Psyche
alle pijlers
Ik loop vast
dinsdag 2 april 2013 om 20:54
Hallo allemaal,
De laatste tijd valt het leven me heel erg zwaar. Zo zwaar dat ik er soms allemaal geen zin meer in heb. Ik hoop dat ik door dit eens op te schrijven beter begrijp wat ik hieraan kan doen. En misschien kom ik tot andere inzichten.
Ik weet niet precies waar het aan ligt maar het is begonnen na het beëindigen van mijn relatie, nu een half jaar geleden. Alle doelen (gezin stichten, samen een fijn leven opbouwen) waar ik op dat moment mee bezig was moest ik laten vallen. Op zich was dat nog niet zo erg want ik nam me voor te gaan werken aan mijn carrière en meer aandacht te besteden aan mijzelf.
Nu een half jaar later kom ik gewoon niet meer verder. Qua carrière zijn er geen vacatures te vinden op mijn vakgebied. Binnen mijn eigen organisatie is er ook geen ruimte voor verdere ontwikkeling.
Hoewel ik geluk had meer uren te kunnen gaan werken kom ik nu maar net rond met het salaris wat ik verdien. Op dit moment heb ik nog 60,- euro voor drie weken. Ik wordt vaak erg verdrietig van de gedachte dat ik hard werk maar weinig overhoud om mijzelf wat ontspanning te geven. Ik heb geen auto, ga op de fiets naar mijn werk, ben al een paar jaar niet op vakantie geweest, ga nooit uit, zit niet op een sportclub, tja ga zo maar door.
Het leven is nu erg kaal. Tegenslagen kan ik bijna niet meer van me af zetten. Alles wat ik ooit voor mijzelf wenste heb ik niet en ligt niet op korte termijn in mijn bereik.
Ik weet soms gewoon niet meer hoe ik hier uit moet komen. Ik wordt steeds negatiever en elk nieuw leuk idee doe ik weer af met argumenten als geen geld, te moe, geen tijd, ik ben niet gezellig meer, ik kan niet te lang bij mijn huisdieren weg blijven etc.
Ik ben altijd vol met plannen geweest, altijd zin in een nieuwe dag. Maar het leven alleen, de verantwoordelijkheden en het gebrek aan geld valt me te zwaar.
Er zijn vast meer mensen die na een relatie breuk in een soortgelijke situatie hebben gezeten. Ik hoop eigenlijk op tips, een nieuwe visie en ik wil vooral eigenlijk even mijn verhaal kwijt. Ik durf mijn familie eigenlijk niet meer te vertellen hoe ik me voel. Ze kunnen me financieel niet steunen en zouden er verdrietig van worden. Ik weet zeker dat ik elke avond bij ze zou kunnen eten maar ik wil juist zo graag mijn eigen leven op een fijne manier opbouwen. Ik weet dat de tijden ooit beter worden maar op sommige dagen ben ik dat perspectief echt kwijt. Ik kan voor mijn gevoel alleen maar wachten en niets doen en juist dat maakt het soms ondragelijk.
De laatste tijd valt het leven me heel erg zwaar. Zo zwaar dat ik er soms allemaal geen zin meer in heb. Ik hoop dat ik door dit eens op te schrijven beter begrijp wat ik hieraan kan doen. En misschien kom ik tot andere inzichten.
Ik weet niet precies waar het aan ligt maar het is begonnen na het beëindigen van mijn relatie, nu een half jaar geleden. Alle doelen (gezin stichten, samen een fijn leven opbouwen) waar ik op dat moment mee bezig was moest ik laten vallen. Op zich was dat nog niet zo erg want ik nam me voor te gaan werken aan mijn carrière en meer aandacht te besteden aan mijzelf.
Nu een half jaar later kom ik gewoon niet meer verder. Qua carrière zijn er geen vacatures te vinden op mijn vakgebied. Binnen mijn eigen organisatie is er ook geen ruimte voor verdere ontwikkeling.
Hoewel ik geluk had meer uren te kunnen gaan werken kom ik nu maar net rond met het salaris wat ik verdien. Op dit moment heb ik nog 60,- euro voor drie weken. Ik wordt vaak erg verdrietig van de gedachte dat ik hard werk maar weinig overhoud om mijzelf wat ontspanning te geven. Ik heb geen auto, ga op de fiets naar mijn werk, ben al een paar jaar niet op vakantie geweest, ga nooit uit, zit niet op een sportclub, tja ga zo maar door.
Het leven is nu erg kaal. Tegenslagen kan ik bijna niet meer van me af zetten. Alles wat ik ooit voor mijzelf wenste heb ik niet en ligt niet op korte termijn in mijn bereik.
Ik weet soms gewoon niet meer hoe ik hier uit moet komen. Ik wordt steeds negatiever en elk nieuw leuk idee doe ik weer af met argumenten als geen geld, te moe, geen tijd, ik ben niet gezellig meer, ik kan niet te lang bij mijn huisdieren weg blijven etc.
Ik ben altijd vol met plannen geweest, altijd zin in een nieuwe dag. Maar het leven alleen, de verantwoordelijkheden en het gebrek aan geld valt me te zwaar.
Er zijn vast meer mensen die na een relatie breuk in een soortgelijke situatie hebben gezeten. Ik hoop eigenlijk op tips, een nieuwe visie en ik wil vooral eigenlijk even mijn verhaal kwijt. Ik durf mijn familie eigenlijk niet meer te vertellen hoe ik me voel. Ze kunnen me financieel niet steunen en zouden er verdrietig van worden. Ik weet zeker dat ik elke avond bij ze zou kunnen eten maar ik wil juist zo graag mijn eigen leven op een fijne manier opbouwen. Ik weet dat de tijden ooit beter worden maar op sommige dagen ben ik dat perspectief echt kwijt. Ik kan voor mijn gevoel alleen maar wachten en niets doen en juist dat maakt het soms ondragelijk.
Doubt kills more dreams than failure ever will
donderdag 4 april 2013 om 00:29
quote:VivaFleur schreef op 03 april 2013 @ 19:58:
Ik nodig mijn vriendinnen thuis uit, of ga bij hen langs. Is allemaal hartstikke leuk. Maar ik kan het niet helpen me verdrietig te voelen wanneer vriendinnen hebben afgesproken in de kroeg, in de stad etc, en ik kan niet mee. Juist het gevoel dat ik niet mee kan doen doet zeer.
Ik snap niet goed waarom je niet mee kan? Het kan toch gewoon leuk zijn om iets te ondernemen met je vriendinnen; dat hoeft toch niet veel geld te kosten. Ja, nou ben ik mss sober, maar ik drink in de kroeg vaak maar 1 biertje/wijntje/koffie en dat kost me dus niet veel (kan trouwens voor mij ook niet).
Qua sport, wandelen en fietsen doe ik al. Maar (ja weer die maar) ik werd altijd zo gelukkig van zwemmen en dansen. Ik mis het gewoon. Ik denk steeds wat als ik nu 30,- pm kwijt ben aan de psycholoog of 30,- pm aan zwemmen? Ik wordt veel gelukkiger van zwemmen, sociale dingen etc. En dit zijn nu precies de gedachten waar ik in vast loop. Elke maand weer die keuzes maken, waar wordt ik het gelukkigst van.
Nou als je 1 keer per week zou zwemmen, kost dat toch maar 15 euro ongeveer? En als je 1 keer per week gaat dansen, kost hier 20-25 euro per maand. Gun je jezelf eigenlijk wel wat?
Ik nodig mijn vriendinnen thuis uit, of ga bij hen langs. Is allemaal hartstikke leuk. Maar ik kan het niet helpen me verdrietig te voelen wanneer vriendinnen hebben afgesproken in de kroeg, in de stad etc, en ik kan niet mee. Juist het gevoel dat ik niet mee kan doen doet zeer.
Ik snap niet goed waarom je niet mee kan? Het kan toch gewoon leuk zijn om iets te ondernemen met je vriendinnen; dat hoeft toch niet veel geld te kosten. Ja, nou ben ik mss sober, maar ik drink in de kroeg vaak maar 1 biertje/wijntje/koffie en dat kost me dus niet veel (kan trouwens voor mij ook niet).
Qua sport, wandelen en fietsen doe ik al. Maar (ja weer die maar) ik werd altijd zo gelukkig van zwemmen en dansen. Ik mis het gewoon. Ik denk steeds wat als ik nu 30,- pm kwijt ben aan de psycholoog of 30,- pm aan zwemmen? Ik wordt veel gelukkiger van zwemmen, sociale dingen etc. En dit zijn nu precies de gedachten waar ik in vast loop. Elke maand weer die keuzes maken, waar wordt ik het gelukkigst van.
Nou als je 1 keer per week zou zwemmen, kost dat toch maar 15 euro ongeveer? En als je 1 keer per week gaat dansen, kost hier 20-25 euro per maand. Gun je jezelf eigenlijk wel wat?
