Psyche
alle pijlers
Huilen in het openbaar
zondag 14 juni 2015 om 10:59
Ruim 9 jaar geleden is mijn vader op jonge leeftijd plotseling overleden toen ik bijna 38 weken zwanger was.
Gisteren zat ik met mijn lieve 9-jarige dochter en met mijn vriend een hapje te eten in een restaurant waar ik plotseling overmand werd door emoties: het liedje van de begrafenis van mijn vader werd gedraaid welke ik al jaren niet meer had gehoord.
In mijn hoofd zat ik weer op de kerkbank met mijn zwangere buik en ik voelde me weer precies zoals toen: ik werd intens verdrietig, begon te huilen en kon het niet stoppen. ( ik probeerde het zo onopvallend mogelijk te houden) Ik voelde me ontzettend opgelaten en schaamde me.
Gelukkig waren mijn dochter en vriend heel lief en begripvol voor me en stopte het toen het liedje afgelopen was.
Maar ik vraag me af: wat doen jullie als je plotseling in het openbaar emotioneel wordt?
Gisteren zat ik met mijn lieve 9-jarige dochter en met mijn vriend een hapje te eten in een restaurant waar ik plotseling overmand werd door emoties: het liedje van de begrafenis van mijn vader werd gedraaid welke ik al jaren niet meer had gehoord.
In mijn hoofd zat ik weer op de kerkbank met mijn zwangere buik en ik voelde me weer precies zoals toen: ik werd intens verdrietig, begon te huilen en kon het niet stoppen. ( ik probeerde het zo onopvallend mogelijk te houden) Ik voelde me ontzettend opgelaten en schaamde me.
Gelukkig waren mijn dochter en vriend heel lief en begripvol voor me en stopte het toen het liedje afgelopen was.
Maar ik vraag me af: wat doen jullie als je plotseling in het openbaar emotioneel wordt?
zondag 14 juni 2015 om 11:06
zondag 14 juni 2015 om 11:17
Mijn vader is overleden en de dienst werd gehouden in een crematorium met zaaltjes waar de Dela vaak gebruik van maakt. Die dienst ben ik redelijk sterk doorgekomen.
Een jaar of drie-vier later stierf de vader van een goede vriendin. Ik had die man precies 1x gezien, hooguit 3 minuten. De dienst werd gehouden in dezelfde zaal, met dezelfde kist en dezelfde mevrouw.
Ik denk dat ik harder heb zitten huilen dan alle anderen bij elkaar en ik was totaal leeg daarna. Had gezegd dat ik later op mijn werk zou zijn en heb er spijt van gehad dat ik niet gewoon vrijaf heb genomen, goeie genade wat een drama. En dat heb ik echt niet verwacht, ik kende die man tenslotte niet.
Van mijn zus hoorde ik later een soortgelijke ervaring. Dus bij deze; zorg voor een grote doos tissues en een strip kalmeringstabletten als je ooit naar een vergelijkbare begrafenisdienst moet, want dan komt het in tienvoud terug.
Een jaar of drie-vier later stierf de vader van een goede vriendin. Ik had die man precies 1x gezien, hooguit 3 minuten. De dienst werd gehouden in dezelfde zaal, met dezelfde kist en dezelfde mevrouw.
Ik denk dat ik harder heb zitten huilen dan alle anderen bij elkaar en ik was totaal leeg daarna. Had gezegd dat ik later op mijn werk zou zijn en heb er spijt van gehad dat ik niet gewoon vrijaf heb genomen, goeie genade wat een drama. En dat heb ik echt niet verwacht, ik kende die man tenslotte niet.
Van mijn zus hoorde ik later een soortgelijke ervaring. Dus bij deze; zorg voor een grote doos tissues en een strip kalmeringstabletten als je ooit naar een vergelijkbare begrafenisdienst moet, want dan komt het in tienvoud terug.
zondag 14 juni 2015 om 11:18
quote:milena1 schreef op 14 juni 2015 @ 11:14:
Als ik in openbaar plotseling emotioneel word, zijn eerlijk gezegd alle andere mensen wel m'n laatste zorg.
Ik vind het zelf ook niet vreemd of genant als ik iemand anders zie huilen, alleen maar rot voor ze.Oké... Dan ben ik wellicht te veel met andere bezig.
Als ik in openbaar plotseling emotioneel word, zijn eerlijk gezegd alle andere mensen wel m'n laatste zorg.
Ik vind het zelf ook niet vreemd of genant als ik iemand anders zie huilen, alleen maar rot voor ze.Oké... Dan ben ik wellicht te veel met andere bezig.
zondag 14 juni 2015 om 11:22
Ik probeer het ook weg te slikken of weg te sneaken. Of ik probeer een grapje in m'n hoofd te maken.
Maar 't gebeurt gelukkig vrijwel nooit meer. Toen m'n vader ziek was en dood ging wel. Zat ik biertjes te drinken in de kroeg (was net begonnen met studeren) en dan had ik sowieso al minder rem, dus de tranen dropen algauw weer uit m'n ogen inmiddels is de pijn wel weer gezakt, maar heel soms kan het me nog wel eens een beetje overvallen. Maar meestal zijn het dan maar een paar tranen in m'n ogen die ik sneaky weg kan pinken.
Ach verdriet. 't Hoort erbij.
Maar 't gebeurt gelukkig vrijwel nooit meer. Toen m'n vader ziek was en dood ging wel. Zat ik biertjes te drinken in de kroeg (was net begonnen met studeren) en dan had ik sowieso al minder rem, dus de tranen dropen algauw weer uit m'n ogen inmiddels is de pijn wel weer gezakt, maar heel soms kan het me nog wel eens een beetje overvallen. Maar meestal zijn het dan maar een paar tranen in m'n ogen die ik sneaky weg kan pinken.
Ach verdriet. 't Hoort erbij.
zondag 14 juni 2015 om 11:22
quote:Getfree schreef op 14 juni 2015 @ 11:18:
[...]
Oké... Dan ben ik wellicht te veel met andere bezig.
Welnee! Iedereen heeft z'n eigen manier om met dingen om te gaan, daar is geen goed of fout in!
Jij bent op zo'n moment meer met anderen bezig misschien, wat die er van zullen denken wellicht? En als ik huil dan zit ik wel dusdanig 'in mezelf' en in mijn emotie dat dat me niet zoveel meer kan schelen. (en ik heb sowieso al niet zoveel met 'wat anderen ergens van zullen denken'...)
[...]
Oké... Dan ben ik wellicht te veel met andere bezig.
Welnee! Iedereen heeft z'n eigen manier om met dingen om te gaan, daar is geen goed of fout in!
Jij bent op zo'n moment meer met anderen bezig misschien, wat die er van zullen denken wellicht? En als ik huil dan zit ik wel dusdanig 'in mezelf' en in mijn emotie dat dat me niet zoveel meer kan schelen. (en ik heb sowieso al niet zoveel met 'wat anderen ergens van zullen denken'...)
zondag 14 juni 2015 om 11:29
quote:milena1 schreef op 14 juni 2015 @ 11:22:
[...]
Welnee! Iedereen heeft z'n eigen manier om met dingen om te gaan, daar is geen goed of fout in!
Jij bent op zo'n moment meer met anderen bezig misschien, wat die er van zullen denken wellicht? En als ik huil dan zit ik wel dusdanig 'in mezelf' en in mijn emotie dat dat me niet zoveel meer kan schelen. (en ik heb sowieso al niet zoveel met 'wat anderen ergens van zullen denken'...)Goed.gezegd.
[...]
Welnee! Iedereen heeft z'n eigen manier om met dingen om te gaan, daar is geen goed of fout in!
Jij bent op zo'n moment meer met anderen bezig misschien, wat die er van zullen denken wellicht? En als ik huil dan zit ik wel dusdanig 'in mezelf' en in mijn emotie dat dat me niet zoveel meer kan schelen. (en ik heb sowieso al niet zoveel met 'wat anderen ergens van zullen denken'...)Goed.gezegd.
zondag 14 juni 2015 om 11:39
Ik kan me niet herinneren ooit zo verdrietig te zijn geweest in het openbaar. Of vrolijk. Mijn eerste en laatste ongeremde lachbui was toen ik 17 was. Uitbundige huilbuien, kan het me niet herinneren.
En hoewel het tegenwoordig natuurlijk allemaal moet kunnen, enzo, want emoties moet je er uit gooien: ik vind het niet iets voor het grote publiek. Zowel uitbundig huilen als uitbundig lachen, doe me een lol, hou het voor jezelf en/of je naasten.
En hoewel het tegenwoordig natuurlijk allemaal moet kunnen, enzo, want emoties moet je er uit gooien: ik vind het niet iets voor het grote publiek. Zowel uitbundig huilen als uitbundig lachen, doe me een lol, hou het voor jezelf en/of je naasten.
zondag 14 juni 2015 om 11:40
quote:LittleLilly schreef op 14 juni 2015 @ 11:23:
[...]
Ik dacht altijd dat jij een man was..
Ja en? Mannen zijn geen robots, die hebben ook gevoel.
Ik probeer ook het tegen te houden. Gaat dat niet jammer dan. Als ze er last van hebben kijken ze maar de andere kant op hoor.
[...]
Ik dacht altijd dat jij een man was..
Ja en? Mannen zijn geen robots, die hebben ook gevoel.
Ik probeer ook het tegen te houden. Gaat dat niet jammer dan. Als ze er last van hebben kijken ze maar de andere kant op hoor.
All people have the right to stupidity. But some abuse the privilege.
zondag 14 juni 2015 om 11:42
Ik stond afgelopen week nog een poos bij het chipsvak in de Appie te snotteren. Ander soort aanleiding (bleek een voor mij nieuwe uitingsvorm van mijn epilepsie te zijn) en ik geneerde me rot. Achteraf ben ik gewoon blij met de lieve reacties van omstanders, maar ik denk dat ik me wel wat opgelaten zal voelen als ik die winkel weer in ga.
Het gekke is dat ik niet zoveel "vind" van anderen die ik in het openbaar zie huilen, anders dan dat ik het voor die persoon naar vind dat diegene zo verdrietig is. Maar als het jezelf betreft...
Het gekke is dat ik niet zoveel "vind" van anderen die ik in het openbaar zie huilen, anders dan dat ik het voor die persoon naar vind dat diegene zo verdrietig is. Maar als het jezelf betreft...
zondag 14 juni 2015 om 11:44
quote:JollyJ schreef op 14 juni 2015 @ 11:39:
Ik kan me niet herinneren ooit zo verdrietig te zijn geweest in het openbaar. Of vrolijk. Mijn eerste en laatste ongeremde lachbui was toen ik 17 was. Uitbundige huilbuien, kan het me niet herinneren.
En hoewel het tegenwoordig natuurlijk allemaal moet kunnen, enzo, want emoties moet je er uit gooien: ik vind het niet iets voor het grote publiek. Zowel uitbundig huilen als uitbundig lachen, doe me een lol, hou het voor jezelf en/of je naasten.
Neeeeeejjjjjjj Echt??? O wat hoop ik voor jou dat je nu 17 jaar en een week bent.
Nooit meer echt slap van het lachen met met de mascara tot op je knieën over de tafel gelegen? En je ergert je ook echt als anderen openlijk plezier hebben???
Meid doe jezelf een plezier en huur tien dikke negers in om je een weekeinde alle hoeken van je huis en tuin te laten zien, misschien vrolijk je daar een beetje van op...
Ik kan me niet herinneren ooit zo verdrietig te zijn geweest in het openbaar. Of vrolijk. Mijn eerste en laatste ongeremde lachbui was toen ik 17 was. Uitbundige huilbuien, kan het me niet herinneren.
En hoewel het tegenwoordig natuurlijk allemaal moet kunnen, enzo, want emoties moet je er uit gooien: ik vind het niet iets voor het grote publiek. Zowel uitbundig huilen als uitbundig lachen, doe me een lol, hou het voor jezelf en/of je naasten.
Neeeeeejjjjjjj Echt??? O wat hoop ik voor jou dat je nu 17 jaar en een week bent.
Nooit meer echt slap van het lachen met met de mascara tot op je knieën over de tafel gelegen? En je ergert je ook echt als anderen openlijk plezier hebben???
Meid doe jezelf een plezier en huur tien dikke negers in om je een weekeinde alle hoeken van je huis en tuin te laten zien, misschien vrolijk je daar een beetje van op...
zondag 14 juni 2015 om 11:47
quote:Bij_Zonder schreef op 14 juni 2015 @ 11:42:Het gekke is dat ik niet zoveel "vind" van anderen die ik in het openbaar zie huilen, anders dan dat ik het voor die persoon naar vind dat diegene zo verdrietig is. Maar als het jezelf betreft...Dit inderdaad. Ik heb er geen moeite mee als iemand anders huilt in het openbaar, al krijg ik er bij bekenden wel altijd trootsneigingen van, maar zelf voel ik me dan wel ontzettend opgelaten. Ik kan mijn emoties meestal heel goed in bedwang houden, vind het in veel situaties ook ongepast, maar soms lukt het niet en dan voel ik me heel stom.
zondag 14 juni 2015 om 11:49
quote:milena1 schreef op 14 juni 2015 @ 11:44:
[...]
Neeeeeejjjjjjj Echt??? O wat hoop ik voor jou dat je nu 17 jaar en een week bent.
Nooit meer echt slap van het lachen met met de mascara tot op je knieën over de tafel gelegen? En je ergert je ook echt als anderen openlijk plezier hebben???
Meid doe jezelf een plezier en huur tien dikke negers in om je een weekeinde alle hoeken van je huis en tuin te laten zien, misschien vrolijk je daar een beetje van op...En ik moet hier in ieder geval heel erg om lachen! Meid toch
[...]
Neeeeeejjjjjjj Echt??? O wat hoop ik voor jou dat je nu 17 jaar en een week bent.
Nooit meer echt slap van het lachen met met de mascara tot op je knieën over de tafel gelegen? En je ergert je ook echt als anderen openlijk plezier hebben???
Meid doe jezelf een plezier en huur tien dikke negers in om je een weekeinde alle hoeken van je huis en tuin te laten zien, misschien vrolijk je daar een beetje van op...En ik moet hier in ieder geval heel erg om lachen! Meid toch
