Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
zaterdag 1 december 2012 om 21:58
zaterdag 1 december 2012 om 22:03
Ik herken je gevoel,niet voor mezelf,wel voor familieleden. Heftig,inderdaad,en toch gaat nu de helft van alle huwelijken stuk helaas... Heb je geen vriendinnen in een soortgelijke situatie? En "verder" komen: je bent al een heel eind,echt. Begin,als je tijd hebt,aan een nieuwe hobby of sport. Weekendjes weg,zwemmen,sauna. En besef dat er zoveel vrouwen zijn die in jouw situatie zijn geweest en met wie het nu goed gaat !
zaterdag 1 december 2012 om 22:03
quote:hova schreef op 01 december 2012 @ 21:58:
Je hebt gelijk; ik moet er tijd en ruimte voor maken...
Maar tot nu toe voelde het fijner de weekenden zonder de kinderen vol te plannen, bezig zijn, erop uit met vriendinnen, weg uit huis....
Maar het is een soort van vluchten soms, dat weet ik...
Klopt, het is in zekere zin vluchten. En vermijden.
Is soms niet erg, soms zelfs goed. Beetje afleiding kan fijn zijn.
Maar als je de behoefte gaat voelen om een topic te openen dat 'Hoe kom ik verder?' heet en vastloopt in het verloop van je leven en vragen uit de weg gaat en schuldgevoelens wil vermijden....dan is dat een duidelijk signaal dat je aandacht aan jezelf dient te besteden en dat je niet langer om de 'hete brij' heen kan manoeuvreren, maar die op moet gaan lepelen en consumeren. Wel eerst goed blazen hè?
Je hebt gelijk; ik moet er tijd en ruimte voor maken...
Maar tot nu toe voelde het fijner de weekenden zonder de kinderen vol te plannen, bezig zijn, erop uit met vriendinnen, weg uit huis....
Maar het is een soort van vluchten soms, dat weet ik...
Klopt, het is in zekere zin vluchten. En vermijden.
Is soms niet erg, soms zelfs goed. Beetje afleiding kan fijn zijn.
Maar als je de behoefte gaat voelen om een topic te openen dat 'Hoe kom ik verder?' heet en vastloopt in het verloop van je leven en vragen uit de weg gaat en schuldgevoelens wil vermijden....dan is dat een duidelijk signaal dat je aandacht aan jezelf dient te besteden en dat je niet langer om de 'hete brij' heen kan manoeuvreren, maar die op moet gaan lepelen en consumeren. Wel eerst goed blazen hè?
zaterdag 1 december 2012 om 22:23
@Dettol, dat is het precies; ons gezin, mijn toekomstbeeld, het totaalplaatje.... Hem heb ik heel lang gemist, maar dat is voorbij, daar heeft hij zelf wel voor gezorgd...
Ik moet mezelf opnieuw ontdekken... wat wil IK nu eigenlijk... waar wil ik heen, wat wil ik in mijn toekomst... hoe gaat mijn toekomst er nu uitzien... wie is Hova zonder hem... alles is veranderd...
Ik moet mezelf opnieuw ontdekken... wat wil IK nu eigenlijk... waar wil ik heen, wat wil ik in mijn toekomst... hoe gaat mijn toekomst er nu uitzien... wie is Hova zonder hem... alles is veranderd...
zaterdag 1 december 2012 om 22:27
quote:hova schreef op 01 december 2012 @ 22:14:Ik wil verder, dus is het tijd om te consumeren. Alleen moet ik eerst nog een beetje trek krijgen...
Zeker wil je verder, dat proef ik duidelijk uit je berichten. Je wilt heel graag verder, maar ziet je koers nog niet duidelijk genoeg. Je bent er ook dapper genoeg voor, dat zie ik ook. En je hebt je hart op de goede plaats en wilt dat ook zo houden.
Beetje trek krijgen... dat kun je zelf redelijk instigeren door dat schrijven niet te zwaar beladen te maken. Het is geen heilig MOETEN, geen zelfkastijding, geen met de billen bloot moeten.
Nee,het is veel meer als het bellen met een dierbare vriendin. Kom maar, spreek je maar uit, zeg het maar, ik begrijp je. Je hoeft je niet te schamen, ik ken je en weet dat je het goed bedoelt.
Maak je schrijfmoment zelf ook prettig. Muziekje, kaarsje, kopje, glaasje...enz. Wat jij fijn vindt.....
Dat klinkt allemaal wat zoet en wollig, weet ik. Maar toch zal het je helpen om 'de brij' lekker te gaan vinden en misschien (??) zelfs uit te gaan kijken naar je schrijfmomenten. Je ontladingsmomenten. De momenten waarop je de schijn niet hoog hoeft te houden. Waarin je jezelf kunt zijn, in alle eerlijkheid. Zonder daarop afgerekend te worden.
En dat, lieve Hova, is ook heel erg fijn!
Zeker wil je verder, dat proef ik duidelijk uit je berichten. Je wilt heel graag verder, maar ziet je koers nog niet duidelijk genoeg. Je bent er ook dapper genoeg voor, dat zie ik ook. En je hebt je hart op de goede plaats en wilt dat ook zo houden.
Beetje trek krijgen... dat kun je zelf redelijk instigeren door dat schrijven niet te zwaar beladen te maken. Het is geen heilig MOETEN, geen zelfkastijding, geen met de billen bloot moeten.
Nee,het is veel meer als het bellen met een dierbare vriendin. Kom maar, spreek je maar uit, zeg het maar, ik begrijp je. Je hoeft je niet te schamen, ik ken je en weet dat je het goed bedoelt.
Maak je schrijfmoment zelf ook prettig. Muziekje, kaarsje, kopje, glaasje...enz. Wat jij fijn vindt.....
Dat klinkt allemaal wat zoet en wollig, weet ik. Maar toch zal het je helpen om 'de brij' lekker te gaan vinden en misschien (??) zelfs uit te gaan kijken naar je schrijfmomenten. Je ontladingsmomenten. De momenten waarop je de schijn niet hoog hoeft te houden. Waarin je jezelf kunt zijn, in alle eerlijkheid. Zonder daarop afgerekend te worden.
En dat, lieve Hova, is ook heel erg fijn!
zaterdag 1 december 2012 om 22:36
zaterdag 1 december 2012 om 22:52
Hem wil je niet terug als partner, dat is wel duidelijk. Maar hem als onderdeel van je gezin, als vader van je kinderen, als invulling van het plaatje.... kun je dat wel loslaten?
Misschien een aardige vraag om jezelf eens op papier te stellen
De situatie met zijn minnares zit me niet helemaal lekker. Hij zegt tegen jou (hoe weet je dat? van hem neem ik aan?) dat zijn minnares pas een relatie met hem wil beginnen als de scheidingspapieren ondertekend zijn. Hij laat de scheiding verder helemaal zitten en neemt geen stappen om die door te zetten.
Ik weet niet hoor, maar het klinkt alsof hij jullie tegen elkaar uitspeelt. Het is nogal makkelijk te voorspellen dat jij met die wetenschap het ondertekenen van de scheidingspapieren uitstelt. Daarmee blijven jullie nog steeds aan elkaar vast zitten. En vergeet niet dat hij zo graag maatjes met je wil zijn en belangrijke dagen met jou door wil brengen. En met de kinderen natuurlijk, want die kinderen hè. Zo kun jij niet door met je leven.
Ondertussen zit zijn minnares te wachten tot jij eindelijk die papieren ondertekent. Want jij bent in zijn versie van de feiten natuurlijk degene die dat vertraagt en tegenhoudt.
Het lijkt er verdacht veel op dat hij jullie nog steeds allebei aan het lijntje houdt. Het zou me niets verbazen als dat onder andere een financiële reden heeft.
Misschien een aardige vraag om jezelf eens op papier te stellen
De situatie met zijn minnares zit me niet helemaal lekker. Hij zegt tegen jou (hoe weet je dat? van hem neem ik aan?) dat zijn minnares pas een relatie met hem wil beginnen als de scheidingspapieren ondertekend zijn. Hij laat de scheiding verder helemaal zitten en neemt geen stappen om die door te zetten.
Ik weet niet hoor, maar het klinkt alsof hij jullie tegen elkaar uitspeelt. Het is nogal makkelijk te voorspellen dat jij met die wetenschap het ondertekenen van de scheidingspapieren uitstelt. Daarmee blijven jullie nog steeds aan elkaar vast zitten. En vergeet niet dat hij zo graag maatjes met je wil zijn en belangrijke dagen met jou door wil brengen. En met de kinderen natuurlijk, want die kinderen hè. Zo kun jij niet door met je leven.
Ondertussen zit zijn minnares te wachten tot jij eindelijk die papieren ondertekent. Want jij bent in zijn versie van de feiten natuurlijk degene die dat vertraagt en tegenhoudt.
Het lijkt er verdacht veel op dat hij jullie nog steeds allebei aan het lijntje houdt. Het zou me niets verbazen als dat onder andere een financiële reden heeft.
Ga in therapie!
zaterdag 1 december 2012 om 22:55
Het klopt dat ik uit ervaring spreek.
Zowel mijn eigen als de ervaring van anderen...
Waarschijnlijk ben ik daarom zo'n pleitbezorger van (dagboek)schrijven. Omdat het je zoveel geeft. Omdat het zoveel effect heeft. En dat het zo helpend is. En ook (niet in de laatste plaats) dat zó simpel is.
Ik hoef dat jou niet eens uit te leggen, denk ik. Je hebt zelf die ervaring al gehad. Jij weet wat het met je doet. Het belang, de noodzaak, de functie...
Maar ik deel ook je ervaring dat als het leven van een leien dakje gaat, deze behoefte naar de achtergrond verdwijnt.
Je kunt het gewoon weer oppakken Hova. Even onwennig wellicht, even verzet, weerstand.... want er is geen leien dakje meer om onder te schuilen, maar je verleert het niet. Het komt allemaal terug. Zal je zien.
De woorden komen vanzelf. De emoties ook. En wie weet waar het je tot inspireert....hoeveel meer goeds het doet...
Zowel mijn eigen als de ervaring van anderen...
Waarschijnlijk ben ik daarom zo'n pleitbezorger van (dagboek)schrijven. Omdat het je zoveel geeft. Omdat het zoveel effect heeft. En dat het zo helpend is. En ook (niet in de laatste plaats) dat zó simpel is.
Ik hoef dat jou niet eens uit te leggen, denk ik. Je hebt zelf die ervaring al gehad. Jij weet wat het met je doet. Het belang, de noodzaak, de functie...
Maar ik deel ook je ervaring dat als het leven van een leien dakje gaat, deze behoefte naar de achtergrond verdwijnt.
Je kunt het gewoon weer oppakken Hova. Even onwennig wellicht, even verzet, weerstand.... want er is geen leien dakje meer om onder te schuilen, maar je verleert het niet. Het komt allemaal terug. Zal je zien.
De woorden komen vanzelf. De emoties ook. En wie weet waar het je tot inspireert....hoeveel meer goeds het doet...
zaterdag 1 december 2012 om 23:16
BB, ik ga het zeker weten de komende weken proberen...
En ik hou je (jullie) op de hoogte en zal proberen dagboek-bevindingen hier te delen (voor zover ik dat durf ).
Ik denk dat het wel eens goed zou kunnen uitpakken... hoop het!
Dankjewel voor je lieve advies in ieder geval...(en dat geldt voor meer mensen hier)
En ik hou je (jullie) op de hoogte en zal proberen dagboek-bevindingen hier te delen (voor zover ik dat durf ).
Ik denk dat het wel eens goed zou kunnen uitpakken... hoop het!
Dankjewel voor je lieve advies in ieder geval...(en dat geldt voor meer mensen hier)
zaterdag 1 december 2012 om 23:31
terug Hova
Ik hoop ook voor je dat het goed uit gaat pakken. Gun je dat ook van harte.
Enne, wat het delen betreft: je kiest zelf hè, wat je wilt delen.
In een dagboek heb je ultieme vrijheid en veiligheid, hier zou ik wat selectiever zijn. Maar als je denkt dat de mening van anderen wat toevoegt of van waarde is, zou ik zeker doen.
Ik hoop ook voor je dat het goed uit gaat pakken. Gun je dat ook van harte.
Enne, wat het delen betreft: je kiest zelf hè, wat je wilt delen.
In een dagboek heb je ultieme vrijheid en veiligheid, hier zou ik wat selectiever zijn. Maar als je denkt dat de mening van anderen wat toevoegt of van waarde is, zou ik zeker doen.
zaterdag 1 december 2012 om 23:53
Tja, die financiële redenen spelen nu in elk geval niet. Er wordt nu immers niet gescheiden.
En dat uitspelen kan ook onbewust zijn. Hij hoeft geen klootzak te zijn om jullie allebei aan het lijntje te houden, hij kan ook gewoon een slapjanus zijn. Hij heeft sinds dit alles speelt in elk geval weinig ruggengraat getoond. Je kan het noemen hoe je wilt, maar het resultaat is wel dat jullie tegen elkaar worden uitgespeeld, en dat hij min of meer in de luwte zit.
En dat uitspelen kan ook onbewust zijn. Hij hoeft geen klootzak te zijn om jullie allebei aan het lijntje te houden, hij kan ook gewoon een slapjanus zijn. Hij heeft sinds dit alles speelt in elk geval weinig ruggengraat getoond. Je kan het noemen hoe je wilt, maar het resultaat is wel dat jullie tegen elkaar worden uitgespeeld, en dat hij min of meer in de luwte zit.
Ga in therapie!
zaterdag 1 december 2012 om 23:56
Hova, je kan gewoon de scheiding laten uitspreken. De rest kun je later regelen (huis, testament, bedrijf). Alleen dat al zal een verschil maken, dat zul je merken. Heb je al een advocaat? Stuur het ouderschapsplan en het financiële voorstel dan op en laat ze indienen bij de rechter. Die zal ze zeer waarschijnlijk gewoon overnemen, dus dat hoeft niet zo veel te kosten. En tenzij je toch een verzoening verwacht, zal die scheiding er toch een keer moeten komen.
Ga in therapie!
zondag 2 december 2012 om 00:00
Dat ook natuurlijk. Woede zou zeer op zijn plaats zijn.
Hoe zit dat, Hova? Kan jij kwaad op hem zijn? Is dat voor jou te verenigen met zijn rol als vader van je kinderen? Met het plaatje? Of word je dan meteen de hex van een ex en de moddergooiende vrouw?
Wat heb jij eigenlijk fout gedaan dat je je schuldig voelt over de scheiding? Wat waren jouw verantwoordelijkheden en plichten in je huwelijk?
Hoe zit dat, Hova? Kan jij kwaad op hem zijn? Is dat voor jou te verenigen met zijn rol als vader van je kinderen? Met het plaatje? Of word je dan meteen de hex van een ex en de moddergooiende vrouw?
Wat heb jij eigenlijk fout gedaan dat je je schuldig voelt over de scheiding? Wat waren jouw verantwoordelijkheden en plichten in je huwelijk?
Ga in therapie!
zondag 2 december 2012 om 00:07
Voel jij je schuldig tegenover de kinderen? Heb jij het gevoel dat je niet genoeg hebt gedaan om je relatie te redden?
Doe dat alsjeblieft niet, hij ging vreemd, hij ontnam jouw het totaalplaatje. Hij brand z'n billen en jij zit nu op de blaren, die voor hem bedoeld zijn. Hij zou zich moeten schamen voor z'n gedrag.
Doe dat alsjeblieft niet, hij ging vreemd, hij ontnam jouw het totaalplaatje. Hij brand z'n billen en jij zit nu op de blaren, die voor hem bedoeld zijn. Hij zou zich moeten schamen voor z'n gedrag.
