Psyche
alle pijlers
Ik loop vast
dinsdag 2 april 2013 om 20:54
Hallo allemaal,
De laatste tijd valt het leven me heel erg zwaar. Zo zwaar dat ik er soms allemaal geen zin meer in heb. Ik hoop dat ik door dit eens op te schrijven beter begrijp wat ik hieraan kan doen. En misschien kom ik tot andere inzichten.
Ik weet niet precies waar het aan ligt maar het is begonnen na het beëindigen van mijn relatie, nu een half jaar geleden. Alle doelen (gezin stichten, samen een fijn leven opbouwen) waar ik op dat moment mee bezig was moest ik laten vallen. Op zich was dat nog niet zo erg want ik nam me voor te gaan werken aan mijn carrière en meer aandacht te besteden aan mijzelf.
Nu een half jaar later kom ik gewoon niet meer verder. Qua carrière zijn er geen vacatures te vinden op mijn vakgebied. Binnen mijn eigen organisatie is er ook geen ruimte voor verdere ontwikkeling.
Hoewel ik geluk had meer uren te kunnen gaan werken kom ik nu maar net rond met het salaris wat ik verdien. Op dit moment heb ik nog 60,- euro voor drie weken. Ik wordt vaak erg verdrietig van de gedachte dat ik hard werk maar weinig overhoud om mijzelf wat ontspanning te geven. Ik heb geen auto, ga op de fiets naar mijn werk, ben al een paar jaar niet op vakantie geweest, ga nooit uit, zit niet op een sportclub, tja ga zo maar door.
Het leven is nu erg kaal. Tegenslagen kan ik bijna niet meer van me af zetten. Alles wat ik ooit voor mijzelf wenste heb ik niet en ligt niet op korte termijn in mijn bereik.
Ik weet soms gewoon niet meer hoe ik hier uit moet komen. Ik wordt steeds negatiever en elk nieuw leuk idee doe ik weer af met argumenten als geen geld, te moe, geen tijd, ik ben niet gezellig meer, ik kan niet te lang bij mijn huisdieren weg blijven etc.
Ik ben altijd vol met plannen geweest, altijd zin in een nieuwe dag. Maar het leven alleen, de verantwoordelijkheden en het gebrek aan geld valt me te zwaar.
Er zijn vast meer mensen die na een relatie breuk in een soortgelijke situatie hebben gezeten. Ik hoop eigenlijk op tips, een nieuwe visie en ik wil vooral eigenlijk even mijn verhaal kwijt. Ik durf mijn familie eigenlijk niet meer te vertellen hoe ik me voel. Ze kunnen me financieel niet steunen en zouden er verdrietig van worden. Ik weet zeker dat ik elke avond bij ze zou kunnen eten maar ik wil juist zo graag mijn eigen leven op een fijne manier opbouwen. Ik weet dat de tijden ooit beter worden maar op sommige dagen ben ik dat perspectief echt kwijt. Ik kan voor mijn gevoel alleen maar wachten en niets doen en juist dat maakt het soms ondragelijk.
De laatste tijd valt het leven me heel erg zwaar. Zo zwaar dat ik er soms allemaal geen zin meer in heb. Ik hoop dat ik door dit eens op te schrijven beter begrijp wat ik hieraan kan doen. En misschien kom ik tot andere inzichten.
Ik weet niet precies waar het aan ligt maar het is begonnen na het beëindigen van mijn relatie, nu een half jaar geleden. Alle doelen (gezin stichten, samen een fijn leven opbouwen) waar ik op dat moment mee bezig was moest ik laten vallen. Op zich was dat nog niet zo erg want ik nam me voor te gaan werken aan mijn carrière en meer aandacht te besteden aan mijzelf.
Nu een half jaar later kom ik gewoon niet meer verder. Qua carrière zijn er geen vacatures te vinden op mijn vakgebied. Binnen mijn eigen organisatie is er ook geen ruimte voor verdere ontwikkeling.
Hoewel ik geluk had meer uren te kunnen gaan werken kom ik nu maar net rond met het salaris wat ik verdien. Op dit moment heb ik nog 60,- euro voor drie weken. Ik wordt vaak erg verdrietig van de gedachte dat ik hard werk maar weinig overhoud om mijzelf wat ontspanning te geven. Ik heb geen auto, ga op de fiets naar mijn werk, ben al een paar jaar niet op vakantie geweest, ga nooit uit, zit niet op een sportclub, tja ga zo maar door.
Het leven is nu erg kaal. Tegenslagen kan ik bijna niet meer van me af zetten. Alles wat ik ooit voor mijzelf wenste heb ik niet en ligt niet op korte termijn in mijn bereik.
Ik weet soms gewoon niet meer hoe ik hier uit moet komen. Ik wordt steeds negatiever en elk nieuw leuk idee doe ik weer af met argumenten als geen geld, te moe, geen tijd, ik ben niet gezellig meer, ik kan niet te lang bij mijn huisdieren weg blijven etc.
Ik ben altijd vol met plannen geweest, altijd zin in een nieuwe dag. Maar het leven alleen, de verantwoordelijkheden en het gebrek aan geld valt me te zwaar.
Er zijn vast meer mensen die na een relatie breuk in een soortgelijke situatie hebben gezeten. Ik hoop eigenlijk op tips, een nieuwe visie en ik wil vooral eigenlijk even mijn verhaal kwijt. Ik durf mijn familie eigenlijk niet meer te vertellen hoe ik me voel. Ze kunnen me financieel niet steunen en zouden er verdrietig van worden. Ik weet zeker dat ik elke avond bij ze zou kunnen eten maar ik wil juist zo graag mijn eigen leven op een fijne manier opbouwen. Ik weet dat de tijden ooit beter worden maar op sommige dagen ben ik dat perspectief echt kwijt. Ik kan voor mijn gevoel alleen maar wachten en niets doen en juist dat maakt het soms ondragelijk.
Doubt kills more dreams than failure ever will
dinsdag 2 april 2013 om 21:23
Pas een beetje op met hoe je praat/denkt. Je zegt dingen als 'te zwaar' en 'ondragelijk'. Maar dat is natuurlijk niet zo. Ook al heb je het nu niet zoals je graag zou willen, je leven is niet 'te zwaar' of 'ondragelijk'. Daarmee praat je jezelf erg de put in en alsof tijden/dingen nooit zullen veranderen. Dan is er geen zicht meer op hoop of verbetering, ja en dan blijf je idd vast zitten.
dinsdag 2 april 2013 om 21:32
dinsdag 2 april 2013 om 21:35
Klinkt toch alsof je in een flinke depressie zit. En daar stap je niet zomaar even uit meid. Misschien toch professionele hulp zoeken. Wie weet kunnen ze je daar leren om te gaan met je emotie en weer wat positiever te gaan denken. Veel hebben we zelf in de hand, maar het valt echt niet mee om maar ff anders te gaan denken terwijl je je in zo'n ontzettende dip zit. En ik kan me voorstellen dat je je onbegrepen voelt als mensen om je heen zeggen dat je maar gewoon ff positiever moet worden. Als het jouw niet meer lukt is het geen schande om daar even de juiste hulp bij te zoeken.
Misschien dat je zelf uit je dip kunt komen, misschien is tijdelijke medicatie noodzakelijk. Ook zeker geen schande overigens. Zeker niet als jij er uiteindelijk beter van kan worden niet dan?
Veel sterkte ermee
Misschien dat je zelf uit je dip kunt komen, misschien is tijdelijke medicatie noodzakelijk. Ook zeker geen schande overigens. Zeker niet als jij er uiteindelijk beter van kan worden niet dan?
Veel sterkte ermee
dinsdag 2 april 2013 om 21:42
Wat naar voor je, snap dat je je somber voelt. Zeker gezien je financiële situatie. Doe je iets aan sport? Daarvan kun je je heel veel beter gaan voelen en het hoeft niets te kosten. Ben zelf geen sportfreak hoor maar het kan je misschien wel helpen. Ook een zonnetje binnenkort doet je vast goed.
Sterkte en liefs
Sterkte en liefs
dinsdag 2 april 2013 om 21:48
Hoi,
Hulp zoeken lijkt me een goede eerste stap. Een coach of psycholoog. Je lijkt in een neerwaartse spiraal te zitten waar je niet alleen uitkomt.
Moeilijk hoor. Ik weet hoe het is om het leven als zwaar te ervaren.
Tijdens mijn depressie dwong ik mezelf echter wel om te sporten en sociale dingen te blijven doen. Ik wist dat ik anders alleen maar verder weg zou zakken. Dus hoe moeilijk ook, sta jezelf niet toe je meer en meer van de wereld af te sluiten.
Zoek hulp en zoek afleiding. Probeer je niet volledig over te geven aan het negatieve gevoel. Ik zeg niet dat dat je elke dag de hort op moet, helemaal niet... thuis zitten niks doen kan in deze tijden soms erg prettig en misschien wel goed zijn. Maar sluit je niet af van de dingen waar je ooit plezier aan beleefde.
Heb je vriendinnen bij wie je terecht kunt?
Hulp zoeken lijkt me een goede eerste stap. Een coach of psycholoog. Je lijkt in een neerwaartse spiraal te zitten waar je niet alleen uitkomt.
Moeilijk hoor. Ik weet hoe het is om het leven als zwaar te ervaren.
Tijdens mijn depressie dwong ik mezelf echter wel om te sporten en sociale dingen te blijven doen. Ik wist dat ik anders alleen maar verder weg zou zakken. Dus hoe moeilijk ook, sta jezelf niet toe je meer en meer van de wereld af te sluiten.
Zoek hulp en zoek afleiding. Probeer je niet volledig over te geven aan het negatieve gevoel. Ik zeg niet dat dat je elke dag de hort op moet, helemaal niet... thuis zitten niks doen kan in deze tijden soms erg prettig en misschien wel goed zijn. Maar sluit je niet af van de dingen waar je ooit plezier aan beleefde.
Heb je vriendinnen bij wie je terecht kunt?
dinsdag 2 april 2013 om 21:51
quote:zjane schreef op 02 april 2013 @ 21:42:
Doe je iets aan sport? Daarvan kun je je heel veel beter gaan voelen en het hoeft niets te kosten. Ben zelf geen sportfreak hoor maar het kan je misschien wel helpen. Ook een zonnetje binnenkort doet je vast goed.
Ja goede tip. Hardlopen bijv. kost eenmalig een investering in een paar goede schoenen (aesics bv, hoeft niet heel duur te zijn) en wat sportkleding (kan je ook bij zeeman, action, aldi, lidl) op de kop tikken.
Hardlopen schijnt heel goed tegen depressies te helpen. Er komt dan endorfine vrij in je hersenen (ofzo;).
Ik herken je situatie trouwens wel hoor. Ik moet bv ook van het minimuminkomen rondkomen. Maar toch houd ik nog wel net genoeg over om een leuk leven te leiden, ook al is dat dan niet met luxe artikelen of verre reizen o.i.d.
Doe je iets aan sport? Daarvan kun je je heel veel beter gaan voelen en het hoeft niets te kosten. Ben zelf geen sportfreak hoor maar het kan je misschien wel helpen. Ook een zonnetje binnenkort doet je vast goed.
Ja goede tip. Hardlopen bijv. kost eenmalig een investering in een paar goede schoenen (aesics bv, hoeft niet heel duur te zijn) en wat sportkleding (kan je ook bij zeeman, action, aldi, lidl) op de kop tikken.
Hardlopen schijnt heel goed tegen depressies te helpen. Er komt dan endorfine vrij in je hersenen (ofzo;).
Ik herken je situatie trouwens wel hoor. Ik moet bv ook van het minimuminkomen rondkomen. Maar toch houd ik nog wel net genoeg over om een leuk leven te leiden, ook al is dat dan niet met luxe artikelen of verre reizen o.i.d.
dinsdag 2 april 2013 om 22:33
Ik herken je situatie ook en heb dat ook als heel zwaar ervaren. Alleen, toekomstplannen in duigen (misschien kinderwens opgeven) en weinig nieuwe toekomstperspectieven en weinig geld om het allemaal wat makkelijker te maken. Ik had ook geen auto bijvoorbeeld.
Maar weet je, het komt goed. Bij mij was na een tijdje mijn situatie niet eens veel veranderd maar ik stond er op gegeven moment wel totaal anders in. Hoe? Toch door een hobby te vinden. Dat gaf me een doel, zelfvertrouwen, sociale contacten. Er zijn ook hobbies die geen of heel weinig geld kosten, sluit je bijvoorbeeld aan bij een hardloopgroepje via de lokale atletiekvereniging of internet. Dan heb je én sport én tijdverdrijf en wat sociale contacten. Ook cursussen van de volksuniversiteit hoeven niet veel te kosten en misschien kan je via je werk wel een cursus of opleiding doen?
De truuk is om
1: een lange termijn doel te vinden (huis, werk, droom etc) en daar stapje voor stapje naar toe te werken
2. je dagelijks leven zo aangenaam mogelijk maken. Je hebt geen auto maar wel een fiets en een goed stel benen en het wordt zomer! Je bent niet op vakantie geweest maar misschien met een vriendin kamperen? Of eens een weekend lekker je laten verwennen door je ouders? Voor die kleine, leuke dingen kan je misschien wat extra werk aanpakken of een poetshuis zoeken?
Maar weet je, het komt goed. Bij mij was na een tijdje mijn situatie niet eens veel veranderd maar ik stond er op gegeven moment wel totaal anders in. Hoe? Toch door een hobby te vinden. Dat gaf me een doel, zelfvertrouwen, sociale contacten. Er zijn ook hobbies die geen of heel weinig geld kosten, sluit je bijvoorbeeld aan bij een hardloopgroepje via de lokale atletiekvereniging of internet. Dan heb je én sport én tijdverdrijf en wat sociale contacten. Ook cursussen van de volksuniversiteit hoeven niet veel te kosten en misschien kan je via je werk wel een cursus of opleiding doen?
De truuk is om
1: een lange termijn doel te vinden (huis, werk, droom etc) en daar stapje voor stapje naar toe te werken
2. je dagelijks leven zo aangenaam mogelijk maken. Je hebt geen auto maar wel een fiets en een goed stel benen en het wordt zomer! Je bent niet op vakantie geweest maar misschien met een vriendin kamperen? Of eens een weekend lekker je laten verwennen door je ouders? Voor die kleine, leuke dingen kan je misschien wat extra werk aanpakken of een poetshuis zoeken?
dinsdag 2 april 2013 om 22:37
woensdag 3 april 2013 om 18:47
Bedankt voor de reacties. Ik weet niet of ik in een depressie zit. Als dit gevoel langer blijft dan ga ik wel langs de huisarts.
Het klinkt misschien stom maar ik ben bang geld te moeten betalen voor een psycholoog. Kan me herinneren dat daar een eigen bijdrage voor is. Daarnaast zou ik moeten betalen voor medicatie uit het eigen risico.
En als ik zou mogen kiezen tussen een dagje winkelen of de psycholoog dan wist ik het wel.
Helaas kan ik niet hardlopen. Maar ik ben wel dol op zwemmen en dansen, helaas kost ook dat geld.
Ik probeer wel te genieten van de mooie dingen. Zoals vandaag de zon. Ik voel me dan ook echt gelijk beter.
Het klinkt misschien stom maar ik ben bang geld te moeten betalen voor een psycholoog. Kan me herinneren dat daar een eigen bijdrage voor is. Daarnaast zou ik moeten betalen voor medicatie uit het eigen risico.
En als ik zou mogen kiezen tussen een dagje winkelen of de psycholoog dan wist ik het wel.
Helaas kan ik niet hardlopen. Maar ik ben wel dol op zwemmen en dansen, helaas kost ook dat geld.
Ik probeer wel te genieten van de mooie dingen. Zoals vandaag de zon. Ik voel me dan ook echt gelijk beter.
Doubt kills more dreams than failure ever will
woensdag 3 april 2013 om 18:51
Als je bij de huisarts een verwijzing vraagt voor een psycholoog bij bijv een ggz dan heb je geen eigen bijdrage zoals ik het weet. Dat was vorig jaar wel, maar dit jaar niet. Maar mss een tip om eerst uit te zoeken of je een psycholoog vergoed krijgt van de ziektekostenverzekering, die kun je zo bellen of in je polis kijken. Succes met alles!!
woensdag 3 april 2013 om 18:54
Ik lees veel reacties over hulp etc.
Dit hoeft niet per se. Je zou jezelf heel goed kunnen helpen. Door kleine dingen perfect aan te pakken bijvoorbeeld.
Zie het als een uitdaging. Dit alles is tijdelijk, vergeet dat nooit. Je zal er sterker van worden.
Verander je mentaliteit. De manier waarop je naar iets kijk is heel belangrijk.
Wat gebeurt is gebeurt. Niet veel vastzitten in het verleden. Je moest het gewoon meemaken.
Accepteer het heden zoals die is. Maak er het beste van.
Begin klein.
Maak het kleine perfect. Alle kleintjes bij elkaar is iets groots.
Alles komt goed! Xx
Dit hoeft niet per se. Je zou jezelf heel goed kunnen helpen. Door kleine dingen perfect aan te pakken bijvoorbeeld.
Zie het als een uitdaging. Dit alles is tijdelijk, vergeet dat nooit. Je zal er sterker van worden.
Verander je mentaliteit. De manier waarop je naar iets kijk is heel belangrijk.
Wat gebeurt is gebeurt. Niet veel vastzitten in het verleden. Je moest het gewoon meemaken.
Accepteer het heden zoals die is. Maak er het beste van.
Begin klein.
Maak het kleine perfect. Alle kleintjes bij elkaar is iets groots.
Alles komt goed! Xx
woensdag 3 april 2013 om 18:58
Ik zie dat je flink wat smoezen paraat hebt om te voorkomen dat het beter met je gaat.
Ja je betaalt je eigen bijdrage t.a.v medicijnen, en natuurlijk weegt dat nooit op tegen een middagje winkelen. als jij een flinke depressie hebt word je niet beter van een middagje winkelen.
Zwemmen kost geld zeg je en hardlopen kan je niet. Geen enkel excuus om niets te doen. Je kan fietsen en je kan wandelen, dat is gratis en voor niets en net zo effectief als hardlopen.
Hup, geef jezelf eens een schop onder je kont
Ja je betaalt je eigen bijdrage t.a.v medicijnen, en natuurlijk weegt dat nooit op tegen een middagje winkelen. als jij een flinke depressie hebt word je niet beter van een middagje winkelen.
Zwemmen kost geld zeg je en hardlopen kan je niet. Geen enkel excuus om niets te doen. Je kan fietsen en je kan wandelen, dat is gratis en voor niets en net zo effectief als hardlopen.
Hup, geef jezelf eens een schop onder je kont
woensdag 3 april 2013 om 19:27
Hey vivafleur, allereerst een dikke knuffel voor jou! Ik kan me erg in je verplaatsen. Ik zit er al een paar weken erg doorheen. Voel me dagelijks rot en leeg. Ik loop al een tijdje bij de psycholoog, maar ik ben nu al een tijd niet geweest omdat hij op vakantie is geweest en ik laatst mijn afspraak moest afzeggen omdat ik ziek was, waardoor ik nu pas over een paar weken weer kan omdat er geen plek is. Sinds januari heb ik echt een megadip, maar mijn psycholoog helpt me echt op de goede weg dus ik kan het je zeker aanraden! Het klinkt cliche, maar de anderen hebben wel gelijk. Probeer jezelf af te leiden, ga iets leuks doen, zoek je vriendinnen op etc.... En dat je geen geld hebt is echt zuur, heb zelf ook een paar jaar krap gezeten en dat belemmerd je echt in veel dingen. Super vervelend! Hou je taai meid!! Er komen betere tijden aan:-)
woensdag 3 april 2013 om 19:37
Een dagje shoppen slaat nergens op. TO zit er blijkbaar echt goed doorheen, herken mijzelf zooo in haar! Ik zou echt aanraden om eens langs de psycholoog te gaan. Die leert je op een andere manier naar je leven te kijken en helpt je de dingen weer in perspectief te plaatsen. Ook al zijn het maar een paar sessies....
woensdag 3 april 2013 om 19:39
woensdag 3 april 2013 om 19:42
Daarom gaf ik TO ook de tip om het eerst uit te zoeken wat er vergoed wordt. De GGZ wordt in ieder geval wel vergoed als het goed is, die eigen bijdrage is dit jaar niet. En mocht je mss medicijnen nodig hebben tegen een eventuele depressie, hou dan voor ogen als je bijvoorbeeld een anti biotica nodig hebt voor iets, dan zou je die ook moeten nemen, dat gaat dan ook van je eigen risico af.
woensdag 3 april 2013 om 19:47
Klinkt als een depressie. Het is een cirkel doorbreken waar je nu in zit. Kun je je eens ziek melden? En dan die week wél eens bij anderen gaan eten. Gewoon één week dingen plannen. Kun je niet eens ergens een nachtje logeren? Probeer de inrichting van je huis eens anders te doen, beetje schuiven misschien kwastje verf hier of daar. Ga gewoon eens met je broodje op een bankje in een park zitten ipv binnen. Gewoon om eens iets anders te hebben. Schrijf eens op wat je nog leuk vind ongeacht of dat in de eerste instantie kan of niet, misschien zijn er meer dingen dan je nu denkt en kunnen sommige dingen best nog wel gerealiseerd worden. Praat anders toch eens met je ha voor een eventuele doorverwijzing. En sterkte.
woensdag 3 april 2013 om 19:58
Het gaat me heus niet om de nieuwe kleren bij het shoppen.
Ik wil juist zo graag mee doen met de sociale activiteiten van mijn vriendinnen. Ik snap eerlijk gezegd niet waarom er direct gezegd wordt dat het me om de kleren gaat.
Ik nodig mijn vriendinnen thuis uit, of ga bij hen langs. Is allemaal hartstikke leuk. Maar ik kan het niet helpen me verdrietig te voelen wanneer vriendinnen hebben afgesproken in de kroeg, in de stad etc, en ik kan niet mee. Juist het gevoel dat ik niet mee kan doen doet zeer.
Ik ben best vaak alleen nu, de meeste vriendinnen hebben inmiddels kinderen, een eigen gezin inclusief slapeloze nachten. Ze hebben weinig tijd voor sociale activiteiten, dus ik ben eerlijk gezegd al heel blij als ik ze weer kan zien. En om dan niet mee te kunnen doen, steekt me.
Jullie hebben gelijk dat ik die vergoeding eens beter moet uitzoeken. Ik hoop eigenlijk dat ik het niet nodig heb. Vind mezelf niet echt depressief (misschien onterecht?). Ja ik zie veel bomen en die zal ik stuk voor stuk weg moeten halen. Maar ik kan nog steeds genieten van kleine dingen, het verschilt per dag.
Qua sport, wandelen en fietsen doe ik al. Maar (ja weer die maar) ik werd altijd zo gelukkig van zwemmen en dansen. Ik mis het gewoon. Ik denk steeds wat als ik nu 30,- pm kwijt ben aan de psycholoog of 30,- pm aan zwemmen? Ik wordt veel gelukkiger van zwemmen, sociale dingen etc. En dit zijn nu precies de gedachten waar ik in vast loop. Elke maand weer die keuzes maken, waar wordt ik het gelukkigst van.
Fijn dat je er veel baat bij hebt tomaatje. Ik ga erover nadenken als is mijn ervaring met een psycholoog minder goed dan de jouwe zo te horen.
Ik wil juist zo graag mee doen met de sociale activiteiten van mijn vriendinnen. Ik snap eerlijk gezegd niet waarom er direct gezegd wordt dat het me om de kleren gaat.
Ik nodig mijn vriendinnen thuis uit, of ga bij hen langs. Is allemaal hartstikke leuk. Maar ik kan het niet helpen me verdrietig te voelen wanneer vriendinnen hebben afgesproken in de kroeg, in de stad etc, en ik kan niet mee. Juist het gevoel dat ik niet mee kan doen doet zeer.
Ik ben best vaak alleen nu, de meeste vriendinnen hebben inmiddels kinderen, een eigen gezin inclusief slapeloze nachten. Ze hebben weinig tijd voor sociale activiteiten, dus ik ben eerlijk gezegd al heel blij als ik ze weer kan zien. En om dan niet mee te kunnen doen, steekt me.
Jullie hebben gelijk dat ik die vergoeding eens beter moet uitzoeken. Ik hoop eigenlijk dat ik het niet nodig heb. Vind mezelf niet echt depressief (misschien onterecht?). Ja ik zie veel bomen en die zal ik stuk voor stuk weg moeten halen. Maar ik kan nog steeds genieten van kleine dingen, het verschilt per dag.
Qua sport, wandelen en fietsen doe ik al. Maar (ja weer die maar) ik werd altijd zo gelukkig van zwemmen en dansen. Ik mis het gewoon. Ik denk steeds wat als ik nu 30,- pm kwijt ben aan de psycholoog of 30,- pm aan zwemmen? Ik wordt veel gelukkiger van zwemmen, sociale dingen etc. En dit zijn nu precies de gedachten waar ik in vast loop. Elke maand weer die keuzes maken, waar wordt ik het gelukkigst van.
Fijn dat je er veel baat bij hebt tomaatje. Ik ga erover nadenken als is mijn ervaring met een psycholoog minder goed dan de jouwe zo te horen.
Doubt kills more dreams than failure ever will
woensdag 3 april 2013 om 20:04
Kom je misschien in aanmerking voor financiële steun vanuit de gemeente? In mijn stad kunnen mensen met weinig geld geloof ik aanspraak maken op dingen als gratis biebpas, zwemmen, etc.
Als je nog niet eerder een depressie hebt gehad, kan het moeilijk zijn te beoordelen of je er een hebt. Ik had nooit gedacht een depressie te hebben tot een arts het benoemde. Achteraf gezien was het overduidelijk een depressie.
Ga gewoon naar de HA, een kleine stap die erg hulpvol kan zijn.
Als je nog niet eerder een depressie hebt gehad, kan het moeilijk zijn te beoordelen of je er een hebt. Ik had nooit gedacht een depressie te hebben tot een arts het benoemde. Achteraf gezien was het overduidelijk een depressie.
Ga gewoon naar de HA, een kleine stap die erg hulpvol kan zijn.
woensdag 3 april 2013 om 20:08
Misschien is het gesprek met de HA al afdoende om je verhaal daar te kunnen doen en heb je niet eens een psycholoog nodig. Dus een goede tip van Lauraontopic, maak een afspraak met de HA. En dat van de financiële steun kun je ook navragen, dan zou je mss alsnog kunnen zwemmen. Zo kap je boom voor boom weg, ofwel stap voor stap.
