Ik ben te kinderachtig

Verdiep je hier eens in. http://www.leren.nl/cursus/persoonlijke ... iteit/ret/

Er zijn ook genoeg therapeuten waar je dit kunt volgen.

Stop met het vergelijken met anderen. Daar heb je niets aan. Iedereen is anders en doet het op zijn of haar manier. Er is geen juiste manier van leven.

Wat wel jammer is dat jij lijd onder deze gevoelens en je je terugtrekt en angstgevoelens hebt. Goed dat je praat met een psycholoog, maar durf ook uit te spreken dat je het gevoel hebt dat je achteruit gaat. Misschien is het goed om ook naar andere vormen van therapie te kijken.

Wat ook goed voor je kan zijn is een activiteit op te pakken die jij alleen doet. Bijvoorbeeld een sport waar je alleen naar toegaat, of een hobby.

En pak het stapje voor stapje aan. Ga bijvoorbeeld eerst een keer alleen naar de supermarkt. En breidt het dan uit.

Nogmaals je bent niet raar en je wil eraan werken, dat is super van je! Volwassenheid begint met verantwoordelijkheid nemen voor je eigen leven en belangrijke dingen onder ogen komen

Mwoah...wat is kinderachtig? Je regelt de lopende zaken wel, begrijp ik. Dat is wel volwassen hoor, die zaken onder controle houden. Daar kunnen veel volwassenen puntje aan zuigen. Daarnaast ben je net afgestudeerd, ook hartstikke prima.



Wat beïnvloedt jouw leven dan nu echt? En vooral: maakt dat jou raar of anders?

Wat Yavanna zegt. Vergelijk jezelf niet met anderen. Het kan deprimerend werken.



Zelf ben ik 25 en ook studerend. Boeit me echt niet dat anderen al carrière hebben gemaakt en in een mooi koophuis zitten. Ik leef zoals ik wil leven op dit moment en ik ben best tevreden.



Een wereldreis op je 18e maken is ook niet alles hoor. Het is natuurlijk ook not done om niet vol met bruisende verhalen thuis te komen en je 'moet' het gewèldig hebben gevonden. Ik heb een paar jaar geleden een reis geboekt naar Azie. Ben een maand weggebleven en na 2 weken was ik het zat. En dat heb ik ook toegegeven aan mijn omgeving. Desondanks vond ik mezelf superstoer dat ik het heb aangedurfd en is dat ook al een grote stap.





Misschien kan je voor jezelf kleine doelen stellen ipv te kijken wat voor grote dingen anderen allemaal doen.

Ik lees niks vreemds bedoel ik. Je bent net afgestudeerd, kunt geen baan vinden en terwijl je de wereld wil veroveren speel je de Sims. Komt heel vaak voor volgens mij. Net als mensen die niet de wereld over reizen./ Veel mensen doen dat, maar meer niet. Laat je niet gek maken hoor.

Ik heb precies hetzelfde. Ik ben even oud als jij, en raak soms in paniek als ik denk hoe oud ik ben, en hoe weinig ik bereikt heb. En hoe weinig volwassen ik me voel en gedraag. Ik voel me geen vrouw, ik voel me een meisje. Als ik kijk naar anderen met huizen, serieuze banen, huwelijken, of als ik mezelf vergelijk met mijn moeder op mijn leeftijd (!).... dan kan ik een beetje panikeren.

Ik ben trouwens zelf 30 jaar en gamen is een grote hobby van mij. Aan de andere kant heb ik een baan met veel verantwoordelijkheden wat heel goed gaat. Ik pas denk ik ook niet in het standaard plaatje, maar ach sommigen zijn laatbloeiers en andere zijn flierefluiters, en anderen zijn weer ander...

Misschien is het we veel minder erg dan jij zelf denkt.

Niet solliciteren omdat je dat eng vindt, is toch wel een grensgevalletje om te zeggen dat ze het prima doet.

Je hebt deze tijd nog om te groeien. Niet ieder leven is hetzelfde, en niet iedereen is met 24 al klaar voor allerlei grote stappen.

Je bent pas 6 jaar volwassen, en het duurt nog 31 jaar voor je jong bejaard bent. Relax!

Vergelijk jezelf niet alleen met mensen die het veel beter doen, maar ook met mensen die het veel slechte doen. Maak een rijtje over verschillende eigenschappen:

Zelfverzekerd:

Persoon A: 9

Persoon B: 3

Ik:6,5.

regelen:

Persoon A: 10

Persoon B: 5

Ik:7.



Ik noem maar wat. Er zijn altijd mensen die het beter en die het slechter doen. Kijk alleen naar je eigen leven, met anderen vergelijken slaat nergens op, omdat zij ook weer hun eigen fouten en barrières hebben.

Ik lees veel kenmerken van de afhankelijke persoonlijkheidsstoornis... Wellicht eens overstappen op een andere psycholoog? Eentje die meer gespecialiseerd is op dat gebied?

quote:Ste_ schreef op 12 juli 2013 @ 23:34:

Ik heb precies hetzelfde. Ik ben even oud als jij, en raak soms in paniek als ik denk hoe oud ik ben, en hoe weinig ik bereikt heb. En hoe weinig volwassen ik me voel en gedraag. Ik voel me geen vrouw, ik voel me een meisje. Als ik kijk naar anderen met huizen, serieuze banen, huwelijken, of als ik mezelf vergelijk met mijn moeder op mijn leeftijd (!).... dan kan ik een beetje panikeren.

Jeetje, je bent 24! Niet 44... je leven begint pas! Je kunt de rest van je leven nog een huis hebben enz...



Stop met vergelijken en doe waar jij jegoed bijvoelt.

quote:blijfgewoonbianca schreef op 12 juli 2013 @ 23:40:

Niet solliciteren omdat je dat eng vindt, is toch wel een grensgevalletje om te zeggen dat ze het prima doet.

Ik denk zeker dat ze aan bepaalde dingen moet werken om verder te kunnen. Maar het kan ook heel goed zijn dat ze de drempels in haar hoofd alleen maar groter maakt en zichzelf steeds meer aanpraat dat ze het niet goed doet. Dat kan er echt voor zorgen dat je in een negatieve spiraal terecht komt.

@ Java Ik vind het een beetje ver gaan om hier op het viva forum met persoonlijkheidsstoornissen te komen om eerlijk te zijn.

quote:newimprovedkitty schreef op 12 juli 2013 @ 23:48:

[...]



Jeetje, je bent 24! Niet 44... je leven begint pas! Je kunt de rest van je leven nog een huis hebben enz...



Stop met vergelijken en doe waar jij jegoed bijvoelt.Het zit bij mij wel een beetje anders (en ernstiger) maar ik wil hier liever niet meer schrijven/lezen, merk dat ik me er erg naar door ga voelen.

Eigenlijk verbaast het mij dat je niet verder komt met al die hulp. Je weet zo goed te benoemen wat er aan de hand is! En je durft dat ook onder ogen te zien en te benoemen. Veel mensen doen of durven dat niet eens, die modderen maar wat aan en geven de schuld aan andere mensen (met wie ze bijvoorbeeld in zo'n ruzie blijven hangen).

Het lijkt wel of je echt pech hebt met psychologen en psychiaters die hun werk niet goed doen.



Ik herken wel een paar dingetjes. Ben 39 en heb me inmiddels er bij neergelegd dat ik me nooit 'volwassen' ga voelen zoals ik me dat vroeger als kind voorstelde. Want ik ben er ook achter dat volwassenen zoals mijn ouders, maar ook iedereen om me heen, eigenlijk 'ook maar wat doet' in het leven, en maar wat aanrommelt en lang niet alles zo goed weet als ze doen vóórkomen.

Ja mensen lijken heel wat met koophuis, kindjes, auto, bla bla bla. Maar ondertussen als je goed kijkt en luistert, zie je dat zij het eigenlijk ook allemaal niet weten of ze het nou wel goed doen, of veel teveel bevestiging nodig hebben van andere mensen wat zich uit in patserige auto's kopen ofzo. Ook heel kinderachtig.



Of iemand zelfstandig reist vanaf jonge leeftijd zegt ook niet alles. Ik ben zo'n type, maar op andere vlakken denk ik ook wel eens: zit ik weer te forummen, heb ik niks beters te doen? En ja ik sport veel (volleybal), maar is dat niet stiekem omdat het een spelletje is, dus spelen zoals een kind? En ik kan nog erg genieten van een tekenfilm of de Donald Duck.



Ik had ook een heel generieke studie gedaan waarmee je alles of niks kon. De kunst is om toch een aspect eruit te pikken dat je het leukst vindt en wat je goed kan, en je daarop te focussen met solliciteren. En ja misschien moet je eerst ergens beginnen als office manager of secretaresse, om later kansen te krijgen om cursussen te doen en door te groeien.

Je hebt een laag beeld over wat jij kan en waard bent, o.a. op werkgebied maar ook in de relatie en het huishouden. Iedereen heeft talenten! Jij ook. Heb je die al eens goed doorgenomen? Opgeschreven? Aan mensen om je heen gevraagd wat zij jouw sterke kanten, vaardigheden en talenten vinden? Misschien wel: "luisteren, analyseren, concreet maken, aanwijzen van de kernpunten van een probleem"? Want ik vind dat jij dat over jezelf in ieder geval wel lijkt te kunnen. Soms is dat bij bv. projectmanagement heel belangrijk, iedereen zevert alle kanten uit, iemand die dan al dat gezever analyseert en tot de kern terugbrengt kan heel handig zijn. En het omzetten in oplossingen, daar zijn wellicht wel weer andere mensen voor. Nou ja ik verzin maar wat, ik ken je natuurlijk niet maar ga alleen af op wat ik las.



Qua huis/relatie helemaal niet raar dat je taken verdeelt naar ieders talenten, tenzij je je er zelf niet prettig bij voelt. Ik ken wel meer mensen die het lastig vinden om grote beslissingen te nemen en dat liever aan anderen over laten. Het zou zomaar kunnen dat de helft van alle huwelijken op zo'n (afhankelijke) verdeling is gebaseerd. En vaak kloppen dat soort 'volwassen' mensen dan óók nog aan bij papa en mama als het geld op is. En krijgen ze dat nog ook.



Qua werk: het kennen van je eigen kracht en talenten kan meer richting geven aan wat jij zoekt, en dat uit zich meestal al in een betere brief en beter gesprek. Over dingen die je leuk vindt en goed kan, kan je ook zonder blikken of blozen enthousiast vertellen.



Jij vergelijkt jezelf veel met anderen, maar dan vooral met wat jij van ze ziet (wat zij van zichzelf laten zien). En dat is maar een schil, een Facebook-halleluya-versie van die persoon.

Ondertussen zit iedereen met onzekerheden. Er ging een wereld voor mij open toen ik ontdekte dat juist de mensen met een grote bek en die graag in het middelpunt van de belangstelling staan, dat juist doen uit onzekerheid; het is vaak een masker. Het overschreeuwen van hun eigen angsten. Terwijl ik vroeger altijd dacht dat die luidruchtige extraverte mensen heel zelfverzekerd waren.



In jouw geval lijken je jeugdtrauma's toch nog meer invloed te hebben op je zelfbeeld dan je wilt. Kun je die trauma's niet met bepaalde methodes een plaats geven? Een vriendin van mij heeft veel baat gehad bij een methode met piepjes. Klinkt gek maar het hielp echt. Ik weet niet hoe dat heet..



Sterkte en succes.

Jij bent jij...

Even een leestip, denk dat je je zeker in dit boek zult herkennen. Leven in je leven

Je topicnaam zegt ook al veel over je... Eigenlijk zou je een krachtige naam moeten kiezen.

Ik vind het heel normaal klinken voor die leeftijd hoor.



Zelf had ik dat toen ook, lang blijven hangen in dingen, beetje dramaqueenen om bepaalde zaken



gaat vanzelf over als je ouder wordt



Ook het gevoel dat het echte onbezorgde over is mistte ik toen heel erg



ja je moet nu veel zelf regelen, zelf beslissingen nemen.



Gaat echt goed komen, stap voor stap

quote:reizenenzo schreef op 13 juli 2013 @ 09:22:

Je topicnaam zegt ook al veel over je... Eigenlijk zou je een krachtige naam moeten kiezen.





Jemig zeg, ze is 24... laat ze nog even lekker jeugdig blijven

En soms dat gezever over een topicnaam

Ik heb hier ook lang last van gehad, wat jij nu schrijft. Oké, ik woonde al wel op kamers op die leeftijd, maar ik werd altijd te jong ingeschat en niet voor vol aangezien. Daarnaast was ik heel lang vrij onzeker en verlegen. Op school moest ik een keer blijven zitten omdat ik het stagejaar niet aan zou kunnen (nu was ik ook 1 van de jongsten van de klas, maar daarnaast dus ook jong in doen en laten). Dat jaar extra maakte de verschillen wel iets kleiner, desalniettemin kreeg ik het toch best zwaar in het stagejaar, en dezelfde kritiek, maar door het 'te doen' en van de kritiek te leren van de werkgevers ging het wel steeds beter. Maar goed, uiteindelijk heb ik wel geleerd dat ik geen teamplayer ben, daardoor heb ik een eigen bedrijf in de sector waar ik eerder werkzaam was. Nu ben ik bijna 40 en voel ik me nog steeds jonger dan ik ben, maar valt het niet meer zo op denk ik, ofzo



Mijn advies aan jou is om met de angststoornis aan de slag te gaan, dat lijkt me wel een behoorlijke belemmering om mee te draaien in de maatschappij. En probeer te leren van de dingen die op je pad komen. Sluit je niet af. Maar verder ben je zoals je bent, accepteer jezelf. Leeftijd is ook maar een getal en je bent zo oud als je je voelt. Het is een cliché maar wel een waar cliché.