eenmaal die baan hebt gevonden, want juist de combinatie is behoorlijk pittig. Echt heel anders dan thuiskomen in een huishouden zonder kinderen. Ik ervaar het eigenlijk als twee banen. Maak goede afspraken over de taakverdeling met je partner en vooral: zorg voor een goed vangnet. In geval van ziekte, onvoorziene omstandigheden, voor praktische dingen (bv. als je naar de dokter moet en niet beide kinderen wil meenemen) maar ook om af en toe tijd voor jezelf te hebben is het essentieel om zo'n vangnet te hebben. Ik zou daar dus nu in gaan investeren.
Ga in therapie!
donderdag 23 januari 2014 om 15:47
Je hebt een huwelijk waar je eigenlijk niet gelukkig mee bent, de zorg voor je kinderen valt je zwaar (vooral omdat de oudste gezondheidsproblemen heeft) en je hebt geen sociaal netwerk (dus eigenlijk geen bevredigend sociaal leven). Welk aspect van je leven gaat wel goed eigenlijk? En je denkt dit allemaal op te kunnen lossen door te gaan werken?
Ik bedoel het niet gemeen hoor TO, maar volgens mij ben je niet helemaal eerlijk tegen jezelf...
Ik bedoel het niet gemeen hoor TO, maar volgens mij ben je niet helemaal eerlijk tegen jezelf...
