Psyche
alle pijlers
Hoe overleven?
vrijdag 7 oktober 2016 om 12:44
Het gaat eigenlijk niet zo goed met mij en dat is niet gek. 4,5 jaar geleden ouders geworden van een zoontje met een syndroom en een ernstige hartafwijking. Hij heeft een verstandelijke beperking, is klassiek autistisch, praat niet, eet en drinkt niets en bij zijn 4e openhartoperatie vorig jaar juli is hij door een complicatie verlamd geraakt vanaf zijn borst. Waar we vonden dat we al veel zorgen hadden valt alles wat hij had in het niet bij de zorgen die we hebben door de dwarslaesie.
We zijn verhuisd naar een tijdelijke aangepaste woning in een andere stad vlak bij het revalidatiecentrum maar zijn er 100m2 op achteruit gegaan. We hebben ons eigen huis wat enorm onder water stond verhuurd, we hebben een nieuw huis gekocht, een bouwvergunning aangevraagd en inmiddels is de aannemer druk bezig en hopen we begin volgend jaar te kunnen verhuizen. We hebben een PGB en kopen daarvan zorg in. Ondertussen zijn we in onderhandeling met de gemeente over voorzieningen.
De zorg is veel werk en nooit klaar. En we zijn alleen maar brandjes aan het blussen. We hebben budget en hadden een logeerhuis waar zoon 1x per maand 2 dagen ging logeren. De laatste keer in juli kwam hij met een gebroken dijbeen thuis. Toen eindelijk na 6 weken het gips eraf mocht kwam er een grote zwarte wond onder het gips vandaan en het heeft heel lang geduurd voordat die dicht ging. Nu lijkt dat eindelijk de goede kant op te gaan maar zijn zijn voeten flink vergroeid omdat hij al 3 maanden geen spalken aan heeft, heeft hij broze botten door het niet kunnen belasten van zijn botten en ontwikkelt hij in rap tempo een scoliose. Sinds juli is hij niet meer wezen logeren en hebben we nog geen andere oplossing gevonden die we goed genoeg vinden. Ik mis het wel dat ene weekend dat we kunnen uitslapen, tijd voor elkaar hebben en niks hoeven.
Man werkt fulltime en ik 32u. We vinden allebei ons werk heel erg leuk maar lastig te combineren met de zorg. Om een voorbeeld te geven had ik vandaag een passing voor een aanpassing aan zijn rolstoel, hebben we maandag een afspraak met de gemeente over een afgewezen voorziening die we echt nodig hebben, hebben we dinsdag een afspraak met het eetteam voor zoon, donderdag een afspraak op school en vrijdag ook weer een afspraak voor een zitorthese. Het is zoveel. we hebben gelukkig allebei heel flexibele werkgevers maar zullen die uren wel in moeten halen. Het werk blijft anders liggen.
Mijn ouders zijn allebei al overleden en verder heb ik weinig familie. De familie van mijn man woont allemaal ver weg. Ik kan slecht omgaan met het onbegrip in mijn vrienden en kennissenkring waardoor ik maar weinig vrienden over heb. Ik ben afgelopen jaar veel kilo's aangekomen door emotie eten en ben nu zo'n 15-20kg te zwaar en voel me niet prettig in mijn lijf. Ik volg nu een sportprogramma met 3x in de week sporten en letten op voeding maar eigenlijk is het geen doen. Ik ben soms 4/5 avonden per week op pad terwijl ik juist de hele tijd moe ben. Vind het sporten ook geen bal aan en kamp al weken met een pijnlijke schouder. Bovendien is eten ook soort van het enige nog waar ik echt plezier aan beleef. Lekker samen uit eten of lekker samen met zoon lunchen aan het strand. Slecht voor de lijn
En tenslotte botert het ook niet tussen mij en mijn man. Hij irriteert zich vaak aan me en vindt dat ik weinig energie uitstraal en dat klopt ook. Ik voel me vaak moe en ben snel uit balans. Persoonlijk vind ik dat niet gek en vind ik dat ik me dan niet aanstel. Hij kan het allemaal een stuk beter aan kennelijk en heeft er minder last van. Ik heb momenteel zo'n beetje het gevoel dat ik op het randje balanceer van overeind blijven en instorten. En dat laatste wil ik natuurlijk niet.
Ik loop wel al bij een psycholoog maar heb nog niet het gevoel dat dat het verschil maakt. Ik denk ook niet dat ik wezenlijk dingen fout doe (al kunnen sommige dingen altijd beter) maar dat het vooral zit in 80 ballen in de lucht houden, geen tijd voor mezelf, een veel te klein donker huis waar we allebei niet gelukkig worden, een man die zich vaak irriteert, spanningen op het werk, onvrede over mijn lichaam, en weinig uitlaatkleppen.
Begin volgend jaar hopen we dat het beter wordt. Dan wonen we in een heerlijk huis en als het goed is komt er ook een zorgnanny die ons gaat helpen met de dagelijkse zorg. Maar eerlijk gezegd weet ik niet zo goed hoe ik komende tijd moet overleven. En hoe onze relatie gaat overleven. Ik verwacht van jullie niet de oplossing hoor maar het is wel lekker om het even van me af te schrijven.
We zijn verhuisd naar een tijdelijke aangepaste woning in een andere stad vlak bij het revalidatiecentrum maar zijn er 100m2 op achteruit gegaan. We hebben ons eigen huis wat enorm onder water stond verhuurd, we hebben een nieuw huis gekocht, een bouwvergunning aangevraagd en inmiddels is de aannemer druk bezig en hopen we begin volgend jaar te kunnen verhuizen. We hebben een PGB en kopen daarvan zorg in. Ondertussen zijn we in onderhandeling met de gemeente over voorzieningen.
De zorg is veel werk en nooit klaar. En we zijn alleen maar brandjes aan het blussen. We hebben budget en hadden een logeerhuis waar zoon 1x per maand 2 dagen ging logeren. De laatste keer in juli kwam hij met een gebroken dijbeen thuis. Toen eindelijk na 6 weken het gips eraf mocht kwam er een grote zwarte wond onder het gips vandaan en het heeft heel lang geduurd voordat die dicht ging. Nu lijkt dat eindelijk de goede kant op te gaan maar zijn zijn voeten flink vergroeid omdat hij al 3 maanden geen spalken aan heeft, heeft hij broze botten door het niet kunnen belasten van zijn botten en ontwikkelt hij in rap tempo een scoliose. Sinds juli is hij niet meer wezen logeren en hebben we nog geen andere oplossing gevonden die we goed genoeg vinden. Ik mis het wel dat ene weekend dat we kunnen uitslapen, tijd voor elkaar hebben en niks hoeven.
Man werkt fulltime en ik 32u. We vinden allebei ons werk heel erg leuk maar lastig te combineren met de zorg. Om een voorbeeld te geven had ik vandaag een passing voor een aanpassing aan zijn rolstoel, hebben we maandag een afspraak met de gemeente over een afgewezen voorziening die we echt nodig hebben, hebben we dinsdag een afspraak met het eetteam voor zoon, donderdag een afspraak op school en vrijdag ook weer een afspraak voor een zitorthese. Het is zoveel. we hebben gelukkig allebei heel flexibele werkgevers maar zullen die uren wel in moeten halen. Het werk blijft anders liggen.
Mijn ouders zijn allebei al overleden en verder heb ik weinig familie. De familie van mijn man woont allemaal ver weg. Ik kan slecht omgaan met het onbegrip in mijn vrienden en kennissenkring waardoor ik maar weinig vrienden over heb. Ik ben afgelopen jaar veel kilo's aangekomen door emotie eten en ben nu zo'n 15-20kg te zwaar en voel me niet prettig in mijn lijf. Ik volg nu een sportprogramma met 3x in de week sporten en letten op voeding maar eigenlijk is het geen doen. Ik ben soms 4/5 avonden per week op pad terwijl ik juist de hele tijd moe ben. Vind het sporten ook geen bal aan en kamp al weken met een pijnlijke schouder. Bovendien is eten ook soort van het enige nog waar ik echt plezier aan beleef. Lekker samen uit eten of lekker samen met zoon lunchen aan het strand. Slecht voor de lijn
En tenslotte botert het ook niet tussen mij en mijn man. Hij irriteert zich vaak aan me en vindt dat ik weinig energie uitstraal en dat klopt ook. Ik voel me vaak moe en ben snel uit balans. Persoonlijk vind ik dat niet gek en vind ik dat ik me dan niet aanstel. Hij kan het allemaal een stuk beter aan kennelijk en heeft er minder last van. Ik heb momenteel zo'n beetje het gevoel dat ik op het randje balanceer van overeind blijven en instorten. En dat laatste wil ik natuurlijk niet.
Ik loop wel al bij een psycholoog maar heb nog niet het gevoel dat dat het verschil maakt. Ik denk ook niet dat ik wezenlijk dingen fout doe (al kunnen sommige dingen altijd beter) maar dat het vooral zit in 80 ballen in de lucht houden, geen tijd voor mezelf, een veel te klein donker huis waar we allebei niet gelukkig worden, een man die zich vaak irriteert, spanningen op het werk, onvrede over mijn lichaam, en weinig uitlaatkleppen.
Begin volgend jaar hopen we dat het beter wordt. Dan wonen we in een heerlijk huis en als het goed is komt er ook een zorgnanny die ons gaat helpen met de dagelijkse zorg. Maar eerlijk gezegd weet ik niet zo goed hoe ik komende tijd moet overleven. En hoe onze relatie gaat overleven. Ik verwacht van jullie niet de oplossing hoor maar het is wel lekker om het even van me af te schrijven.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 7 oktober 2016 om 12:50
Jeetje wat heb jij veel op je bord zeg! Geen wonder dat je het soms even niet meer ziet zitten zeg.
Volgens mij ben je al heel goed bezig en gelukkig is er licht aan het eind van de tunnel. De enige tip die zo bij mij opkomt is dat je man en jij ieder elke maand een weekend alleen weg gaan en dat de ander dan de zorg op zich neemt. Zo kunnen jullie wel een keer per maand bij tanken alleen niet samen. Ms kun je zo de tijd overbruggen.
Volgens mij ben je al heel goed bezig en gelukkig is er licht aan het eind van de tunnel. De enige tip die zo bij mij opkomt is dat je man en jij ieder elke maand een weekend alleen weg gaan en dat de ander dan de zorg op zich neemt. Zo kunnen jullie wel een keer per maand bij tanken alleen niet samen. Ms kun je zo de tijd overbruggen.
vrijdag 7 oktober 2016 om 12:51
Wow. Hoe en wanneer dan miedo?
Ik zou zeggen laat de sportschool lekker gaan. Als je probleem in emotie eten zit helpt het beter om daar op te letten dan tegen heug en meug jezelf naar de sportschool te sleuren. (een uurtje in bad/voor jezelf is wss nuttiger).
Probeer met je man wel vooruit te kijken; het einde is in zicht, beter huis komt er aan, hulp komt er aan. Het gaat weer leuker worden! Is het financieel mogelijk dat 1 van jullie minder gaat werken, zelfs al vind je je werk echt fijn; je komt gewoon tijd te kort nu.
Sterkte, wat een boel gedoe en narigheid
Ik zou zeggen laat de sportschool lekker gaan. Als je probleem in emotie eten zit helpt het beter om daar op te letten dan tegen heug en meug jezelf naar de sportschool te sleuren. (een uurtje in bad/voor jezelf is wss nuttiger).
Probeer met je man wel vooruit te kijken; het einde is in zicht, beter huis komt er aan, hulp komt er aan. Het gaat weer leuker worden! Is het financieel mogelijk dat 1 van jullie minder gaat werken, zelfs al vind je je werk echt fijn; je komt gewoon tijd te kort nu.
Sterkte, wat een boel gedoe en narigheid
vrijdag 7 oktober 2016 om 12:53
Zo, dat is niet niks. En inderdaad: de oplossing ligt niet voor het grijpen, als die er al is.
Zou je niet stoppen met dat sportprogramma? De bedoeling is dat je je weer lekker in je lijf gaat voelen maar dat werkt duidelijk niet: je vindt er geen bal aan. Kun je niet die kilo's even vergeten? In plaats van sporten nieuwe kleren en naar de kapper, zodat je je weer trots op jezelf voelt. En in plaats van 3 x sporten 1 of 2 x yoga, om spanning af te voeren, of wekelijks een lange wandeling in de natuur, om je hoofd leeg te maken.
Ik weet dat sporten normaal gesproken valt onder 'goed voor jezelf zorgen', maar in jouw geval lijkt het me een klus extra erbij, terwijl je al moe genoeg bent.
Zou je niet stoppen met dat sportprogramma? De bedoeling is dat je je weer lekker in je lijf gaat voelen maar dat werkt duidelijk niet: je vindt er geen bal aan. Kun je niet die kilo's even vergeten? In plaats van sporten nieuwe kleren en naar de kapper, zodat je je weer trots op jezelf voelt. En in plaats van 3 x sporten 1 of 2 x yoga, om spanning af te voeren, of wekelijks een lange wandeling in de natuur, om je hoofd leeg te maken.
Ik weet dat sporten normaal gesproken valt onder 'goed voor jezelf zorgen', maar in jouw geval lijkt het me een klus extra erbij, terwijl je al moe genoeg bent.
vrijdag 7 oktober 2016 om 13:02
Jeetje, wat veel narigheid krijgen jullie op je bord. Dat moet loodzwaar zijn.
Probeer vooruit te kijken naar jullie nieuwe huis en de zorg die jullie een beetje uit handen wordt genomen. Overdrijf niet met zoveel sport per week. Je kan ook gewoon 1x gaan en/of lekker buiten bewegen en proberen gezonde keuzes te maken qua voeding. Met uit eten gaan hoef je niet veel en ongezond te eten.
Veel sterkte met alles!
Probeer vooruit te kijken naar jullie nieuwe huis en de zorg die jullie een beetje uit handen wordt genomen. Overdrijf niet met zoveel sport per week. Je kan ook gewoon 1x gaan en/of lekker buiten bewegen en proberen gezonde keuzes te maken qua voeding. Met uit eten gaan hoef je niet veel en ongezond te eten.
Veel sterkte met alles!
vrijdag 7 oktober 2016 om 13:03
quote:orkenflow schreef op 07 oktober 2016 @ 12:53:
Zo, dat is niet niks. En inderdaad: de oplossing ligt niet voor het grijpen, als die er al is.
Zou je niet stoppen met dat sportprogramma? De bedoeling is dat je je weer lekker in je lijf gaat voelen maar dat werkt duidelijk niet: je vindt er geen bal aan. Kun je niet die kilo's even vergeten? In plaats van sporten nieuwe kleren en naar de kapper, zodat je je weer trots op jezelf voelt. En in plaats van 3 x sporten 1 of 2 x yoga, om spanning af te voeren, of wekelijks een lange wandeling in de natuur, om je hoofd leeg te maken.
Ik weet dat sporten normaal gesproken valt onder 'goed voor jezelf zorgen', maar in jouw geval lijkt het me een klus extra erbij, terwijl je al moe genoeg bent.Achteraf gezien had ik daar niet aan moeten beginnen inderdaad. Het is zo'n fit in 12 weken programma. Om af te vallen maar ook om sterker te worden. Zoon weegt wel 23kg namelijk. Tillen wordt steeds zwaarder.
Zo, dat is niet niks. En inderdaad: de oplossing ligt niet voor het grijpen, als die er al is.
Zou je niet stoppen met dat sportprogramma? De bedoeling is dat je je weer lekker in je lijf gaat voelen maar dat werkt duidelijk niet: je vindt er geen bal aan. Kun je niet die kilo's even vergeten? In plaats van sporten nieuwe kleren en naar de kapper, zodat je je weer trots op jezelf voelt. En in plaats van 3 x sporten 1 of 2 x yoga, om spanning af te voeren, of wekelijks een lange wandeling in de natuur, om je hoofd leeg te maken.
Ik weet dat sporten normaal gesproken valt onder 'goed voor jezelf zorgen', maar in jouw geval lijkt het me een klus extra erbij, terwijl je al moe genoeg bent.Achteraf gezien had ik daar niet aan moeten beginnen inderdaad. Het is zo'n fit in 12 weken programma. Om af te vallen maar ook om sterker te worden. Zoon weegt wel 23kg namelijk. Tillen wordt steeds zwaarder.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 7 oktober 2016 om 13:09
Kan je man eens mee naar je psycholoog? Iedereen gaat anders om met zulke dingen, juist een psycholoog zou die verschillen duidelijker kunnen maken.
Zou je een andere functie bij de stichting kunnen vervullen die minder uren en energie van je eist? Het kan nog zo fantastisch zijn, als dit niet het moment ervoor is, dan is dat nou eenmaal zo. Constant op je tenen lopen hou je niet vol.
Zijn er nog dingen die je kunt uitbesteden, zoals het huishouden? Dat scheelt ook weer.
Zou je een andere functie bij de stichting kunnen vervullen die minder uren en energie van je eist? Het kan nog zo fantastisch zijn, als dit niet het moment ervoor is, dan is dat nou eenmaal zo. Constant op je tenen lopen hou je niet vol.
Zijn er nog dingen die je kunt uitbesteden, zoals het huishouden? Dat scheelt ook weer.
vrijdag 7 oktober 2016 om 13:10
Lieve boannan, wat heb jij veel op je bord, als mama, als vrouw, als mens. Ik vindt het absoluut niet gek dat jij je voelt alsof je op het randje van instorten staat. Je klinkt zeer moe. Ik kan mij voorstellen dat je een gigantische behoefte hebt om eens goed uit te rusten.
Leven de ouders van jouw man zodanig in de buurt dat zij jullie zoon voor 2 dagen en een nacht kunnen opvangen? Zodat jij 24 uur hebt om uit te rusten?
Leven de ouders van jouw man zodanig in de buurt dat zij jullie zoon voor 2 dagen en een nacht kunnen opvangen? Zodat jij 24 uur hebt om uit te rusten?
All truly great thoughts are conceived by walking.
Friedrich Nietzsche
Friedrich Nietzsche
vrijdag 7 oktober 2016 om 13:10
quote:boannan schreef op 07 oktober 2016 @ 13:03:
[...]
Achteraf gezien had ik daar niet aan moeten beginnen inderdaad. Het is zo'n fit in 12 weken programma. Om af te vallen maar ook om sterker te worden. Zoon weegt wel 23kg namelijk. Tillen wordt steeds zwaarder.
Laat gaan.
Van yoga kun je ook sterker worden. En bij mij op yoga leer je nog goed tillen ook.
Kun je niet iets van zorgverlof krijgen? Je stevent op een burn-out af zo. Ik heb het gezien bij vriendinnen met kinderen met hartklachten of klassiek autisme: zoveel energie heeft niemand.
[...]
Achteraf gezien had ik daar niet aan moeten beginnen inderdaad. Het is zo'n fit in 12 weken programma. Om af te vallen maar ook om sterker te worden. Zoon weegt wel 23kg namelijk. Tillen wordt steeds zwaarder.
Laat gaan.
Van yoga kun je ook sterker worden. En bij mij op yoga leer je nog goed tillen ook.
Kun je niet iets van zorgverlof krijgen? Je stevent op een burn-out af zo. Ik heb het gezien bij vriendinnen met kinderen met hartklachten of klassiek autisme: zoveel energie heeft niemand.
vrijdag 7 oktober 2016 om 13:14
Ik heb helaas geen tips voor je, maar ik wil je wel zeggen dat ik je verhaal ken en dat ik veel bewondering voor je heb in hoe je omgaat met alles wat in de afgelopen jaren is gebeurd. Je lijkt me een hardstikke sterke, liefdevolle vrouw en moeder. Niet gek dat het een keer ophoudt met je energie. Je gaat maar door en door, omdat het moet.
Het enige dat ik kan bedenken is toch ergens hulp vandaan toveren, als dat nog een optie is. En voor ogen houden dat het vanaf volgend jaar makkelijker wordt.
vrijdag 7 oktober 2016 om 13:18
[quote]rosings schreef op 07 oktober 2016 @ 12:51:
Wow. Hoe en wanneer dan miedo? Flauw hoor
Ik zou zeggen laat de sportschool lekker gaan. Als je probleem in emotie eten zit helpt het beter om daar op te letten dan tegen heug en meug jezelf naar de sportschool te sleuren. (een uurtje in bad/voor jezelf is wss nuttiger).
Ik zou zeggen probeer krachttraining bodypump bij sportschool.Goed voor afvallen zegt men en goed voor tillen zoon.
Wow. Hoe en wanneer dan miedo? Flauw hoor
Ik zou zeggen laat de sportschool lekker gaan. Als je probleem in emotie eten zit helpt het beter om daar op te letten dan tegen heug en meug jezelf naar de sportschool te sleuren. (een uurtje in bad/voor jezelf is wss nuttiger).
Ik zou zeggen probeer krachttraining bodypump bij sportschool.Goed voor afvallen zegt men en goed voor tillen zoon.
vrijdag 7 oktober 2016 om 13:18
Jezus TO, hoe de fuck houd je dat allemaal vol? Dit is toch niet vol te houden op de lange termijn?
Laat even gaan wat niet belangrijk genoeg is. Bijv. sporten, zet dat even op een laag vuurtje. Leg de lat lager voor jezelf, dan hoef je in ieder geval niet elke keer met die teleurstelling in eigen kunnen te dealen. Ga een tijdje niet of één keer per week en accepteer dat dat alles is wat er nu in zit. Geniet gewoon even van het lekkere eten zonder daar een waardeoordeel aan te hechten. Het is wat het is.
Waarom irriteert je man zich aan je? Jezegt dat hij vindt dat je weinig energie uit straalt. Hoe kan hij je helpen? Hoe kunnen jullie dit samen aanpakken? Wat doet hij in de dagelijkse zorg voor jullie zoon? Vangt hij hem ook op naast zijn fulltime baan?
Een keiharde vraag, maar is het niet mogelijk om zoon tijdelijk intramuraal te laten wonen? Om even op adem te komen, om je huwelijk weer op het goede pad te krijgen en om een plan te bedenken hoe jullie dit op de lange termijn vol gaan houden? Om dit samen door te komen.
Want dit gaat klappen als jullie zo doorgaan, dat straalt van je OP af.
Laat even gaan wat niet belangrijk genoeg is. Bijv. sporten, zet dat even op een laag vuurtje. Leg de lat lager voor jezelf, dan hoef je in ieder geval niet elke keer met die teleurstelling in eigen kunnen te dealen. Ga een tijdje niet of één keer per week en accepteer dat dat alles is wat er nu in zit. Geniet gewoon even van het lekkere eten zonder daar een waardeoordeel aan te hechten. Het is wat het is.
Waarom irriteert je man zich aan je? Jezegt dat hij vindt dat je weinig energie uit straalt. Hoe kan hij je helpen? Hoe kunnen jullie dit samen aanpakken? Wat doet hij in de dagelijkse zorg voor jullie zoon? Vangt hij hem ook op naast zijn fulltime baan?
Een keiharde vraag, maar is het niet mogelijk om zoon tijdelijk intramuraal te laten wonen? Om even op adem te komen, om je huwelijk weer op het goede pad te krijgen en om een plan te bedenken hoe jullie dit op de lange termijn vol gaan houden? Om dit samen door te komen.
Want dit gaat klappen als jullie zo doorgaan, dat straalt van je OP af.
"People, what a bunch of bastards"
vrijdag 7 oktober 2016 om 13:22
Soms gebeurt er gewoon te veel in te korte tijd
Het positieve vind ik dat je uitzicht hebt op betere tijden. Hoop doet leven. Het meest problematische vind ik nu de relatie met je man. Met hem wil je verder, het zou heel jammer zijn als door de zware druk op jullie in deze periode, jullie relatie het niet overleeft. Ik zou dus overwegen om je gesprekken met de psycholoog (waarvan je zegt er weinig aan te hebben) te verruilen voor relatietherapie o.i.d. Ik denk dat veel relaties zwaar onder druk zouden komen te staan onder dergelijke omstandigheden. Ik zou zelf blij zijn met wat handvatten als ik merkte dat er een verwijdering ontstond tussen mijn man en mij die we zelf niet konden overbruggen. Je kunt ook met een ander neutraal vertrouwenspersoon praten, mijn man en ik hebben in een periode vol ellende steun gehad aan een wijs iemand in onze familiekring die ons beiden goed kende maar wel op genoeg emotionele afstand stond.
Kun je op je werk tijdelijk terugschakelen of heb je je werk juist als uitlaatklep?
Het positieve vind ik dat je uitzicht hebt op betere tijden. Hoop doet leven. Het meest problematische vind ik nu de relatie met je man. Met hem wil je verder, het zou heel jammer zijn als door de zware druk op jullie in deze periode, jullie relatie het niet overleeft. Ik zou dus overwegen om je gesprekken met de psycholoog (waarvan je zegt er weinig aan te hebben) te verruilen voor relatietherapie o.i.d. Ik denk dat veel relaties zwaar onder druk zouden komen te staan onder dergelijke omstandigheden. Ik zou zelf blij zijn met wat handvatten als ik merkte dat er een verwijdering ontstond tussen mijn man en mij die we zelf niet konden overbruggen. Je kunt ook met een ander neutraal vertrouwenspersoon praten, mijn man en ik hebben in een periode vol ellende steun gehad aan een wijs iemand in onze familiekring die ons beiden goed kende maar wel op genoeg emotionele afstand stond.
Kun je op je werk tijdelijk terugschakelen of heb je je werk juist als uitlaatklep?
vrijdag 7 oktober 2016 om 13:31
Ik kon destijds trouwens ook lastig omgaan met onbegrip bij familie en vrienden. Velen bedoelden het goed maar begrepen het niet, waardoor contacten energieslurpend werden in plaats van een steun in de rug te geven. Hebben jullie contacten met andere ouders van een zorgintensief kind? Kan dat misschien steun en herkenning bieden?
vrijdag 7 oktober 2016 om 14:42
Dank voor jullie steunbetuigingen. Klinkt stom maar dat helpt al
Man irriteert zich vooral aan kleine dingen. Mijn opruimskills, aan hoe ik eet (ellebogen op tafel) en aan hoe ik sta in social contacten. Hij is zelf erg loyaal en begripvol (vaak te vind ik) richting vrienden en familie. We hebben allebei een ander soort opvoeding gehad. Ik kom uit een heel eenvoudig gezin met een 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg' mentaliteit en hij uit een veel statusgevoeliger omgeving. Voorheen kon ik dat nog wel relativeren en er tot op zekere hoogte in meegaan bij vrienden, nu ben ik er veel sneller klaar mee. Hij is wel veranderd ook hoor maar heeft nog wel begrip voor hen.
Opvang bij familie voor zoon is helaas geen optie. We hebben alleen schoonmoeder nog en zij is oud en kan de zorg niet meer aan. We hebben wel 2 hele fijne PGBers die thuis oppassen. En nog behoorlijk wat budget over door het wegvallen van de weekenden. Dus die gaan we wat meer proberen in te zetten.
Dat weekendje weg alleen is ook wel een goede optie. Ik weet dat mijn man dat ook prima vindt. Hij doet trouwens net zoveel als ik in de zorg. Misschien nog wel iets meer dan ik omdat ik het fysiek ook zwaar begin te vinden. Dus daar mag ik absoluut niet over klagen.
Minder werken is niet echt een optie. De stichting waar ik voor werk is heel klein (we zijn met z'n 2-en) en het voelt als mijn eigen bedrijf. Moeilijk om afstand te nemen. Ik vind mijn werk ook oprecht echt heel erg leuk en krijg er veel energie van. Alleen door de komst van nieuwe bestuursleden is er nu wel wat spanning over welke weg te bewandelen naar flinke groei. Ik heb daar misschien andere ideeën over dan zij. Daar werken we nu aan.
Ik heb wel steun ook aan lotgenoten maar zie ook wel bij iedereen dezelfde worsteling. Veel te druk, emotioneel moeilijk, spanning in de relatie, etc. De meeste moeders die ik ken werken niet en ik snap nu ook zo goed waarom niet. Als mijn werk een fractie minder leuk was geweest was ik gestopt.
Man irriteert zich vooral aan kleine dingen. Mijn opruimskills, aan hoe ik eet (ellebogen op tafel) en aan hoe ik sta in social contacten. Hij is zelf erg loyaal en begripvol (vaak te vind ik) richting vrienden en familie. We hebben allebei een ander soort opvoeding gehad. Ik kom uit een heel eenvoudig gezin met een 'doe maar gewoon dan doe je al gek genoeg' mentaliteit en hij uit een veel statusgevoeliger omgeving. Voorheen kon ik dat nog wel relativeren en er tot op zekere hoogte in meegaan bij vrienden, nu ben ik er veel sneller klaar mee. Hij is wel veranderd ook hoor maar heeft nog wel begrip voor hen.
Opvang bij familie voor zoon is helaas geen optie. We hebben alleen schoonmoeder nog en zij is oud en kan de zorg niet meer aan. We hebben wel 2 hele fijne PGBers die thuis oppassen. En nog behoorlijk wat budget over door het wegvallen van de weekenden. Dus die gaan we wat meer proberen in te zetten.
Dat weekendje weg alleen is ook wel een goede optie. Ik weet dat mijn man dat ook prima vindt. Hij doet trouwens net zoveel als ik in de zorg. Misschien nog wel iets meer dan ik omdat ik het fysiek ook zwaar begin te vinden. Dus daar mag ik absoluut niet over klagen.
Minder werken is niet echt een optie. De stichting waar ik voor werk is heel klein (we zijn met z'n 2-en) en het voelt als mijn eigen bedrijf. Moeilijk om afstand te nemen. Ik vind mijn werk ook oprecht echt heel erg leuk en krijg er veel energie van. Alleen door de komst van nieuwe bestuursleden is er nu wel wat spanning over welke weg te bewandelen naar flinke groei. Ik heb daar misschien andere ideeën over dan zij. Daar werken we nu aan.
Ik heb wel steun ook aan lotgenoten maar zie ook wel bij iedereen dezelfde worsteling. Veel te druk, emotioneel moeilijk, spanning in de relatie, etc. De meeste moeders die ik ken werken niet en ik snap nu ook zo goed waarom niet. Als mijn werk een fractie minder leuk was geweest was ik gestopt.
Ik heb ook een killer body. Als ik maar lang genoeg op je hoofd blijf zitten ga je dood.
vrijdag 7 oktober 2016 om 14:55
Hoi boannan,
Even een compliment dat je het allemaal überhaupt geregeld krijgt - van dat voorbeeld van je agenda krijg ik het al Spaans benauwd. Dus je mag trots zijn op jezelf. En ook trots op je man, die zoals je zegt evenveel doet. Spreken jullie dat wel voldoende naar mekaar uit: dat jullie verdomde goed bezig zijn en dat je dankbaar bent met de andere ? Ik geloof er namelijk niets van dat het hem makkelijker afgaat: want die kleine irritaties komen natuurlijk ook voort uit het feit dat hij ook op zijn tandvlees zit.
Sporten zou geen opgave moeten zijn, maar iets waar je energie uithaalt. Probeer inderdaad of je niet met een yoga- of dansles beter af bent. Alleen nog dingen doen waar je blij van wordt. Er is al zoveel wat "moet" in je leven. Al ga je een avond koe knuffelen bij wijze van spreken - als het maar energie oplevert.
Even een compliment dat je het allemaal überhaupt geregeld krijgt - van dat voorbeeld van je agenda krijg ik het al Spaans benauwd. Dus je mag trots zijn op jezelf. En ook trots op je man, die zoals je zegt evenveel doet. Spreken jullie dat wel voldoende naar mekaar uit: dat jullie verdomde goed bezig zijn en dat je dankbaar bent met de andere ? Ik geloof er namelijk niets van dat het hem makkelijker afgaat: want die kleine irritaties komen natuurlijk ook voort uit het feit dat hij ook op zijn tandvlees zit.
Sporten zou geen opgave moeten zijn, maar iets waar je energie uithaalt. Probeer inderdaad of je niet met een yoga- of dansles beter af bent. Alleen nog dingen doen waar je blij van wordt. Er is al zoveel wat "moet" in je leven. Al ga je een avond koe knuffelen bij wijze van spreken - als het maar energie oplevert.
Even if you are on the right track, you will get run over if you just sit there.â€
