Psyche
alle pijlers
Ik ben te kinderachtig
vrijdag 12 juli 2013 om 23:03
Op mijn oude stage hoorde ik heel vaak dat ik niet zelfstandig genoeg was. Hoewel ik dit vervelend vind, klopt dit wel. Ik merk dat ik erg hang aan mijn ouders en vriend. Hoewel ik samenwoon is hij toch altijd degene die belangrijke dingen regelt. Ook durf ik zelf geen belangrijke beslissingen te maken, ik bespreek alles altijd met minstens vier mensen voor ik een keuze maak. Daarnaast is mijn gedrag soms nog echt puberaal, ik kan enorm blijven hangen in ruzies en maak me veel te vaak druk om wat anderen van mij vinden.
Als ik naar kinderen kijk voel ik vaak een steek van jaloezie. Zij kunnen nog lekker onbezorgd spelen, hun enige zorgen zijn of ze nou wel of niet dat ene stuk speelgoed krijgen en of ze vanavond patat eten. Mijn zorgen gaan een stuk verder; ik ben net afgestudeerd en het vinden van een baan in deze crisis is enorm moeilijk. Daarnaast kamp ik ook nog met een angststoornis, wat het volwassen leven een stuk moeilijker maakt. Ik merk dat andere mensen van mijn leeftijd (24) een stuk verder zijn dan ik. Sommigen hebben al kinderen, een carriere. Ik begin pas net, durf geen grote stappen te nemen, solliciteren lijkt me al eng en ik stel het steeds uit. Ik durf niet eens in mijn eentje de grens over, sommige mensen maken op hun 18e zelfstandig al een wereldreis.
Ik merk dat ik steeds kinderlijker wordt, mij steeds meer verlies in spelletjes (The Sims) , in plaats van echt volwassen te worden. Ik praat met een psycholoog, maar na al die jaren is er weinig vooruitgang geboekt.
Als ik naar kinderen kijk voel ik vaak een steek van jaloezie. Zij kunnen nog lekker onbezorgd spelen, hun enige zorgen zijn of ze nou wel of niet dat ene stuk speelgoed krijgen en of ze vanavond patat eten. Mijn zorgen gaan een stuk verder; ik ben net afgestudeerd en het vinden van een baan in deze crisis is enorm moeilijk. Daarnaast kamp ik ook nog met een angststoornis, wat het volwassen leven een stuk moeilijker maakt. Ik merk dat andere mensen van mijn leeftijd (24) een stuk verder zijn dan ik. Sommigen hebben al kinderen, een carriere. Ik begin pas net, durf geen grote stappen te nemen, solliciteren lijkt me al eng en ik stel het steeds uit. Ik durf niet eens in mijn eentje de grens over, sommige mensen maken op hun 18e zelfstandig al een wereldreis.
Ik merk dat ik steeds kinderlijker wordt, mij steeds meer verlies in spelletjes (The Sims) , in plaats van echt volwassen te worden. Ik praat met een psycholoog, maar na al die jaren is er weinig vooruitgang geboekt.
zaterdag 13 juli 2013 om 10:39
Op je 24e een carrière en kinderen?
Maak je niet druk joh, ik ben ietsje jonger dan jij en op z'n vroegst pas op m'n 25e, misschien 26e afgestudeerd. Ook ik kan geen lange reizen maken (studeer geneeskunde), heb geen vriend en al helemaal geen kinderen. Mijn moeder had ze op die leeftijd al wel (maar hé, de tijden zijn veranderd).
De ene keer ben een ik een volwassen 'vrouw' (ook ik voel me niet zo), want dat wordt in mijn opleiding wel van me verwacht, en ook in mijn bijbaan ben ik een volwassene en zo word ik ook behandeld. Natuurlijk heb je andere zorgen dan toen je kind was, maar dat is ook logisch en gezond, omdat je nou eenmaal voor jezelf moet zorgen en inmiddels de consequenties van je handelen kan overzien.
Je hoeft op je 24e echt nog geen getrouwde vrouw met een huishouden met kinderen en een carrière te zijn.
(En ja, ook ik heb nog steeds wel eens die drang naar de , maar dat hebben vrouwen van 28, 36 of 47 - met én zonder kinderen! - soms ook... je bent zo oud als je je voelt en voor dit soort dingen mag je best te porren zijn, toch? Dat maakt het leven óók leuk.)
Maak je niet druk joh, ik ben ietsje jonger dan jij en op z'n vroegst pas op m'n 25e, misschien 26e afgestudeerd. Ook ik kan geen lange reizen maken (studeer geneeskunde), heb geen vriend en al helemaal geen kinderen. Mijn moeder had ze op die leeftijd al wel (maar hé, de tijden zijn veranderd).
De ene keer ben een ik een volwassen 'vrouw' (ook ik voel me niet zo), want dat wordt in mijn opleiding wel van me verwacht, en ook in mijn bijbaan ben ik een volwassene en zo word ik ook behandeld. Natuurlijk heb je andere zorgen dan toen je kind was, maar dat is ook logisch en gezond, omdat je nou eenmaal voor jezelf moet zorgen en inmiddels de consequenties van je handelen kan overzien.
Je hoeft op je 24e echt nog geen getrouwde vrouw met een huishouden met kinderen en een carrière te zijn.
(En ja, ook ik heb nog steeds wel eens die drang naar de , maar dat hebben vrouwen van 28, 36 of 47 - met én zonder kinderen! - soms ook... je bent zo oud als je je voelt en voor dit soort dingen mag je best te porren zijn, toch? Dat maakt het leven óók leuk.)
zaterdag 13 juli 2013 om 11:22
quote:cecilia74 schreef op 13 juli 2013 @ 00:49:
Eigenlijk verbaast het mij dat je niet verder komt met al die hulp. Je weet zo goed te benoemen wat er aan de hand is! En je durft dat ook onder ogen te zien en te benoemen. Veel mensen doen of durven dat niet eens, die modderen maar wat aan en geven de schuld aan andere mensen (met wie ze bijvoorbeeld in zo'n ruzie blijven hangen).
Het lijkt wel of je echt pech hebt met psychologen en psychiaters die hun werk niet goed doen.
Ik herken wel een paar dingetjes. Ben 39 en heb me inmiddels er bij neergelegd dat ik me nooit 'volwassen' ga voelen zoals ik me dat vroeger als kind voorstelde. Want ik ben er ook achter dat volwassenen zoals mijn ouders, maar ook iedereen om me heen, eigenlijk 'ook maar wat doet' in het leven, en maar wat aanrommelt en lang niet alles zo goed weet als ze doen vóórkomen.
Ja mensen lijken heel wat met koophuis, kindjes, auto, bla bla bla. Maar ondertussen als je goed kijkt en luistert, zie je dat zij het eigenlijk ook allemaal niet weten of ze het nou wel goed doen, of veel teveel bevestiging nodig hebben van andere mensen wat zich uit in patserige auto's kopen ofzo. Ook heel kinderachtig.
Of iemand zelfstandig reist vanaf jonge leeftijd zegt ook niet alles. Ik ben zo'n type, maar op andere vlakken denk ik ook wel eens: zit ik weer te forummen, heb ik niks beters te doen? En ja ik sport veel (volleybal), maar is dat niet stiekem omdat het een spelletje is, dus spelen zoals een kind? En ik kan nog erg genieten van een tekenfilm of de Donald Duck.
Ik had ook een heel generieke studie gedaan waarmee je alles of niks kon. De kunst is om toch een aspect eruit te pikken dat je het leukst vindt en wat je goed kan, en je daarop te focussen met solliciteren. En ja misschien moet je eerst ergens beginnen als office manager of secretaresse, om later kansen te krijgen om cursussen te doen en door te groeien.
Je hebt een laag beeld over wat jij kan en waard bent, o.a. op werkgebied maar ook in de relatie en het huishouden. Iedereen heeft talenten! Jij ook. Heb je die al eens goed doorgenomen? Opgeschreven? Aan mensen om je heen gevraagd wat zij jouw sterke kanten, vaardigheden en talenten vinden? Misschien wel: "luisteren, analyseren, concreet maken, aanwijzen van de kernpunten van een probleem"? Want ik vind dat jij dat over jezelf in ieder geval wel lijkt te kunnen. Soms is dat bij bv. projectmanagement heel belangrijk, iedereen zevert alle kanten uit, iemand die dan al dat gezever analyseert en tot de kern terugbrengt kan heel handig zijn. En het omzetten in oplossingen, daar zijn wellicht wel weer andere mensen voor. Nou ja ik verzin maar wat, ik ken je natuurlijk niet maar ga alleen af op wat ik las.
Qua huis/relatie helemaal niet raar dat je taken verdeelt naar ieders talenten, tenzij je je er zelf niet prettig bij voelt. Ik ken wel meer mensen die het lastig vinden om grote beslissingen te nemen en dat liever aan anderen over laten. Het zou zomaar kunnen dat de helft van alle huwelijken op zo'n (afhankelijke) verdeling is gebaseerd. En vaak kloppen dat soort 'volwassen' mensen dan óók nog aan bij papa en mama als het geld op is. En krijgen ze dat nog ook.
Qua werk: het kennen van je eigen kracht en talenten kan meer richting geven aan wat jij zoekt, en dat uit zich meestal al in een betere brief en beter gesprek. Over dingen die je leuk vindt en goed kan, kan je ook zonder blikken of blozen enthousiast vertellen.
Jij vergelijkt jezelf veel met anderen, maar dan vooral met wat jij van ze ziet (wat zij van zichzelf laten zien). En dat is maar een schil, een Facebook-halleluya-versie van die persoon.
Ondertussen zit iedereen met onzekerheden. Er ging een wereld voor mij open toen ik ontdekte dat juist de mensen met een grote bek en die graag in het middelpunt van de belangstelling staan, dat juist doen uit onzekerheid; het is vaak een masker. Het overschreeuwen van hun eigen angsten. Terwijl ik vroeger altijd dacht dat die luidruchtige extraverte mensen heel zelfverzekerd waren.
In jouw geval lijken je jeugdtrauma's toch nog meer invloed te hebben op je zelfbeeld dan je wilt. Kun je die trauma's niet met bepaalde methodes een plaats geven? Een vriendin van mij heeft veel baat gehad bij een methode met piepjes. Klinkt gek maar het hielp echt. Ik weet niet hoe dat heet..
Sterkte en succes.
Dank je wel voor je mooie en uitgebreide post.
Je hebt gelijk dat iedereen zichzelf beter voordoet, maar ik schijn dat vaak te vergeten. Ik ben nu op vakantie mijzelf ook steeds aan het vergelijken, deze heeft een veel mooier figuur, deze heeft mooier haar, enz enz. Ik ben onzeker over ieder aspect van mijzelf.Mensen zeggen mij vaak dat ik leuk kan tekenen, goed ben in talen enz enz. maar ik wuif het altijd weg want er zijn immers altijd mensen veel beter dan ik.
Die piepjesmethode ken ik maar die heb ik nooit gedaan. Ik begin na de zomer met groepstherapie. Als dat OOK nog niet lukt , dan geef ik die therapieen op, want ik kom er dan geen steek verder mee. Ik denk wel dat het iets is wat te maken heeft met het hebben van een stoornis, het is hardnekkig. Ik maak trouwens heus wel een beetje vooruitgang, maar voor elk opgelost probleem komen er twee bij.
Mijn angst voor solliciteren gaat zo ver dat ik denk dat niemand mij aan gaat nemen als callcentermedewerker, officemanager e.d. Dan denk ik weer dat ik te onervaren ben, te hoogopgeleid, ik verzin 1000 redenen waarom iedereen mij zal afwijzen.
Eigenlijk verbaast het mij dat je niet verder komt met al die hulp. Je weet zo goed te benoemen wat er aan de hand is! En je durft dat ook onder ogen te zien en te benoemen. Veel mensen doen of durven dat niet eens, die modderen maar wat aan en geven de schuld aan andere mensen (met wie ze bijvoorbeeld in zo'n ruzie blijven hangen).
Het lijkt wel of je echt pech hebt met psychologen en psychiaters die hun werk niet goed doen.
Ik herken wel een paar dingetjes. Ben 39 en heb me inmiddels er bij neergelegd dat ik me nooit 'volwassen' ga voelen zoals ik me dat vroeger als kind voorstelde. Want ik ben er ook achter dat volwassenen zoals mijn ouders, maar ook iedereen om me heen, eigenlijk 'ook maar wat doet' in het leven, en maar wat aanrommelt en lang niet alles zo goed weet als ze doen vóórkomen.
Ja mensen lijken heel wat met koophuis, kindjes, auto, bla bla bla. Maar ondertussen als je goed kijkt en luistert, zie je dat zij het eigenlijk ook allemaal niet weten of ze het nou wel goed doen, of veel teveel bevestiging nodig hebben van andere mensen wat zich uit in patserige auto's kopen ofzo. Ook heel kinderachtig.
Of iemand zelfstandig reist vanaf jonge leeftijd zegt ook niet alles. Ik ben zo'n type, maar op andere vlakken denk ik ook wel eens: zit ik weer te forummen, heb ik niks beters te doen? En ja ik sport veel (volleybal), maar is dat niet stiekem omdat het een spelletje is, dus spelen zoals een kind? En ik kan nog erg genieten van een tekenfilm of de Donald Duck.
Ik had ook een heel generieke studie gedaan waarmee je alles of niks kon. De kunst is om toch een aspect eruit te pikken dat je het leukst vindt en wat je goed kan, en je daarop te focussen met solliciteren. En ja misschien moet je eerst ergens beginnen als office manager of secretaresse, om later kansen te krijgen om cursussen te doen en door te groeien.
Je hebt een laag beeld over wat jij kan en waard bent, o.a. op werkgebied maar ook in de relatie en het huishouden. Iedereen heeft talenten! Jij ook. Heb je die al eens goed doorgenomen? Opgeschreven? Aan mensen om je heen gevraagd wat zij jouw sterke kanten, vaardigheden en talenten vinden? Misschien wel: "luisteren, analyseren, concreet maken, aanwijzen van de kernpunten van een probleem"? Want ik vind dat jij dat over jezelf in ieder geval wel lijkt te kunnen. Soms is dat bij bv. projectmanagement heel belangrijk, iedereen zevert alle kanten uit, iemand die dan al dat gezever analyseert en tot de kern terugbrengt kan heel handig zijn. En het omzetten in oplossingen, daar zijn wellicht wel weer andere mensen voor. Nou ja ik verzin maar wat, ik ken je natuurlijk niet maar ga alleen af op wat ik las.
Qua huis/relatie helemaal niet raar dat je taken verdeelt naar ieders talenten, tenzij je je er zelf niet prettig bij voelt. Ik ken wel meer mensen die het lastig vinden om grote beslissingen te nemen en dat liever aan anderen over laten. Het zou zomaar kunnen dat de helft van alle huwelijken op zo'n (afhankelijke) verdeling is gebaseerd. En vaak kloppen dat soort 'volwassen' mensen dan óók nog aan bij papa en mama als het geld op is. En krijgen ze dat nog ook.
Qua werk: het kennen van je eigen kracht en talenten kan meer richting geven aan wat jij zoekt, en dat uit zich meestal al in een betere brief en beter gesprek. Over dingen die je leuk vindt en goed kan, kan je ook zonder blikken of blozen enthousiast vertellen.
Jij vergelijkt jezelf veel met anderen, maar dan vooral met wat jij van ze ziet (wat zij van zichzelf laten zien). En dat is maar een schil, een Facebook-halleluya-versie van die persoon.
Ondertussen zit iedereen met onzekerheden. Er ging een wereld voor mij open toen ik ontdekte dat juist de mensen met een grote bek en die graag in het middelpunt van de belangstelling staan, dat juist doen uit onzekerheid; het is vaak een masker. Het overschreeuwen van hun eigen angsten. Terwijl ik vroeger altijd dacht dat die luidruchtige extraverte mensen heel zelfverzekerd waren.
In jouw geval lijken je jeugdtrauma's toch nog meer invloed te hebben op je zelfbeeld dan je wilt. Kun je die trauma's niet met bepaalde methodes een plaats geven? Een vriendin van mij heeft veel baat gehad bij een methode met piepjes. Klinkt gek maar het hielp echt. Ik weet niet hoe dat heet..
Sterkte en succes.
Dank je wel voor je mooie en uitgebreide post.
Je hebt gelijk dat iedereen zichzelf beter voordoet, maar ik schijn dat vaak te vergeten. Ik ben nu op vakantie mijzelf ook steeds aan het vergelijken, deze heeft een veel mooier figuur, deze heeft mooier haar, enz enz. Ik ben onzeker over ieder aspect van mijzelf.Mensen zeggen mij vaak dat ik leuk kan tekenen, goed ben in talen enz enz. maar ik wuif het altijd weg want er zijn immers altijd mensen veel beter dan ik.
Die piepjesmethode ken ik maar die heb ik nooit gedaan. Ik begin na de zomer met groepstherapie. Als dat OOK nog niet lukt , dan geef ik die therapieen op, want ik kom er dan geen steek verder mee. Ik denk wel dat het iets is wat te maken heeft met het hebben van een stoornis, het is hardnekkig. Ik maak trouwens heus wel een beetje vooruitgang, maar voor elk opgelost probleem komen er twee bij.
Mijn angst voor solliciteren gaat zo ver dat ik denk dat niemand mij aan gaat nemen als callcentermedewerker, officemanager e.d. Dan denk ik weer dat ik te onervaren ben, te hoogopgeleid, ik verzin 1000 redenen waarom iedereen mij zal afwijzen.
zaterdag 13 juli 2013 om 11:27
zaterdag 13 juli 2013 om 17:27
quote:babyzwaluwtje schreef op 13 juli 2013 @ 00:17:
Dat solliciteren vind ik moeilijk omdat ik een "pretstudie" gedaan heb; ik moet dus overal en nergens gaan solliciteren en heb het idee dat toch niemand mij wil omdat ik eigenlijk "niks kan".
.
Haha, dit ken ik. Van de ene halve gare baan naar de andere. 3 jaar later heb ik nog een studie/propedeuse behaald om toch een beetje een goed niveau te hebben.
Naast het alleen naar de bios gaan, gamen maak ik ook nog 's games. Dus weinig hobby's wat ik met anderen kan doen.
Maarja, dingen die moeten, zoals een baan zoeken etc. die moeten gewoon. Je moet gewoon door blijven gaan, niet teveel van anderen aantrekken. Probeer je sterke punten op te sommen en die te gebruiken bij je baan.
Veel succes
Dat solliciteren vind ik moeilijk omdat ik een "pretstudie" gedaan heb; ik moet dus overal en nergens gaan solliciteren en heb het idee dat toch niemand mij wil omdat ik eigenlijk "niks kan".
.
Haha, dit ken ik. Van de ene halve gare baan naar de andere. 3 jaar later heb ik nog een studie/propedeuse behaald om toch een beetje een goed niveau te hebben.
Naast het alleen naar de bios gaan, gamen maak ik ook nog 's games. Dus weinig hobby's wat ik met anderen kan doen.
Maarja, dingen die moeten, zoals een baan zoeken etc. die moeten gewoon. Je moet gewoon door blijven gaan, niet teveel van anderen aantrekken. Probeer je sterke punten op te sommen en die te gebruiken bij je baan.
Veel succes
zaterdag 13 juli 2013 om 20:40
Ik vind het een beetje negatief als mensen tegen je zeggen dat je kinderachtig bent. Dat je het lastig vindt om zelf keuzes te maken en toevallig wellicht nog niet zo ver bent als anderen, heeft niets te maken met het feit dat je kinderachtig zou zijn. Kinderachtig zou je zijn als je nog steeds ieder weekend in de kroeg iemand kust, leeft op je ouders geld en niet na wil denken over volwassen keuzes (zoals studeren, geld verdienen, etc.). Uit je verhaal komt dit niet naar voren. Ik zou niet te snel luisteren naar al die negatieve dingen. Het leven met een angststoornis is wellicht eerder je blokkade. Ik zou gewoon proberen dingen wat meer los te laten! Niet iedereen heeft de ambitie een wereldreis te maken, dus dat hoeft ook zeker niet. Vergelijk jezelf idd niet met anderen, jij bent jij.
zaterdag 13 juli 2013 om 22:48
quote:ctje1 schreef op 13 juli 2013 @ 20:40:
Ik vind het een beetje negatief als mensen tegen je zeggen dat je kinderachtig bent. Dat je het lastig vindt om zelf keuzes te maken en toevallig wellicht nog niet zo ver bent als anderen, heeft niets te maken met het feit dat je kinderachtig zou zijn. Kinderachtig zou je zijn als je nog steeds ieder weekend in de kroeg iemand kust, leeft op je ouders geld en niet na wil denken over volwassen keuzes (zoals studeren, geld verdienen, etc.). Uit je verhaal komt dit niet naar voren. Ik zou niet te snel luisteren naar al die negatieve dingen. Het leven met een angststoornis is wellicht eerder je blokkade. Ik zou gewoon proberen dingen wat meer los te laten! Niet iedereen heeft de ambitie een wereldreis te maken, dus dat hoeft ook zeker niet. Vergelijk jezelf idd niet met anderen, jij bent jij.
Dank je.
Tijdens mijn stage werkte ik ook met jongeren en er werd letterlijk tegen mij gezegd dat die zelfstandiger waren dan ik. Dat heeft er heel erg ingehakt.
Ik schaam mij er voor dat mijn ouders nu nog veel voor mij betalen. Ik heb het idee dat je op je 24e gewoon financieel onafhankelijk zou moeten zijn.
Ik vind het een beetje negatief als mensen tegen je zeggen dat je kinderachtig bent. Dat je het lastig vindt om zelf keuzes te maken en toevallig wellicht nog niet zo ver bent als anderen, heeft niets te maken met het feit dat je kinderachtig zou zijn. Kinderachtig zou je zijn als je nog steeds ieder weekend in de kroeg iemand kust, leeft op je ouders geld en niet na wil denken over volwassen keuzes (zoals studeren, geld verdienen, etc.). Uit je verhaal komt dit niet naar voren. Ik zou niet te snel luisteren naar al die negatieve dingen. Het leven met een angststoornis is wellicht eerder je blokkade. Ik zou gewoon proberen dingen wat meer los te laten! Niet iedereen heeft de ambitie een wereldreis te maken, dus dat hoeft ook zeker niet. Vergelijk jezelf idd niet met anderen, jij bent jij.
Dank je.
Tijdens mijn stage werkte ik ook met jongeren en er werd letterlijk tegen mij gezegd dat die zelfstandiger waren dan ik. Dat heeft er heel erg ingehakt.
Ik schaam mij er voor dat mijn ouders nu nog veel voor mij betalen. Ik heb het idee dat je op je 24e gewoon financieel onafhankelijk zou moeten zijn.
zaterdag 13 juli 2013 om 22:49
quote:babyzwaluwtje schreef op 13 juli 2013 @ 22:48:
[...]
Ik schaam mij er voor dat mijn ouders nu nog veel voor mij betalen. Ik heb het idee dat je op je 24e gewoon financieel onafhankelijk zou moeten zijn.Ik voel me daar ook elke dag enorm schuldig over, en schaam me er ook voor. Je bent in ieder geval niet de enige.
[...]
Ik schaam mij er voor dat mijn ouders nu nog veel voor mij betalen. Ik heb het idee dat je op je 24e gewoon financieel onafhankelijk zou moeten zijn.Ik voel me daar ook elke dag enorm schuldig over, en schaam me er ook voor. Je bent in ieder geval niet de enige.
