Psyche
alle pijlers
Hoe word ik lief?
donderdag 1 november 2012 om 18:36
Ik merk dat ik privé en op het werk de laatste tijd jaren meer last dan voordeel ervaar van mijn stoer-wijvigheid / hardheid / dominantie. Ik wil liever worden en zachter! Maar hoe krijg ik dat voor elkaar?!
Enige toelichting:
Ik ben niet echt lief. Nooit echt geweest ook. 'Niet lief' in de zin dat ik:
- best dominant ben
- (te) snel mijn mening ventileer en snel kritiek of commentaar geef
- sterk competitief ben
- flink van me af bijt als dat nodig is (maar ook wanneer het eigenlijk niet nodig is).
Enerzijds heeft mij dit succes gebracht in mijn carrière (doel- en prestatiegericht, doorzetter, aanpakker, durft een mening te uiten, ervoor op te komen etc.)… maar het zit me inmiddels flink in de weg.
Ik word door verschillende collega’s gezien als best-wel-heul-bitchy (heb hierover wel eens per ongeluk ‘n roddelgesprek opgevangen), terwijl ik juist graag een band wil opbouwen met mijn collega’s. Met leveranciers raak ik regelmatig in conflict. Het leidt uiteindelijk wel tot een betere prestatie, maar de lol in de samenwerking gaat er aan beide kanten wel een beetje vanaf. In projecten weet ik (te) weinig draagvlak en teamgevoel te creëren bij anderen.
Privé lijk ik dezelfde soort problemen tegen te komen. Ik ben ook feller en minder begripvol voor mijn man dan dat hij verdient. Door mijn gebrek aan ‘zachtheid’ heb ik niet het gevoel dat er ‘écht’ contact (op een dieper niveau) ontstaat. Ik voel me altijd meer een kennis dan een vriendin van andere meiden. Ik voel me vaak een beetje jaloers-ig naar vrouwen die een natuurlijke zachtheid hebben.
NB. Nieuwe nickname vanwege herkenbaarheid…
Enige toelichting:
Ik ben niet echt lief. Nooit echt geweest ook. 'Niet lief' in de zin dat ik:
- best dominant ben
- (te) snel mijn mening ventileer en snel kritiek of commentaar geef
- sterk competitief ben
- flink van me af bijt als dat nodig is (maar ook wanneer het eigenlijk niet nodig is).
Enerzijds heeft mij dit succes gebracht in mijn carrière (doel- en prestatiegericht, doorzetter, aanpakker, durft een mening te uiten, ervoor op te komen etc.)… maar het zit me inmiddels flink in de weg.
Ik word door verschillende collega’s gezien als best-wel-heul-bitchy (heb hierover wel eens per ongeluk ‘n roddelgesprek opgevangen), terwijl ik juist graag een band wil opbouwen met mijn collega’s. Met leveranciers raak ik regelmatig in conflict. Het leidt uiteindelijk wel tot een betere prestatie, maar de lol in de samenwerking gaat er aan beide kanten wel een beetje vanaf. In projecten weet ik (te) weinig draagvlak en teamgevoel te creëren bij anderen.
Privé lijk ik dezelfde soort problemen tegen te komen. Ik ben ook feller en minder begripvol voor mijn man dan dat hij verdient. Door mijn gebrek aan ‘zachtheid’ heb ik niet het gevoel dat er ‘écht’ contact (op een dieper niveau) ontstaat. Ik voel me altijd meer een kennis dan een vriendin van andere meiden. Ik voel me vaak een beetje jaloers-ig naar vrouwen die een natuurlijke zachtheid hebben.
NB. Nieuwe nickname vanwege herkenbaarheid…
donderdag 1 november 2012 om 19:28
Misschien een training persoonlijke effectiviteit volgen? De meeste mensen denken dan aan trainingen om beter voor jezelf op te komen maar er zijn ook trainingen waar je leert om over te komen zoals jij wilt.
Persoonlijke uitstraling: overkomen zoals ú wilt
Google maar eens op persoonlijke uitstraling
Persoonlijke uitstraling: overkomen zoals ú wilt
Google maar eens op persoonlijke uitstraling
donderdag 1 november 2012 om 19:30
Je bent je er al bewust van, maar als je nog bewuster wilt worden kan je een armbanden omdoen op basis van elastiek (makkelijk om en af) en dan iedere keer als je niet lief doet van arm wisselen. Je kan ook zeggen, sorry, ik merk dat ik ... (Bijv je niet uit laat praten, ga verder). Dan kan je bij een 'foutje' gewoon weer lief verder. Ik zou er in elk geval met mensen over praten. Dat kunnen je partner, familieleden, vrienden, collega's of een coach zijn. Door hulp te vragen stel je je kwetsbaar op, maar maak je ook de grootste sprongen. En probeer evengoed dicht bij jezelf te blijven hè!
donderdag 1 november 2012 om 19:32
Moeilijk! Ik zit een beetje met het tegenovergestelde, wil van dat "lieve" af. Ik vind het juist heel moeilijk om echt goed voor mijzelf op te komen, als een ander met tegenargumenten geeft lever ik al gauw in etc. Daar voel ik mij prettig bij, ik vind ook niet erg om toegeeflijk of flexibel te zijn, maar ik merk wel dat mensen daardoor sneller kunnen menen wel even over mij heen te lopen. En de enige die deze situatie kan veranderen ben ik zelf.
donderdag 1 november 2012 om 19:33
Mensen hebben redenen om te doen zoals ze doen.
Er gebeurt iets, ze vinden daar iets van, ze reageren.
Er zijn dus onderliggende motivaties. Deze kunnen betrekking hebben op:
Hoe jij zelf vindt dat je in het leven moet staan, door jeugd, visie, hoe je dingen kon bereiken waarbij andere manieren niet werkten.
Hoe je vindt dat mensen horen te zijn, inclusief jijzelf.
Dingen waar je bang voor bent. Zoals dat mensen anders over je heen zullen lopen, de controle kwijt raken etc.
Dan zou je voorbeelden moeten geven van hoe een gesprek of gebeurtenis verloopt. Kijken naar situaties. En dan uitpluizen wat er in je hoofd gebeurt. Wat je vindt van de ander. Wat je vindt van de situatie. Wat je vindt hoe je zou moeten reageren. Op welke manier je vindt dat de ander zich tot jou verhoudt. Minderwaardig, dommer, slimmer, handiger, klaploper etc.
Jij lijkt te reageren vanuit een eerste impuls. Ergens zit een dieper niveau verstopt waarbij je meer stil kan staan bij nuances, andere visies, een relaxtere kijk op zaken.
Nu houd je de ballen hoog in de lucht, je ontspant niet maar gaat direct vol in de aanval. Als je éénmaal door hebt wat er gebeurt kun je andere manieren van reageren zoeken waardoor je zelf momenten inbouwt die jou meer tijd geven. Zoals iemand vraagt iets waar jij het totaal niet mee eens bent en je wil gelijk de ander afkappen of van repliek dienen. In plaats daarvan kun je zeggen dat je er nog even over nadenkt en er later op terug komt. En dan probeer je iets te vinden in jouzelf waardoor je het gevoel hebt dat je een gebalanceerde reactie teruggeeft.
Je wilt nu "lief" worden. Maar het is niet of het één of het ander. Het is elke situatie opnieuw bekijken en dan bepalen wat de juiste aanpak is. Bij té lief of té dominant reageren mensen vanuit "hoe iets hoort", "een vaste overtuiging" een patroon. Dit in plaats van elke situatie opnieuw bekijken en flexibel met elke nieuwe situatie omgaan.
Geef eens een voorbeeldsituatie van hoe zo'n gesprek of situatie verloopt?
Er gebeurt iets, ze vinden daar iets van, ze reageren.
Er zijn dus onderliggende motivaties. Deze kunnen betrekking hebben op:
Hoe jij zelf vindt dat je in het leven moet staan, door jeugd, visie, hoe je dingen kon bereiken waarbij andere manieren niet werkten.
Hoe je vindt dat mensen horen te zijn, inclusief jijzelf.
Dingen waar je bang voor bent. Zoals dat mensen anders over je heen zullen lopen, de controle kwijt raken etc.
Dan zou je voorbeelden moeten geven van hoe een gesprek of gebeurtenis verloopt. Kijken naar situaties. En dan uitpluizen wat er in je hoofd gebeurt. Wat je vindt van de ander. Wat je vindt van de situatie. Wat je vindt hoe je zou moeten reageren. Op welke manier je vindt dat de ander zich tot jou verhoudt. Minderwaardig, dommer, slimmer, handiger, klaploper etc.
Jij lijkt te reageren vanuit een eerste impuls. Ergens zit een dieper niveau verstopt waarbij je meer stil kan staan bij nuances, andere visies, een relaxtere kijk op zaken.
Nu houd je de ballen hoog in de lucht, je ontspant niet maar gaat direct vol in de aanval. Als je éénmaal door hebt wat er gebeurt kun je andere manieren van reageren zoeken waardoor je zelf momenten inbouwt die jou meer tijd geven. Zoals iemand vraagt iets waar jij het totaal niet mee eens bent en je wil gelijk de ander afkappen of van repliek dienen. In plaats daarvan kun je zeggen dat je er nog even over nadenkt en er later op terug komt. En dan probeer je iets te vinden in jouzelf waardoor je het gevoel hebt dat je een gebalanceerde reactie teruggeeft.
Je wilt nu "lief" worden. Maar het is niet of het één of het ander. Het is elke situatie opnieuw bekijken en dan bepalen wat de juiste aanpak is. Bij té lief of té dominant reageren mensen vanuit "hoe iets hoort", "een vaste overtuiging" een patroon. Dit in plaats van elke situatie opnieuw bekijken en flexibel met elke nieuwe situatie omgaan.
Geef eens een voorbeeldsituatie van hoe zo'n gesprek of situatie verloopt?
donderdag 1 november 2012 om 19:39
Wat Paekzwart schrijft herken ik, alleen dan voor mij met ander gedrag.
Dankzij psychologische gesprekken kan ik nu wel iets anders reageren/omgaan met moeilijke situaties etc. waarin ik niet meer zo heel kwetsbaar, afwachtend reageer.
Maar het is puur cognitief merk ik wel. Het is een omschakeling, die mij - puur om werkredenen - anders laat reageren dan dat ik zou doen als ik impulsief zou reageren.
Nu zou ik nog graag willen leren hoe ik "uit mijzelf" echt de zelfverzekerdheid zelf kan worden.
Dankzij psychologische gesprekken kan ik nu wel iets anders reageren/omgaan met moeilijke situaties etc. waarin ik niet meer zo heel kwetsbaar, afwachtend reageer.
Maar het is puur cognitief merk ik wel. Het is een omschakeling, die mij - puur om werkredenen - anders laat reageren dan dat ik zou doen als ik impulsief zou reageren.
Nu zou ik nog graag willen leren hoe ik "uit mijzelf" echt de zelfverzekerdheid zelf kan worden.
donderdag 1 november 2012 om 19:46
donderdag 1 november 2012 om 19:46
Tochjammer; het lijkt wel of ik mezelf hoor! Ik ben benieuwd naar alle tips, maar ik heb er een hard hoofd in of je zult kunnen veranderen. Voor mezelf denk ik dat het deels het gevolg is van allerlei jeugdervaringen, maar ook deels een kwestie van karakter. 'Lief' zijn kan je niet aanleren. Je kunt wel proberen lief te doen, maar dat zal gauw geforceerd en onecht overkomen. En om altijd je scherpe snelle tong in bedwang te houden zal haast onmogelijk zijn. Daar zullen ook trainingen niet bij helpen. Ik denk dat je jezelf moet accepteren zoals je bent, en dat zal dus betekenen dat niet iedereen je zal mogen. Het zij zo...
donderdag 1 november 2012 om 19:53
Begin eens met je mening overal over voor je te houden. Het is slechts jouw mening. Meer niet.
Wat jij vindt over iets is vast niet altijd een wet van Meden en Perzen. Van gedachten wisselen is leuk, discussiëren ook, alleen is het in de omgang met anderen ook wel eens een goed idee om niet altijd je mening te ventileren. Dat, in combinatie met goed luisteren naar anderen en (al was het maar 10%) proberen te snappen wat een ander voelt of bedoelt, scheelt vast al een heel eind.
Ik denk altijd; ik kan iets snappen, dat wil niet zeggen dat ik het begrijp of hóef te begrijpen. En toch maakt dat een groot verschil met hakken in het zand zetten en te vuur en te zwaard het eigen standpunt verdedigen.
Voorbeeld; een vrouw die hier vertelt van haar affaire en haar verdriet om het aflopen er van begrijp ik niet, want dat gelieg en bedrieg vind ik voor mezelf niet te begrijpen maar pijn doet zeer, ook pijn als gevolg van iets wat ik niet begrijp. En dát snap ik wel. Dat het zeer doet dus.
Zulke dingen zijn het proberen waard.
Wat jij vindt over iets is vast niet altijd een wet van Meden en Perzen. Van gedachten wisselen is leuk, discussiëren ook, alleen is het in de omgang met anderen ook wel eens een goed idee om niet altijd je mening te ventileren. Dat, in combinatie met goed luisteren naar anderen en (al was het maar 10%) proberen te snappen wat een ander voelt of bedoelt, scheelt vast al een heel eind.
Ik denk altijd; ik kan iets snappen, dat wil niet zeggen dat ik het begrijp of hóef te begrijpen. En toch maakt dat een groot verschil met hakken in het zand zetten en te vuur en te zwaard het eigen standpunt verdedigen.
Voorbeeld; een vrouw die hier vertelt van haar affaire en haar verdriet om het aflopen er van begrijp ik niet, want dat gelieg en bedrieg vind ik voor mezelf niet te begrijpen maar pijn doet zeer, ook pijn als gevolg van iets wat ik niet begrijp. En dát snap ik wel. Dat het zeer doet dus.
Zulke dingen zijn het proberen waard.
donderdag 1 november 2012 om 19:54
Ik denk dat hoe meer je erachter komt wat je eigen morele normen en waarden zijn op een bewuster en dieper niveau en meer leert kijken naar andermans eigenheid en de weg waar zij vandaan komen. En je steeds meer leert wat je zelf het beste en fijnst vindt om te reageren in combinatie met hoe anderen jouw reactie opvatten. Je daar op den duur zelfverzekerder in wordt. Dan wordt je reactie meer authentiek. Je wordt zelf authentieker. En kunt andere mensen ook minder hard bekijken maar met meer medeleven.
En als je dan rustig maar wel duidelijk reageert op iemand die bewust een ander bijvoorbeeld pijn doet dan haal je makkelijker je schouders op als de ander kwaad wordt op jouw reactie.
Of als je merkt dat de ander pijn en verdriet heeft, probeer je daar eerst bij stil te staan, te kijken wat de ander graag als reactie zou willen en je kijkt wat je zelf wil en kan geven op een manier die jijzelf ook nog prettig vindt.
En zo kom je elkaar tegemoet of houdt je gelijkwaardigheid t.o.v. de ander. Twee individuën die hun best doen om te communiceren met elkaar, de belangen van iedereen in de gaten houden en tegelijkertijd hun eigen grenzen bewaken maar niet als grenswachter maar flexibel.
Dichter bij jezelf staan en kunnen blijven zonder anderen te willen overheersen, wegdrukken of te dichtbij halen maakt zelfverzekerder. En acceptatie dat je nooit 100% perfect kan reageren, maar wel dat je daar je best voor doet. Met goede intenties.
Ik denk dat mensen die hard reageren, voor zichzelf ook hard zijn. Ze moeten overleven. Ze willen geen zwakheid kennen. Dat is slap. Vechten hebben ze geleerd. En zoals zij een schop onder hun kont kregen, willen ze dat bij anderen ook doen. Dan helpt denk ik ook beseffen dat mensen beter in balans zijn als ze alle aspecten van zichzelf accepteren en dat er vele soorten mensen zijn en daarmee kunnen ze ook makkelijker allerlei andere kanten van anderen accepteren.
Ik denk dat er een stukje "goodwill" bij komt kijken. Niet te veel zodat je te lief wordt. Maar wel het idee dat mensen er niet altijd op uit zijn dingen slecht te doen of zelf anderen te pakken te nemen. Bij te lief vinden proberen mensen juist anderen te veel te vergoeilijken.
Je geeft anderen het voordeel van de twijfel. Maar houdt wel in de gaten of er echt geen aanwijzingen zijn dát de ander het misschien toch slecht, niet inzichtelijk, dom etc. bedoelt.
En als je dan rustig maar wel duidelijk reageert op iemand die bewust een ander bijvoorbeeld pijn doet dan haal je makkelijker je schouders op als de ander kwaad wordt op jouw reactie.
Of als je merkt dat de ander pijn en verdriet heeft, probeer je daar eerst bij stil te staan, te kijken wat de ander graag als reactie zou willen en je kijkt wat je zelf wil en kan geven op een manier die jijzelf ook nog prettig vindt.
En zo kom je elkaar tegemoet of houdt je gelijkwaardigheid t.o.v. de ander. Twee individuën die hun best doen om te communiceren met elkaar, de belangen van iedereen in de gaten houden en tegelijkertijd hun eigen grenzen bewaken maar niet als grenswachter maar flexibel.
Dichter bij jezelf staan en kunnen blijven zonder anderen te willen overheersen, wegdrukken of te dichtbij halen maakt zelfverzekerder. En acceptatie dat je nooit 100% perfect kan reageren, maar wel dat je daar je best voor doet. Met goede intenties.
Ik denk dat mensen die hard reageren, voor zichzelf ook hard zijn. Ze moeten overleven. Ze willen geen zwakheid kennen. Dat is slap. Vechten hebben ze geleerd. En zoals zij een schop onder hun kont kregen, willen ze dat bij anderen ook doen. Dan helpt denk ik ook beseffen dat mensen beter in balans zijn als ze alle aspecten van zichzelf accepteren en dat er vele soorten mensen zijn en daarmee kunnen ze ook makkelijker allerlei andere kanten van anderen accepteren.
Ik denk dat er een stukje "goodwill" bij komt kijken. Niet te veel zodat je te lief wordt. Maar wel het idee dat mensen er niet altijd op uit zijn dingen slecht te doen of zelf anderen te pakken te nemen. Bij te lief vinden proberen mensen juist anderen te veel te vergoeilijken.
Je geeft anderen het voordeel van de twijfel. Maar houdt wel in de gaten of er echt geen aanwijzingen zijn dát de ander het misschien toch slecht, niet inzichtelijk, dom etc. bedoelt.
donderdag 1 november 2012 om 19:59
Ik word ook weleens lief gevonden (misschien kun je wat van die eigenschappen overnemen). Ik word vaak als volgt omschreven: vriendelijk, vrolijk, lacht veel, humor, helpt anderen graag, soms bedeesd. Maar ik kan ook ad rem of ondeugend zijn en een snelle babbel hebben, iets wat je niet gauw bij een lieve persoon vindt.
World of Warcraft: Legion
donderdag 1 november 2012 om 20:02
quote:strike schreef op 01 november 2012 @ 19:02:
Jouw probleem heeft niets te maken met lief-zijn of niet.
Ik denk dat het eerder te maken heeft met onkunde en onzekerheid.
Anders gezegd: je overschreeuwt je tekortkomingen. Je 'ramt' jezelf (en je bedrijf) naar succes. Je drukt dingen door.
Een goede leider is denk ik in staat om zowel teamgevoel te creeeren als hard te zijn.
Een goede zakelijke partner kan streng zijn maar toch een serieuze handelspartner (over die leveringen) zonder dat er ruzie op treedt.
Dat je jezelf dit allemaal aantrekt laat zien dat je minder hard/dominant bent dan je je doet voorkomen.
Een stapje terug doen kan dus denk ik geen kwaad. Laat dingen over aan het moment. Laat andere mensen het werk doen.
Forceer niets. Dingen gaan soms zoals ze gaan.
(Leest overigens een beetje als een horoscoop, deze post.)
Sorry, je hebt een mooi stuk geschreven maar ik vind het psychologie van de koude grond
Er is niets mis mee om dominant te zijn. Wel is het handig om je bewust te worden van wat anderen verwachten. Hoewel het je misschien niet interesseert of dat je er simpelweg niet aan denkt, heb ik geleerd dat collega's het prettig vinden als je wel interesse toont in hun werkzaamheden. Klinkt erg onaardig maar ik stond er gewoon niet bij stil. Ik kom er om te werken en niet om vrienden te maken.
Maar..zo werkt het dus niet. Slik je eerste commentaar in of tel eerst tot 5 voordat je een felle reactie wilt uiten. Op anderen kan dit erg arrogant en onvriendelijk overkomen terwijl jij het wellicht efficiënt vindt om zo te communiceren..
Zo heb ik het ervaren en ben ik van mijn stempel arrogant en fel afgekomen
Jouw probleem heeft niets te maken met lief-zijn of niet.
Ik denk dat het eerder te maken heeft met onkunde en onzekerheid.
Anders gezegd: je overschreeuwt je tekortkomingen. Je 'ramt' jezelf (en je bedrijf) naar succes. Je drukt dingen door.
Een goede leider is denk ik in staat om zowel teamgevoel te creeeren als hard te zijn.
Een goede zakelijke partner kan streng zijn maar toch een serieuze handelspartner (over die leveringen) zonder dat er ruzie op treedt.
Dat je jezelf dit allemaal aantrekt laat zien dat je minder hard/dominant bent dan je je doet voorkomen.
Een stapje terug doen kan dus denk ik geen kwaad. Laat dingen over aan het moment. Laat andere mensen het werk doen.
Forceer niets. Dingen gaan soms zoals ze gaan.
(Leest overigens een beetje als een horoscoop, deze post.)
Sorry, je hebt een mooi stuk geschreven maar ik vind het psychologie van de koude grond
Er is niets mis mee om dominant te zijn. Wel is het handig om je bewust te worden van wat anderen verwachten. Hoewel het je misschien niet interesseert of dat je er simpelweg niet aan denkt, heb ik geleerd dat collega's het prettig vinden als je wel interesse toont in hun werkzaamheden. Klinkt erg onaardig maar ik stond er gewoon niet bij stil. Ik kom er om te werken en niet om vrienden te maken.
Maar..zo werkt het dus niet. Slik je eerste commentaar in of tel eerst tot 5 voordat je een felle reactie wilt uiten. Op anderen kan dit erg arrogant en onvriendelijk overkomen terwijl jij het wellicht efficiënt vindt om zo te communiceren..
Zo heb ik het ervaren en ben ik van mijn stempel arrogant en fel afgekomen
donderdag 1 november 2012 om 20:05
Zie al veel herkenbare verhalen en bruikbare tips voorbij komen.
Ik ken het probleem. Een poos terug ben ik er ook tegenaan gelopen. Ik vond mezelf gewoon niet meer leuk, dus hoe kan een ander dat dan nog vinden. Ben een paar keer kei en keihard op mijn bek gegaan, maar uiteindelijk zijn mijn ogen open. Ik denk dat het al een hele grote stap is dat je dit "felle" gedrag her- en erkend. Je bent er niet blij mee en wil er aan gaan werken en dat is echt al een hele stap.
Ik vind het erg moeilijk, maar ik merk wel dat mijn omgeving al anders op me reageert. Makkelijk is het niet, maar ik probeer gewoon minder fel en explosief te zijn en vooral minder hard te oordelen of dat soort gedachten nog even voor mezelf te houden. Als het een keer niet lukt, probeer ik wel om het los te laten. in het begin was ik zoveel aan het piekeren over wat ik anders wilde. Je hebt jaren gehad om dit gedrag op te bouwen, dus het kost ook tijd om die "reflexen" weer een beetje in te dammen. Misschien is dat loslaten voor mij nog wel het aller moeilijkst op dit moment.
Heel knap dat je ervoor uitkomt! Ik blijf meelezen!
Ik ken het probleem. Een poos terug ben ik er ook tegenaan gelopen. Ik vond mezelf gewoon niet meer leuk, dus hoe kan een ander dat dan nog vinden. Ben een paar keer kei en keihard op mijn bek gegaan, maar uiteindelijk zijn mijn ogen open. Ik denk dat het al een hele grote stap is dat je dit "felle" gedrag her- en erkend. Je bent er niet blij mee en wil er aan gaan werken en dat is echt al een hele stap.
Ik vind het erg moeilijk, maar ik merk wel dat mijn omgeving al anders op me reageert. Makkelijk is het niet, maar ik probeer gewoon minder fel en explosief te zijn en vooral minder hard te oordelen of dat soort gedachten nog even voor mezelf te houden. Als het een keer niet lukt, probeer ik wel om het los te laten. in het begin was ik zoveel aan het piekeren over wat ik anders wilde. Je hebt jaren gehad om dit gedrag op te bouwen, dus het kost ook tijd om die "reflexen" weer een beetje in te dammen. Misschien is dat loslaten voor mij nog wel het aller moeilijkst op dit moment.
Heel knap dat je ervoor uitkomt! Ik blijf meelezen!
donderdag 1 november 2012 om 20:10
quote:oddjob schreef op 01 november 2012 @ 20:05:
Ja, Hans mag ik ook erg, omdat die door en door aardig is.
Maar `aardig,` `lief,` zijn, staan los van adrem en grappig zijn.
Bij Hans ligt dat in ´t verlengde van z´n intelligentie.
`Lief` is niet met je ogen knipperen, en stotteren, maar iets sociaals, menselijks, warms.
Ja, `lief` kan ook schattig zijn. Maar dan is ´t ook een meerwaarde in lief.Hans?
Ja, Hans mag ik ook erg, omdat die door en door aardig is.
Maar `aardig,` `lief,` zijn, staan los van adrem en grappig zijn.
Bij Hans ligt dat in ´t verlengde van z´n intelligentie.
`Lief` is niet met je ogen knipperen, en stotteren, maar iets sociaals, menselijks, warms.
Ja, `lief` kan ook schattig zijn. Maar dan is ´t ook een meerwaarde in lief.Hans?
donderdag 1 november 2012 om 20:13
Ik herken het. Ik werd een tijdlang ook als bitch gezien op mn werk (privé dan weer niet, daar ben ik anders). Ik heb het weten te veranderen door mijn toon te veranderen. Het is echt de toon die de muziek maakt. Ik zeg nog steeds vaak wat ik denk of vind maar wel op een rustige en redelijke toon en dat scheelt heel erg veel.
Als iemand nu naar mij toe komt en mij iets wil vragen maar ik heb op dat moment echt geen tijd zeg ik op rustige toon: ik heb nu geen tijd maar kom er over een half uur/uur/twee uur bij je op terug. Ipv gewoon te zeggen: Nee! Een paar keer rustig ademhalen voordat je iets zegt wil weleens helpen.
Men ziet mij nog steeds als iemand die zegt wat ze denkt en eerlijk is, maar laatst zei een collega wel: wat ben je toch een lieverd.
Ik heb wel oog voor mijn omgeving, vraag aan mensen hoe het met ze gaat en stuur een collega bijv een whatsappje als ik weet dat het die dag haar vaders verjaardag was die recent is overleden. Dat doe ik ook steeds meer, ik ga steeds meer van gevoel uit en ook dat scheelt een hoop.
Als iemand nu naar mij toe komt en mij iets wil vragen maar ik heb op dat moment echt geen tijd zeg ik op rustige toon: ik heb nu geen tijd maar kom er over een half uur/uur/twee uur bij je op terug. Ipv gewoon te zeggen: Nee! Een paar keer rustig ademhalen voordat je iets zegt wil weleens helpen.
Men ziet mij nog steeds als iemand die zegt wat ze denkt en eerlijk is, maar laatst zei een collega wel: wat ben je toch een lieverd.
Ik heb wel oog voor mijn omgeving, vraag aan mensen hoe het met ze gaat en stuur een collega bijv een whatsappje als ik weet dat het die dag haar vaders verjaardag was die recent is overleden. Dat doe ik ook steeds meer, ik ga steeds meer van gevoel uit en ook dat scheelt een hoop.
donderdag 1 november 2012 om 20:13
Jeetje! Al veel reacties. Even snel de meeste gescanned, maar ben nog onderweg in de auto, dus kan niet echt uitgebreid reageren. Wel good for thought! Zag al wel wat puntjes staan waar ik zeker mijn gedachten over wil laten (beschermlaag of écht dominant o.a.).
Suggesties over complimentjes maken, attent zijn naar anderen etc zijn erg voor de hand liggend, maar doe ik al vrij regelmatig... Hoewel ik wat hard / fel / dominant ben, ik ben sociaal geen onbenul ( om het maar even onbehouwen uit te drukken). 'Tis ook zeker niet dat ik de hele dag iedereen rond commandeer ofzo.
Maar dat écht luisteren... Ik ga straks thuis zeker de linkjes even checken!
Suggesties over complimentjes maken, attent zijn naar anderen etc zijn erg voor de hand liggend, maar doe ik al vrij regelmatig... Hoewel ik wat hard / fel / dominant ben, ik ben sociaal geen onbenul ( om het maar even onbehouwen uit te drukken). 'Tis ook zeker niet dat ik de hele dag iedereen rond commandeer ofzo.
Maar dat écht luisteren... Ik ga straks thuis zeker de linkjes even checken!
donderdag 1 november 2012 om 20:33
quote:verhuisd schreef op 01 november 2012 @ 20:02:
[...]
Sorry, je hebt een mooi stuk geschreven maar ik vind het psychologie van de koude grond
Er is niets mis mee om dominant te zijn. Wel is het handig om je bewust te worden van wat anderen verwachten. Hoewel het je misschien niet interesseert of dat je er simpelweg niet aan denkt, heb ik geleerd dat collega's het prettig vinden als je wel interesse toont in hun werkzaamheden. Klinkt erg onaardig maar ik stond er gewoon niet bij stil. Ik kom er om te werken en niet om vrienden te maken.
Maar..zo werkt het dus niet. Slik je eerste commentaar in of tel eerst tot 5 voordat je een felle reactie wilt uiten. Op anderen kan dit erg arrogant en onvriendelijk overkomen terwijl jij het wellicht efficiënt vindt om zo te communiceren..
Zo heb ik het ervaren en ben ik van mijn stempel arrogant en fel afgekomen Je hebt helemaal gelijk.
[...]
Sorry, je hebt een mooi stuk geschreven maar ik vind het psychologie van de koude grond
Er is niets mis mee om dominant te zijn. Wel is het handig om je bewust te worden van wat anderen verwachten. Hoewel het je misschien niet interesseert of dat je er simpelweg niet aan denkt, heb ik geleerd dat collega's het prettig vinden als je wel interesse toont in hun werkzaamheden. Klinkt erg onaardig maar ik stond er gewoon niet bij stil. Ik kom er om te werken en niet om vrienden te maken.
Maar..zo werkt het dus niet. Slik je eerste commentaar in of tel eerst tot 5 voordat je een felle reactie wilt uiten. Op anderen kan dit erg arrogant en onvriendelijk overkomen terwijl jij het wellicht efficiënt vindt om zo te communiceren..
Zo heb ik het ervaren en ben ik van mijn stempel arrogant en fel afgekomen Je hebt helemaal gelijk.
donderdag 1 november 2012 om 20:47
Ik weet niet of het waar is wat ik nu zeg, maar het lijkt mij altijd zo dat het véél makkelijker is om te leren 'meer rekening te houden met anderen' dan om te leren op te komen voor je eigen belangen.
Zoals TO in deze al schrijft, haar dominante houding en assertieve karakter hebben haar wel heel ver gebracht!
Zoals TO in deze al schrijft, haar dominante houding en assertieve karakter hebben haar wel heel ver gebracht!
