Psyche
alle pijlers
Hoe kom ik verder?
maandag 26 november 2012 om 05:54
Nu alweer een jaar geleden is mijn bijna-ex bij mij weggegaan. En ook al zou ik hem verstandelijk gezien niet meer terugwillen (mijn respect voor hem verdwijnt nog elke dag een stukje meer), toch kan ik maar geen vrede met de situatie krijgen zoals die nu is, ondanks therapie.
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
Allereerst blijf ik ontzettende schuldgevoelens houden naar onze kinderen, die het er nog steeds moeilijk mee hebben. Ze gaan niet altijd even graag naar hun vader (mijn twee tieners) , het wisselen van huis geeft bij de jongste veel onrust en ook dat het financieel veel zwaarder is geworden en er gewoon heel veel niet meer kan vind ik erg moeilijk voor ze.
Ik vind de verantwoording alleen voor de kinderen hebben best heel zwaar en moeilijk soms.
Zelf heb ik er ook moeite mee. Ook al kan ik ook best wel genieten van een avondje of dagje weg met een vriendin, ik zie elke keer weer enorm op tegen de dagen dat ze bij hem zijn. Ik ben nog steeds best wel geforceerd bezig die weekenden en avonden vol te plannen, zodat ik me maar niet te veel alleen voel. Vooral als ik weet dat hij met de kinderen naar familie of vrienden is, kan ik me echt heel erg alleen en buitengesloten voelen.
En ik heb vreselijk veel moeite met onze veranderde verhouding. Ook al zou ik hem niet meer terugwillen verstandelijk gezien, ergens hou ik nog steeds van hem en heb ik er erg veel moeite mee dat de emotionele afstand tussen ons steeds groter wordt. Degene die eens 'mijn grote liefde' was, staat steeds verder bij me vandaan (ook al wil hij verschrikkelijk graag vrienden en 'beste maatjes' blijven).
Ik voel me bijna altijd als 'alleenstaande' een derde wiel aan de wagen bij vrienden, ook al zijn ze lief en warm voor me. Bijvoorbeeld met oudjaar ben ik uitgenodigd bij getrouwde vrienden en er komen nog meer getrouwde vrienden met kinderen. Ik ben de enige die om twaalf uur alleen mijn kinderen heeft om te kussen.
En die situatie zie ik niet gauw veranderen, want ik wil mijn kinderen niet ook nog een 'vreemde man' in hun leven aandoen.
Maar vooral het niet meer blij zijn. Elke nacht heel vroeg wakker worden met zo'n zwaar, leeg, naar gevoel. Ergens om moeten lachen, maar dan altijd die lach weer van mijn gezicht weg voelen trekken omdat ik me de situatie dan weer realiseer.
Het gaat wel stukjes beter, ik kan tenminste weer soms lachen, er soms heel even niet aan denken. Maar meestal voel ik me naar, somber en alleen. Ben ik blij dat ik het superdruk heb met werk, kinderen en huishouden, zodat er weinig tijd over is om na te denken.
En ik heb een hekel aan zelfmedelijden, ik ben best wel van het aanpakken en doorgaan. Dat doe ik ook, voor de buitenwereld. Ik praat er bijna met niemand meer over, tranen bewaar ik voor mezelf en 1 hele lieve Viva-vriendin met wie ik hele avonden kan whatsappen wanneer ik me zo voel.
Ik schaam mezelf eigenlijk best wel dat ik er na een jaar nog zo in 'blijf hangen', vind dat het al over zou moeten zijn, dat ik hem en ons leven zoals het was, ons gezinnetje niet meer zou mogen missen, er klaar mee moet zijn. En dan geef ik mezelf weer een schop onder mijn kont en gaat het weer heel even wat beter.
Maar diep van binnen blijft het zo naar voelen.
Ik wil me zo graag weer gelukkig voelen en niet meer zo leeg.
Hoe kom ik verder?
vrijdag 30 november 2012 om 19:12
quote:dubiootje schreef op 30 november 2012 @ 07:11:
Hova, misschien kun je beginnen met de vraag waarom je niets te schrijven weet terwijl je zo in de knoop zit.
Ik kan en wil niet voor Hova spreken, maar niets weten te schrijven kàn een mindtruukje zijn om jezelf te weerhouden om pijnlijke zaken aan het licht te brengen.
Als je gaat zitten bedenken waar je over wilt schrijven, maar er komt niks, zal er wel niks te schrijven zijn. Zo ga je je zelfonderzoek 'netjes' en met een goed argument uit de weg. Toch?
De waarheid is dat het àltijd iets te schrijven is en in het geval van Hova helemaal. En het is voor haar ook een uiterst zinvol middel om te gebruiken.
Wees je eigen therapeut. En mentor. En luisterend oor.
Gewoon, met een pen en een schriftje. Of een toetsenbord en beeldscherm, kan ook.
Hova, misschien kun je beginnen met de vraag waarom je niets te schrijven weet terwijl je zo in de knoop zit.
Ik kan en wil niet voor Hova spreken, maar niets weten te schrijven kàn een mindtruukje zijn om jezelf te weerhouden om pijnlijke zaken aan het licht te brengen.
Als je gaat zitten bedenken waar je over wilt schrijven, maar er komt niks, zal er wel niks te schrijven zijn. Zo ga je je zelfonderzoek 'netjes' en met een goed argument uit de weg. Toch?
De waarheid is dat het àltijd iets te schrijven is en in het geval van Hova helemaal. En het is voor haar ook een uiterst zinvol middel om te gebruiken.
Wees je eigen therapeut. En mentor. En luisterend oor.
Gewoon, met een pen en een schriftje. Of een toetsenbord en beeldscherm, kan ook.
zaterdag 1 december 2012 om 00:40
Lieve Hova,
Heb je topic van een heeeele tijd geleden (lijkt t) gevolgd en ik vond je toen heel krachtig overkomen. Ik denk dat je gewoon het beste kunt laten zijn wat er is. Las in de Happinez die nu in de winkels ligt een mooi artikel van Lisette Thooft, ik weet nou even niet de titel, maar je ziet het wel. Ik vond het mooi omdat het uitgaat van acceptatie. Een soort zelfcompassie, die pijn echt te doorkauwen, zo noemt ze het ook, en als er dan weer een brokje opduikt, dat ook weer te doorploegen. Het klinkt naar en dat is het ook, maar het niet-willen van pijn houd t alleen tijdelijk tegen, vertraagt het proces. Zegt Thooft, maar is ook mijn eigen ervaring.
Ik heb vaak, heel vaak, ook geen woorden meer. Dan is het ook zoals je schrijft: dan weet ik niet wat te schrijven.
Zo;n situatie speelt nu ook in mijn leven, en ik heb al weken, nee, maanden geprobeerd, daarvan iets hier neer te zetten op het forum, of in mijn dagboek te schrijven, maar soms voelen worden zo stroperig en gek dik aan dat ze gewoon niet naar buiten komen, alsof niks de lading dekt.
Wat ik dan wel eens doe is naar buiten gaan. Dit weekend wordt het snerpend koud, misschien kun je een wandeling maken door de velden? Zonder kids, gewoon alleen? Hoeft niet uren, maar een paar kilometer. En misschien ergens opwarmen met een kop thee. Dat is niet hetzelfde als praten, woorden schrijven, nee. T is iets heel anders, maar werkt soms beter, makkelijker (voor mij). Dan is er gewoon geen andere optie dan stil zijn, muziek luisteren met mooie teksten of wat citaten opzoeken van mijn favoriete filosofen. Mijmermomenten.
Dat klinkt niet als iets dat je pijn "dekt", het is zelfs misschien een klein spatje in een hele diepe zee van verdriet die zo onpeilbaar is dat je denkt, ja, heur eensch, ik ga toch niet een beetje buiten dauw trappen??? Wat heeft dat er nou mee te maken? Ik moet die pijn weg hebben en mijn normale leven terug. Maar er is nu niks normaal. Het is een flux, en daarin mag je het gewoon heel rustig aandoen. Waarom die haast? Ja, het is logisch, maar ik denk dat met een pas op de plaats je veel kunt winnen nu
Je schrijft: Ik zou 'mijn Hovaman' terug willen ja, maar die bestaat allang niet meer...., en zo bestaat je hele "oude" leventje dat je zo vertrouwd was niet meer. En dat is nog maar 1 jaar weg? Meis, echt, laat gaan, en ga ervan uit dat je eruit gaat komen, maar dat het gewoon tijd gaat kosten.
Ik heb makkelijk praten, zo van de zijlijn en zo is dit echt niet bedoelt. Maar rouw, huil, voel, en als je het wilt, deel, hier of IRL wat deze tijd met je doet.
Doe het op jouw manier. T is goed zo. Je doet het goed. Gek, om dat zo te lezen van iemand misschien, of zelfs boosmakend. Wat weet zij er nou van. Kun je denken, ken haar niet eens. NIKS weet ik ervan, en van jou ook niet (paar posts op een forum vertellen niente). Ik weet er niks van, behalve dat ik denk dat je goed bezig bent zonder het te beseffen of voelen.
Echt!
Ja, nu al.
En dat kan fijn zijn om een keer te horen van een ander.
Succes en sterkte!
Misia
Heb je topic van een heeeele tijd geleden (lijkt t) gevolgd en ik vond je toen heel krachtig overkomen. Ik denk dat je gewoon het beste kunt laten zijn wat er is. Las in de Happinez die nu in de winkels ligt een mooi artikel van Lisette Thooft, ik weet nou even niet de titel, maar je ziet het wel. Ik vond het mooi omdat het uitgaat van acceptatie. Een soort zelfcompassie, die pijn echt te doorkauwen, zo noemt ze het ook, en als er dan weer een brokje opduikt, dat ook weer te doorploegen. Het klinkt naar en dat is het ook, maar het niet-willen van pijn houd t alleen tijdelijk tegen, vertraagt het proces. Zegt Thooft, maar is ook mijn eigen ervaring.
Ik heb vaak, heel vaak, ook geen woorden meer. Dan is het ook zoals je schrijft: dan weet ik niet wat te schrijven.
Zo;n situatie speelt nu ook in mijn leven, en ik heb al weken, nee, maanden geprobeerd, daarvan iets hier neer te zetten op het forum, of in mijn dagboek te schrijven, maar soms voelen worden zo stroperig en gek dik aan dat ze gewoon niet naar buiten komen, alsof niks de lading dekt.
Wat ik dan wel eens doe is naar buiten gaan. Dit weekend wordt het snerpend koud, misschien kun je een wandeling maken door de velden? Zonder kids, gewoon alleen? Hoeft niet uren, maar een paar kilometer. En misschien ergens opwarmen met een kop thee. Dat is niet hetzelfde als praten, woorden schrijven, nee. T is iets heel anders, maar werkt soms beter, makkelijker (voor mij). Dan is er gewoon geen andere optie dan stil zijn, muziek luisteren met mooie teksten of wat citaten opzoeken van mijn favoriete filosofen. Mijmermomenten.
Dat klinkt niet als iets dat je pijn "dekt", het is zelfs misschien een klein spatje in een hele diepe zee van verdriet die zo onpeilbaar is dat je denkt, ja, heur eensch, ik ga toch niet een beetje buiten dauw trappen??? Wat heeft dat er nou mee te maken? Ik moet die pijn weg hebben en mijn normale leven terug. Maar er is nu niks normaal. Het is een flux, en daarin mag je het gewoon heel rustig aandoen. Waarom die haast? Ja, het is logisch, maar ik denk dat met een pas op de plaats je veel kunt winnen nu
Je schrijft: Ik zou 'mijn Hovaman' terug willen ja, maar die bestaat allang niet meer...., en zo bestaat je hele "oude" leventje dat je zo vertrouwd was niet meer. En dat is nog maar 1 jaar weg? Meis, echt, laat gaan, en ga ervan uit dat je eruit gaat komen, maar dat het gewoon tijd gaat kosten.
Ik heb makkelijk praten, zo van de zijlijn en zo is dit echt niet bedoelt. Maar rouw, huil, voel, en als je het wilt, deel, hier of IRL wat deze tijd met je doet.
Doe het op jouw manier. T is goed zo. Je doet het goed. Gek, om dat zo te lezen van iemand misschien, of zelfs boosmakend. Wat weet zij er nou van. Kun je denken, ken haar niet eens. NIKS weet ik ervan, en van jou ook niet (paar posts op een forum vertellen niente). Ik weet er niks van, behalve dat ik denk dat je goed bezig bent zonder het te beseffen of voelen.
Echt!
Ja, nu al.
En dat kan fijn zijn om een keer te horen van een ander.
Succes en sterkte!
Misia
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 1 december 2012 om 00:56
"Als je blijft kijken naar waar de zon onderging, zul je hem niet meer zien opkomen..."
maar misschien wel nodig wel te blijven kijken, en je niet al om te draaien naar die nieuwe morgen voor de nacht uit beeld is?
maar misschien wel nodig wel te blijven kijken, en je niet al om te draaien naar die nieuwe morgen voor de nacht uit beeld is?
Until you have stood in another woman’s stilettos, you will never begin to know the year of pain she felt breaking them in. (S. L. Alder)
zaterdag 1 december 2012 om 01:01
Ik vind een jaar nog heel kort Hova. Voor dat jaar is er ook een hele lange tijd een nare situatie geweest thuis. Dus je hebt veel te verwerken. Volgens mij doe je het heel goed.
Die man van jou is bah bah bah. Op een dag (nog niet nu) zal je op deze tijd terugkijken en je niet meer herinneren hoe rot je je voelde. Hova de toekomst ligt voor je open, alles is mogelijk. Misschien nog niet nu, maar over een jaar (een jaar is zo voorbij) staat de vlag er al weer heel anders bij.
Die man van jou is bah bah bah. Op een dag (nog niet nu) zal je op deze tijd terugkijken en je niet meer herinneren hoe rot je je voelde. Hova de toekomst ligt voor je open, alles is mogelijk. Misschien nog niet nu, maar over een jaar (een jaar is zo voorbij) staat de vlag er al weer heel anders bij.
zaterdag 1 december 2012 om 01:09
goh ik herinner me ineens dat het ruim 2 jaar geleden is dat je je eerste topic opende, hij was vreemdgegaan en hij wist niet wat hij wilde, en jij was aan het redderen.
Eigenlijk is er nog niet veel veranderd dan, jij reddert nog steeds en hij is weliswaar uit huis maar houdt nog steeds de mogelijkheid open om terug te keren.
Waarom is die scheiding niet definitief? Waarom is er geen ouderschapsplan, waarom doen jullie nog uitstapjes als gezin. Het is een stuk wild vlees dat je moet afsnijden, het wordt er echt niet beter op zo.
Eigenlijk is er nog niet veel veranderd dan, jij reddert nog steeds en hij is weliswaar uit huis maar houdt nog steeds de mogelijkheid open om terug te keren.
Waarom is die scheiding niet definitief? Waarom is er geen ouderschapsplan, waarom doen jullie nog uitstapjes als gezin. Het is een stuk wild vlees dat je moet afsnijden, het wordt er echt niet beter op zo.
zaterdag 1 december 2012 om 11:14
Ik zou dat gezamenlijke kerst en sinterklaas ook heroverwegen. Je zegt dat hij nota bene nog steeds tegen je liegt en doorgaat met zijn affaire. Hij heeft allang gekozen voor die andere vrouw, maar hij wil de knoop niet doorhakken omdat hij dan de boeman is. Jij wil de knoop niet doorhakken om dat je je schuldig voelt, maar volgens mij ook omdat je hoopt op beterschapt, je zegt letterlijk: als ik van hem ga scheiden dan drijf ik hem in de armen van die andere vrouw. Maar de realiteit is dat hij daar al is jullie laten alleen het sprookje dat het niet zo is, nu overeind.
En daarom kan je niet verder Hova, je moet gaan verwerken dat je bent ingeruild voor een andere vrouw maar daar wil je nog niet aan.
En daarom kan je niet verder Hova, je moet gaan verwerken dat je bent ingeruild voor een andere vrouw maar daar wil je nog niet aan.
zaterdag 1 december 2012 om 11:16
zaterdag 1 december 2012 om 16:24
Wie is belangrijker Hova, zij of jij
Hova:
Ik schreef dat ik hem niet in haar armen wilde drijven omdat ik dat haar niet gun, compleet niet gun.
Als jij de papieren tekent en hij zou naar haar gaan vind jij dat erger dan dat je eindelijk eens toe komt aan het verwerken van alle sjit van de afgelopen tijd?
Je kan niet de controle over alles houden. Als hij haar wilt gebeurd dat toch. Is het nu niet dan later. Nu ben je bezig met uitstellen wat jou negatieve energie oplevert.
Hova:
Ik schreef dat ik hem niet in haar armen wilde drijven omdat ik dat haar niet gun, compleet niet gun.
Als jij de papieren tekent en hij zou naar haar gaan vind jij dat erger dan dat je eindelijk eens toe komt aan het verwerken van alle sjit van de afgelopen tijd?
Je kan niet de controle over alles houden. Als hij haar wilt gebeurd dat toch. Is het nu niet dan later. Nu ben je bezig met uitstellen wat jou negatieve energie oplevert.
zaterdag 1 december 2012 om 18:58
quote:hova schreef op 01 december 2012 @ 09:04:
@Bb, het lijkt mij de moeite van het proberen waard, ook al weet ik niet zo goed wat voor vragen ik mezelf zou moeten voorleggen.Werkelijk Hova??? Dat verbaast me...quote:Maar ik weet idd niet meer zo goed wat Hova Hova maakt...Zet hier eens een vraagteken achter en je kan beginnen met schrijven.
@Bb, het lijkt mij de moeite van het proberen waard, ook al weet ik niet zo goed wat voor vragen ik mezelf zou moeten voorleggen.Werkelijk Hova??? Dat verbaast me...quote:Maar ik weet idd niet meer zo goed wat Hova Hova maakt...Zet hier eens een vraagteken achter en je kan beginnen met schrijven.
zaterdag 1 december 2012 om 20:26
Meds, ben blij dat jij zo goed weet hoe ex in elkaar zit.... Blijkbaar weet je meer dan ik...
En we hebben er allebei belang bij dit niet te laten escaleren, vooral voor de kinderen dan. Ik ga er echt mijn best voor doen met zijn tweeën door een deur heen te kunnen blijven gaan, hoe dan ook zal ik er alles aan doen nooit zo'n met modder gooiende ex te worden.
Bb, ik ben er vanochtend al even voor gaan zitten. Geen antwoorden, wel erg emotioneel.
Ga er echt mijn best op doen
En we hebben er allebei belang bij dit niet te laten escaleren, vooral voor de kinderen dan. Ik ga er echt mijn best voor doen met zijn tweeën door een deur heen te kunnen blijven gaan, hoe dan ook zal ik er alles aan doen nooit zo'n met modder gooiende ex te worden.
Bb, ik ben er vanochtend al even voor gaan zitten. Geen antwoorden, wel erg emotioneel.
Ga er echt mijn best op doen
zaterdag 1 december 2012 om 20:53
quote:hova schreef op 01 december 2012 @ 20:26:
Bb, ik ben er vanochtend al even voor gaan zitten. Geen antwoorden, wel erg emotioneel.
Ga er echt mijn best op doen
'Geen antwoorden', schrijf je en dat is nou net waar ik vanmiddag aan dacht (er spookt wel eens wat door mijn hoofd ). Dat het bij jou niet eens zozeer om de vragen gaat, die je niet kunt bedenken, als wel dat je vreest geen antwoorden op die vragen te hebben. En dat je daarom maar beter de vragen ook niet kunt stellen (of gewoon niet weet), om deze pijnlijke confrontatie te vermijden.
Lieve Hova, je hoeft niet op zoek naar de antwoorden. Begin eerst eens jezelf te bevragen. Zoals je vandaag gedaan hebt, hartstikke goed!
Bevraag je situatie, bevraag je keuzes, je drijfveren.
Bekijk ze van alle kanten, proef ze, test ze, voel ze maar...
Je hoeft alleen maar te schrijven over je vragen en alles wat dat in je oproept. De antwoorden komen vanzelf, als jij daar klaar voor bent. Als je die vragen hebt 'doorgekauwd' en uitgerafeld. Als je een licht hebt laten schijnen op je duistere plekken en een pleister van woorden geplakt op alles wat schrijnt en steekt.
Schrijven is emotioneel, dat klopt Hova. Tenminste, als je put uit je 'gevoelslagen'. Maar het is de moeite waard en het heelt en verlicht. Langzaam, maar onmiskenbaar.
Bb, ik ben er vanochtend al even voor gaan zitten. Geen antwoorden, wel erg emotioneel.
Ga er echt mijn best op doen
'Geen antwoorden', schrijf je en dat is nou net waar ik vanmiddag aan dacht (er spookt wel eens wat door mijn hoofd ). Dat het bij jou niet eens zozeer om de vragen gaat, die je niet kunt bedenken, als wel dat je vreest geen antwoorden op die vragen te hebben. En dat je daarom maar beter de vragen ook niet kunt stellen (of gewoon niet weet), om deze pijnlijke confrontatie te vermijden.
Lieve Hova, je hoeft niet op zoek naar de antwoorden. Begin eerst eens jezelf te bevragen. Zoals je vandaag gedaan hebt, hartstikke goed!
Bevraag je situatie, bevraag je keuzes, je drijfveren.
Bekijk ze van alle kanten, proef ze, test ze, voel ze maar...
Je hoeft alleen maar te schrijven over je vragen en alles wat dat in je oproept. De antwoorden komen vanzelf, als jij daar klaar voor bent. Als je die vragen hebt 'doorgekauwd' en uitgerafeld. Als je een licht hebt laten schijnen op je duistere plekken en een pleister van woorden geplakt op alles wat schrijnt en steekt.
Schrijven is emotioneel, dat klopt Hova. Tenminste, als je put uit je 'gevoelslagen'. Maar het is de moeite waard en het heelt en verlicht. Langzaam, maar onmiskenbaar.
zaterdag 1 december 2012 om 21:17
Meds, dat is wat ik dan ook ga proberen.
Bb, is zeker emotioneel, emotioneel en confronterend. In het drukke, dagelijkse leven is er weinig tijd erbij stil te staan of al te diep over na te denken en vaak vind ik dat ook eigenlijk wel fijn als ik heel eerlijk ben. Maar denk wel dat het misschien nodig is om verder te komen.
Ik denk dat je gelijk kunt hebben, dat het zou kunnen helpen. Dus ik ga het de komende tijd proberen, hoe moeilijk ook. Ik wil verder...
En vooral wil ik acceptatie en vrede met de situatie zoals die is...
Bb, is zeker emotioneel, emotioneel en confronterend. In het drukke, dagelijkse leven is er weinig tijd erbij stil te staan of al te diep over na te denken en vaak vind ik dat ook eigenlijk wel fijn als ik heel eerlijk ben. Maar denk wel dat het misschien nodig is om verder te komen.
Ik denk dat je gelijk kunt hebben, dat het zou kunnen helpen. Dus ik ga het de komende tijd proberen, hoe moeilijk ook. Ik wil verder...
En vooral wil ik acceptatie en vrede met de situatie zoals die is...
zaterdag 1 december 2012 om 21:55
Begrijpelijk hoor, dat je vaak kiest voor doorgaan en de dagelijkse dingen, ipv jezelf te doorwrochten en geconfronteerd te worden met pijn en verdriet.
Moet je ook helemaal niet elke dag doen, maar helemaal niet doen gaat je ook niet helpen. Je komt steeds meer in de overlevingsstand als geen aandacht besteedt aan je eigen levensvragen. En dat bevredigt niet, dat voel je nu al.
Kies je momenten Hova, waarop je wèl tijd en aandacht hebt voor jezelf. Maak es een andere keuze bijvoorbeeld. In plaats van je weekenden vol te plannen (om niet alleen te hoeven zijn), kan je ook bewust een dagdeel vrij laten om te schrijven en confronteren. 'Me-time' nemen. Bewust plannen helpt een boel. Wedden dat daar - zelfs in jouw drukke bestaan- tijd genoeg voor is?
Moet je ook helemaal niet elke dag doen, maar helemaal niet doen gaat je ook niet helpen. Je komt steeds meer in de overlevingsstand als geen aandacht besteedt aan je eigen levensvragen. En dat bevredigt niet, dat voel je nu al.
Kies je momenten Hova, waarop je wèl tijd en aandacht hebt voor jezelf. Maak es een andere keuze bijvoorbeeld. In plaats van je weekenden vol te plannen (om niet alleen te hoeven zijn), kan je ook bewust een dagdeel vrij laten om te schrijven en confronteren. 'Me-time' nemen. Bewust plannen helpt een boel. Wedden dat daar - zelfs in jouw drukke bestaan- tijd genoeg voor is?
