Psyche
alle pijlers
Huilen in het openbaar
zondag 14 juni 2015 om 10:59
Ruim 9 jaar geleden is mijn vader op jonge leeftijd plotseling overleden toen ik bijna 38 weken zwanger was.
Gisteren zat ik met mijn lieve 9-jarige dochter en met mijn vriend een hapje te eten in een restaurant waar ik plotseling overmand werd door emoties: het liedje van de begrafenis van mijn vader werd gedraaid welke ik al jaren niet meer had gehoord.
In mijn hoofd zat ik weer op de kerkbank met mijn zwangere buik en ik voelde me weer precies zoals toen: ik werd intens verdrietig, begon te huilen en kon het niet stoppen. ( ik probeerde het zo onopvallend mogelijk te houden) Ik voelde me ontzettend opgelaten en schaamde me.
Gelukkig waren mijn dochter en vriend heel lief en begripvol voor me en stopte het toen het liedje afgelopen was.
Maar ik vraag me af: wat doen jullie als je plotseling in het openbaar emotioneel wordt?
Gisteren zat ik met mijn lieve 9-jarige dochter en met mijn vriend een hapje te eten in een restaurant waar ik plotseling overmand werd door emoties: het liedje van de begrafenis van mijn vader werd gedraaid welke ik al jaren niet meer had gehoord.
In mijn hoofd zat ik weer op de kerkbank met mijn zwangere buik en ik voelde me weer precies zoals toen: ik werd intens verdrietig, begon te huilen en kon het niet stoppen. ( ik probeerde het zo onopvallend mogelijk te houden) Ik voelde me ontzettend opgelaten en schaamde me.
Gelukkig waren mijn dochter en vriend heel lief en begripvol voor me en stopte het toen het liedje afgelopen was.
Maar ik vraag me af: wat doen jullie als je plotseling in het openbaar emotioneel wordt?
zondag 14 juni 2015 om 11:49
quote:milena1 schreef op 14 juni 2015 @ 11:44:
[...]
Neeeeeejjjjjjj Echt??? O wat hoop ik voor jou dat je nu 17 jaar en een week bent.
Nooit meer echt slap van het lachen met met de mascara tot op je knieën over de tafel gelegen? En je ergert je ook echt als anderen openlijk plezier hebben???
Meid doe jezelf een plezier en huur tien dikke negers in om je een weekeinde alle hoeken van je huis en tuin te laten zien, misschien vrolijk je daar een beetje van op...
Dit is dan wel een momentje om te lachen.
Maar nee, de mascara op mijn knieën zal niet snel gebeuren.
In alle eerlijkheid vind ik het vrij intens sneu dat je denkt dat je pas vrolijk bent als je als een uitgelaten kleuter tekeer gaat, of dat je nogal racistische en seksistische opmerkingen grappig zijn.
[...]
Neeeeeejjjjjjj Echt??? O wat hoop ik voor jou dat je nu 17 jaar en een week bent.
Nooit meer echt slap van het lachen met met de mascara tot op je knieën over de tafel gelegen? En je ergert je ook echt als anderen openlijk plezier hebben???
Meid doe jezelf een plezier en huur tien dikke negers in om je een weekeinde alle hoeken van je huis en tuin te laten zien, misschien vrolijk je daar een beetje van op...
Dit is dan wel een momentje om te lachen.
Maar nee, de mascara op mijn knieën zal niet snel gebeuren.
In alle eerlijkheid vind ik het vrij intens sneu dat je denkt dat je pas vrolijk bent als je als een uitgelaten kleuter tekeer gaat, of dat je nogal racistische en seksistische opmerkingen grappig zijn.
zondag 14 juni 2015 om 11:52
quote:JollyJ schreef op 14 juni 2015 @ 11:39:
En hoewel het tegenwoordig natuurlijk allemaal moet kunnen, enzo, want emoties moet je er uit gooien: ik vind het niet iets voor het grote publiek. Zowel uitbundig huilen als uitbundig lachen, doe me een lol, hou het voor jezelf en/of je naasten.Soms heb je dat niet zelf onder controle he...
En hoewel het tegenwoordig natuurlijk allemaal moet kunnen, enzo, want emoties moet je er uit gooien: ik vind het niet iets voor het grote publiek. Zowel uitbundig huilen als uitbundig lachen, doe me een lol, hou het voor jezelf en/of je naasten.Soms heb je dat niet zelf onder controle he...
zondag 14 juni 2015 om 11:54
zondag 14 juni 2015 om 11:56
quote:JollyJ schreef op 14 juni 2015 @ 11:49:
[...]
Dit is dan wel een momentje om te lachen.
Maar nee, de mascara op mijn knieën zal niet snel gebeuren.
In alle eerlijkheid vind ik het vrij intens sneu dat je denkt dat je pas vrolijk bent als je als een uitgelaten kleuter tekeer gaat, of dat je nogal racistische en seksistische opmerkingen grappig zijn.
Beter sneu en een leuk leven (dat jij oprecht heerlijk lachen als 'als uitgelaten kleuter tekeer gaan' ziet, zegt me genoeg) dan als zure ouwe muts door het leven, wat mij betreft.
Allemachtig als ik zó oud moet worden, dan laat mij maar fijn in m'n dolle kleuterfase blijven. Bevalt me prima
[...]
Dit is dan wel een momentje om te lachen.
Maar nee, de mascara op mijn knieën zal niet snel gebeuren.
In alle eerlijkheid vind ik het vrij intens sneu dat je denkt dat je pas vrolijk bent als je als een uitgelaten kleuter tekeer gaat, of dat je nogal racistische en seksistische opmerkingen grappig zijn.
Beter sneu en een leuk leven (dat jij oprecht heerlijk lachen als 'als uitgelaten kleuter tekeer gaan' ziet, zegt me genoeg) dan als zure ouwe muts door het leven, wat mij betreft.
Allemachtig als ik zó oud moet worden, dan laat mij maar fijn in m'n dolle kleuterfase blijven. Bevalt me prima
zondag 14 juni 2015 om 12:02
Nou ik vind de lachbuien waarbij je zo moet lachen dat de tranen in je ogen staan en je er buikpijn van krijgt juist heerlijk. En ik vind lachen ook nog eens een van de leukste geluiden die er is, dus laat mensen lekker lachen.
De enige reden dat ik niet wil dat mensen zien dat ik huil is dat ik bang ben dat mensen gaan vragen wat eraan scheelt en dat ik dan met een wildvreemde over mijn verdriet moet praten.
Als andere mensen moeten huilen vind ik dat ook niet erg, trouwens. Wel zal ik niet snel vragen 'wat is er?' Maar eerder iets van 'gaat het wel?' Of 'wil je erover praten?' Als ik iemand niet zo goed ken (en er zijn geen dierbaren van diegene die zich om hem/haar bekommeren in de buurt).
De enige reden dat ik niet wil dat mensen zien dat ik huil is dat ik bang ben dat mensen gaan vragen wat eraan scheelt en dat ik dan met een wildvreemde over mijn verdriet moet praten.
Als andere mensen moeten huilen vind ik dat ook niet erg, trouwens. Wel zal ik niet snel vragen 'wat is er?' Maar eerder iets van 'gaat het wel?' Of 'wil je erover praten?' Als ik iemand niet zo goed ken (en er zijn geen dierbaren van diegene die zich om hem/haar bekommeren in de buurt).
zondag 14 juni 2015 om 12:10
Ik ben vrij emotioneel, veel onverwerkt verdriet wat ik onder een deksel probeer te houden. Feit is wel hoe harder ik dat probeer het mij het minste lukt, yellow lemon effect. Als ik anderen zie huilen op een openbare plek en iemand is alleen ga ik soms even heen. Soms is een hand op een schouder al genoeg en loop dan weer door. Het overkomt mij zelf ook nog wel eens en hoewel ik mij zeker niet schaam is het fijn als mensen er geen heisa van maken. Dat wat jou is overkomen, heb ik ook wel eens soms met man en kinderen erbij. Dan is een extra knuffel of een hand op die van mij al genoeg.
Maak je niet te druk, mensen hebben emoties en die mogen eruit...
Maak je niet te druk, mensen hebben emoties en die mogen eruit...
zondag 14 juni 2015 om 12:10
quote:JollyJ schreef op 14 juni 2015 @ 11:39:
Ik kan me niet herinneren ooit zo verdrietig te zijn geweest in het openbaar. Of vrolijk. Mijn eerste en laatste ongeremde lachbui was toen ik 17 was. Uitbundige huilbuien, kan het me niet herinneren.
En hoewel het tegenwoordig natuurlijk allemaal moet kunnen, enzo, want emoties moet je er uit gooien: ik vind het niet iets voor het grote publiek. Zowel uitbundig huilen als uitbundig lachen, doe me een lol, hou het voor jezelf en/of je naasten.
Ik krijg hier oprecht medelijden van.
Ik kan me niet herinneren ooit zo verdrietig te zijn geweest in het openbaar. Of vrolijk. Mijn eerste en laatste ongeremde lachbui was toen ik 17 was. Uitbundige huilbuien, kan het me niet herinneren.
En hoewel het tegenwoordig natuurlijk allemaal moet kunnen, enzo, want emoties moet je er uit gooien: ik vind het niet iets voor het grote publiek. Zowel uitbundig huilen als uitbundig lachen, doe me een lol, hou het voor jezelf en/of je naasten.
Ik krijg hier oprecht medelijden van.
zondag 14 juni 2015 om 12:28
Ach, sinds ik kinderen heb ben ik emotioneel incontinent. Heb met mijn kinderen de nodige problemen gehad en mijn ouders allebei al verloren. Soms loop ik even over, zeker bij mensen die me lief zijn, trouwens ook met mensen die me lief zijn. Ik probeer om het niet te krampachtig tegen te houden, want dan wordt het alleen maar erger. Als ik er aan toegeef blijft het vaak bij een traan over mijn wangen. En hoe anderen daar over denken zal me worst zijn. Ik ben een mens, met al mijn emoties!
leef, geniet en eet!
zondag 14 juni 2015 om 13:02
quote:JollyJ schreef op 14 juni 2015 @ 11:49:
[...]
...
In alle eerlijkheid vind ik het vrij intens sneu dat je denkt dat je pas vrolijk bent als je als een uitgelaten kleuter tekeer gaat, of dat je nogal racistische en seksistische opmerkingen grappig zijn.
Bijzonder knap dat je het thema huilen/lachen gewoon, zo helemaal door jezelf met je eigen denkbeeldige handen uit de lucht gegrepen, weet te linken aan racisme en seksisme.
Weinig Jolly aan deze Jumper, zo te lezen. Voortaan zal ik SourJ denken.
[...]
...
In alle eerlijkheid vind ik het vrij intens sneu dat je denkt dat je pas vrolijk bent als je als een uitgelaten kleuter tekeer gaat, of dat je nogal racistische en seksistische opmerkingen grappig zijn.
Bijzonder knap dat je het thema huilen/lachen gewoon, zo helemaal door jezelf met je eigen denkbeeldige handen uit de lucht gegrepen, weet te linken aan racisme en seksisme.
Weinig Jolly aan deze Jumper, zo te lezen. Voortaan zal ik SourJ denken.
zondag 14 juni 2015 om 13:28
quote:kerol schreef op 14 juni 2015 @ 13:02:
[...]
Bijzonder knap dat je het thema huilen/lachen gewoon, zo helemaal door jezelf met je eigen denkbeeldige handen uit de lucht gegrepen, weet te linken aan racisme en seksisme.
Weinig Jolly aan deze Jumper, zo te lezen. Voortaan zal ik SourJ denken.Even gewoon lezen was teveel gevraagd?
[...]
Bijzonder knap dat je het thema huilen/lachen gewoon, zo helemaal door jezelf met je eigen denkbeeldige handen uit de lucht gegrepen, weet te linken aan racisme en seksisme.
Weinig Jolly aan deze Jumper, zo te lezen. Voortaan zal ik SourJ denken.Even gewoon lezen was teveel gevraagd?
zondag 14 juni 2015 om 13:29
quote:Donewithit schreef op 14 juni 2015 @ 12:16:
Overigens vind ik dat gevit en ik doe het beter dan jij want ik huil lach/wel hierboven ook om te huilen...leer eens je mening geven zonder de ander willens en weten te willen raken.Als mensen een andere mening hebben zijn ze een zure ouwe muts, dat weet je toch?
Overigens vind ik dat gevit en ik doe het beter dan jij want ik huil lach/wel hierboven ook om te huilen...leer eens je mening geven zonder de ander willens en weten te willen raken.Als mensen een andere mening hebben zijn ze een zure ouwe muts, dat weet je toch?
zondag 14 juni 2015 om 13:33
Zelf vind ik het niet erg om emotioneel te worden, het kan gewoon gebeuren. Wel zijn er momenten dat het niet goed uitkomt als je vanuit stress de tranen voelt komen of lopen. Op werk gebied vind ik het alleen heel vervelend.
Maar bij vrienden of kennissen, ja het is dan niet anders. Ik zie het ook als een stuk vertrouwen die je in die persoon hebt dat je kan zijn op de manier waarop je je op dat moment voelt.
Uiteraard zijn er ook mensen dat je denkt, als ik maar niet emotioneel ga worden, dan helpt het wel om onderwerpen te omzeilen om niet emotioneel te worden.
Ik denk dat ik gelukkig veel mensen om mij heen heb die mij niet veroordelen als ik een emotionele bui heb.
Maar bij vrienden of kennissen, ja het is dan niet anders. Ik zie het ook als een stuk vertrouwen die je in die persoon hebt dat je kan zijn op de manier waarop je je op dat moment voelt.
Uiteraard zijn er ook mensen dat je denkt, als ik maar niet emotioneel ga worden, dan helpt het wel om onderwerpen te omzeilen om niet emotioneel te worden.
Ik denk dat ik gelukkig veel mensen om mij heen heb die mij niet veroordelen als ik een emotionele bui heb.
Als je tot over je oren in de soep zit, zie je de gehaktballen pas naast je drijven
zondag 14 juni 2015 om 13:42
quote:JollyJ schreef op 14 juni 2015 @ 13:29:
[...]
Als mensen een andere mening hebben zijn ze een zure ouwe muts, dat weet je toch?
Als mensen ander mensen willen opleggen om niet te schaterlachen of huilen in het openbaar, dan vind ik dat in ieder geval wel degelijk binnen de definitie van zuurpruim liggen. Of het vervolgens deze of juist de andere mening is, maakt daarin geen verschil.
Ik vind het in ieder geval leuk om mensen te zien schaterlachen. En zelfs verdriet dat tot tranen beweegt is een mooie emotie, eentje die blijk geeft van gevoel en leven. Ik vind het heel rot voor je dat je zozeer niet kan omgaan met emoties, dat het je al ergert om ze van anderen te aanschouwen.
Aangezien jij er voor pleit om dat gedrag buiten de openbare ruimte te houden, dan kun je met jouw zienswijze toch ook wel billijken dat er mensen zijn met een andere mening, die dat juist mooi vinden en het graag in de openbare ruimte willen zien? Je bent zelf degene die begint te huilen dat een andere mening niet mag, maar zelfs tegenover jouw andere mening staat een andere mening, die net zo goed geuit mag worden als jouw andere mening. Stiekeme huilie.
[...]
Als mensen een andere mening hebben zijn ze een zure ouwe muts, dat weet je toch?
Als mensen ander mensen willen opleggen om niet te schaterlachen of huilen in het openbaar, dan vind ik dat in ieder geval wel degelijk binnen de definitie van zuurpruim liggen. Of het vervolgens deze of juist de andere mening is, maakt daarin geen verschil.
Ik vind het in ieder geval leuk om mensen te zien schaterlachen. En zelfs verdriet dat tot tranen beweegt is een mooie emotie, eentje die blijk geeft van gevoel en leven. Ik vind het heel rot voor je dat je zozeer niet kan omgaan met emoties, dat het je al ergert om ze van anderen te aanschouwen.
Aangezien jij er voor pleit om dat gedrag buiten de openbare ruimte te houden, dan kun je met jouw zienswijze toch ook wel billijken dat er mensen zijn met een andere mening, die dat juist mooi vinden en het graag in de openbare ruimte willen zien? Je bent zelf degene die begint te huilen dat een andere mening niet mag, maar zelfs tegenover jouw andere mening staat een andere mening, die net zo goed geuit mag worden als jouw andere mening. Stiekeme huilie.
woensdag 17 juni 2015 om 22:07
Laatst kreeg ik ook heftig nieuws, mijn dienstverband liep na tig jaar af omdat het tja gewoon stopte en ik stond te brullen op het station en kon niet stoppen en toen dacht ik ineens Hoe kom ik nu thuis? In de bus hield het ook maar niet op maar mensen deden heel lief net of ze het niet zagen, daar was ik wel dankbaar voor af en toe een begrijpelijke blik mijn kant op en dat moet ook kunnen, waar moet je je voor schamen, het voelt alleen wel vreemd idd.
