Hoe kom ik verder?

Het is net alsof ik bovenstaand stuk van jou heb geschreven.

Zit in soort zelfde situatie namelijk

Partner vreemdgegaan, teruggenomen voor 2e kans, hij blijft twijfelen, leidt tot spanningen. Die twijfel voel ik elke dag. Nu heb ik knoop doorgehakt, het maakt me kapot.

Wow, ik lees uit jouw berichten dat je het ondanks de omstandigheden redelijk voor elkaar hebt. Na zo'n lange relatie is het niet meer dan normaal dat je veel tijd nodig hebt om het te verwerken, maar ik vind dat je het heel goed doet. Accepteer dat je je af en toe ellendig voelt, dat mag je trouwens ook best uiten naar vrienden toe. Dat schuldgevoel is m.i onterecht. Jouw ex is er vandoor gegaan en jij probeert er het beste van te maken. Jouw kinderen zouden niet gelukkiger zijn met 2 ouders die koste wat het kost bij elkaar blijven. Wat oud en nieuw en dat soort dagen betreft, dat is idd even confronterend, maar bedenk ook dat jouw vrienden jou uitnodigen omdat ze je er graag bijhebben en dat jouw kinderen erbij zijn. Dat is zoveel waardevoller. Kijk om 12 uur vooruit naar een nieuw jaar dat beter wordt en wees trots op jezelf dat je al zover bent gekomen. Het komt wel goed met jou.

Die vrienden snappen dat heus wel hoor en het is juist goed om af en toe te zeggen dat het niet zo lekker gaat. Ik herken het wel hoor, is die niet mauwen, maar doorgaan mentaliteit. Maar als je het omdraait: stel dat 1 van jouw vrienden in deze situatie zou zitten, dan zou je met alle liefde een luisterend oor zijn toch.

Ha die Hoofstra!



Wat moet er volgens jou veranderen bij jou om verder te komen? Heb je écht niet veel minder pijn nu, dan toen je nog aan het redden en wanhopen was?



Denk je niet dat het feit dat jij, na alles wat je meegemaakt hebt, nog unhappy bent, misschien wel bijna losstaat van je ex maar meer te maken heeft met het feit dat jij niet weet hoe je zelf door wil met je leven en het moeilijk vindt om invulling te geven aan de tijd met jezelf?



Of denk je werkelijk dat het met de man die jou zo gemeen en gevoelloos bedroog te maken heeft?

Weet je nog hoe alleen je je voelde in je strijd om je huwelijk te redden? Ménnnn.....wat deed jij je best en wat deed hij dat niet. Maanden zat jij alleen met de kinderen en je moest hem uiteindelijk dwingen om terug te komen, want hij vond het wel best zoals het toen ging. Af en toe de man en vader uithangen en verder lekker vrijgezel zijn met alle voordelen die daaraan verbonden waren.



Je hebt als een buffel gewerkt en het is niet gelukt, want je huwelijk liep alsnog stuk.

Is het niet zo dat jouw grootste verdriet is dat jij ondanks al je inzet niet gekregen hebt wat je graag wilde; zijn gemeende en oprechte inzet om jullie relatie succesvol te maken?



Ik denk eigenlijk dat als hij morgen met 100 rozen voor de deur staat, op zijn knieën zakt en zijn excuses maakt en belooft er vanaf nu voor 200% voor jou en de kinderen te zijn, je hem opgelucht lachend wegstuurt.



Want dat zou al voldoende zijn. De wetenschap dat hij je graag terug zou willen en niet, zoals hij deed, je op zoveel fronten in de steek laten. Ik denk dat dát je in één klap over je doffe verdriet heen zou helpen. Maar omdat hij nooit de inzet heeft getoond die jij graag van hem gezien had, ook al riep hij nog zo hard dat hij zijn best deed, blijf jij nu achter met het gevoel dat het allemaal voor niks was, niet af is en dat jij de verliezer bent.



Je wacht nog steeds vind ik. Op iets wat niet zal komen.



Zonde, je bent zo'n fijne vrouw en mooi ook nog.

Je bent de moeite waard schat. O yes you are...

Ga iets leren, studeren, begin een zaakje, taarten bakken, glasblazen, ga hardlopen of de thriathlon doen, boksen of zingen in een koor, ga schoonspringen of rappen, salsadansen of schilderen. Íets, voor jou, van jou, totaal los van de ex.



En stop met je schuldig voelen. Niemand wordt er beter van. Ook de kinderen niet. Je krijgt geen prijs als ongeslagen kampioen op het onderdeel 'schuldgevoel'. Niemand profiteert van jouw schuldgevoel. Jij nog het allerminst.



Je hebt núl redenen om je schuldig te voelen als je de man, die jou liet barsten en zich binnen notime overgaf aan het vrijgezellenleven ondanks zijn stellige maar onoprechte belofte om álles te doen om het weer goed te maken met jou, wegstuurt als hij voor de deur zou staan. Sterker nog, dát zou nou eens een grote vergissing zijn, want je ex heeft in de afgelopen paar jaar ruimschoots laten zien jouw vertrouwen en inzet niet waardig te zijn.



Vast een enige man en fijne vader, maar voor jou, als echgenoot niet geschikt (meer).

Dat denk ik ook. Dat je niet zou moeten weten wat je ermee aan moest, want dan moest jij echt de stekker uit dit huwelijk trekken. Dan kwam het allemaal op jouw conto.



Dat is nu jouw probleem. Dat schuldgevoel over het mislukken van je huwelijk. Je schreef eerder dat hij erg aangedaan was door zijn hartstilstanden en dat je er toen misschien meer voor hem had moeten zijn, dat je dat had moeten zien. Hoe ben je daar precies in te kort geschoten? Wat versta jij onder de plichten en verantwoordelijkheden van een huwelijk?

Thanks

Zijn nog niet uit elkaar

Wonen nu nog samen. Ik ben degene die straks weg moet ivm kosten hypotheek.

Dettolman vind het allemaal wel prima, hij is vreemd gegaan en voor hem blijft het allemaal hetzelfde, behalve dat ik straks weg ben en de kinderen voor de helft vd week.

Die nonchalante houding frustreert me het meest.

Heb wel een woning op het oog, maar kan zelf pas een woning kopen op het moment dat we gescheiden zijn en daarna de hypotheek van m'n naam is. Duurt nog wel drie maand. Huren is geen optie, krijg geen urgentie.

Hoop dat hij bijdraait en kiest voor ons als gezin samen, maar dat doet hij niet.

Hij vind het beter om uit elkaar te gaan. Lekker makkelijk, kan hij z'n oude leven oppakken. Hij heeft totaal niet door wat het betekent voor mij en de kinderen, zo nonchalante houding. Kan niet tot hem door dringen, frustrerend

Enerzijds heb ik wel zin om m'n eigen plekje te hebben, maar anderzijds ben ik intens verdrietig om wat er niet meer is. Heel dubbel.

quote:hova schreef op 02 december 2012 @ 14:16:



Dubio, dat is een beetje moeilijk uit te leggen zo in het kort, maar het komt erop neer dat hij ogenschijnlijk er allemaal niet zo'n last van had maar er ondertussen veel meer mee rondliep dan ik vermoedde. Ik had er ook erg veel moeite mee (heb hem twee keer voor mijn ogen bijna zien overlijden), maar kon daar met hem niet goed over praten omdat ik door mijn angsten hem te verliezen, bang was hem angst aan te jagen.

In ieder geval zijn we hierdoor oa toch langzaam uit elkaar gaan groeien, we hebben niet gepraat over essentiële dingen. En daar heb ik spijt van.

Ironisch dat ik hem mede daardoor uiteindelijk nog verloren heb, zij het op een andere manier....



Ik begrijp heel goed hoe dat heeft kunnen gebeuren. Wat ik niet helemaal zie, is hoe jij hierin je verantwoordelijkheden als echtgenote niet bent nagekomen. Had je het anders moeten doen? Was openheid over jouw gevoelens (je angst hem te verliezen bijvoorbeeld) beter geweest?



Je hebt nog niet geantwoord op de overkoepelende vraag die ik al een paar keer heb gesteld: wat zijn volgens jou de plichten en verantwoordelijkheden die een huwelijk met zich meebrengt?



Mijn oog viel trouwens net op de eerste zin van je OP: je hebt het over je bijna-ex. Dit zegt precies waarom het belangrijk is dat scheidingspapier in handen te hebben. Het heeft bij mij zes jaar geduurd en nog loopt er van alles, maar gescheiden ben ik. En het maakt een verschil.



pls niet quoten

Vergeef jezelf eens Hoof.

Je vergeeft jezelf niet dat je niet hebt gedaan wat je had moeten doen of kunnen doen te tijde van zijn ziekbed blijkbaar.

Je maakt jezelf verwijten en blijft hangen in de angst om de man kwijt te raken en in je schuldgevoel maar je bent hem al lang kwijt. Meer kwijt kun je hem niet raken.

Het gaat meer over jezelf weer vinden en je leven invulling geven zonder dat beeld van het complete gezin, wat er niet meer is.



Jij en de kinderen zijn nu het complete gezin. Hij heeft de keuze gemaakt (en in het geval van jouw man is dat zeer zeker zo) om daar niet meer bij te horen.



Ik sluit me aan bij Dubio verder, over het scheiden.

@Hova: ik had het zelf geschreven kunnen hebben, jouw verhaal. En ja, die afstand blijft vreemd, als je zoveel jaar zo verbonden bent geweest, elkaars Grote Liefde bent geweest en er opeens zo'n muur tussen staat van afstandelijkheid. Dat kostte me geloof ik ook de grootste moeite van alles.



Heb soortgelijke processen doorgemaakt als jij, dacht hetzelfde, maar ben nu jaren verder. Kan je dus vertellen dat het beter wordt, dat je weer voluit blij kan zijn, dat er nog zoveel goeds op je pad komt, als je daar straks eenmaal weer voor open staat. Een jaar is maar kort, als je zo lang samen geweest bent, je bent als het ware vergroeid met hem en met de vanzelfsprekend soort eenheid/hechting als gezin en dat valt dan uit elkaar, omdat hij dat eenzijdig de rug toekeerde.



Schuldgevoelens zijn vrij zinloos, kan je niks mee. Bovendien houden schuldgevoelens "schuld" in, en het is vruchtbaarder om te denken in "aandeel". Vanaf het punt dat ik naar mijn eigen aandeel (dat het zo gelopen is, die ruimte er kwam voor een ander) kon kijken, ben ik vooral daarmee aan de slag gegaan. Jij houdt niet van zelfmedelijden, dat herken ik ook en dat zorgt er (gelukkig!) voor dat je niet blijft hangen in een slachtofferrol, haat/wrok enz, en dat is absoluut een enorme pre, de "juiste" instelling om verder te komen! (je realiseert je denk ik nog niet dat je al verder bent dan sommigen ooit zullen komen).



Dat loslaten: het lastige is dat je mentaal moet leren loslaten, die afstand/muur zal voelen (en ook beter is voor jou). terwijl je nog met hem in aanraking blijft komen, vanwege de kinderen. Dus zijdelings van alles blijft horen en meemaken rondom hem. Laat je niet wijsmaken dat loslaten alleen kan door iemand uit je leven te bannen, of zijn familie, dat is niet zo, sommigen (en ik denk jij ook) kunnen dat wel, terwijl je contact houdt. Het is wel moeilijk, dat afstandelijke, dat je dat "vertrouwelijke" kwijt bent.



Ik noem het "loslaten in liefde": ik heb hem in gedachten laten gaan: ga maar, leef je leven, ga het maar ervaren zonder mij, leren wat je te leren hebt". (en dat was niet al na een jaar, hoor!).



Kan wel een boekwerk aan je schrijven (doe ik meestal ook, haha), maar ik kan je zeggen: je hoeft alleen los te laten wat je echt kwijt bent. De rest (de liefde die er nog wel is, de vriendschap, maatjes, ouders, een liefdevolle ex-relatie, waar je deels nog op elkaar kan rekenen, overleggen over de kinderen enz) mag je behouden. Je hoeft hem niet compleet te vergeten of uit je leven/hart te verbannen, om los te laten.



Wat je voelt mag er zijn, mag je koesteren, ook al is de liefde en verbondenheid anders geworden, "bezoedeld" door de gebeurtenissen, door die afstandelijkheid, jij kent ook die andere kant, zijn ziel en het mooie wat je jaren te zien kreeg en hebt mogen meemaken (ik noem het de ziel onder het gedrag, onder die muren) en ik noem het altijd :ik houd van ex op zielsniveau, maar niet meer op dagelijkse geliefden-niveau).



En dat heb ik ook altijd tegen de kinderen gezegd. En tegen hem ook trouwens, nu en dan, in een mail enz, (maar niet na 1 jaar dus)..



Ik heb het uiteindelijk als een uitdaging aangenomen, als "dit komt met reden op mijn pad, hier zal ik mee moeten dealen" en aangegrepen om mijzelf te leren kennen. Door jouw werk en gezin kom je maar weinig toe aan je verdriet, aan rouwen en verwerken, zeker als je de weekenden dat je kinderen bij ex zijn, niet aangrijpt om "de diepte in te gaan" met jezelf.



Als jij die volplant en jezelf afleidt met vrienden en vermaak, maak je maar weinig tijd voor voelen en verwerken. 1 jaar zegt dus helemaal niks, het kost iedereen vaak al meer tijd, maar helemaal als je dat verdriet door hectiek en "alsmaar (moeten) doorgaan" eigenlijk zoveel mogelijk ontloopt.



Zelf dacht ik: ik voel me toch al k*t, laat ik het verdriet meteen maar aangrijpen om ook oud zeer enzo ook te voelen en verwerken. Ik deed dat net als jij grotendeels in mijn eentje, als de kinderen sliepen of bij hun vader waren. Wat enorm geholpen heeft en allerlei (positieve) processen in gang heeft gezet is coaching. (ik heb ook niks met psychologen, als je geen stoornis hebt, blijft me teveel op praat-denk-niveau).



Ik wist en weet wel, dat je pas weer echt openstaat (voor evt nieuwe liefde) als je alles wat je beperkt en belemmert aanpakt, alles wat negatieve invloed op je vermogen om lief te hebben heeft gehad (incl andere pijnlijke ervaringen uit het verleden). Ook jouw hart gaat weer open, en de sleutel daarvoor ligt in het willen. Als je wil "genezen" van deze klap, lukt dat ook! Ik zie dat jij die kracht hebt en dat dat jou gaat lukken. Je veert terug van die bodem, er blijkt licht te gloren aan de horizon!



Ik heb me nogal ingespannen om de relatie met ex goed te houden, niet alleen voor de kinderen, maar ook voor mezelf. Ik vond en vind het onnodig om iemand totaal te verwerpen, ik ben gaan focussen op wat er nog wel was en nog wel mogelijk was.



Een uiterst pijnlijk proces geweest, heel ingrijpend, maar het heeft me achteraf zoveel gebracht, dat ik er zelfs dankbaar om kon zijn. Ik heb mezelf leren kennen, mijn eigenwaarde, mijn kracht, eigenliefde, een goede relatie met mijzelf..en dat ik dit soort grote tegenslagen kan overwinnen en dat is zo'n enorm goed gevoel!



Als je hart echt open is, ben je kwetsbaar, maar kan je liefde halen uit zoveel mensen, dieren, dingen, ongeacht of je een nieuwe partner hebt of niet, het is een stevig verankerd basisgevoel in jezelf. Er komt een moment dat je weer kwetsbaar durft te zijn en het risico op opnieuw teleurgesteld of afgewezen te worden (of dat het eindig is, een relatie) weer durft te nemen. Juist omdat je weet dat je dat aankan.



Ik zou je willen aanraden om je juist wel te verdiepen in jezelf, en ik vond het heel prettig om daar een "vast tijdstip" aan te hangen: eens per 2 weken coaching en jezelf toestaan dat op dat moment je je emoties laat gaan. Zo kon ik de overige tijd opgewekt zijn, in de wetenschap dat ik die emoties niet probeerde te onderdrukken, maar op die momenten kon laten gaan en aan "werkte". (tuurlijk werkt het ook door daarbuiten, maar door dat bijv in die "vrije" weekenden toe te laten, kon ik de overige tijd prima functioneren).



Daarnaast is er ook (en nog) een logische behoefte aan leuks, aan blijheid, aan warmte, gezelligheid. Ik heb veel nieuwe mensen en vriendinnen leren kennen, ook single, die ook zin hadden in gezelschap en stappen, samen koken of terrasjes, dingen ondernemen. Ook al voelt dat leuks nog "nep", hoe meer belemmeringen je los laat, hoe "echter" je plezier weer wordt. Er komt een omslagpunt van "positief doen" (naar buiten toe) naar positief voelen (van binnenuit).



Ook jij kan weer stralen, blijf daarin geloven, stel jezelf dat als doel, ik zou zeggen "ongeacht ex". Ex is een grote rol blijven spelen (en die afstand bleef), er is veel gebeurd afgelopen jaren (oa relatie met die nieuwe vriendin en hem, en haar en de kinderen, enz), maar heeft zeker zijn vruchten afgeworpen.



De momenten van verdriet (en wroeging) bleven soms terugkomen, maar werden steeds minder frequent en kan je accepteren (hoort erbij) ipv tegen verzetten. Je hoeft hem niet te haten om los te laten, en je blijft ook niet verlangen naar een verbondenheid die er niet meer lijkt te zijn, of hij ongewenst vindt en zelf afstand van houdt. Op een bepaald niveau zijn zijn gevoelens waarschijnlijk ook niet zomaar weg, maar wel veranderd (vriendschap, op elkaar kunnen rekenen).



Ik heb vaak gedacht dat dat misschien een vorm van rationalisatie was, maar (op afstand weliswaar) je kan om elkaar blijven geven, ook als je hem loslaat (in de zin van aanvaarden en zijn eigen leven laten leven en jij het jouwe). Nu na jaren is die relatie over en is de vertrouwelijkheid ook weer terug. Niet in de zin van partner, maar die afstandelijkheid is weg. En daar ben ik heel blij om, die betrokkenheid van iemand die zo'n grote rol heeft gespeeld, een half leven samen, een gezin samen, ik vind dat nog steeds belangrijk.



Dat ik weer kon stralen, ook zonder hem, heb ik al jaren geleden ervaren. Dat is nu niet anders, nu we meer contact hebben, ik ben daar los van, of ik straal of niet ligt voornamelijk in mijzelf, hoe ik in mijn vel zit en niet (meer) door anderen of omstandigheden, maar eigen gesteldheid.



Ik hoop dat je manieren vindt om je te uiten, dat kan ook heel erg helpen, oa schrijven en steun ontvangen op dit topic. Maar ook een opleiding, cursus, sport, yoga, sauna, massages enz kan helpen, alleen al om uitlaatkleppen om lief en goed voor jezelf te zijn. Gun jezelf die dingen ook, evenals vriendinnen om te kletsen.



Je gaat die vrije weekenden ook leren waarderen als "me-time".. lijken ze nu nog leeg en weet je geen raad met die tijd dat je niet hoeft te "zorgen" voor anderen, je kan ze gaan aangrijpen om "met jezelf bezig te zijn" (al is het uitgebreid kunnen badderen met een goed boek oid). Je hebt het nodig om in balans te komen, die momenten, om bij jezelf thuis te komen.



Wens je veel succes en sterkte!

Qua kinderen: ik geloof/hoop dat ze er prima uitgekomen zijn, ook al bespaar je ze dit het liefst. Of ze nog in dat sprookje geloven van Ware Liefde tot de dood scheidt, dat denk ik niet. De realiteit heeft dat ingehaald, vermoed ik. Maar of dat erg is?



Het is belangrijker denk ik, dat ze zien dat tegenslag (samen) te overwinnen is, niet het einde van de wereld. En zeker als ze zien dat jij ook weer een leuk leven krijgt, dat gunnen ze je en is voor hun ook juist fijn te weten. Dan voelen ze zich niet verplicht om er te zijn als troost of gezelligheid, als ze weten dat jij je ook wel vermaakt zonder hun. Dat ontlast hun zelfs, na een tijd.



Nu moet bij jullie iedereen nog wennen aan de nieuwe situatie. Ook als je ex idd die relatie blijkt te hebben voortgezet krijg je steeds met nieuwe situaties te maken. Zorg dat je tzt in staat bent om de kinderen daarin te begeleiden, zonder wrok over te dragen of hem af te vallen. Grootste schade ligt m.i. in als kinderen moeten kiezen aan wie ze loyaal zijn.



Ik geloof dat ex en ik erin geslaagd zijn om over te brengen dat uit elkaar/ afwijzing niet betekent dat je de hele persoon met het badwater weggooit, maar dat je nog steeds om elkaar geeft (en niet alleen als ouders nog door de bocht kan met elkaar, wat al heel wat is). Als ze zien dat er een zekere liefdevolle verbondenheid blijft naar elkaar, betrokkenheid, ook al woon je apart en heb je allebei een eigen leven, dan is dat voor hun een hele geruststelling.



En ook mogen ze best wat verdriet meekrijgen, zou zelfs vreemd zijn als je maar luchtig doet over iets zo belangrijks als verbroken gezin en verbroken relatie met degene met wie je toch een Grote Liefde deelde. Kinderen leren juist heel veel van dat je verdriet kan hebben, en toch in staat bent om toch een positieve wending aan je leven weet te geven. Je eigen betekenis en voldoening in het leven weet te brengen. En je niet door tegenslag de rest van je leven te laten vergallen (en hem de schuld daarvan te geven).



Je kan ze dus meegeven dat het juist sterk is om emoties te hebben en toe te laten, en toch niet overheerst te worden door je emoties. Dat daar ook groei in zit, en kracht, door met eigen ogen te zien dat je kan herstellen en iets van je leven kan bakken. Denk dat dat juist een heel goed voorbeeld kan zijn, ook al is het geen makkelijke weg.



Zo te zien ben jij prima in staat om jaloezie, wrok en verbittering buiten de deur te houden (hoe menselijk die emoties ook zijn). Dat siert je alleen maar. En diep van binnen zal je dat heus weleens zijn, maar het is mooi dat je je daar niet door laat leiden of overheersen!



Het is een hele opgave, maar ik kan je zeggen dat het je ook heel wat goeds kan brengen, als je hier heelhuids doorheen komt. Je kan die weg als "moeizaam en hard" ervaren, maar ook de weg erheen als een soort "uitdaging" oppakken. Als je dat lukt (en ik denk van wel, zo te zien), geef je je kinderen een heel goede levensinstelling mee. Juist door (te leren om) zelf wat "gezond egoisme" erin te brengen, kan je in balans komen en vandaaruit (weer) een leuke moeder zijn/blijven/worden.



Laat je dus niet opslokken door werk en huishouden en zorgen en andere "verplichtingen" (of die nu prettig zijn of niet, kost ook energie). Doe ook "egoistische" dingen, door lief te zijn voor jezelf. Ook voor kinderen is het goed om te zien dat jij goed voor jezelf zorgt en blijft zorgen, incl straks misschien een sv of nieuwe partner.



(ik wou ze ook nooit mee confronteren, thuis ook nog eens hier een partner, ze moesten iig 1 thuis hebben waar ze zichzelf kunnen zijn en niet hun huis ook nog met een voor hun "vreemde" moeten delen, laat staan mijn aandacht. Ik was en ben wel heel open tegen ze, ze weten het als ik een "vriendje" heb, maar ik heb dat meestal buiten hun gezichtsveld en buitenshuis gehouden, of in die weekenden dat zij er niet waren).



Nu werden de kinderen ouder en zelfstandiger, hadden steeds meer eigen leven en vonden het zelfs fijn als ik er niet ben, hahaha. Een woont nu op zichzelf, de andere nog thuis en nodigt eigen vrienden uit als ik er niet ben en vindt het helemaal prima als ik een nachtje van huis ben.



Ik weet niet hoe oud jouwe zijn, maar je zal steeds meer vrijheid krijgen, dat is een natuurlijk proces, kinderen laten jou ook meer los en andersom. En toch houd je een goede band, als ze weten dat je er voor ze bent als het nodig is.



Dat ze niet altijd graag naar hun vader gaan, herken ik ook uit die periode. Met name dat de ouders dat samen bepaalden (die weekenden) en zij weinig inbreng hadden. Andere kinderen "moeten" niet verplicht ergens zijn in het weekend, gaan hun gangetje (zeker pubers), willen hun vrienden zien (en ex woonde elders, in de stad, waar ze niemand kenden en hun gang niet konden gaan, eigen bezigheden niet konden doen, zich "opgesloten" voelden en geen eigen interesses of spullen hadden daar). Dat geeft best strubbelingen, want ergens hebben ze nog gelijk ook!



Ze wilden hun vader wel zien, maar voelden zich ook afgewezen, omdat vader ervoor koos bij ze uit de buurt te wonen en voelden zich afhankelijk van brengen en halen, konden niet zomaar langs gaan naar wens of behoefte, maar op vaste tijdstippen dat het hem uitkwam. Ze moesten zich aanpassen (en zijn eigengereid, haha, niet van een vreemde, he )..



Ergens vonden ze het heel oneerlijk dat zij zich moesten aanpassen en daarom vond ik het nog belangrijker dat ze hier thuis ook echt thuis waren en onbelemmerd "hun ding" konden doen. Dat is best een offer soms, maar dat heb ik nooit zo gezien, en betaalt zich aan alle kanten terug.



Neem ze dus wel serieus, luister naar ze, steun ze waar mogelijk, want zij krijgen dit opgedrongen, als consequentie, en moeten hier ook maar een weg in zien te vinden. Serieus nemen van hun problemen hiermee, kan al een hoop goed doen, zich gesteund voelen, ook al is dit de situatie. Je kan ze helpen er zo goed mogelijk ook iets van te maken, ipv blijven verzetten erin mee te gaan en er het beste uit te halen.



Mijn kinderen hadden minder moeite met zijn vriendin en haar gezin, vanaf het moment dat ze zagen dat ik er geen problemen mee had (tuurlijk had ik het er moeilijk mee: zij als groot gezin op vakanties en dat buitengesloten voelen, elke vakantie of feestdag weer: het gevoel dat ik daarbij hoorde en het niet klopte, dat ik in dat vliegtuig hoorde bij mijn gezin).



Dat je noodgedwongen afstand moet nemen soms van je kinderen, uit handen geven, controleverlies, dat ze dingen gaan meemaken zonder jou, (en jij zonder hun) dat is ook lastig. Je went eraan, je moet wel.



Ik heb nogal meegeholpen dat de kinderen zonder schuldgevoelens of medelijden een band konden aangaan met de vriendin van ex en haar kinderen. En hoewel ze dit nu een 2e keer meemaken, dat die relatie ook is afgelopen, zijn ze in de loop der jaren ook gaan geven om elkaar, en blijven die familie ook als familie zien (en contact houden). Dat heb ik altijd gestimuleerd, opgevangen, genuanceerd.





(maar ik was ook tot steun bij issues en problemen die gerelateerd waren aan die relatie en dat het er toch anders aan toe ging, andere normen en waarden of opvoedstijl en dergelijke. Ik stond altijd 100% achter ze, en kwam ook naar ex op voor dingen zoals wij hadden afgesproken en hij zich niet aan hield tov opvoeding of rekening houden met zijn kinderen tov dat gezin).



De band met ex is weer stukken vertrouwder dan afgelopen jaren en de kinderen varen daar wel bij. Hij is weer "zichzelf", zoals ik hem ken, de neuzen staan dezelfde kant op, hij houdt veel meer rekening met iedereen en het is eigenlijk heel relaxt zoals het gaat: geen "opgelegde" afstand meer (maar ook geen verwachtingen) en dat is heel prettig.



Ik hoop dat het bij jullie ook op een relaxte manier gaat lopen met omgangsregelingen enzo. Blijf zelf ook flexibel als dat mogelijk is, blijf communiceren met ex en geef je kinderen altijd 2 kanten van het verhaal mee, niet je eigen gelijk oid (hoe terecht ook dat zou zijn, je bereikt er niks mee). Die stabiliteit kan je ook los van elkaar aan je kinderen bieden, door te laten zien (in daden) dat ze op jullie allebei kunnen blijven rekenen.



Dat is best een opgave, want er is al genoeg werk aan de winkel om jezelf weer een beetje op peil te krijgen en toch stabiele ouder te blijven. Nogmaals: heel veel succes en sterkte, het is zwaar, maar het wordt beter en je kan het!

En bevrijd jezelf van schuldgevoelens!

Je mag streven naar jezelf ontslaan van verantwoordelijkheid voor wat je niet wist op dat moment (van zijn ziekte bijv).. sla jezelf niet om de oren om onwetendheid, wat je nu wel weet en toen niet.



Een mens mag "fouten" maken, dingen niet gezien hebben. Ik snap je wroeging daarover, oa dat je niet zag waar je uit elkaar groeide, heb ik ook lang last van gehad. Eigen aandeel zien is leuk, maar niet bedoeld om jezelf mee te kwellen.



Vergeef jezelf voor wat je niet zag en niet wist. Inzicht is bedoeld om mee te nemen in je verdere leven, niet om jezelf aan op te hangen, he.



Als je accepteert dat je mag leren van je verleden, van je beslissingen van toen, dat je gehandeld hebt uit wat je capaciteiten toen waren en je toen kon/wist, en nu met wat je nu weet anders zou doen, dan is die "les" geleerd (harde les, dat wel). Dan mag je blij en trots zijn dat je inzichten krijgt, wijzer bent geworden, dus niet stilstaat, maar persoonlijke groei meemaakt. (waar anderen misschien stil zouden blijven staan en blijven hangen in wat ze kennen/weten)..



Schrale troost lijkt dat misschien, maar ooit zal je wellicht ook dankbaar zijn voor alles wat je maakt wie je bent en geworden bent.

Er is veel geschreven over dit onderwerp op "Alleen zijn en toch gelukkig met jezelf", hier op de psychepijler. Misschien heb je daar ook wat aan, mn deel 1 waar de TO en medeschrijvers in een beginstadium verkeerden dat ze in hun eentje vorm moesten zien te geven aan hun leven. En de ontwikkeling naar hoevel verder ze daarin zijn gekomen.



Geeft altijd moed om te lezen dat waar jij nu in zit, overkomelijk is, beter wordt, ook veel goeds oplevert.

Suzy, ik sluit me aan bij wat je schrijft over schuldgevoel en aandeel (ik noem het verantwoordelijkheid, maar dat is hetzelfde). Schuldgevoel is improductief, het levert je niks op maar het kan je wel verlammen of tegenwerken. Wat hebben je kinderen eraan dat jij je schuldig voelt, Hova? Als het jou tegenhoudt om de stappen te nemen die je moet nemen (zoals scheiden) zodat zij duidelijkheid hebben, dan werkt het zelfs nadelig voor ze.



Verantwoordelijkheid is de neutrale tot positieve tegenhanger van schuldgevoel. Daar kan je wat mee en daar heeft een ander (je kinderen bijvoorbeeld) ook wat aan. Schuldgevoel heb je omdat je je verantwoordelijkheden niet bent nagekomen. Daarom is het belangrijk die vraag te beantwoorden: wat zijn volgens jou de plichten en verantwoordelijkheden in een huwelijk?



Dit zijn van die verborgen normen en waarden die (irrationele) gedachten en ideeën kunnen sturen. Probeer de vraag te beantwoorden en je sleurt die onbewuste drijfveren in het bewuste, en dan kan je er ook wat mee.

Eens, Dubiootje!

Schuldgevoelens verlammen, en er is niemand schuldig hier. Iets kan je verantwoordelijkheid zijn ook zonder dat het je schuld is!

Jullie zijn samen verantwoordelijk voor de kinderen en dat blijft hopelijk zo.

Net zoals je samen verantwoordelijkheid hebt in een relatie om die te laten slagen. Dat gaat niet in je eentje, een relatie redden, daar moeten er 2 volledig achter staan. Door je best te doen kan je gevoelens of gebrek daaraan niet sturen.



Waar je wel je best voor kan doen is het nu en "vanaf nu". Dingen die komen zo goed mogelijk afhandelen en jullie afzonderlijke levens en die van de kinderen in zo goed mogelijke banen leiden, (gezien de situatie zo goed mogelijk).



Probeer niet te denken in termen van succes en falen, schuld en schuldgevoel, dader en slachtoffer. Zijn allemaal dingen die niets toevoegen, juist verlammen, alleen maar wijzen naar de ander of jezelf. Daar zit niks constructiefs aan.



Jullie zullen allebei misschien veranderen in de zin van materieel succes en "status", inkomen, "macht" enz, maar je zal ook merken dat je je waarden en waardigheid kan behouden en zelfs vergroten, als je overeind blijft in pijnlijke situaties als deze!

Mooi stuk, mooie woorden.

Denk dat je sowieso al heel ver bent als je geen schuldgevoel meer hebt. Uiteindelijk heb je het geprobeerd, maar die poging is mislukt.

Nu komen de dagen van Sinterklaas en kerst en daarna de donkere dagen na kerst. Dan mis je iemand, maar mis je hem of puur iemand die je even vastpakt en knuffelt.

@ hova. Hij is er inderdaad klaar mee, onze tweede poging is ook mislukt. Had ook geen schijn van kans. Ik heb gevochten om voor de kinderen (4 en 5) er iets van te maken. Maar dit is mislukt. Hij wil niet meer. Geeft ook aan dat als je van iemand houdt, dan ga je niet vreemd. Die opmerking steekt. Al met al zal het nog wel 3 mnd duren voordat ik hier weg kan. Veel tijd voor tranen en verdriet om wat er niet meer is en waarschijnlijk ook niet was.