Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
dinsdag 12 februari 2013 om 08:00
woensdag 13 februari 2013 om 20:46
@hova
Het convenant tekenen is moeilijk, daarmee zet je echt een punt achter hetgeen jullie hadden. Persoonlijk heb ik het er heel moeilijk mee gehad de dagen ervoor. Wetende dat het daarna helemaal over is.
Na het tekenen valt er een last van je af. Het was een laatste stap in het proces waardoor je verder kunt. Sta er bij stil en als je er verdriet om hebt, dan geeft dat alleen aan dat je moeite hebt met het afscheid van een mooie tijd.
Wat fijn om te lezen dat je zo goed in je vel zit. Een leuke man in je leven, super meid. Geniet van de warme gevoelens.
Raar van je ex dat hij dan ineens zoveel contact opneemt. Hij zal het er wel moeilijk mee hebben. Misschien voelt hij zelfs jaloezie.
Het convenant tekenen is moeilijk, daarmee zet je echt een punt achter hetgeen jullie hadden. Persoonlijk heb ik het er heel moeilijk mee gehad de dagen ervoor. Wetende dat het daarna helemaal over is.
Na het tekenen valt er een last van je af. Het was een laatste stap in het proces waardoor je verder kunt. Sta er bij stil en als je er verdriet om hebt, dan geeft dat alleen aan dat je moeite hebt met het afscheid van een mooie tijd.
Wat fijn om te lezen dat je zo goed in je vel zit. Een leuke man in je leven, super meid. Geniet van de warme gevoelens.
Raar van je ex dat hij dan ineens zoveel contact opneemt. Hij zal het er wel moeilijk mee hebben. Misschien voelt hij zelfs jaloezie.
woensdag 13 februari 2013 om 23:25
donderdag 14 februari 2013 om 08:41
Alleen is misschien makkelijker, maar dan mis je wel eens kans. Mijn psych heeft mij uitgelegd dat elke (lange) relatie een zogeheten "adieu" nidig heeft. Een moment waarop beide partners afscheid nemen van elkaar en duidelijk wordt gemaakt dat ze vanaf dat moment niet meer met elkaar verbonden zijn en hun eigen leven gaan leiden.
Het feit dat het je ex raakt dat jij ieman bent tegengekomen, laat zien dat hij dat nog niet echt accepteert. En jij hebt ook moeite hem los te laten, dat begint nu pas een beetje te lukken. Het adieu helpt jullie daar allebei bij. Dat is belangrijk om goed met elkaar verder te kunnen, want als ouders blijven jullie met elkaar verbonden. De vorm van dat nieuwe contact moet dus heel duidelijk en begrensd zijn, in het belang van de kinderen.
Natuurlijk is zoiets emotioneel, maar dat is toch ook niet erg? Jullie zijn elkaar nog dierbaar, dan kun je die emotie toch best laten zien? Misschien werkt het zelfs wel louterend en voel je je na die moeilijke confrontatie opgelucht.
Het feit dat het je ex raakt dat jij ieman bent tegengekomen, laat zien dat hij dat nog niet echt accepteert. En jij hebt ook moeite hem los te laten, dat begint nu pas een beetje te lukken. Het adieu helpt jullie daar allebei bij. Dat is belangrijk om goed met elkaar verder te kunnen, want als ouders blijven jullie met elkaar verbonden. De vorm van dat nieuwe contact moet dus heel duidelijk en begrensd zijn, in het belang van de kinderen.
Natuurlijk is zoiets emotioneel, maar dat is toch ook niet erg? Jullie zijn elkaar nog dierbaar, dan kun je die emotie toch best laten zien? Misschien werkt het zelfs wel louterend en voel je je na die moeilijke confrontatie opgelucht.
Ga in therapie!
