Psyche
alle pijlers
Hoe word ik lief?
donderdag 1 november 2012 om 18:36
Ik merk dat ik privé en op het werk de laatste tijd jaren meer last dan voordeel ervaar van mijn stoer-wijvigheid / hardheid / dominantie. Ik wil liever worden en zachter! Maar hoe krijg ik dat voor elkaar?!
Enige toelichting:
Ik ben niet echt lief. Nooit echt geweest ook. 'Niet lief' in de zin dat ik:
- best dominant ben
- (te) snel mijn mening ventileer en snel kritiek of commentaar geef
- sterk competitief ben
- flink van me af bijt als dat nodig is (maar ook wanneer het eigenlijk niet nodig is).
Enerzijds heeft mij dit succes gebracht in mijn carrière (doel- en prestatiegericht, doorzetter, aanpakker, durft een mening te uiten, ervoor op te komen etc.)… maar het zit me inmiddels flink in de weg.
Ik word door verschillende collega’s gezien als best-wel-heul-bitchy (heb hierover wel eens per ongeluk ‘n roddelgesprek opgevangen), terwijl ik juist graag een band wil opbouwen met mijn collega’s. Met leveranciers raak ik regelmatig in conflict. Het leidt uiteindelijk wel tot een betere prestatie, maar de lol in de samenwerking gaat er aan beide kanten wel een beetje vanaf. In projecten weet ik (te) weinig draagvlak en teamgevoel te creëren bij anderen.
Privé lijk ik dezelfde soort problemen tegen te komen. Ik ben ook feller en minder begripvol voor mijn man dan dat hij verdient. Door mijn gebrek aan ‘zachtheid’ heb ik niet het gevoel dat er ‘écht’ contact (op een dieper niveau) ontstaat. Ik voel me altijd meer een kennis dan een vriendin van andere meiden. Ik voel me vaak een beetje jaloers-ig naar vrouwen die een natuurlijke zachtheid hebben.
NB. Nieuwe nickname vanwege herkenbaarheid…
Enige toelichting:
Ik ben niet echt lief. Nooit echt geweest ook. 'Niet lief' in de zin dat ik:
- best dominant ben
- (te) snel mijn mening ventileer en snel kritiek of commentaar geef
- sterk competitief ben
- flink van me af bijt als dat nodig is (maar ook wanneer het eigenlijk niet nodig is).
Enerzijds heeft mij dit succes gebracht in mijn carrière (doel- en prestatiegericht, doorzetter, aanpakker, durft een mening te uiten, ervoor op te komen etc.)… maar het zit me inmiddels flink in de weg.
Ik word door verschillende collega’s gezien als best-wel-heul-bitchy (heb hierover wel eens per ongeluk ‘n roddelgesprek opgevangen), terwijl ik juist graag een band wil opbouwen met mijn collega’s. Met leveranciers raak ik regelmatig in conflict. Het leidt uiteindelijk wel tot een betere prestatie, maar de lol in de samenwerking gaat er aan beide kanten wel een beetje vanaf. In projecten weet ik (te) weinig draagvlak en teamgevoel te creëren bij anderen.
Privé lijk ik dezelfde soort problemen tegen te komen. Ik ben ook feller en minder begripvol voor mijn man dan dat hij verdient. Door mijn gebrek aan ‘zachtheid’ heb ik niet het gevoel dat er ‘écht’ contact (op een dieper niveau) ontstaat. Ik voel me altijd meer een kennis dan een vriendin van andere meiden. Ik voel me vaak een beetje jaloers-ig naar vrouwen die een natuurlijke zachtheid hebben.
NB. Nieuwe nickname vanwege herkenbaarheid…
donderdag 1 november 2012 om 18:42
Moet even terug denken aan mijn dochter, die zou laatst een meisje uit haar klas (ze zijn 7) leren hoe ze lief moest worden. Ik kan het aan haar vragen als je wil?
En nu even serieus..
Lijkt me lastig, en zoals ik lees heb je er zelf ook last van. Als je je nu eens gewoon wat meer verdiept in de mensen om je heen? Wat interesse tonen?
Succes ermee!
En nu even serieus..
Lijkt me lastig, en zoals ik lees heb je er zelf ook last van. Als je je nu eens gewoon wat meer verdiept in de mensen om je heen? Wat interesse tonen?
Succes ermee!
donderdag 1 november 2012 om 18:48
Ik heb een collega die jou zou kunnen zijn. De prinses, de koningin en de schooljuf zijn bijnamen die voor haar worden gebruikt.
Vooral dat belerende van haar..Brrr
Ik denk dat er al een hoop zou verbeteren als ze eens mensen uit liet praten en echt luisterde ipv ondertussen al op t eigen verhaal te zitten broeden.
Vooral dat belerende van haar..Brrr
Ik denk dat er al een hoop zou verbeteren als ze eens mensen uit liet praten en echt luisterde ipv ondertussen al op t eigen verhaal te zitten broeden.
donderdag 1 november 2012 om 18:51
Ze zeggen wel eens dat mensen met de grootste mond, het kleinste hartje hebben. Als dat voor jouw opgaat dan 'bescherm' jij je kwetsbaarheid door je grote mond en hard gedrag te laten zien. En ja, dat schrikt af. Veel mensen zullen altijd op hun hoede blijven bij jou, sommigen zullen zich misschien optrekken aan jou, maar veel zullen toch afstand houden. En dat is waar je nu tegen aan loopt.
Goed dat je er iets aan wilt doen!
Ik ben niet iemand die meteen 'therapie' roept, maar ik denk dat gesprekken met een coach o.i.d. je heel goed kunnen helpen. Je hebt iemand nodig die ook je zachte kant met je ontdekt, want die zit er zeker. Je durft die alleen niet te laten zien. En het mooie is, als je zover bent om dat wel te doen, zal je merken dat je relaties gaan veranderen.
Goed dat je er iets aan wilt doen!
Ik ben niet iemand die meteen 'therapie' roept, maar ik denk dat gesprekken met een coach o.i.d. je heel goed kunnen helpen. Je hebt iemand nodig die ook je zachte kant met je ontdekt, want die zit er zeker. Je durft die alleen niet te laten zien. En het mooie is, als je zover bent om dat wel te doen, zal je merken dat je relaties gaan veranderen.
donderdag 1 november 2012 om 18:52
Dat je het zelf inziet en wil veranderen is al heel goed!
Het helpt al als je veel glimlacht naar mensen, en dan wel oprecht natuurlijk. Vraag je collega's hoe hun weekend was enzo. Bied aan ze ergens mee te helpen. Misschien kun je een collega ook in vertrouwen nemen, zeggen dat je soms het idee hebt dat je wat onaardig overkomt en dat je dat eigenlijk niet wil. Dat schept al een band en ze kan je misschien erop wijzen dat je dat doet.
Het belangrijkste is denk ik dat je nagaat waarom je zo doet, hou je mensen (onbewust) misschien met een reden op afstand? Doe je naar tegen hen zodat zij niet naar tegen jou kunnen doen?
En weet je zeker dat het niet iets is wat alleen jij merkt? Ik bedoel, je vriend zou toch niet bij je blijven als je steeds gemeen tegen hem deed?
Het helpt al als je veel glimlacht naar mensen, en dan wel oprecht natuurlijk. Vraag je collega's hoe hun weekend was enzo. Bied aan ze ergens mee te helpen. Misschien kun je een collega ook in vertrouwen nemen, zeggen dat je soms het idee hebt dat je wat onaardig overkomt en dat je dat eigenlijk niet wil. Dat schept al een band en ze kan je misschien erop wijzen dat je dat doet.
Het belangrijkste is denk ik dat je nagaat waarom je zo doet, hou je mensen (onbewust) misschien met een reden op afstand? Doe je naar tegen hen zodat zij niet naar tegen jou kunnen doen?
En weet je zeker dat het niet iets is wat alleen jij merkt? Ik bedoel, je vriend zou toch niet bij je blijven als je steeds gemeen tegen hem deed?
donderdag 1 november 2012 om 18:53
donderdag 1 november 2012 om 18:53
@ TO: ik herken heel veel van wat jij omschrijft... past goed bij hoe ik tot voor kort ook was. Ik zeg "was" omdat er een week of 6 geleden iets in mij geknapt is. Natuurlijk ben nog steeds wel eens fel en bijt te hard en snel van me af, maar de essentie van wie ik ben is veranderd. Nu is er achter deze stoere en sterke houding een onzeker, onveilig, onwennig en heel emotioneel meisje naar voren gekomen. Iets waar ik me momenteel nog niet oké bij voel, maar ik voel al wel dat ik nu eindelijk eens "meer" Dana kan laten zien.
Bij mij komt de stoere, sterke, felle tante vermoedelijk voort uit een moeilijke jeugd (pest-verleden, verhouding binnen ons gezin, relatie met vader, etc.). Dit is nog niet zeker maar eigenlijk doet het er ook niet echt toe waar het nu door komt. Wat voor mij geldt is dat die houding lang functioneel is geweest... het was mijn overlevingsstrategie. Door stoer, sterk en fel te zijn, liet ik minder merken dat bv. het pesten me zoveel verdriet deed en dat ik van binnen alleen maar kleiner en onzekerder werd. Het heeft me letterlijk het hoofd boven water gehouden.
Nu echter, nu ik die overlevingsstrategie niet meer nodig heb, had ik er alleen maar last van. Maar ik kon er nog niks mee... tot 6 weken geleden. Toen gebeurde er iets waardoor ik als het ware brak en niet meer bij mijn stoere en sterke ik kon. Mijn omgeving zegt dat ze me nu liever, zachter en meer benaderbaar vinden... ik voel al wel dat het meer mij is, maar het voelt nog niet veilig en ik moet er mijn weg nog in vinden.
De vraag is denk ik: is jouw houding iets functioneels, iets wat je hebt aangeleerd om wat voor reden dan ook, of "ben" je gewoon echt zo... En daar kun je denk ik alleen zelf antwoord op geven.
Bij mij komt de stoere, sterke, felle tante vermoedelijk voort uit een moeilijke jeugd (pest-verleden, verhouding binnen ons gezin, relatie met vader, etc.). Dit is nog niet zeker maar eigenlijk doet het er ook niet echt toe waar het nu door komt. Wat voor mij geldt is dat die houding lang functioneel is geweest... het was mijn overlevingsstrategie. Door stoer, sterk en fel te zijn, liet ik minder merken dat bv. het pesten me zoveel verdriet deed en dat ik van binnen alleen maar kleiner en onzekerder werd. Het heeft me letterlijk het hoofd boven water gehouden.
Nu echter, nu ik die overlevingsstrategie niet meer nodig heb, had ik er alleen maar last van. Maar ik kon er nog niks mee... tot 6 weken geleden. Toen gebeurde er iets waardoor ik als het ware brak en niet meer bij mijn stoere en sterke ik kon. Mijn omgeving zegt dat ze me nu liever, zachter en meer benaderbaar vinden... ik voel al wel dat het meer mij is, maar het voelt nog niet veilig en ik moet er mijn weg nog in vinden.
De vraag is denk ik: is jouw houding iets functioneels, iets wat je hebt aangeleerd om wat voor reden dan ook, of "ben" je gewoon echt zo... En daar kun je denk ik alleen zelf antwoord op geven.
donderdag 1 november 2012 om 18:54
quote:Loco schreef op 01 november 2012 @ 18:48:
Ik heb een collega die jou zou kunnen zijn. De prinses, de koningin en de schooljuf zijn bijnamen die voor haar worden gebruikt.
Vooral dat belerende van haar..Brrr
Ik denk dat er al een hoop zou verbeteren als ze eens mensen uit liet praten en echt luisterde ipv ondertussen al op t eigen verhaal te zitten broeden.Dat is een goeie, Loco. Inderdaad, leer luisteren, maar dan ook écht luisteren. Dat blijkt dan nog niet zo makkelijk te zijn.
Linkje
En nog een
Ik heb een collega die jou zou kunnen zijn. De prinses, de koningin en de schooljuf zijn bijnamen die voor haar worden gebruikt.
Vooral dat belerende van haar..Brrr
Ik denk dat er al een hoop zou verbeteren als ze eens mensen uit liet praten en echt luisterde ipv ondertussen al op t eigen verhaal te zitten broeden.Dat is een goeie, Loco. Inderdaad, leer luisteren, maar dan ook écht luisteren. Dat blijkt dan nog niet zo makkelijk te zijn.
Linkje
En nog een
donderdag 1 november 2012 om 19:01
Stel jezelf ook eens wat kwetsbaarder op. Vraag hulp en bedank dan uitvoerig. Leg anderen iets voor, laat ze meedenken. Wees belangstellend, empathisch. Informeer kort maar krachtig naar het privé leven van een ander als er iets speelt. Houd rekening met anderen. Neem ze iets uit handen. Zeg wij in plaats van ik. vraag 1 op1 aan mensen hoe het met ze is.
Je kunt het ontwikkelen. Zorg dat je het goede van de kant die je al hebt ook behoud en vul dat aan met de dingen die je lukken die hier genoemd worden door iedereen. Zorg eerst dat je jezelf er comfortabel bij voelt. Voel je je er zelf prettig bij, dan straal je het ook uit en is het echt.
Succes!
Je kunt het ontwikkelen. Zorg dat je het goede van de kant die je al hebt ook behoud en vul dat aan met de dingen die je lukken die hier genoemd worden door iedereen. Zorg eerst dat je jezelf er comfortabel bij voelt. Voel je je er zelf prettig bij, dan straal je het ook uit en is het echt.
Succes!
donderdag 1 november 2012 om 19:02
Jouw probleem heeft niets te maken met lief-zijn of niet.
Ik denk dat het eerder te maken heeft met onkunde en onzekerheid.
Anders gezegd: je overschreeuwt je tekortkomingen. Je 'ramt' jezelf (en je bedrijf) naar succes. Je drukt dingen door.
Een goede leider is denk ik in staat om zowel teamgevoel te creeeren als hard te zijn.
Een goede zakelijke partner kan streng zijn maar toch een serieuze handelspartner (over die leveringen) zonder dat er ruzie op treedt.
Dat je jezelf dit allemaal aantrekt laat zien dat je minder hard/dominant bent dan je je doet voorkomen.
Een stapje terug doen kan dus denk ik geen kwaad. Laat dingen over aan het moment. Laat andere mensen het werk doen.
Forceer niets. Dingen gaan soms zoals ze gaan.
Dat geeft meer rust en maakt je ook 'menselijker'.
Denk ik.
(Leest overigens een beetje als een horoscoop, deze post.)
Ik denk dat het eerder te maken heeft met onkunde en onzekerheid.
Anders gezegd: je overschreeuwt je tekortkomingen. Je 'ramt' jezelf (en je bedrijf) naar succes. Je drukt dingen door.
Een goede leider is denk ik in staat om zowel teamgevoel te creeeren als hard te zijn.
Een goede zakelijke partner kan streng zijn maar toch een serieuze handelspartner (over die leveringen) zonder dat er ruzie op treedt.
Dat je jezelf dit allemaal aantrekt laat zien dat je minder hard/dominant bent dan je je doet voorkomen.
Een stapje terug doen kan dus denk ik geen kwaad. Laat dingen over aan het moment. Laat andere mensen het werk doen.
Forceer niets. Dingen gaan soms zoals ze gaan.
Dat geeft meer rust en maakt je ook 'menselijker'.
Denk ik.
(Leest overigens een beetje als een horoscoop, deze post.)
donderdag 1 november 2012 om 19:05
donderdag 1 november 2012 om 19:06
Ja., hier ook te lief: mensen walsen over me heen, maken gebruik van het feit dat ik geen nee kan zeggen, en door collega's werd ik in het begin gewoon genegeerd (omdat ik saai overkwam denk ik??)..En het zit me in mijn carrière-ambities dwars. Zo erg zelfs dat ik erover nadenk om maar voor een makkelijkere baan met minder politiek te settelen...Ik vind het wel zonde voor wat ik te bieden heb op denkgebied.. Daar zit het jou in ieder geval juist niet in de weg!
Heeft niet iedereen zo zijn issues? (niet betekende dat het nooit kwaad kan om aan jezelf te werken, maar beetje zelfacceptatie is ook fijn)
Heeft niet iedereen zo zijn issues? (niet betekende dat het nooit kwaad kan om aan jezelf te werken, maar beetje zelfacceptatie is ook fijn)
donderdag 1 november 2012 om 19:12
donderdag 1 november 2012 om 19:16
Ik dacht even na over wat ik dan 'lief' vind.
Lief vind ik als mensen inderdaad echt luisteren, interesse tonen in me (bijv. bij collega's: vragen hoe je weekend is geweest en dan ook echt doorvragen, niet alleen uit beleefdheid), dingen van mij onthouden ('hoe was die verjaardag?'), iets voor me willen doen terwijl daar niks tegenover staat, complimenten geven, attent zijn (vriendin die een kaartje stuurt voor iets kleins).
En helemaal lief vind ik het als ik merk dat iemand echt, echt, oog voor je heeft (ik zat ooit eens me groot te houden op het werk terwijl ik er helemaal doorheen zat. Dat een collega dat ziet en zegt: 'gaat het met je, ik maak me zorgen').
Volgens mij kun je 'lief zijn ' op die manier prima combineren met stoer, pittig en assertief. Maar misschien kun je proberen om jouw assertiviteit wat vriendelijker in te kleden?
Lief vind ik als mensen inderdaad echt luisteren, interesse tonen in me (bijv. bij collega's: vragen hoe je weekend is geweest en dan ook echt doorvragen, niet alleen uit beleefdheid), dingen van mij onthouden ('hoe was die verjaardag?'), iets voor me willen doen terwijl daar niks tegenover staat, complimenten geven, attent zijn (vriendin die een kaartje stuurt voor iets kleins).
En helemaal lief vind ik het als ik merk dat iemand echt, echt, oog voor je heeft (ik zat ooit eens me groot te houden op het werk terwijl ik er helemaal doorheen zat. Dat een collega dat ziet en zegt: 'gaat het met je, ik maak me zorgen').
Volgens mij kun je 'lief zijn ' op die manier prima combineren met stoer, pittig en assertief. Maar misschien kun je proberen om jouw assertiviteit wat vriendelijker in te kleden?
There are only two ways to live your life. One is like nothing is a miracle, the other is like everything is - Albert Einstein
donderdag 1 november 2012 om 19:27
weet trouwens niet of TO écht dominant is of de stoere meid wil zijn; dat is dus totaal iets anders. De echte dominant voelt zich als een vis in het water als hij macht heeft. Het ergste wat hem kan overkomen is géén macht te hebben. Dat is zijn nachtmerrie. Het is een type van "don't try to understand them, just rope and throw and grab em". De ander niet kunnen/willen begrijpen, voor zover hij er zelf geen profijt van heeft, is dus de keerzij van de medaille.
De stoere meid willen zijn dat is eerder een houding, een identiteit waar ze trots op zijn.
De stoere meid willen zijn dat is eerder een houding, een identiteit waar ze trots op zijn.
it's a big club and you ain't in it
