Psyche
alle pijlers
Hypochondrie
woensdag 3 juli 2013 om 13:41
Ik ben op zoek naar lotgenoten...
Om elkaar wat te steunen, verhalen te delen, angsten...
Ik ben een vrouw van 37 en heb 3 schatten van kinderen...
Elke dag is een strijd om door te komen.
Ik sta op met verschrikkelijke angsten en ga ook met die angsten slapen...
Angst om dood te gaan...De kids en mijn man achter te laten...
Elke week sta ik bij de huisarts met nog maar eens een vage klacht...
Ben binnenstebuiten gekeerd maar niks te vinden.
Ik hyperventileer continu, vind geen rust...
De dokter stelde nu toch voor om sipralexa te nemen maar daar mijn angsten zo ver gaan dat ik enkel paracetamol durf te gebruiken, weet ik echt niet wat ik moet doen...
Ik heb er al 1 van genomen (halfje van 10 mg) en voelde me echt belabberd...
Hartkloppingen, gejaagd gevoel.. Alsof ik 10 kopjes espresso had gedronken...
Is deze bijwerking reeel of zit het in mijn koppie...??
Ik zou het alvast heel leuk vinden om iemand te vinden die mij wat kan steunen...
Want ik voel me moederziel alleen in deze nachtmerrie...
Om elkaar wat te steunen, verhalen te delen, angsten...
Ik ben een vrouw van 37 en heb 3 schatten van kinderen...
Elke dag is een strijd om door te komen.
Ik sta op met verschrikkelijke angsten en ga ook met die angsten slapen...
Angst om dood te gaan...De kids en mijn man achter te laten...
Elke week sta ik bij de huisarts met nog maar eens een vage klacht...
Ben binnenstebuiten gekeerd maar niks te vinden.
Ik hyperventileer continu, vind geen rust...
De dokter stelde nu toch voor om sipralexa te nemen maar daar mijn angsten zo ver gaan dat ik enkel paracetamol durf te gebruiken, weet ik echt niet wat ik moet doen...
Ik heb er al 1 van genomen (halfje van 10 mg) en voelde me echt belabberd...
Hartkloppingen, gejaagd gevoel.. Alsof ik 10 kopjes espresso had gedronken...
Is deze bijwerking reeel of zit het in mijn koppie...??
Ik zou het alvast heel leuk vinden om iemand te vinden die mij wat kan steunen...
Want ik voel me moederziel alleen in deze nachtmerrie...
woensdag 3 juli 2013 om 19:22
Ja jullie hebben beiden gelijk...
De hypochondrie komt van het verliezen van mijn vader in mijn tienerjaren aan longkanker...
Ik stond toen ook helemaal alleen...
Mijn mama had haar verdriet en mijn oudere zus studeerde in een andere stad...
Inderdaad de stress verergert het wel en vroeger ging het ook met ups & downs...
Maanden/weken waar het heel goed ging (meestal na geruststelling van de huisarts) en dan mindere weken...
Maar nu wisselt het niet meer af...
De geruststelling van de huisarts ruimt plaats voor weer andere lichamelijke zorgen en kwalen natuurlijk...
Want van het een komt het ander en de geest is een zeer sterk wapen...
Ik denk dat ik vooral een psychiater moet zoeken en vinden waar ik me goed bij voel.
Die me au serieux neemt...
Maar dat is blijkbaar geen sinecure...
Ik vind het wel al ontzettend "leuk" dat ik hier zoveel feedback krijg met goeie tips en het gevoel dat ik toch ergens mijn "ei" kwijtkan )
De hypochondrie komt van het verliezen van mijn vader in mijn tienerjaren aan longkanker...
Ik stond toen ook helemaal alleen...
Mijn mama had haar verdriet en mijn oudere zus studeerde in een andere stad...
Inderdaad de stress verergert het wel en vroeger ging het ook met ups & downs...
Maanden/weken waar het heel goed ging (meestal na geruststelling van de huisarts) en dan mindere weken...
Maar nu wisselt het niet meer af...
De geruststelling van de huisarts ruimt plaats voor weer andere lichamelijke zorgen en kwalen natuurlijk...
Want van het een komt het ander en de geest is een zeer sterk wapen...
Ik denk dat ik vooral een psychiater moet zoeken en vinden waar ik me goed bij voel.
Die me au serieux neemt...
Maar dat is blijkbaar geen sinecure...
Ik vind het wel al ontzettend "leuk" dat ik hier zoveel feedback krijg met goeie tips en het gevoel dat ik toch ergens mijn "ei" kwijtkan )
woensdag 3 juli 2013 om 19:29
Jep, zoek een psychiater en ga met jezelf aan de slag. En hey, dat je vader is overleden en dat je toen ook nog geen steun aan de rest van je familie had is zonder meer heel erg kut en verdrietig, maar dat is natuurlijk niet iets waar je je nu nog achter zou moeten verschuilen. Juist niet! Je vader zou vast ook willen dat je knetter gelukkig wordt. Dus ja, ga ervoor! En doe de dingen die je eng vindt. Dat werkt namelijk echt zo goed.
woensdag 3 juli 2013 om 19:49
woensdag 3 juli 2013 om 21:24
Fijn dat je wat kan met de feedback. Leg vooral je ei als je dat helpt
Je hebt nare dingen meegemaakt vroeger. Blijkbaar heeft dat gevoel wat je daarbij had zich vastgezet in jou en komt dat er nu te pas en te onpas uit als hypochondrie. Alsof de plaat een beetje vastzit en zichzelf steeds herhaalt.
En dat is echt niet erg, dat gebeurt iedereen wel eens maar het is inderdaad een goed idee is dat je hier er wat aan probeert te doen want het is inderdaad jammer om je leven met zoveel angsten door te brengen. Soms lukt het ff niet meer om er zelf uit te komen en om daarbij hulp te vragen is geen schande maar juist heel erg sterk.
Je hebt nare dingen meegemaakt vroeger. Blijkbaar heeft dat gevoel wat je daarbij had zich vastgezet in jou en komt dat er nu te pas en te onpas uit als hypochondrie. Alsof de plaat een beetje vastzit en zichzelf steeds herhaalt.
En dat is echt niet erg, dat gebeurt iedereen wel eens maar het is inderdaad een goed idee is dat je hier er wat aan probeert te doen want het is inderdaad jammer om je leven met zoveel angsten door te brengen. Soms lukt het ff niet meer om er zelf uit te komen en om daarbij hulp te vragen is geen schande maar juist heel erg sterk.
donderdag 4 juli 2013 om 19:34
Hoi Ctje,
Ik herken veel van mezelf bij jou...
Momenten waar ik vrij eurforisch ben en blij (meestal omdat ik fysiek dan niks voel!) maar dat kan evensnel weer omslaan...
Neerslachtig...
Maar dan kruip ik niet in een hoekje.
Integendeel!
Ik kan dat ook niet doen.
Ik heb 3 schatten van kinderen die wel genoeg aandacht van mij eisen )
Maar dat neemt niet weg dat ik die gedachten niet heb en ermee opsta en mee ga slapen...
Als kind was ik ook wel vrij angstig...
Maar zeker niet in die mate...
Ik ging op reis met de jeugdbeweging, rebelleerde...
Genoot echt van alles...
Nu ben ik niet graag alleen...
Ik zoek ook gezelschap op maar dan ben ik alweer bang dat ik iets zal "krijgen" als ik bv aan de kassa sta in het warenhuis...
Ik controleer ook heel heel vaak mijn hartslag...
Alsof ik bij een hartstilstand dáár nog tijd voor zal hebben )))
Het gaat zo ver dat ik heel moeilijk tegen verandering kan...
Bv nieuwe kledij...
Ik moet me erg goed voelen vooraleer ik deze durf aan te doen.
Angst dat er iets zal gebeuren als ik het doe.
Alsof een broek daar macht over heeft!!! Stom stom stom!!!
Ik durf mezelf ook bijna niet meer te bekijken in de spiegel als ik uit bad komt...
Uit angst om iets te zien of te ontdekken wat niet helemaal juist is...
Erg erg...
En het ergste van al is dat die angstgevoelens niet heb naar de kinderen toe!
Ik heb 3 ongelooflijke deugenieten die bomen inkruipen, halve bergen beklimmen...
Maar naar hen toe heb ik geen angst!
Waardoor ik me dan ook nog eens heel erg egoistisch vind...
Ik heb dat ander forum even bezocht maar die is precies al enkele maanden inactief...
Groetjes!!!
Ik herken veel van mezelf bij jou...
Momenten waar ik vrij eurforisch ben en blij (meestal omdat ik fysiek dan niks voel!) maar dat kan evensnel weer omslaan...
Neerslachtig...
Maar dan kruip ik niet in een hoekje.
Integendeel!
Ik kan dat ook niet doen.
Ik heb 3 schatten van kinderen die wel genoeg aandacht van mij eisen )
Maar dat neemt niet weg dat ik die gedachten niet heb en ermee opsta en mee ga slapen...
Als kind was ik ook wel vrij angstig...
Maar zeker niet in die mate...
Ik ging op reis met de jeugdbeweging, rebelleerde...
Genoot echt van alles...
Nu ben ik niet graag alleen...
Ik zoek ook gezelschap op maar dan ben ik alweer bang dat ik iets zal "krijgen" als ik bv aan de kassa sta in het warenhuis...
Ik controleer ook heel heel vaak mijn hartslag...
Alsof ik bij een hartstilstand dáár nog tijd voor zal hebben )))
Het gaat zo ver dat ik heel moeilijk tegen verandering kan...
Bv nieuwe kledij...
Ik moet me erg goed voelen vooraleer ik deze durf aan te doen.
Angst dat er iets zal gebeuren als ik het doe.
Alsof een broek daar macht over heeft!!! Stom stom stom!!!
Ik durf mezelf ook bijna niet meer te bekijken in de spiegel als ik uit bad komt...
Uit angst om iets te zien of te ontdekken wat niet helemaal juist is...
Erg erg...
En het ergste van al is dat die angstgevoelens niet heb naar de kinderen toe!
Ik heb 3 ongelooflijke deugenieten die bomen inkruipen, halve bergen beklimmen...
Maar naar hen toe heb ik geen angst!
Waardoor ik me dan ook nog eens heel erg egoistisch vind...
Ik heb dat ander forum even bezocht maar die is precies al enkele maanden inactief...
Groetjes!!!
donderdag 4 juli 2013 om 21:04
fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Manon wat je vertelt over je kleding kan ik helemaal begrijpen! Ik heb dat niet met kleding maar wel met bepaald voedsel, cosmetica (cremes ed) en medicatie. Ik heb de gedachte dat het misschien "niet goed is" wanneer ik t eet / gebruik en krijg dat idee dan niet meer uit mijn hoofd. heel lastig, bedenk me dan wel dat mijn gedachte ( waarschijnlijk) niet klopt maar durf het risico niet te nemen.
waar ben je precies bang voor aan de kassa? Dat je in paniek raakt, of ziek wordt? Herken ook het gevoel wanneer er even niks is waar je je zorgen om maakt! Ik ben nu al een paar weken aan het kwakkelen wat me heel veel stress bezorgt. Steeds alert op mijn symptomen en angstig door de medicatie ( angst voor bijwerkingen, bang dat ik het verkeerd gebruik etc)
misschien kunnen we proberen dit forum actief te houden?
sterkte!
waar ben je precies bang voor aan de kassa? Dat je in paniek raakt, of ziek wordt? Herken ook het gevoel wanneer er even niks is waar je je zorgen om maakt! Ik ben nu al een paar weken aan het kwakkelen wat me heel veel stress bezorgt. Steeds alert op mijn symptomen en angstig door de medicatie ( angst voor bijwerkingen, bang dat ik het verkeerd gebruik etc)
misschien kunnen we proberen dit forum actief te houden?
sterkte!
donderdag 4 juli 2013 om 22:27
quote:lika76 schreef op 04 juli 2013 @ 21:04:
fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Manon wat je vertelt over je kleding kan ik helemaal begrijpen! Ik heb dat niet met kleding maar wel met bepaald voedsel, cosmetica (cremes ed) en medicatie. Ik heb de gedachte dat het misschien "niet goed is" wanneer ik t eet / gebruik en krijg dat idee dan niet meer uit mijn hoofd. heel lastig, bedenk me dan wel dat mijn gedachte ( waarschijnlijk) niet klopt maar durf het risico niet te nemen.
waar ben je precies bang voor aan de kassa? Dat je in paniek raakt, of ziek wordt? Herken ook het gevoel wanneer er even niks is waar je je zorgen om maakt! Ik ben nu al een paar weken aan het kwakkelen wat me heel veel stress bezorgt. Steeds alert op mijn symptomen en angstig door de medicatie ( angst voor bijwerkingen, bang dat ik het verkeerd gebruik etc)
misschien kunnen we proberen dit forum actief te houden?
sterkte!
Lijkt me zeker fijn dit forum actief te houden! Toch prettig om te praten met mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Ik herken het kwakkelen ook. Ik weet niet hoe oud je bent, maar ik heb net alle tentamen/stage stress achter de rug en ik heb het gevoel dat mijn lichaam zich nu laat gaan. Alle stress en zorgen over mijn lichaam zijn in volle mate aanwezig, terwijl de focus een paar weken terug lag op het overgaan en het halen van mijn stage.
Grappig dat je zegt dat je in de vlekken schiet als je even geen kwaaltjes hebt om je druk over te maken; ik heb dat namelijk ook! Echt zo'n gevoel van: OK, vanaf hier kan het alleen maar bergafwaarts gaan. Heeeel vervelende gedachte. Mag ik vragen wat voor medicatie je gebruikt? Wat voor bijwerkingen kun je verwachten op lange termijn? In principe wil ik medicatie heeeeeel lang uitstellen en eerst in therapie, maar ik was toch even nieuwsgierig
fijn om te lezen dat ik niet de enige ben. Manon wat je vertelt over je kleding kan ik helemaal begrijpen! Ik heb dat niet met kleding maar wel met bepaald voedsel, cosmetica (cremes ed) en medicatie. Ik heb de gedachte dat het misschien "niet goed is" wanneer ik t eet / gebruik en krijg dat idee dan niet meer uit mijn hoofd. heel lastig, bedenk me dan wel dat mijn gedachte ( waarschijnlijk) niet klopt maar durf het risico niet te nemen.
waar ben je precies bang voor aan de kassa? Dat je in paniek raakt, of ziek wordt? Herken ook het gevoel wanneer er even niks is waar je je zorgen om maakt! Ik ben nu al een paar weken aan het kwakkelen wat me heel veel stress bezorgt. Steeds alert op mijn symptomen en angstig door de medicatie ( angst voor bijwerkingen, bang dat ik het verkeerd gebruik etc)
misschien kunnen we proberen dit forum actief te houden?
sterkte!
Lijkt me zeker fijn dit forum actief te houden! Toch prettig om te praten met mensen die in hetzelfde schuitje zitten. Ik herken het kwakkelen ook. Ik weet niet hoe oud je bent, maar ik heb net alle tentamen/stage stress achter de rug en ik heb het gevoel dat mijn lichaam zich nu laat gaan. Alle stress en zorgen over mijn lichaam zijn in volle mate aanwezig, terwijl de focus een paar weken terug lag op het overgaan en het halen van mijn stage.
Grappig dat je zegt dat je in de vlekken schiet als je even geen kwaaltjes hebt om je druk over te maken; ik heb dat namelijk ook! Echt zo'n gevoel van: OK, vanaf hier kan het alleen maar bergafwaarts gaan. Heeeel vervelende gedachte. Mag ik vragen wat voor medicatie je gebruikt? Wat voor bijwerkingen kun je verwachten op lange termijn? In principe wil ik medicatie heeeeeel lang uitstellen en eerst in therapie, maar ik was toch even nieuwsgierig
vrijdag 5 juli 2013 om 09:14
Hee Ctje
MIjn gekwakkel komt deels ook door stress denk ik. ;-( Ik ben 36, doe een opleiding met een stage en dat is heel druk geweest. Nu de laatste loodjes en ik ben helemaal kapot.
Ik heb nu geen medicatie voor mn angst, maar wil er wel meer mee beginnen omdat de angst me te veel energie kost. Ik heb 7 jaar Sertraline geslikt. dat beviel heel goed, maar wilde proberen het zonder te doen. Nu één jaar zonder en begin het de laatste maanden steeds lastiger te vinden. veel angst en paniek. Het neemt zoveel tijd en energie in beslag dat je nauwelijks aan andere dingen toe komt.
Waar maak jij je het meest zorgen over? Vooral ernstige ziektes? Ik heb dat niet zo, maak me meer zorgen over kwaaltjes waar ik dan helemaal op focus. Dan ben ik voortdurend alert omdat ik bang ben dat het erger wordt. Vind ook de verantwoordelijkheid naar; jij bent de enige die het voelt dus jij moet bepalen welke actie je onderneemt. Dat ik vind ik ZO moeilijk. Klinkt echt belachelijk als ik het zo schrijf, maar vanochtend alweer super gespannen omdat ik niet kan beslissen of ik de huisarts moet bellen en wat ik precies moet zeggen/vragen. Zie ook heel erg tegen het weekend op omdat ik dan niet even de huisarts kan bellen als er iets is. Huisartsenpost is er natuurlijk wel maar heb die nog nooit gebeld en dat is volgens mij echt voor spoed.
Ik zou naar je huisarts gaan! Je hebt nog geen therapie gehad dus je hebt nog heel veel te winnen!! Ik heb al jaren therapie, niet specifiek hiervoor. Het is ook het laatste jaar ineens weer opgevlamd.
Wil je vertellen wat er in het restaurant gebeurde?
MIjn gekwakkel komt deels ook door stress denk ik. ;-( Ik ben 36, doe een opleiding met een stage en dat is heel druk geweest. Nu de laatste loodjes en ik ben helemaal kapot.
Ik heb nu geen medicatie voor mn angst, maar wil er wel meer mee beginnen omdat de angst me te veel energie kost. Ik heb 7 jaar Sertraline geslikt. dat beviel heel goed, maar wilde proberen het zonder te doen. Nu één jaar zonder en begin het de laatste maanden steeds lastiger te vinden. veel angst en paniek. Het neemt zoveel tijd en energie in beslag dat je nauwelijks aan andere dingen toe komt.
Waar maak jij je het meest zorgen over? Vooral ernstige ziektes? Ik heb dat niet zo, maak me meer zorgen over kwaaltjes waar ik dan helemaal op focus. Dan ben ik voortdurend alert omdat ik bang ben dat het erger wordt. Vind ook de verantwoordelijkheid naar; jij bent de enige die het voelt dus jij moet bepalen welke actie je onderneemt. Dat ik vind ik ZO moeilijk. Klinkt echt belachelijk als ik het zo schrijf, maar vanochtend alweer super gespannen omdat ik niet kan beslissen of ik de huisarts moet bellen en wat ik precies moet zeggen/vragen. Zie ook heel erg tegen het weekend op omdat ik dan niet even de huisarts kan bellen als er iets is. Huisartsenpost is er natuurlijk wel maar heb die nog nooit gebeld en dat is volgens mij echt voor spoed.
Ik zou naar je huisarts gaan! Je hebt nog geen therapie gehad dus je hebt nog heel veel te winnen!! Ik heb al jaren therapie, niet specifiek hiervoor. Het is ook het laatste jaar ineens weer opgevlamd.
Wil je vertellen wat er in het restaurant gebeurde?
vrijdag 5 juli 2013 om 10:27
Wat ben ik blij om te lezen dat ik niet enigste ben die compleet gaga is
Jah humor is een manier om er mee om te gaan...
t Is lachen of huilen. En ik verkies het eerste!
Vandaag een ferme mijlpaal: heb een half pilletje Sipralexa genomen!
Verstand op 0 gezet en geprobeerd om er zo weinig mogelijk aan te denken.
Hopelijk hou ik het vol!
Ik ben gewoon bang omdat ik niet weet wat het met je lijf doet vanbinnen...
Wat ik ook heb zijn bepaalde zaken op mezelf projecteren.
Als ik iets lees of hoor dan heb ik het gegarandeerd ook...
Hoe gaan jullie daar mee om?
Een mama uit de klas van een van mijn kindjes heeft borstkanker en ik ben er nu al weken niet goed van...
Angst dat ik het ook heb.
Heb mijn huisarts nu al een paar keer alles laten onderzoeken maar ik krijg het maar niet uit mijn hoofd!
Vreselijk is die gedachte!!
Vlasje: vriendschapsverzoek is aanvaard!
Jah humor is een manier om er mee om te gaan...
t Is lachen of huilen. En ik verkies het eerste!
Vandaag een ferme mijlpaal: heb een half pilletje Sipralexa genomen!
Verstand op 0 gezet en geprobeerd om er zo weinig mogelijk aan te denken.
Hopelijk hou ik het vol!
Ik ben gewoon bang omdat ik niet weet wat het met je lijf doet vanbinnen...
Wat ik ook heb zijn bepaalde zaken op mezelf projecteren.
Als ik iets lees of hoor dan heb ik het gegarandeerd ook...
Hoe gaan jullie daar mee om?
Een mama uit de klas van een van mijn kindjes heeft borstkanker en ik ben er nu al weken niet goed van...
Angst dat ik het ook heb.
Heb mijn huisarts nu al een paar keer alles laten onderzoeken maar ik krijg het maar niet uit mijn hoofd!
Vreselijk is die gedachte!!
Vlasje: vriendschapsverzoek is aanvaard!
zaterdag 6 juli 2013 om 14:33
Hoi Manon,
Ik schreef ook mee bij het vorige topic, denk dat de meeste van dat topic hier nog actief zijn.
Ik ben ook moeder van 2 kids en vooral na de 1e zijn mijn klachten verergerd. Het sluimert al heel mijn leventje, maar vanaf het moment dat ik moeder ben voel ik me zo kwetsbaar. Ben zo bang dat mij ists overkomt waardoor ik de hummels niet zie opgroeien. Ik ben vooral erg bang voor k. Ik kijk ook niet wanneer ik uit bad stap al die moedervlekjes maken me zo paniekerig. Borsten controleer ik amper, dan heb ik ook geen last. Anders voel ik altijd wat. Pas geleden uitstrijkje moeten laten maken (bevolkingsonderz) en dan heb ik al 2 maanden last van steken daar, is de uitslag goed dan is ook meteen het gevoel ook weg. Ben al bij de dokter geweest voor steken in mijn hoofd,mammografie, 3 moedervlekken weg laten weghalen..en de laatste keer ook doorverwijzing naar de psych. Ben 2x bij haar geweest, was een totaal behandeling maar ze pakte niet echt door. Heb wanneer ik even over mijn angsten wil praten een heel fijn maatje gevonden via het viva forum. Je partner of een vriendin snappen niet wat achter je vrolijkheid schuil gaat. Er is trouwens een leuk boekje: " dokter, het is toch niets ernstigs". Veel herkenning. Verder denk ik dat het extra aanwezig is wanneer je sowieso al onder druk staat, in stabiele tijden is het bij mij op de achtergrond. Schrijf hier lekker van je af, veel sterkte!!
Ik schreef ook mee bij het vorige topic, denk dat de meeste van dat topic hier nog actief zijn.
Ik ben ook moeder van 2 kids en vooral na de 1e zijn mijn klachten verergerd. Het sluimert al heel mijn leventje, maar vanaf het moment dat ik moeder ben voel ik me zo kwetsbaar. Ben zo bang dat mij ists overkomt waardoor ik de hummels niet zie opgroeien. Ik ben vooral erg bang voor k. Ik kijk ook niet wanneer ik uit bad stap al die moedervlekjes maken me zo paniekerig. Borsten controleer ik amper, dan heb ik ook geen last. Anders voel ik altijd wat. Pas geleden uitstrijkje moeten laten maken (bevolkingsonderz) en dan heb ik al 2 maanden last van steken daar, is de uitslag goed dan is ook meteen het gevoel ook weg. Ben al bij de dokter geweest voor steken in mijn hoofd,mammografie, 3 moedervlekken weg laten weghalen..en de laatste keer ook doorverwijzing naar de psych. Ben 2x bij haar geweest, was een totaal behandeling maar ze pakte niet echt door. Heb wanneer ik even over mijn angsten wil praten een heel fijn maatje gevonden via het viva forum. Je partner of een vriendin snappen niet wat achter je vrolijkheid schuil gaat. Er is trouwens een leuk boekje: " dokter, het is toch niets ernstigs". Veel herkenning. Verder denk ik dat het extra aanwezig is wanneer je sowieso al onder druk staat, in stabiele tijden is het bij mij op de achtergrond. Schrijf hier lekker van je af, veel sterkte!!
zaterdag 6 juli 2013 om 21:06
Hee!
manon wat goed dat je die halve pil hebt genomen! snap helemaal hoe moeilijk het is. ik zou heel bang zijn om er van in paniek te raken. Hoe is het verlopen verder? Is het het de bedoeling dat je nu elke dag een halve neemt om op te bouwen? Het nare is dat de bijwerkingen meteen beginnen en je van de echte werking pas later iets merkt. Toen ik begon met antidepr. had ik veel paniek, maar dat hoort er ook een beetje bij, je symptomen verergeren eerst een tijdje ;-(
Dingen die je in je omgeving hoort op jezelf projecteren dat heb ik niet zo. Alleen bij buikgriep ed, niet bij de ernstigere dingen. Ik snap ook niet goed waarom ik daar niet banger voor ben.
pilatespas. heel herkenbaar dat je bij een goede uitslag meteen de pijn kwijt bent en wat fijn dat je een lotgenoot gevonden hebt!
Ctje, wat fijn dat je een goede dag hebt! De dingen die je nu hebt onderzoeken lijken me wel "normaal". Er waren fysiek een paar dingen aan de hand, zat niet in je hoofd.snap dat je dan ergens blij bent dat je gedachten dit keer klopten
Het klinkt alsof je wel graag weer therapie wil. Lastig dat je ouders er niks over willen horen. Heb je ze wel verteld dat je weer in therapie wil? Misschien vinden ze dat juist wel prettig en worden ze vooral boos van de ireele angsten ( worden mijn ouders nl ook gek van, uit onmacht en onbegrip )
Fijn dat je weet dat het ook goed kan ga en dat je de angsten onder controle kunt krijgen, evt met wat hulp.
en voor nu; geniet van je feestjes!
Mijn dag was wel redelijk, ben nu ineens geobsedeerd door de eikenprocessierups ;-( hele internet afgegaan nadat ik gisteren een rups in mn tuin zag. voelde me daardoor angstig buiten, en kijk bij elke boom of het een eik is en of ik zo'n nest zie, vermoeiend ;-( niet fijn als je iedereen ontspannen ziet genieten van het mooie weer. maar goed, hoop dat ik weer een fase is, meestal gaat het na een tijdje weer beter;-)
fijne avond allemaal!
manon wat goed dat je die halve pil hebt genomen! snap helemaal hoe moeilijk het is. ik zou heel bang zijn om er van in paniek te raken. Hoe is het verlopen verder? Is het het de bedoeling dat je nu elke dag een halve neemt om op te bouwen? Het nare is dat de bijwerkingen meteen beginnen en je van de echte werking pas later iets merkt. Toen ik begon met antidepr. had ik veel paniek, maar dat hoort er ook een beetje bij, je symptomen verergeren eerst een tijdje ;-(
Dingen die je in je omgeving hoort op jezelf projecteren dat heb ik niet zo. Alleen bij buikgriep ed, niet bij de ernstigere dingen. Ik snap ook niet goed waarom ik daar niet banger voor ben.
pilatespas. heel herkenbaar dat je bij een goede uitslag meteen de pijn kwijt bent en wat fijn dat je een lotgenoot gevonden hebt!
Ctje, wat fijn dat je een goede dag hebt! De dingen die je nu hebt onderzoeken lijken me wel "normaal". Er waren fysiek een paar dingen aan de hand, zat niet in je hoofd.snap dat je dan ergens blij bent dat je gedachten dit keer klopten
Het klinkt alsof je wel graag weer therapie wil. Lastig dat je ouders er niks over willen horen. Heb je ze wel verteld dat je weer in therapie wil? Misschien vinden ze dat juist wel prettig en worden ze vooral boos van de ireele angsten ( worden mijn ouders nl ook gek van, uit onmacht en onbegrip )
Fijn dat je weet dat het ook goed kan ga en dat je de angsten onder controle kunt krijgen, evt met wat hulp.
en voor nu; geniet van je feestjes!
Mijn dag was wel redelijk, ben nu ineens geobsedeerd door de eikenprocessierups ;-( hele internet afgegaan nadat ik gisteren een rups in mn tuin zag. voelde me daardoor angstig buiten, en kijk bij elke boom of het een eik is en of ik zo'n nest zie, vermoeiend ;-( niet fijn als je iedereen ontspannen ziet genieten van het mooie weer. maar goed, hoop dat ik weer een fase is, meestal gaat het na een tijdje weer beter;-)
fijne avond allemaal!
zondag 7 juli 2013 om 09:21
Goeiemorgen iedereen,
Ctje, leuk dat je een "zorgeloze" dag gehad hebt...
Ik denk dat wij "hypo's" het inderdaad dag per dag moeten doen...
Pilatespas: fijn dat je een buddy gevonden hebt waar je je angsten hun ventileren. Want dat vind ik zeer belangrijk... Mijn man probeert mij wel de helpen maar ik denk dat dat zo goed als onmogelijk is! Hij probeert me gerust te stellen en te steunen maar als de dokter het al amper kan...
Kun je van angst om iets ook daadwerkelijk fysieke mankementen ondervinden?
Sinds ik het gehoord heb van die mama met borstk heb ik continu pijn in mijn borsten. Steken van links naar rechts...
Verschrikkelijk.
Ben dan ook sinds gisteren erg erg angstig en heb hartkloppingen en ik beef continu.
Het pilletje blijf ik doornemen.
Verstand op 0....
Ik zou zo graag eens mijn hoofd stilzetten voor een paar dagen.
Gewoon zorgeloos genieten...
Zal dat ooit nog kunnen?
x
Ctje, leuk dat je een "zorgeloze" dag gehad hebt...
Ik denk dat wij "hypo's" het inderdaad dag per dag moeten doen...
Pilatespas: fijn dat je een buddy gevonden hebt waar je je angsten hun ventileren. Want dat vind ik zeer belangrijk... Mijn man probeert mij wel de helpen maar ik denk dat dat zo goed als onmogelijk is! Hij probeert me gerust te stellen en te steunen maar als de dokter het al amper kan...
Kun je van angst om iets ook daadwerkelijk fysieke mankementen ondervinden?
Sinds ik het gehoord heb van die mama met borstk heb ik continu pijn in mijn borsten. Steken van links naar rechts...
Verschrikkelijk.
Ben dan ook sinds gisteren erg erg angstig en heb hartkloppingen en ik beef continu.
Het pilletje blijf ik doornemen.
Verstand op 0....
Ik zou zo graag eens mijn hoofd stilzetten voor een paar dagen.
Gewoon zorgeloos genieten...
Zal dat ooit nog kunnen?
x
zondag 7 juli 2013 om 14:14
Manon, echt neem van mij aan dat die klachten psychisch zijn. Bij ons op school 3 moeders met borst k en ik heb ook weken steken in mijn oksel en borst gehad. Zo erg dat het haast niet psychisch kan zijn. Toch wel. Toen ik weer bang werd voor wat anders ging dat weg... Vind het rot dat je je zo slecht voelt. Ik ken de angst. Je lichaam komt ook even niet tot rust, die is continu op zijn hoede voor gevaar. Wat bij mij erg helpt is hardlopen, dan maak je ook endorfine aan dat helpt echt. Je bent dan ook trots dat je lichaam dat kan! Krijg je weer iets meer vertrouwen in je eigen body, want tenslotte is het zo dat we ons eigen lichaam minder vertrouwen dan een ander. Kop op, vecht tegen dat rotgevoel. Sterkte!!!
zondag 7 juli 2013 om 14:19
Ctje, ongerust zijn is niet nodig. Je ontlasting is nagekeken en er kwam "alleen" een bacterie uit. Maar ook je anus is een spier en deze kan verkrampen door onbewust gedrag. Stress slaat vaak op je darmen! Ik heb al een paar keer bloed gehad bij het afvegen (helder) maar heb ook sinds kort 3 aambeien. Dus probeer ik even reëel te denken dat het daarvan is en niet meteen te stressen. Als ik diarree heb is er bijv geen bloed alleen wanneer het wat harde ontlasting is. Ik probeer voortaan relaxter ermee om te gaan, lukt nog niet elke dag maar werk er aan.
