Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 06:03
Lieve TO, een jaar is nog helemaal niet zo lang hoor, hoe vreselijk cliché ook dit heeft gewoon tijd nodig. De gevoelens die je hebt zijn logisch, laat de emoties er zijn maar ga er niet in zwelgen (doe je ook niet zo te lezen) wees een beetje lief voor jezelf en geef het gewoon meer tijd.
Verder een dikke
Verder een dikke
maandag 26 november 2012 om 06:09
Fijn dat er àl lieve reacties zijn, zo vroeg
Prinses, zou best willen maar denk dat ik nog niet aan verliefd zijn toe ben, daarvoor zit ik nog teveel qua gevoel aan hem vast. En zoals ik al schreef: er verandert al zoveel gedwongen in het leven van mijn kinderen, ik weet niet of ik ze een vreemde man erbij ook nog aan zou willen doen. (Alhoewel een sv me soms wel aantrekkelijk in de oren klinkt, want ook de sex mis ik verschrikkelijk... )
Lincha, je hebt misschien gelijk, maar ik ben het zo verschrikkelijk zat me zo te voelen. Wil weer blij zijn gewoon.
Prinses, zou best willen maar denk dat ik nog niet aan verliefd zijn toe ben, daarvoor zit ik nog teveel qua gevoel aan hem vast. En zoals ik al schreef: er verandert al zoveel gedwongen in het leven van mijn kinderen, ik weet niet of ik ze een vreemde man erbij ook nog aan zou willen doen. (Alhoewel een sv me soms wel aantrekkelijk in de oren klinkt, want ook de sex mis ik verschrikkelijk... )
Lincha, je hebt misschien gelijk, maar ik ben het zo verschrikkelijk zat me zo te voelen. Wil weer blij zijn gewoon.
maandag 26 november 2012 om 06:24
quote:hova schreef op 26 november 2012 @ 06:09:
Fijn dat er àl lieve reacties zijn, zo vroeg
Prinses, zou best willen maar denk dat ik nog niet aan verliefd zijn toe ben, daarvoor zit ik nog teveel qua gevoel aan hem vast. En zoals ik al schreef: er verandert al zoveel gedwongen in het leven van mijn kinderen, ik weet niet of ik ze een vreemde man erbij ook nog aan zou willen doen. (Alhoewel een sv me soms wel aantrekkelijk in de oren klinkt, want ook de sex mis ik verschrikkelijk... )
Lincha, je hebt misschien gelijk, maar ik ben het zo verschrikkelijk zat me zo te voelen. Wil weer blij zijn gewoon.komt echt weer ik weet dat je nu niet kan zien maar ook jouw tijd komt weer echt waar wees een beetje lief voor jezelf het is een proces waar door gaat x
Fijn dat er àl lieve reacties zijn, zo vroeg
Prinses, zou best willen maar denk dat ik nog niet aan verliefd zijn toe ben, daarvoor zit ik nog teveel qua gevoel aan hem vast. En zoals ik al schreef: er verandert al zoveel gedwongen in het leven van mijn kinderen, ik weet niet of ik ze een vreemde man erbij ook nog aan zou willen doen. (Alhoewel een sv me soms wel aantrekkelijk in de oren klinkt, want ook de sex mis ik verschrikkelijk... )
Lincha, je hebt misschien gelijk, maar ik ben het zo verschrikkelijk zat me zo te voelen. Wil weer blij zijn gewoon.komt echt weer ik weet dat je nu niet kan zien maar ook jouw tijd komt weer echt waar wees een beetje lief voor jezelf het is een proces waar door gaat x
maandag 26 november 2012 om 06:25
maandag 26 november 2012 om 08:19
lieve ...
best moeilijk zo een situatie,
weet dat je best genoeg tijd neemt voor jezelf, wat is genoeg ? Ik heb is ooit gelezen dat je best 1 maand tijd neemt per jaar dat je bent samen geweest en daar nog 1 jaar bij voor al de negatieve emoties die je had of hebt, ik weet op verwerken kan je geen tijd plakken, maar dit helpt misschien om jezelf wat ruimte te geven !
Een reboud relatie kan ik zo niet aanraden, omdat je dan met de gevoelens van de rebound speelt, .... zo wil je toch zelf niet behandeld worden, gewoon een sex vriendje om je weer vrouw te voelen, of als je helemaal wil bekomen, zoek een mannelijke masseur en ga een hot - stone massage halen, kom eerst tot rust, en begin dan pas aan iets nieuws, .... Alleen met nieuwjaar, het wordt misschien de beste nieuwjaar ooit, als je kijkt naar wat je krijgt van je vrienden en niet kijkt naar wat je niet hebt !! Je bent vrouw en je bent single, je krijgt de kans om opnieuw te beginnen, neem je voor om er iets fatastisch van te maken, ..... en zorg ervoor dat je over tien jaar kan zeggen, die nieuwjaar 2012, is het beste wat me ooit overkwam ..... maak er een feest van, .... kijk naar de mogelijkheden, .... de uitdagingen, .... de goeie dingen, en wat je ex laat zien of niet laat zien, ..... geniet van het leven, en van de kansen die je ex je geeft, ..... koop een leuke outfit, of doe een oude aan met nieuwe accenten, maak je mooi voor jezelf en straal ... ga sporten, of naar de salsa les, doe iets als vrouw, .... Je bent het waard ..... liefs ikke
best moeilijk zo een situatie,
weet dat je best genoeg tijd neemt voor jezelf, wat is genoeg ? Ik heb is ooit gelezen dat je best 1 maand tijd neemt per jaar dat je bent samen geweest en daar nog 1 jaar bij voor al de negatieve emoties die je had of hebt, ik weet op verwerken kan je geen tijd plakken, maar dit helpt misschien om jezelf wat ruimte te geven !
Een reboud relatie kan ik zo niet aanraden, omdat je dan met de gevoelens van de rebound speelt, .... zo wil je toch zelf niet behandeld worden, gewoon een sex vriendje om je weer vrouw te voelen, of als je helemaal wil bekomen, zoek een mannelijke masseur en ga een hot - stone massage halen, kom eerst tot rust, en begin dan pas aan iets nieuws, .... Alleen met nieuwjaar, het wordt misschien de beste nieuwjaar ooit, als je kijkt naar wat je krijgt van je vrienden en niet kijkt naar wat je niet hebt !! Je bent vrouw en je bent single, je krijgt de kans om opnieuw te beginnen, neem je voor om er iets fatastisch van te maken, ..... en zorg ervoor dat je over tien jaar kan zeggen, die nieuwjaar 2012, is het beste wat me ooit overkwam ..... maak er een feest van, .... kijk naar de mogelijkheden, .... de uitdagingen, .... de goeie dingen, en wat je ex laat zien of niet laat zien, ..... geniet van het leven, en van de kansen die je ex je geeft, ..... koop een leuke outfit, of doe een oude aan met nieuwe accenten, maak je mooi voor jezelf en straal ... ga sporten, of naar de salsa les, doe iets als vrouw, .... Je bent het waard ..... liefs ikke
maandag 26 november 2012 om 08:22
maandag 26 november 2012 om 09:11
Ik ben nu 1 jaar en 3 maanden weg bij ex en zelfs nu ben ik nog niet toe aan een nieuwe man. (ben frustraties tov ex wel kwijt maar mijn hartje openzetten voor een ander lukt nog niet). Ik denk dat je je leven alleen eerst een beetje leuk moet vinden voordat je toe bent aan een nieuwe liefde. Anders geeft dat druk: ik moet een nieuwe man vinden om weer een beetje gelukkig te worden.
Je ex houdt zijn nieuwe leven met die ander geheim. Zeg es eerlijk, zou je graag willen weten wat ze doen, hoe gezellig ze het hebben samen? Ik had dat namelijk met mijn ex totaal niet, ik heb hem maanden vermeden met zijn nieuwe lover. Het zou je juist extra pijn doen als je weet wat voor leuke uitjes ze samen (met jouw kinderen) hebben?
Heel cliche, maar ik heb zelf gemerkt, er komt een dag dat je denkt: Verrek, ik heb al een week niet meer aan ex gedacht, top!
Ik heb geen ervaring met kinderen opvoeden dus daar kan ik je helaas iet mee helpen.
knuffel voor jou
Je ex houdt zijn nieuwe leven met die ander geheim. Zeg es eerlijk, zou je graag willen weten wat ze doen, hoe gezellig ze het hebben samen? Ik had dat namelijk met mijn ex totaal niet, ik heb hem maanden vermeden met zijn nieuwe lover. Het zou je juist extra pijn doen als je weet wat voor leuke uitjes ze samen (met jouw kinderen) hebben?
Heel cliche, maar ik heb zelf gemerkt, er komt een dag dat je denkt: Verrek, ik heb al een week niet meer aan ex gedacht, top!
Ik heb geen ervaring met kinderen opvoeden dus daar kan ik je helaas iet mee helpen.
knuffel voor jou
maandag 26 november 2012 om 09:16
Hoi Hova,
Ik ken de situatie en alles wat je het beschrijft heb ik ook zo gevoeld en meegemaakt.
Bij mij kwam er bij verliefdheid ook een einde aan het rottige gevoel.
Maar misschien helpt dit een beetje:
Je hebt een baan naast al die andere verantwoordelijkheden en sores die je op je bordje hebt. Je kunt het financieel voor elkaar krijgen (toch?), ook al is het zwaar, je flikt het maar wel mooi even. Jij voedt in je eentje die twee tieners op. En ook al is dat niet makkelijk je doet het maar mooi! Jij bent en blijft hun moeder, hun vaste rots in de branding. De kinderen krijgen steeds meer bewondering en respect voor jou, want jij bent er altijd voor ze. Jij hebt ze (het gezin) niet in de steek gelaten.
En dat met oud en nieuw. Het zijn rot momenten. Maar dat is maar 5 min. per jaar. Al die andere bovenstaande dingen die ik noemde zijn dagelijks terug kerende dingen waar je erg trots op kunt zijn. Hou je daar aan vast!
Het vrijuit lachen zonder dat ie weg trekt komt wel terug. Dat is pas als die rouwsluier is opgetrokken. Want dat is het gewoon: een rouwproces. Ook al is er niemand overleden, je gaat toch door een proces van verlies verwerking.
Ik ken de situatie en alles wat je het beschrijft heb ik ook zo gevoeld en meegemaakt.
Bij mij kwam er bij verliefdheid ook een einde aan het rottige gevoel.
Maar misschien helpt dit een beetje:
Je hebt een baan naast al die andere verantwoordelijkheden en sores die je op je bordje hebt. Je kunt het financieel voor elkaar krijgen (toch?), ook al is het zwaar, je flikt het maar wel mooi even. Jij voedt in je eentje die twee tieners op. En ook al is dat niet makkelijk je doet het maar mooi! Jij bent en blijft hun moeder, hun vaste rots in de branding. De kinderen krijgen steeds meer bewondering en respect voor jou, want jij bent er altijd voor ze. Jij hebt ze (het gezin) niet in de steek gelaten.
En dat met oud en nieuw. Het zijn rot momenten. Maar dat is maar 5 min. per jaar. Al die andere bovenstaande dingen die ik noemde zijn dagelijks terug kerende dingen waar je erg trots op kunt zijn. Hou je daar aan vast!
Het vrijuit lachen zonder dat ie weg trekt komt wel terug. Dat is pas als die rouwsluier is opgetrokken. Want dat is het gewoon: een rouwproces. Ook al is er niemand overleden, je gaat toch door een proces van verlies verwerking.
maandag 26 november 2012 om 09:25
Hova... wat omschrijf je het mooi, hoe triest ook.. Ik herken het ook (nog steeds helaas, ik ben in 2007 gescheiden na 18 jr). De relaties die ik daarna kreeg waren kort en gecompliceerd... de moeilijkheidsgraad is een stuk omhoog gegaan met de leeftijd en omstandigheden, zo lijkt het wel. Ik begrijp dus wel dat je je kinderen niet met een nieuwe relatie wilt belasten, maar misschien zou het voor hen juist wel een zorg minder zijn, als ze je gelukkig met een ander kunnen zien? Er is een kans dat het niet werkt... maar je kunt het rustig opbouwen in de weekends dat je kinderen bij hun vader zijn... en dat relaties mis kunnen gaan, hoort ook wel bij het leven. Dat je het nu moeilijk hebt, ook...
Ik vind je pijn zo herkenbaar, ook het gevoelsmatig erbuiten vallen tussen alle bevriende stellen. Het helpt wel om mensen op te zoeken in dezelfde situatie als jij... ik vind het nl nog steeds pijnlijk om te moeten horen: "Nee, zaterdag liever niet afspreken, want dan wil ik m'n tijd graag met m'n gezin doorbrengen", ook al snap ik dat maar al te goed, want vroeger was ik zelf ook zo.
Wens je heel veel sterkte, kan me zo voorstellen dat je gevoelens fluctueren en dat je gisteren even in een dieptepunt zat, maar normaliter ook uitschieters hebt de andere kant op... vergeet dat niet in moeilijke tijden!
Ik vind je pijn zo herkenbaar, ook het gevoelsmatig erbuiten vallen tussen alle bevriende stellen. Het helpt wel om mensen op te zoeken in dezelfde situatie als jij... ik vind het nl nog steeds pijnlijk om te moeten horen: "Nee, zaterdag liever niet afspreken, want dan wil ik m'n tijd graag met m'n gezin doorbrengen", ook al snap ik dat maar al te goed, want vroeger was ik zelf ook zo.
Wens je heel veel sterkte, kan me zo voorstellen dat je gevoelens fluctueren en dat je gisteren even in een dieptepunt zat, maar normaliter ook uitschieters hebt de andere kant op... vergeet dat niet in moeilijke tijden!
maandag 26 november 2012 om 13:01
hoi Hova,
ik denk dat het en een kwestie van tijd is (scheiding was niet jouw keuze, dat scheelt zo ontzettend veel) en dat sommige dingen misschien pas echt helemaal overgaan als je weer gelukkig bent in een nieuwe relatie.
1 jaar is nog heel erg kort, dan begin alles zich pas weer een beetje te zetten, heb je waarschijnlijk net alles een beetje geregeld met huis en dergelijke. De overleefstand heb je misschien net achter de rug? En dan komen dit soort dingen omhoog.
Je begint een beetje te wennen en nu dus tegen nieuwe dingen aan te lopen. En het is ook nogal wat na 20 jaar he. Wat ikzelf merk is dat vooral afspreken met vriendinnen die ook alleenstaand ouder zijn, fijn is. De kinderen vinden het leuk en zelf heb je het dan ook gezellig. Dus vooral een netwerk opbouwen met andere alleenstaand ouders. Ik heb nu, 1,5 jaar later, een aantal nieuwe vriendinnen die ook alleen zijn met kinderen in dezelfde leeftijdscategorie en dat is echt heel fijn. Je snapt elkaar en snapt ook waar je tegenaan loopt in de zorg voor je kind, contact met ex, dingen op het werk, maar ook het delen van leuke dingen etc.
Het echte goed en gelukkig voelen gaat denk ik nog wel een poos op en af. Je doet nu alles voor het eerst of misschien voor de 2e keer zonder je ex en dat roept herinneringen op. Die waarschijnlijk nu nog pijnlijk zijn. Maar stap voor stap zul je zien dat het beter gaat. Of je je ooit weer zo gelukkig gaat voelen als toen alles goed was met je ex-man weet je nu helaas nog niet. Wel dat je je stukken beter zult gaan voelen dan je nu doet. Tijd doet ook erg veel.
Ikzelf ben ook wel eens bang dat ik me pas echt weer helemaal goed ga voelen als ik weer een nieuwe vriend heb. Niet leuk om te denken.
Btw, zo 'grappig' wat iedereen schrijft over een nieuwe relatie. Maar die tover je toch ook niet zomaar tevoorschijn?!
In ieder geval sterkte.
ik denk dat het en een kwestie van tijd is (scheiding was niet jouw keuze, dat scheelt zo ontzettend veel) en dat sommige dingen misschien pas echt helemaal overgaan als je weer gelukkig bent in een nieuwe relatie.
1 jaar is nog heel erg kort, dan begin alles zich pas weer een beetje te zetten, heb je waarschijnlijk net alles een beetje geregeld met huis en dergelijke. De overleefstand heb je misschien net achter de rug? En dan komen dit soort dingen omhoog.
Je begint een beetje te wennen en nu dus tegen nieuwe dingen aan te lopen. En het is ook nogal wat na 20 jaar he. Wat ikzelf merk is dat vooral afspreken met vriendinnen die ook alleenstaand ouder zijn, fijn is. De kinderen vinden het leuk en zelf heb je het dan ook gezellig. Dus vooral een netwerk opbouwen met andere alleenstaand ouders. Ik heb nu, 1,5 jaar later, een aantal nieuwe vriendinnen die ook alleen zijn met kinderen in dezelfde leeftijdscategorie en dat is echt heel fijn. Je snapt elkaar en snapt ook waar je tegenaan loopt in de zorg voor je kind, contact met ex, dingen op het werk, maar ook het delen van leuke dingen etc.
Het echte goed en gelukkig voelen gaat denk ik nog wel een poos op en af. Je doet nu alles voor het eerst of misschien voor de 2e keer zonder je ex en dat roept herinneringen op. Die waarschijnlijk nu nog pijnlijk zijn. Maar stap voor stap zul je zien dat het beter gaat. Of je je ooit weer zo gelukkig gaat voelen als toen alles goed was met je ex-man weet je nu helaas nog niet. Wel dat je je stukken beter zult gaan voelen dan je nu doet. Tijd doet ook erg veel.
Ikzelf ben ook wel eens bang dat ik me pas echt weer helemaal goed ga voelen als ik weer een nieuwe vriend heb. Niet leuk om te denken.
Btw, zo 'grappig' wat iedereen schrijft over een nieuwe relatie. Maar die tover je toch ook niet zomaar tevoorschijn?!
In ieder geval sterkte.
maandag 26 november 2012 om 21:05
Hè meis, het gaat wel, op en af.....
Eigenlijk zou het zo moeten zijn dat het je niet meer uitmaakt wat hij wel/niet doet, maar daar gaat tijd overheen. Zeker omdat het niet een gezamelijke keuze was om uit elkaar te gaan.
Wel fijn dat je wel kan blijven wonen waar je nu woont, dat scheelt toch weer, ook voor je kinderen.
Gaat het opzich wel goed met ze?
Eigenlijk zou het zo moeten zijn dat het je niet meer uitmaakt wat hij wel/niet doet, maar daar gaat tijd overheen. Zeker omdat het niet een gezamelijke keuze was om uit elkaar te gaan.
Wel fijn dat je wel kan blijven wonen waar je nu woont, dat scheelt toch weer, ook voor je kinderen.
Gaat het opzich wel goed met ze?
maandag 26 november 2012 om 21:12
Hoi Hova,
Dan hebben we nog een gemeenschappelijk iets
Ook weer herkenbaar hoor, ik ben blij dat mijn werk en mijn kinderen voor de structuur in mijn leven zorgden. Het liefst zou ik de hele dag in bed blijven op sommige dagen.
Ik begrijp dat je geen zin hebt in de feestdagen. Was ook niet mijn favoriet, maar ik probeer het af te zwakken. Ik weet er nog een: het wordt nooit meer zo erg als vorig jaar.
Je vertelt dat je het gevoel hebt dat mensen vinden dat jij er weer klaar mee moet zijn. Mensen vinden van alles. Als je er nu overheen zou zijn geweest, dan vinden ze het weer te snel gaan. De mensen die dat vinden en zeggen, moet je niets meer vertellen over hoe jij je voelt. Ik heb in die tijd me aangeleerd om mensen te selecteren aan wie mijn gevoelens vertel en aan wie niet. Af en toe stelde ik dat weer een beetje bij. Rottig om over dit soort dingen ook nog na te moeten denken. Alles om maar te voorkomen dat je niet gekwetst wordt.
Dan hebben we nog een gemeenschappelijk iets
Ook weer herkenbaar hoor, ik ben blij dat mijn werk en mijn kinderen voor de structuur in mijn leven zorgden. Het liefst zou ik de hele dag in bed blijven op sommige dagen.
Ik begrijp dat je geen zin hebt in de feestdagen. Was ook niet mijn favoriet, maar ik probeer het af te zwakken. Ik weet er nog een: het wordt nooit meer zo erg als vorig jaar.
Je vertelt dat je het gevoel hebt dat mensen vinden dat jij er weer klaar mee moet zijn. Mensen vinden van alles. Als je er nu overheen zou zijn geweest, dan vinden ze het weer te snel gaan. De mensen die dat vinden en zeggen, moet je niets meer vertellen over hoe jij je voelt. Ik heb in die tijd me aangeleerd om mensen te selecteren aan wie mijn gevoelens vertel en aan wie niet. Af en toe stelde ik dat weer een beetje bij. Rottig om over dit soort dingen ook nog na te moeten denken. Alles om maar te voorkomen dat je niet gekwetst wordt.
dinsdag 27 november 2012 om 06:44
@Hova,ik las laatst in een ander topic dat de scheiding zelf nog niet eens officieel afgehandeld is?
Ik denk dat dat eerst in orde gemaakt moet worden en je pas daarna echt verder met je leven kunt.
Pas dan kun je denk echt het hoofdstuk 'huwelijk' afsluiten.
Nu woont hij wel ergens anders maar op papier bestaat het huwelijk gewoon nog.
Ik ben zelf nooit getrouwd geweest maar heb wel om me heen gezien dat mensen (vooral vrouwen) pas echt verder kunnen als de scheidingpapieren getekend zijn en de scheiding daadwerkelijk is uitgesproken.
Ik denk dat dat eerst in orde gemaakt moet worden en je pas daarna echt verder met je leven kunt.
Pas dan kun je denk echt het hoofdstuk 'huwelijk' afsluiten.
Nu woont hij wel ergens anders maar op papier bestaat het huwelijk gewoon nog.
Ik ben zelf nooit getrouwd geweest maar heb wel om me heen gezien dat mensen (vooral vrouwen) pas echt verder kunnen als de scheidingpapieren getekend zijn en de scheiding daadwerkelijk is uitgesproken.
dinsdag 27 november 2012 om 16:03
Hova, Lastig he dat niemand uit je omgeving echt lijkt te begrijpen wat voor vervelende situatie het is. En welke emoties er bij horen.
Waar wordt je wakker van 's nachts? Verdriet, woede of nog ongeloof? ik had dat ook hoor. En bij mij was het de ene keer de bezorgdheid om het ene kind, daarna de andere, de keer daarna iets wat er gebeurde in een weekend bij vader. Maar niet iedere nacht. Hoop dat dit bij jou ook niet het geval is? Het ene moment intens verdrietig en voelde ik me een slachtoffer en in een spagaat gezet tussen eigen gevoelens en kinderen en hun gevoelens. Het andere moment kon ik mijn ex haten om alles wat hij veroorzaakt had. Ik vond dat er een gevangenis straf op zou moeten staan. Al die gevoelens zijn nu 4 jaar later voorbij. Dus Hova, er is hoop. Al kon ik me dat in die rot periode ook niet voorstellen.
Waar wordt je wakker van 's nachts? Verdriet, woede of nog ongeloof? ik had dat ook hoor. En bij mij was het de ene keer de bezorgdheid om het ene kind, daarna de andere, de keer daarna iets wat er gebeurde in een weekend bij vader. Maar niet iedere nacht. Hoop dat dit bij jou ook niet het geval is? Het ene moment intens verdrietig en voelde ik me een slachtoffer en in een spagaat gezet tussen eigen gevoelens en kinderen en hun gevoelens. Het andere moment kon ik mijn ex haten om alles wat hij veroorzaakt had. Ik vond dat er een gevangenis straf op zou moeten staan. Al die gevoelens zijn nu 4 jaar later voorbij. Dus Hova, er is hoop. Al kon ik me dat in die rot periode ook niet voorstellen.
dinsdag 27 november 2012 om 22:41
Geen slecht idee van Dubio. De verliefdheid was nl. niet het enige wat mij hielp om weer normaal te denken en te leven. Ik kreeg daarvoor nog EMDR. Een therapie voor o.a. trauma's. Ik had een ptss (post traumatische stress stoornis)
Maar door die therapie, kon alles opeens een plek krijgen en kon ik verder (misschien een antwoord op je topic vraag?) Het was niet klaar, maar ik merkte weer vooruitgang.
EMDR
Maar door die therapie, kon alles opeens een plek krijgen en kon ik verder (misschien een antwoord op je topic vraag?) Het was niet klaar, maar ik merkte weer vooruitgang.
EMDR
